#ازبلوچستان
وقتی مسیر دریایی بصره بر اثر سوء مدیریت و بی کفایتی حکمرانان به تدریج بسته شد شاهراه کاروان روی تبریز به بندر عباس جای آن را گرفت. بندر هرمز که ابتدا در کنار رود میناب قرار داشت و وقتی کشور دچار تلاطم و مسیرهای زمینی نا امن شد به جزیره جرون (که اکنون جزیره هرمز خوانده می‌شود) منتقل شد، توسعه یافت تا به مرکز تجاری مشرق زمین (خاورمیانه) تبدیل شد تا وقتی که شاید یکی از مهمترین وقایع در تاریخ به وقوع پیوست: ورود کشتی های اروپایی در دریاهای مشرق زمین. اگر چه نمیتوان شک داشت که گشایش این شاهراه دریایی مهم نهایتاً فواید بسیاری به بار آورده [؟!] و حتی شاید با جدایی نهایی دو شاهرگ حیاتی تجارت جهانی از طریق خلیج فارس و دریای سرخ (بحر احمر)، اروپا را از سیطره و برتری آسیا نجات داده باشد اما مشکل می‌توان از اینکه نخستین نمایندگان اروپاییان ابتدا همچون دزدان دریایی ظاهر شدند و در بی رحمی و درنده خویی بسیار فراتر از معیارهای رایج در آن زمان عمل کردند ناراحت و رنجیده خاطر نشد.رفتار آلبوکرک در خلیج فارس فوق العاده فجيع و شریرانه بود و در نهایت تأسف باید بگوییم اسیران خود را برای «خشنودی خدا» مثله میکرد. پرتغالیها با تصرف هرمز بیش از صد سال گلوی تجارت مشرق زمین را در دست گرفتند و هر از چند گاه کشتی هایشان به دریای سرخ هم دستبرد می‌زدند تا اینکه در ابتدای قرن هفدهم انگلیسی ها هم به صحنه آمدند......در سال ۱۶۲۰ دو نبرد دریایی در نزدیکی جاسک به وقوع پیوست که اولی به نتیجه قطعی نرسید اما در نبرد دوم پرتغالیها شکست خوردند و دفتر نمایندگی انگلیسی که ظاهراً در سال ۱۶۱۹ تأسیس شده بود از نابودی مصون ماند. دو سال بعد، در سال ۱۶۲۲ در اتحادی با شاه بزرگ ایران (شاه عباس)، هرمز به تصرف متحدان درآمد و چنان ضربه ای به پرتقالی ها وارد شد که هرگز دیگر کمر راست نکردند. از آن تاریخ تا به امروز تجارت و نفوذ انگلیس هر چند با مقداری افت و خیز دائماً افزایش یافته و با چنان عزم و اراده ای با مسئولیت هایمان روبه رو شده ایم که در هیچ جای دنیا نظیر نداشته است.
بلوچستان در سفرنامه‌های خانوادگی سایکس
چهارمین سفر در ایران
سر پرسی سایکس، ۱۹۰۱-۱۸۹۷
ترجمه مانی صالحی علامه
پی‌نوشت مک‌ایران: محسن شهرنازدار در یادداشت مقدماتی کتاب به درستی به نقل از نویسنده کتاب ایران در بازی بزرگ (آنتونی وین) پرسی سایکس را کاشف، کنسول، سرباز و جاسوس بریتانیایی نامیده است که نقشی بزرگ در میراث گلد اسمیت (تجزیه کننده بلوچستان) داشته است.انتشار گفتارهای سایکس از این جهت حائز اهمیت و خوانش است. @MakoIran_ir
وقتی مسیر دریایی بصره بر اثر سوء مدیریت و بی کفایتی حکمرانان به تدریج بسته شد شاهراه کاروان روی تبریز به بندر عباس جای آن را گرفت. بندر هرمز که ابتدا در کنار رود میناب قرار داشت و وقتی کشور دچار تلاطم و مسیرهای زمینی نا امن شد به جزیره جرون (که اکنون جزیره هرمز خوانده می‌شود) منتقل شد، توسعه یافت تا به مرکز تجاری مشرق زمین (خاورمیانه) تبدیل شد تا وقتی که شاید یکی از مهمترین وقایع در تاریخ به وقوع پیوست: ورود کشتی های اروپایی در دریاهای مشرق زمین. اگر چه نمیتوان شک داشت که گشایش این شاهراه دریایی مهم نهایتاً فواید بسیاری به بار آورده [؟!] و حتی شاید با جدایی نهایی دو شاهرگ حیاتی تجارت جهانی از طریق خلیج فارس و دریای سرخ (بحر احمر)، اروپا را از سیطره و برتری آسیا نجات داده باشد اما مشکل می‌توان از اینکه نخستین نمایندگان اروپاییان ابتدا همچون دزدان دریایی ظاهر شدند و در بی رحمی و درنده خویی بسیار فراتر از معیارهای رایج در آن زمان عمل کردند ناراحت و رنجیده خاطر نشد.رفتار آلبوکرک در خلیج فارس فوق العاده فجيع و شریرانه بود و در نهایت تأسف باید بگوییم اسیران خود را برای «خشنودی خدا» مثله میکرد. پرتغالیها با تصرف هرمز بیش از صد سال گلوی تجارت مشرق زمین را در دست گرفتند و هر از چند گاه کشتی هایشان به دریای سرخ هم دستبرد می‌زدند تا اینکه در ابتدای قرن هفدهم انگلیسی ها هم به صحنه آمدند......در سال ۱۶۲۰ دو نبرد دریایی در نزدیکی جاسک به وقوع پیوست که اولی به نتیجه قطعی نرسید اما در نبرد دوم پرتغالیها شکست خوردند و دفتر نمایندگی انگلیسی که ظاهراً در سال ۱۶۱۹ تأسیس شده بود از نابودی مصون ماند. دو سال بعد، در سال ۱۶۲۲ در اتحادی با شاه بزرگ ایران (شاه عباس)، هرمز به تصرف متحدان درآمد و چنان ضربه ای به پرتقالی ها وارد شد که هرگز دیگر کمر راست نکردند. از آن تاریخ تا به امروز تجارت و نفوذ انگلیس هر چند با مقداری افت و خیز دائماً افزایش یافته و با چنان عزم و اراده ای با مسئولیت هایمان روبه رو شده ایم که در هیچ جای دنیا نظیر نداشته است. بلوچستان در سفرنامه‌های خانوادگی سایکسچهارمین سفر در ایران
سر پرسی سایکس، ۱۹۰۱-۱۸۹۷
ترجمه مانی صالحی علامه
پی‌نوشت مک‌ایران: محسن شهرنازدار در یادداشت مقدماتی کتاب به درستی به نقل از نویسنده کتاب ایران در بازی بزرگ (آنتونی وین) پرسی سایکس را کاشف، کنسول، سرباز و جاسوس بریتانیایی نامیده است که نقشی بزرگ در میراث گلد اسمیت (تجزیه کننده بلوچستان) داشته است.انتشار گفتارهای سایکس از این جهت حائز اهمیت و خوانش است.
@MakoIran_ir۶۴