ر
بازارسال شده از
دو جرم فقهی در جنگ روانیحجتالاسلام ترکاشوند ا حوزه علمیه قم:
منابع معتبر فقه اسلامی، قرنها پیش از تدوین نظریههای مدرن جنگ روانی، قواعد مشخصی برای مقابله با اقداماتی که موجب تضعیف اراده مدافعان و تقویت روحیه دشمن میشوند، وضع کردهاند:
1. تحقیر نیروهای خودی و ایجاد یأس (تخذیل) تخذیل به معنای تضعیف روحیه جبهه خودی از طریق تحقیر توانمندیهای داخلی، تمسخر ظرفیتهای دفاعی و ترویج ناامیدی است. فردی که این رفتار را انجام دهد، در فقه با عنوان «مُخَذِّل» شناخته میشود و بر اساس فتاوای مشهور، عمل وی حرام قطعی است. حضور چنین فردی در میدان جنگ نیز حتی از شمشیر دشمن خطرناکتر ارزیابی شده است.
2. بزرگنمایی دشمن و ایجاد زلزله روانی (ارجاف)ارجاف ریشه در واژه «رَجَفَه» به معنای زلزله دارد و در اصطلاح فقهی، القای دلهره و اضطراب در جامعه از طریق پخش شایعات و بزرگنمایی قدرت دشمن است. نمونه بارز آن ایجاد این باور است که دشمن با فشار یک دکمه قادر به نابودی کامل توان دفاعی کشور است. قرآن کریم در آیه ۶۰ سوره احزاب، این افراد را «مُرجِفون» نامیده و آنان را در ردیف منافقان قرار داده و دستور برخورد قاطع با آنان داده است.
منبع: خبرگزاری رسمی حوزه
@War_time_Psy
۱۳:۴۱
۲۱:۱۹
۱۴:۰۴
۱۶:۱۳
۵:۳۱
بازارسال شده از
تجربه شیرینِ «رشد پس از حادثه» (PTG) با کمک «مینی بوس سیار»!مطهره پورحسین ا دانشجوی روانشناسی:
اوایل جنگ بود؛ با کمترین صدایی با ترس از خواب میپریدم. احساس رنج، سبکی در سر، یخی در دست و پا مرا متوجه خود میکردند. این ترسها تبدیل به کابوس و تروما شده بود و شبها به سختی میخوابیدم. ذهنم پر از بداندیشی و وسوسه شده بود، از حال به آینده و بالعکس در حال گذر بود که چه شده و چه خواهد گذشت. در این یادداشت میخواهم تجربه ترسم و نحوه مواجهه با آن را با شما به اشتراک بگذارم.
سکانس اول: با شروع حمله وحشیانه و شنیدن خبر تلخ شهادت رهبر شهیدمان، از ترس تهی شدم و غم ماتم و بغضی که هیچ جور کوتاه نمی آمد را تجربه کردم. تجربه حس های منفی و شوکه کننده، سعی کردم تعادل خود را حفظ کنم تا بتوانم مواظب خانواده ام نیز باشم. برای فرار از مواجهه با ترس به سفری خارج از تهران رفتم اما خاطراتم از دیدار با رهبری مرتبا در ذهنم مرور میشد و ترس و تروما مرا رها نمیکرد و بی حوصله، کسل، بی حس و حتی با ترسی بیشتر از قبل به تهران برگشتم و تلاش کردم به زندگی عادی و درسم ادامه بدهم.
سکانس دوم: در یکی از روزهای سخت جنگ که برایم پر از تلخی، پوچی و با صداهایی عجیب و غریب بود؛ گاهی به خیابان میرفتم و از خدا مرتباً میخواستم که به مردم و بچه ها رحم کند. در چنین حس و حال خاصی بودم که در یکی از استوری های گوشی اطلاعیه ای بود که برای کار جهادی به نیرو نیاز داشند. چه کسی در این روزهای سخت و بی حالی، به فکر کمک به دیگران هم می افتد؟! نگاه کردم عزمم را جزم کردم و پیام دادم که من هم میخواهم در گروه جهادی فعالیت کنم. خودمم ازین کارم تعجب کرده بودم، در نهایت رفتم و جلسه ای گذاشتند و با صحبت هایی که انجام شد قرار شد در یک کارگروه جهادی شروع به کار کنم.
