قراننده عراقی درحال جوک گفتن به یکی از اطرافیان با حالت خنده: فلانی معلم بود، معلم ششم، به بچه نمی تونست جمع یاد بده، نمی تونست بگه یک به اضافه دو میشه سه برای اینکه بشون بفهمونه می گفت: یه گوسفند، یه کوسفمد دیگه بیاد میشن چندتا؟ اینطوری بود که بچه ها راحت می گفتن دوتا...(خنده راننده). ذهن انتزاعی یک قوم از مسائل خیلی مهم برای تحلیل اون قوم هست. اقوام انتزاعی تر و اقوای مادی تر. این تقسیم نگاه جدیدی به بستر فرهنگی اقوام باز می کند، به عنوان مثال اقوام انتزاعی تر بستر بهتری برای ریاضیات، هنر، عرفان و فلسفه و (کتاب) دارند و اقوام مادی تر بستر بهتری برای جنگ، تمدن، فقه و شاید بتوان گفت اقتصاد دارند. میشه گفت جوک راننده ناظر به انتزاعی نبودن فرهنگ هویت جمعی راننده بود؟ 
۷:۳۴
و من ماء الفرات منعوک...
۴:۵۷
مسجد نخیله، پایگاهی نظامی که امیرالمؤمنین در ان توقف ها داشتند، ارتش جمع می شد و تصمیمات جنگی سامان داده میشد، همچنین مرقد پیامبر خدا ذوالکفل در این مکان هست که نامشون در قرآن ذکر شده. برخی معتقدند ذوالکفل همان یوشع بن نون وصی حضرت موسی هستند، مرقدشون درحال بازسازی است و گفته می شود نوشته های عبری فراوانی در این مرقد هست. همچنین می گویند در زمان صدام این منطقه یهودی نشین بوده که بعد او کتیبه هایی از مرقد جمع شده و منتقل شدند.
۵:۱۷
بازارسال شده از
گفت:ما با واژگان فکر می کنیم، باید مواظب باشیم واژه ها چه محتوایی وارد ذهن مان می کنند.
#مباحثه
مددلو@r_madadlou
#مباحثه
مددلو@r_madadlou۲۲:۲۳
صاحب خونه گفت می خوام یه بار دیگه ازدواج کنم ولی می ترسم. منم طبیعتا گفتم منظورش اینه که از زنش می ترسه زن دوم بگیره
منظورش زن چهارم بود
زنی در خانه داشت و گویا اون دو زن در منطقه محل کارش بودن. زن چهارم رو دیگه نپرسیدم برای چی می خواست؟
باید بهش می گفتم منی که تو کشور همسایش عقد کردم کم مونده مدال طلا گردنم بندازن
اقتصادها که خیلی فرق نداره، چه بسا اقتصاد ایران در دید کلی بهتره. ولی نوع نگاه ها، سبک زندگی ها، قواعد اجتماعی و سیاسی و موارد دیگه هست که (ازدواج) رو اسون تر کرده.
منظورش زن چهارم بود
زنی در خانه داشت و گویا اون دو زن در منطقه محل کارش بودن. زن چهارم رو دیگه نپرسیدم برای چی می خواست؟
باید بهش می گفتم منی که تو کشور همسایش عقد کردم کم مونده مدال طلا گردنم بندازن
اقتصادها که خیلی فرق نداره، چه بسا اقتصاد ایران در دید کلی بهتره. ولی نوع نگاه ها، سبک زندگی ها، قواعد اجتماعی و سیاسی و موارد دیگه هست که (ازدواج) رو اسون تر کرده.
