مکیال
قدمهای کوچک تربیت | شماره ۲
مناسب والدینِ کودکان و نوجوانان ۴ تا ۱۵ سال وقتی کودک از اتفاقی تعریف میکند، ممکن است از همان جمله اول حدس بزنیم خودش مقصر بوده است. بااینحال، اگر وسط حرفش بگوییم: «معلومه باز خودت شروع کردی»، احتمالاً ادامه ماجرا را دیگر نخواهیم شنید. اجازه بدهید حرفش تمام شود و بعد بپرسید: «خودت فکر میکنی ماجرا از کجا شروع شد؟» شاید باز هم به این نتیجه برسید که اشتباه کرده؛ اما این بار کودک احساس میکند پیش از قضاوت، حرفش شنیده شده است.
محور اول: شنیدنِ واقعی حرف کودک ┈••✧❁

❁✧••┈ سید علی میرلوحی مشاور آموزشی و پژوهشگر حوزه حقوق و رسانه https://zil.ink/samirlohy
بعضی حرفهای کودکان دقیقاً همان چیزی نیست که در ظاهر میشنویم. وقتی کودک میگوید: «دیگه مدرسه نمیرم»، ممکن است قصدش ترک مدرسه نباشد؛ شاید امروز کسی مسخرهاش کرده یا از جوابدادن پای تخته ترسیده است.
بهجای اینکه فوراً بگویید «این چه حرفیه؟»، آرام بپرسید: «امروز توی مدرسه چیزی ناراحتت کرد؟» اگر احساس پشت جمله را پیدا کنیم، بهتر میتوانیم به مشکل اصلی کمک کنیم.
این اتفاق در موارد دیگری مثل رفتن به منزل بعضی از اقوام یا... نیز ممکن است پیش بیاید
┈••✧❁
۳۹۵
۴:۱۲