خودم از متن پیامم تعجب کرده بودم که آخه من؟! آنهم در این وضعیت؟ با این همه ترس؟! ولی رفتم... همزمان با جلسه معارفه، چشم از آسمان برنمیداشتم که مبادا جنگنده ای رد شود و من قالب تهی کنم!از فردای آن روز، سکانس زیبای زندگی من در این ایام (شبها تا سحر) شروع شد: مینی بوسِ سیار! مینی بوس همدل تهران، مینی بوسی که سیار در شهر اما ثابت قدم در وطن دوستی و همدلی بود. با آن مینی بوس تا سحر به نیروهای جهادی و بازرسی ها نوشیدنی و خوراکی میدادیم و میدهیم تا کمی خستگی در کنند. شب اول حس عجیبی داشتم و دمنوش و چای با من بود. اما تعارف کردن چای، تشکر آنها و دیدن رفع خستگی شان حس قشنگی وارد وجودم کرد. صبحها درسهای دانشگاه را داشتم و شبها زودتر از موعد در ایستگاه حاضر بودم تا جا نمانم.
سکانس سوم: منی که در هفته های اول جنگ از شدت ترس، خانواده را به خارج از تهران کشانده بودم؛ کارم به جایی رسیده بود که در یکی از این شبها در حوالی میدان آزادی و در فاصله کمی شاهد موشک باران فرودگاه مهرآباد بودم. آنهم من با خونسردی! باورم نشد. منی که از ترس لرزش پنجره ها و سایه جنگنده ها، به اتاق پناه می بردم یا از چارچوب درب جدا نمیشدم؛ روبروی دود غلیظی ایستاده بودم که همان لحظه موشک باران شده بود.
چه تناقض عجیبی و چه تفاوت جالبی! من همدلی های شبانه را نظاره گر بودم و دیگر صدای انفجار مرا نمیترساند. اختلال پس از حادثه و افکار غیرقابل کنترلم در هنگام ترس به خاطره ای شیرین در ذهنم تبدیل شده بود. ترس جایش را به تصویر صورتهایی که با اندک مهربانی ما، خستگی شان مرتفع شده بود، داده بود. من در دل ترس بودم اما دیگر ترسی نداشتم. انگار بزرگتر شده بودم.
من موفق شده بودم با زدن به دل خطر، مواجهه با آن و فرارنکردن از موقعیت ترس، از تروما و حادثه تلخ جنگ برای خودم پیشرفت و رشد (Post-traumatic growth) قابل توجهی ایجاد کنم. آن هم با یک مینی بوس سیار! مینی بوسی که هم اکنون نیز هرشب برقرار است.
@War_time_Psy
۱۷:۱۳
بازارسال شده از
پرسیدند که آیا دریا #زن است یا #مرد؟!این چه پرسشی است!؟
دریا اسم دختره
آیا توجه کرده اید !
وقتی که به بالا نگاه می کنیم
آسمان ، خورشید، ستاره، ناهید، زهره، مهتاب، باران، به نامِ خانمهاست؛
به دریا نگاه می کنیم
مروارید، صدف، موج ، پری ،
به نام خانومهاست . !
به باغچه نگاه میکنیم
شبنم ، مریم ، نسترن ، رز ، نرگس ، یاس ، نیلوفر ، لاله ،
به نام خانم هاست .
به دشت نگاه میکنیم
آهو ، غزال ، گلشن ، مارال به نام خانمهاست .
به دل کوه نگاه میکنیم
طلا ، نقره، الماس ، یاقوت ،
به نام خانمهاست.
به تن نگاه میکنیم
نفس، جان ، گیسو، کمند ، تن ناز ، ماه رو
به نام خانمهاست.
دیگر سئوالی ندارم.