۱۴:۲۸
بازارسال شده از
🟠 فراموش نکنیم، الله اکبر کشورمان را نجات داد
باور دینی، زبان، اقتصاد و جغرافیای سیاسی ایران را حفظ کرده است
سیدمحمدرضا موسوی، پژوهشگر فرهنگ و ارتباطات
نیروی دینی، از آنجا که برخاسته از درون انسان و ریشهدار در لایههای عمیق روان و اجتماع است، نه تنها یک جهانبینی جامع، بلکه یک روایت تاریخی ماندگار از هویت جمعی انسان ارائه میدهد. این نیرو، توانایی بیبدیلی در شکلدهی به ملتها و حفظ انسجام آنها دارد؛ چراکه دیانت، برخلاف زبان مشترک، جغرافیای سیاسی یا منافع اقتصادی، پیوندی درونزا و عمیق میان افراد یک جامعه ایجاد میکند—پیوندی که سایر عناصر ملتساز بر پایه آن دوام میآورند.
در لحظههای بحرانی، هنگامی که آژیرها به صدا درمیآیند یا در گردهماییهای مردمی، آنچه طنینانداز میشود، آن حقیقت و لایه زیرین ملت ساز و استقامت بخش یعنی فریاد «اللهاکبر» است؛ فریادی که نهتنها نماد ایمان، بلکه ندای بقا و ایستادگی یک ملت است. به راستی، همین باور دینی است که زبان، اقتصاد و جغرافیای سیاسی ایران را در برابر تندبادهای تاریخ حفظ کرده است.
«الله» در قلب پرچم ایران، تنها یک نشانه مذهبی نیست؛ نماد محور مقاومت و معنای مشترک ملت است. اگر این معنا از مرکز پرچم حذف شود، انسجام آن نیز از میان خواهد رفت، چراکه روح ملت در باورهایش زنده است، نه صرفاً در رنگها و خطوط بیرونی نمادها.
@iranfuture
باور دینی، زبان، اقتصاد و جغرافیای سیاسی ایران را حفظ کرده استسیدمحمدرضا موسوی، پژوهشگر فرهنگ و ارتباطات نیروی دینی، از آنجا که برخاسته از درون انسان و ریشهدار در لایههای عمیق روان و اجتماع است، نه تنها یک جهانبینی جامع، بلکه یک روایت تاریخی ماندگار از هویت جمعی انسان ارائه میدهد. این نیرو، توانایی بیبدیلی در شکلدهی به ملتها و حفظ انسجام آنها دارد؛ چراکه دیانت، برخلاف زبان مشترک، جغرافیای سیاسی یا منافع اقتصادی، پیوندی درونزا و عمیق میان افراد یک جامعه ایجاد میکند—پیوندی که سایر عناصر ملتساز بر پایه آن دوام میآورند. در لحظههای بحرانی، هنگامی که آژیرها به صدا درمیآیند یا در گردهماییهای مردمی، آنچه طنینانداز میشود، آن حقیقت و لایه زیرین ملت ساز و استقامت بخش یعنی فریاد «اللهاکبر» است؛ فریادی که نهتنها نماد ایمان، بلکه ندای بقا و ایستادگی یک ملت است. به راستی، همین باور دینی است که زبان، اقتصاد و جغرافیای سیاسی ایران را در برابر تندبادهای تاریخ حفظ کرده است. «الله» در قلب پرچم ایران، تنها یک نشانه مذهبی نیست؛ نماد محور مقاومت و معنای مشترک ملت است. اگر این معنا از مرکز پرچم حذف شود، انسجام آن نیز از میان خواهد رفت، چراکه روح ملت در باورهایش زنده است، نه صرفاً در رنگها و خطوط بیرونی نمادها.@iranfuture
۰:۱۴
وقتی شرف به کنار رفت، قواعد اسلام را باید با شمشیر حاکم کرد نه با مروت، همسایگی و یا برادری.
