رَسَن طنابی است که برای کشیدن دلو آب از چاه استفاده میشود. و آن رسن هم خودش به وسیله یک چرخ که چرخانده میشود پایین میرود و آن چرخ هم با دست یک انسان میچرخد.
مولانا تمثیلی بیان میکند: این دنیا مثل چاهی است که با رسنی به عالم غیب وصل است. کسی که درون چاه باشد فقط رسن یا طناب را میبیند و آن را علت بالا کشیدن دلو آب می داند اما چرخ و انسان را نمیبیند.اگر آن فرد که درون چاه است؛ بتواند از چاه خارج شود میتواند علاوه بر ریسمان ، چرخ و انسانی که چرخ را میچرخاند را هم ببیند.
چرخهگردان: گرداننده چرخ
ندیدن گرداننده چرخ افلاک نیز گمراهی است.
مولانا با بیان این استدلال به این مطلب اشاره میکند که اسباب و علل به تنهایی موثر نیستند و در ورای آنها اراده الهی است که گرداننده همه چیز است. و هر حرکت و تغییر و تحولی به خواست خداست. انسان اسباب و علل را میبیند اما آفریننده این علل را نمیبیند و دچار گمراهی میشود.
شرح بیتهای پیش اینجا
#شرح_مثنوی_جان #دفتر_اول #تصحیح_نیکلسون
@masnaviijan
۷۹
۶:۳۹