این چه ابهت وحکمتی
است که خودکلمه
،، دنیا،،
هم به نام خانمهاست.
ایرانیان صاحب چنین فرهنگ قوی و افتخار آمیز هستند وبا خردگرایی تمام نامهای موجود در طبیعت را که به نوعی بازیبایی،ظرافت وعظمت روحی، روانی مرتبط هستند برای خانمها اختصاص داده، آیا چنین پدیدهای رادر فرهنگهای دیگر سراغ دارید؟
تقدیم به مهر بانوی ایران زمین
امروز سالگرد نامگذاری کشور عزیزمان
"ایران" است
حتی نام،، ایران،، هم
مختص خانم هاست
در سال ۱۳۱۴ شمسی طبق بخشنامه وزارت امور خارجه و تقاضای دولت وقت؛ و تصویب مجلس شورای ملی،
نام رسمی “ایران”
(به جای پارس و پرشیا) برای کشور ما انتخاب شد.
نامی که امروز ایران گفته میشود، بیش از ۶۰۰ سال پیش "اِران" تلفظ می شد.
زنده یاد سعید نفیسی نویسنده و پژوهشگر نامی ایرانی در دی ماه ۱۳۱۳ نام "ایران" را به جای "پرشیا" پیشنهاد کرده بود .
واژه ی "ایران" بسیار کهن و پیش از آمدن آریایی ها به سرزمین مان گفته میشد و نامی تازه و ساخته و پرداختهای نیست ...
واژه " ایران" از دو بخش درست شده است:
بخش اول " ایر "
به معنی اصیل، نجیب ، آزاده و شریف است ؛ بخش دوم به معنی سرزمین، جا و مکان است.
معنی کلی واژه ایران،
“سرزمین آزادگان و نجیب زادگان"* میباشد.
مرا شادی از نام ایران بوددلم پر ز یاد نیاکان بودز ایران جهان پیش من گلشن استهمیشه ز یادش دلم روشن است.چو ایران نباشد تن من مباد
تقدیم به همه ی جان فداهای ایران جانتنگه هرمزخاک ایران است وفقط آب روی آن راگرفته است
.۱۵:۱۵
بازارسال شده از
دکتر بیژن عبدالکریمی:خواهان تبعیت دیپلماسی کشور، که گاهی از شائبههای غربپرستی و منطق ترس و تسلیم به دور نیست، از منطق میدان، و نه برعکس، هستمبرادر بزرگوارم، سردار رشید ملت، جناب آقای سید مجید موسوی! سلام و بهراستی درود خدا و خلق خدا بر شما باد.اینجانب، بیژن عبدالکریمی، به عنوان یک معلم سادۀ دانشگاهی و فردی که تمام زندگی حقیقی خودش را وقف فرهنگ و صیانت از کیان فرهنگ و خرد دینی و معنوی ایران، این سرزمین پاک و با آن مردم نجیب و بینظیرش، ساخته است، خاضعانه و خاکسارانه بر دستان و بازوان همۀ سربازان شجاع و غیور مام وطن بوسه زده، به شما، در مقام فرمانده هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و بالاتر از آن، در مقام یک پاسدار ایرانزمین، اعلام میدارم که نه تنها به شجاعت و خردمندی نیروهای مسلح و دفاعی کشورم در عرصۀ میدان و رزم، بلکه به عقلانیت و شعور استراتژیک شما در میدان دیپلماسی نیز عمیقاً باور داشته، خواهان تبعیت دیپلماسی کشور، که گاهی از شائبههای غربپرستی و منطق ترس و تسلیم به دور نیست، از منطق میدان، و نه برعکس، هستم. بیتردید و به حکم عقلانیت، اینجانب رأی و نظر آنانی را که با جان و قطرات خونشان در میادین وفاداریشان به ملت را تا آخرین حدهای ممکن نشان دادهاند، بر رأی و نظر کسانی که دل در هوای غرب و فرهنگ رفاه داشته، و حتی بعضاً از شائبۀ فساد مالی رنج میبرند، ترجیح داده، تا آخرین قطرۀ خون و تا آخرین نفس در جنگ ناجوانمردانه و پرفریب آمریکا و اسرائیل در کنار شما بوده و خواهم ماند.