۲:۳۶
زمان، با مقصد معنا پیدا می کند. باید مقصدی باشد که برای رسیدن به آن نیرویی لازم باشد و مطابق ان نیرو سرعت تغییر کند و بتوان مفهوم زمان را درک کرد. در زندگی نیز همه و همه چیز به سوی مقصدی (حرکت) می کنیم و زمانهای متفاوتی را طبق نیرو و اراده ( تجربه) می کنیم. این مقصد مرگ است. مرگ را اگر از معادله برداریم زمان بی معنا خواهد شد. به فرض اگر همه چیز اطرافمان همواره بمانند و مرگی تدریجی در آنها نباشد، نمی توان زمان را تجربه کرد. در این صورت باید سؤال بچگی را به شکل دیگری فهم می کردیم. وقتی می پرسیدم چگونه ممکن است زمان در بهشت بی نهایت باشد باید در عوض این سؤال مطرح می شد که ایا در جایی که همه چیز همواره زنده است زمان وجود دارد؟ احساس می شود؟ تجربه می شود؟۲۰:۳۷
معنا چه ویژگی هایی دارد؟معنادارای یک شیء در منحصر به فرد بودن آن است به این معنا که در نسبت با دیگر اشیاء چیزی متفاوت است.
معنای هر شیء، هر فرد و هر پیام و یا هر نشانه تصویری در نسبت با دیگر افراد، پیامها و نشانه ها فهم می شود.
یک نشانه در نسبت با نشانه A یک معنا دارد و در نسبت با نشانه B معنای دیگری پیدا می کند. رسانه می تواند این نسبت ها و در نتیجه ادراک و معنا را تغییر دهد.
بی معنایی و بحران معنا ناشی از یکسان انگاری نشانه ها و ریشه در شکست کلان روایتها دارد. به عنوان مثال شکست کلان روایت (علم به مثابه راه نجات) سبب می شود پیامهای ناشی از تحقیقات علمی بی معنا باشد.
هر چیزی که بخواهد معنادار شود و معنای خود را تثبیت کند باید نسبت خود را با اطراف معین کند و هرچه این تعیین نسبت بیشتر و کلان تر، معناداری بیشتر و هرچه معناداری بیشتر قدرت جذب و دفع بیشتر.
«قلم» https://ble.ir/qalamm
۱۱:۲۶
بازارسال شده از
🟠 از جنگ ایران و روس تا نبرد رمضان
جنگها آینه آینده هستند
سیدمحمدرضا موسوی، پژوهشگر فرهنگ و ارتباطات
بعد از شکست در جنگ ایران و روس و از دست دادن مناطق وسیعی از کشور آنهم بعد از بسیج مردمی علیه روسیه، سؤالاتی بنیادین برای فرماندهان و سپس در سطح اجتماعی برای مردم شکل گرفت. سوالاتی که شروعی بر وابستگی فکری به مغرب زمین و روند اجتماعی غربگرایی و فرنگیمآبی شدند.
به مرور زبان فرنگی، لباس فرنگی، شهر فرنگی و ساختار سیاسی فرنگی در کشور فزونی پیدا کرد و سنت ایرانی منفور واقع شد. اسامی قدیمی، سنتهای قدیمی و اساسا هر چه که مربوط به «قدیم» باشد مضحک واقع شد و کار به جایی رسید که: «ایرانی نمی تواند حتی افتابه بسازد!»
گرچه این وابستگی فکری در ملل دیگر نیز به مرور رخ داد اما ایران به نوعی علمدار این مسیر ذلیلانه شد؛ چنانکه از اولینها در برقراری ارتباط با رژیم اشغالی در منطقه بود.
به نوعی کلیت هویت ایرانی -که به طبع اسلامی است- نزد برخی دستمایه طنز بود و تلاش داشتند تا اساسا این هویت و این نوع از وجود داشتن را از بین ببرند و هویتی ولو مصنوعی با تاریخ سازی و حذف دیگر قسمتهای تاریخ و همچنین تغییر لغت و تقویم را با آن جایگزین کنند.
اری! جنگها می توانند چنین تاثیر شگفت و تاریخ سازی بر اینده اجتماعی_فرهنگی، اقتصادی، سیاسی و نهایتا دینی داشته باشند. باید اذعان داشت که بیش از هر چیز این اراده ها هستند که تاریخ را میسازند و ان را به پیش میرانند. اراده بود که ایران علمدار در وابستگی را به ایرانی متفاوت در سال ۵۷ تبدیل کرد.