با عشق و خاکساریبیژن عبدالکریمی۳ اردیبهشتماه ۱۴۰۵
۱۱:۱۵
بازارسال شده از
"باید برخاست" و چند نکته
قطعه فاخر و ماندگار "باید برخاست" در واقع سرود پایانی دهه ی محرم هیئت انصار ولایت یزد است که جناب آقای محسن محمدی پناه به خوبی آن را اجرا کرده و حجةالاسلام محمد مروستی زاده آن را سروده است.سالها پیش در یزد توفیق آشنایی با این دو بزرگوار را داشتم.در کنار توفیقات الهی که نصیب تولید کنندگان این اثر شده، بی شک مجموعه ای از عوامل مثل شعر خوب، ملودی خوب، اجرای زیبا و تدوین خوب و فضای شب عاشورایی اجرا، در دیده شدن و پسندیده شدن این قطعه مؤثر بوده اند.
استقبال متفاوت از این اثر، بار دیگر این حقیقت را به یاد ما می آورد که مخاطب در کنار شور و هیجان، تشنه ی محتواست. آن هم محتوایی عمیق و درآمیخته با حقایق و معارف اصیل دینی و شیعی.
این اثر به خصوص برای جنگ رمضان سروده نشده و طبق روال محرم های یک هیئت برای سرود پایانی آماده شده.فراگیری "باید برخاست" در ایام جنگ نشان می دهد که در هر زمانه ای بازخوانی و دوباره خوانی سرچشمه های معرفتی و تاریخی شیعه، می تواند مناسب ترین پاسخ را برای نیازهای همان روز پیش روی جامعه بگذارد.
علاوه بر کلیدواژه ها و اشارات محتوایی پیدا و پنهان این اثر، پیداست که دست شاعر از مباحث به روز دینی و علوم اجتماعی پر بوده و ظهور این کلیدواژه ها در شعر اتفاقی نیست.داشتن نگاه فلسفه ی تاریخی و روایت انسانی،توجه به دیدگاه تربیتی فطرت و طبیعت،توجه به نظریات علوم اجتماعی و ضرورت رؤیاپردازیدر کنار اشارات قرآنی و سیره ای،از پشتوانه های فکری این اثر به شمار می روند.البته بعضی کلیدواژه ها می توانند با ویرایش هنری، به شکل شاعرانه تری در اثر حضور داشته باشند .
اتفاقات ارزشمند این اثر در کنار توفیق غبطه برانگیر اثر "بزن که خوب می زنی" از دوست شاعر فاضلمان، حجةالاسلام علی مقدم، نشان می دهد که شعر حوزه های علمیه به بلوغ و بالندگی باارزشی رسیده و باید شاهد دوران پرافتخار شعر انقلابی حوزویان در جلوداری جبهه ی حق و مبارزه با کفر و نفاق باشیم.ان شاءلله.
این قطعه در کنار قطعه بزن که خوب می زنی را می توان از فراگیرترین قطعات این ایام دانست.جالب است که این هر دو اثر به زبان معیار و با ادبیات فاخر و فخیم سروده شده اند.البته که در زبان محاوره نیز آثار درخشانی در این ایام ارائه شده.بی آنکه بخواهم یکی از این دو زبان را نسبت به دیگری ارزش گزاری کنم، می خواهم دوستان شاعری را که از ابتدا به بهانه ی عدم ارتباط مخاطب با زبان معیار و غیر صمیمی بودن آن، به سراغ این زبان نمی روند، به تجدید نظر در این عقیده دعوت کنم.خوب است که هر یک از زبان های معیار و محاوره از سر توانایی و با ملاحظات هنری توسط شاعر انتخاب شوند نه از سر ناتوانی و عادت.
به گمانم "باید برخاست" می تواند سرود پایانی تمام تجمعات خیابانی این شب ها باشد و باز فکر می کنم این سرود مرزهای جغرافیایی را نیز درخواهد نوردید و ترنم جان های مشتاق در بیرون از این مرزها خواهد شد؛ چرا که حرف دل تشنگان حقیقت و عدالت است و مهمتر اینکه مختوم به لبیک به سرورمان عجل الله تعالی فرجه الشریف است.
یادداشت از آیات غمزه
@artmoghavemat
قطعه فاخر و ماندگار "باید برخاست" در واقع سرود پایانی دهه ی محرم هیئت انصار ولایت یزد است که جناب آقای محسن محمدی پناه به خوبی آن را اجرا کرده و حجةالاسلام محمد مروستی زاده آن را سروده است.سالها پیش در یزد توفیق آشنایی با این دو بزرگوار را داشتم.در کنار توفیقات الهی که نصیب تولید کنندگان این اثر شده، بی شک مجموعه ای از عوامل مثل شعر خوب، ملودی خوب، اجرای زیبا و تدوین خوب و فضای شب عاشورایی اجرا، در دیده شدن و پسندیده شدن این قطعه مؤثر بوده اند. استقبال متفاوت از این اثر، بار دیگر این حقیقت را به یاد ما می آورد که مخاطب در کنار شور و هیجان، تشنه ی محتواست. آن هم محتوایی عمیق و درآمیخته با حقایق و معارف اصیل دینی و شیعی. این اثر به خصوص برای جنگ رمضان سروده نشده و طبق روال محرم های یک هیئت برای سرود پایانی آماده شده.فراگیری "باید برخاست" در ایام جنگ نشان می دهد که در هر زمانه ای بازخوانی و دوباره خوانی سرچشمه های معرفتی و تاریخی شیعه، می تواند مناسب ترین پاسخ را برای نیازهای همان روز پیش روی جامعه بگذارد. علاوه بر کلیدواژه ها و اشارات محتوایی پیدا و پنهان این اثر، پیداست که دست شاعر از مباحث به روز دینی و علوم اجتماعی پر بوده و ظهور این کلیدواژه ها در شعر اتفاقی نیست.داشتن نگاه فلسفه ی تاریخی و روایت انسانی،توجه به دیدگاه تربیتی فطرت و طبیعت،توجه به نظریات علوم اجتماعی و ضرورت رؤیاپردازیدر کنار اشارات قرآنی و سیره ای،از پشتوانه های فکری این اثر به شمار می روند.البته بعضی کلیدواژه ها می توانند با ویرایش هنری، به شکل شاعرانه تری در اثر حضور داشته باشند . اتفاقات ارزشمند این اثر در کنار توفیق غبطه برانگیر اثر "بزن که خوب می زنی" از دوست شاعر فاضلمان، حجةالاسلام علی مقدم، نشان می دهد که شعر حوزه های علمیه به بلوغ و بالندگی باارزشی رسیده و باید شاهد دوران پرافتخار شعر انقلابی حوزویان در جلوداری جبهه ی حق و مبارزه با کفر و نفاق باشیم.ان شاءلله. این قطعه در کنار قطعه بزن که خوب می زنی را می توان از فراگیرترین قطعات این ایام دانست.جالب است که این هر دو اثر به زبان معیار و با ادبیات فاخر و فخیم سروده شده اند.البته که در زبان محاوره نیز آثار درخشانی در این ایام ارائه شده.بی آنکه بخواهم یکی از این دو زبان را نسبت به دیگری ارزش گزاری کنم، می خواهم دوستان شاعری را که از ابتدا به بهانه ی عدم ارتباط مخاطب با زبان معیار و غیر صمیمی بودن آن، به سراغ این زبان نمی روند، به تجدید نظر در این عقیده دعوت کنم.خوب است که هر یک از زبان های معیار و محاوره از سر توانایی و با ملاحظات هنری توسط شاعر انتخاب شوند نه از سر ناتوانی و عادت. به گمانم "باید برخاست" می تواند سرود پایانی تمام تجمعات خیابانی این شب ها باشد و باز فکر می کنم این سرود مرزهای جغرافیایی را نیز درخواهد نوردید و ترنم جان های مشتاق در بیرون از این مرزها خواهد شد؛ چرا که حرف دل تشنگان حقیقت و عدالت است و مهمتر اینکه مختوم به لبیک به سرورمان عجل الله تعالی فرجه الشریف است.یادداشت از آیات غمزه
@artmoghavemat
۴:۲۰
بازارسال شده از
«بیابان در پیش»: زنانه ترین جنبش معاصر ایران و سکوت روشنفکری و علوم اجتماعی ایرانیکورش علیانی ا نویسنده:دو ماه است که خیابانهای ایران صحنه کنش جمعی مداومی است؛ و بسیاری از روشنفکران ایرانی، خصوصا گروهی عمده از متخصصان علوم اجتماعی در سکوتی کمسابقه فرو رفتهاند. بعضی حتی یک یادداشت سیصد کلمهای روزنامهای یا پلتفرمی ننوشتهاند.
ما کف خیابان با چه مواجه هستیم؟ هنوز میخواهیم با واژگان ساندیس و شام و کارت هدیه و بلندگو و جملاتی مثل «کسی نیست» و «با اتوبوس آمدهاند» موضوع را نادیده بگیریم یا تخریب کنیم و شایسته تحلیل ندانیم؟ موضوع از اینستاگرام هم کماهمیتتر است؟
ما کف خیابان با یک جنبش اجتماعی عجیب مواجه هستیم. جنبشی که نه تنها در آمار حضور، بلکه در شیوه و فرهنگ حضور زنانهترین جنبش معاصر ما است؛ بسیار زنانهتر از اعتراضاتی دربارهی حقوق زنان در سالهای پیش. مگر میشود این جنبش زنانه و فرهنگ زنانه حضور را نادیده گرفت و همچنان جایگاه دانش و فکر را حفظ کرد؟ گمان نکنم.
این سکوت جمعی را میتوان حمل بر احتیاط در برابر قضاوت سریع یا تلاش برای انباشت ماده خام تحلیل کرد. اما نادیده گرفتن فیزیک تن جمعی انسان در میدان برای علوم اجتماعی عواقب سختی دارد. زمان نیز به عنوان یک موضوع فیزیکی و صلب میگذرد و هر چه بگذرد، حمل به صحت کردن و حمل به صحت شدن هر دو مشکل میشود.
همه ترس من آن است که مبادا آنچه رخ داده، همان چیزی باشد که برخی نظریهپردازان علوم اجتماعی سالها پیش هشدار داده بودند: لحظهای که مردم بدون روشنفکران حرکت میکنند؛ لحظه شکاف. کوتاه بگویم؟ خیابانها فعال اند، نشانهها و زبان جدید تولید میشود. اما روشنفکران، و دانشگاهیان، و نهادهای فکری تقریباً هیچ واکنشی نشان ندادهاند.
این لحظهای است که تودهها پیش از نخبگان دست به عمل میزنند و نخبگان در بهترین حالت، تازه پس از وقوع رویداد، به تفسیر آن میپردازند. با کمی تلاش تفسیری این شبیه وضعیتی است که اورتگا ییگاست در عصیان تودهها توصیف میکرد.روشنفکران زمانی که درگیر بازیهای سیاسی و محاسبات شخصی میشوند، توانایی درک حرکت واقعی جامعه را از دست میدهند. سکوت امروز روشنفکران ایرانی را نیز میتوان در همین چارچوب دید؛ نه عقبماندگی، بلکه قطع ارتباط با وجدان عمومی.این تقریبا همان است که فروپاشی نمایندگی روشنفکری نام دارد.
سوال سوال سادهای است. اگر مردم توانستهاند بدون روشنفکران حرکت کنند، نقش روشنفکر در آینده ایران چه خواهد بود؟ باید پذیرفت که دورهی تاریخی او در ایران با حتی جهان به پایان رسیده است؟
منبع: @kuroshA
@War_time_Psy
۱۱:۲۹
بازارسال شده از
جهان ذهنی نوجوان#یادداشتشفاهی#نوجوانایرانیدکتر رضا پورحسین؛ روانشناس و رییس دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه تهران
جستوجوی مختصات نوجوانی در جهانی ناپایدارترکیب «کودک و نوجوان» سالهاست در ادبیات فرهنگی و آموزشی ما بهکار میرود؛ اما از منظر علمی، شاید زمان آن رسیده باشد که دربارهی دقت این اصطلاح دوباره فکر کنیم. #نوجوانی مرحلهای است که بهنوعی از کودکی گسست پیدا میکند؛ نهتنها نگاه فرد از جهان کودکانه فاصله میگیرد، بلکه جهتگیری ذهنی او نیز بیش از گذشته به آینده معطوف میشود. به همین دلیل برخی صاحبنظران ترجیح میدهند از اصطلاح «نوجوان» استفاده کنند؛ مفهومی که بیش از هر چیز بر وضعیت گذار و جستوجو تأکید دارد.
نوجوانی؛ دورهی رغبتهای سیالدر ادبیات روانشناسی رشد، نوجوانی را دورهی #چندرغبتی و #چندظرفیتی دانستهاند. علایق بهسرعت تغییر میکنند و مسیرهای آینده هنوز تثبیت نشدهاند. نوجوان ممکن است یک روز رؤیای پزشک شدن داشته باشد و روز دیگر به هنر یا فناوری علاقه نشان دهد. این تغییرات نه نشانهی بیثباتی منفی، بلکه بخشی از فرایند طبیعی شکلگیری هویت است.
از نظر علمی، نوجوانی مرحلهای است که فرد به پرسش بنیادین «من کیستم؟» نزدیک میشود. روابط با همسالان اهمیت بیشتری پیدا میکند، تفکر انتزاعی شکل میگیرد و در عین حال، تنظیمگری هیجانی هنوز کامل نشده است. همین ترکیب، تنش میان استقلال و وابستگی را به یکی از تجربههای مرکزی این دوره تبدیل میکند
نوجوان در جهانی دوگانهیکی از مهمترین چالشهای امروز نوجوانان، زیستن در جهانی است که بزرگسالان آن را به «واقعی» و «مجازی» تقسیم میکنند؛ اما خود نوجوانان چنین مرزی را چندان به رسمیت نمیشناسند. برای بسیاری از آنها، هرجا که زیست غالبشان شکل بگیرد، همان جهان واقعی است؛ چه در فضای فیزیکی و چه در بسترهای دیجیتال.
انقلاب رسانهای و گسترش فناوری باعث شده افراد بهطور مداوم میان فضاها و نقشهای مختلف جابهجا شوند؛ فرایندی که میتوان آن را «سوئیچینگ» نامید. این جابهجایی دائمی میان جهانهای متفاوت ــ میان سرعت و مکث، الگوریتم و معنا، فردگرایی و جمعگرایی ــ فشار شناختی و هیجانی قابلتوجهی ایجاد میکند.در جامعهای مانند ایران، که خود میان سنت و مدرنیته و میان ارزشهای جمعی و فردی در نوسان است، این وضعیت پیچیدهتر نیز میشود. نوجوان نهتنها با تغییرات درونی خود مواجه است، بلکه باید میان نظامهای ارزشی مختلف نیز حرکت کند.
پذیرش پیچیدگی نوجوانیشاید مهمترین گام، پذیرش این واقعیت باشد که نوجوانی دورهی قطعیت نیست، بلکه دورهی #جستوجوست. نوجوان در حال تعیین مختصات خود در جهانی ناپایدار است؛ جهانی که هم فرصتهای بیسابقه دارد و هم فشارهای تازه. گفتوگو، همدلی و ایجاد فضاهای امن برای تجربه و آزمون، میتواند به او کمک کند تا این مسیر گذار را با آرامش بیشتری طی کند.
متن کامل این یادداشت را در سایت اندیشکده امید بخوانید.
اندیشکده امید
@omidtt_ir
دکتر رضا پورحسین؛ روانشناس و رییس دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه تهرانجستوجوی مختصات نوجوانی در جهانی ناپایدارترکیب «کودک و نوجوان» سالهاست در ادبیات فرهنگی و آموزشی ما بهکار میرود؛ اما از منظر علمی، شاید زمان آن رسیده باشد که دربارهی دقت این اصطلاح دوباره فکر کنیم. #نوجوانی مرحلهای است که بهنوعی از کودکی گسست پیدا میکند؛ نهتنها نگاه فرد از جهان کودکانه فاصله میگیرد، بلکه جهتگیری ذهنی او نیز بیش از گذشته به آینده معطوف میشود. به همین دلیل برخی صاحبنظران ترجیح میدهند از اصطلاح «نوجوان» استفاده کنند؛ مفهومی که بیش از هر چیز بر وضعیت گذار و جستوجو تأکید دارد.نوجوانی؛ دورهی رغبتهای سیالدر ادبیات روانشناسی رشد، نوجوانی را دورهی #چندرغبتی و #چندظرفیتی دانستهاند. علایق بهسرعت تغییر میکنند و مسیرهای آینده هنوز تثبیت نشدهاند. نوجوان ممکن است یک روز رؤیای پزشک شدن داشته باشد و روز دیگر به هنر یا فناوری علاقه نشان دهد. این تغییرات نه نشانهی بیثباتی منفی، بلکه بخشی از فرایند طبیعی شکلگیری هویت است.از نظر علمی، نوجوانی مرحلهای است که فرد به پرسش بنیادین «من کیستم؟» نزدیک میشود. روابط با همسالان اهمیت بیشتری پیدا میکند، تفکر انتزاعی شکل میگیرد و در عین حال، تنظیمگری هیجانی هنوز کامل نشده است. همین ترکیب، تنش میان استقلال و وابستگی را به یکی از تجربههای مرکزی این دوره تبدیل میکندنوجوان در جهانی دوگانهیکی از مهمترین چالشهای امروز نوجوانان، زیستن در جهانی است که بزرگسالان آن را به «واقعی» و «مجازی» تقسیم میکنند؛ اما خود نوجوانان چنین مرزی را چندان به رسمیت نمیشناسند. برای بسیاری از آنها، هرجا که زیست غالبشان شکل بگیرد، همان جهان واقعی است؛ چه در فضای فیزیکی و چه در بسترهای دیجیتال.انقلاب رسانهای و گسترش فناوری باعث شده افراد بهطور مداوم میان فضاها و نقشهای مختلف جابهجا شوند؛ فرایندی که میتوان آن را «سوئیچینگ» نامید. این جابهجایی دائمی میان جهانهای متفاوت ــ میان سرعت و مکث، الگوریتم و معنا، فردگرایی و جمعگرایی ــ فشار شناختی و هیجانی قابلتوجهی ایجاد میکند.در جامعهای مانند ایران، که خود میان سنت و مدرنیته و میان ارزشهای جمعی و فردی در نوسان است، این وضعیت پیچیدهتر نیز میشود. نوجوان نهتنها با تغییرات درونی خود مواجه است، بلکه باید میان نظامهای ارزشی مختلف نیز حرکت کند.پذیرش پیچیدگی نوجوانیشاید مهمترین گام، پذیرش این واقعیت باشد که نوجوانی دورهی قطعیت نیست، بلکه دورهی #جستوجوست. نوجوان در حال تعیین مختصات خود در جهانی ناپایدار است؛ جهانی که هم فرصتهای بیسابقه دارد و هم فشارهای تازه. گفتوگو، همدلی و ایجاد فضاهای امن برای تجربه و آزمون، میتواند به او کمک کند تا این مسیر گذار را با آرامش بیشتری طی کند.متن کامل این یادداشت را در سایت اندیشکده امید بخوانید.
اندیشکده امید @omidtt_ir۲۳:۱۰
حضور خانواده در میدان و خیابان
۱۷:۱۴