حال باید پرسید که نتیجه جنگ کنونی تحمیلی امریکایی_صهیونی علیه ایران اسلامی چه نتایجی در سطح تمدنی برای دهههای آینده ایران و برای منطقه خواهد داشت؟ حداقل انچه میتوان در نتیجه ایستادگی ایران علیه جنگ تحمیلی غربیها تصور کرد طلوع تمدن و هویتی منطقهای است که اینبار نه وابسته در امورات مختلف، که خود کفایی و تولید را در حوزه های مختلف سرمشق قرار داده است. ایرانی که دیگر اسامی بزرگانش مایه تمسخر نیست و نظر نوجوان ایرانی در یک جمع بینالمللی صرفا به دلیل ایرانی بودنش کنار گذاشته نمیشود. «ایران!» ایا معنایش در ذهنتان تغییر کرده است؟ پس اینده ایران چیز دیگری خواهد بود.
ایستادگی، همچون التیام زخمهای وارد شده بر هویت ایرانی-اسلامی نقش افرینی میکند و این هویت را بار دیگر به سطح مناسبات مختلف میآورد. در این صورت سالیان پیش روی ایران و منطقه میتواند عرصه تحقق شهر، مناسبات مالی، علم، پوشش، ابزارالات و تولیدات هنری و علمی و... بر پایه هویتهای بومی، تاریخی و دینی باشد و منطقه مسلمان را به عنصری فعال و نه منفعل در عرصه جهانی تبدیل کند.
@iranfuture
جنگها آینه آینده هستند سیدمحمدرضا موسوی، پژوهشگر فرهنگ و ارتباطات بعد از شکست در جنگ ایران و روس و از دست دادن مناطق وسیعی از کشور آنهم بعد از بسیج مردمی علیه روسیه، سؤالاتی بنیادین برای فرماندهان و سپس در سطح اجتماعی برای مردم شکل گرفت. سوالاتی که شروعی بر وابستگی فکری به مغرب زمین و روند اجتماعی غربگرایی و فرنگیمآبی شدند. به مرور زبان فرنگی، لباس فرنگی، شهر فرنگی و ساختار سیاسی فرنگی در کشور فزونی پیدا کرد و سنت ایرانی منفور واقع شد. اسامی قدیمی، سنتهای قدیمی و اساسا هر چه که مربوط به «قدیم» باشد مضحک واقع شد و کار به جایی رسید که: «ایرانی نمی تواند حتی افتابه بسازد!» گرچه این وابستگی فکری در ملل دیگر نیز به مرور رخ داد اما ایران به نوعی علمدار این مسیر ذلیلانه شد؛ چنانکه از اولینها در برقراری ارتباط با رژیم اشغالی در منطقه بود. به نوعی کلیت هویت ایرانی -که به طبع اسلامی است- نزد برخی دستمایه طنز بود و تلاش داشتند تا اساسا این هویت و این نوع از وجود داشتن را از بین ببرند و هویتی ولو مصنوعی با تاریخ سازی و حذف دیگر قسمتهای تاریخ و همچنین تغییر لغت و تقویم را با آن جایگزین کنند. اری! جنگها می توانند چنین تاثیر شگفت و تاریخ سازی بر اینده اجتماعی_فرهنگی، اقتصادی، سیاسی و نهایتا دینی داشته باشند. باید اذعان داشت که بیش از هر چیز این اراده ها هستند که تاریخ را میسازند و ان را به پیش میرانند. اراده بود که ایران علمدار در وابستگی را به ایرانی متفاوت در سال ۵۷ تبدیل کرد. حال باید پرسید که نتیجه جنگ کنونی تحمیلی امریکایی_صهیونی علیه ایران اسلامی چه نتایجی در سطح تمدنی برای دهههای آینده ایران و برای منطقه خواهد داشت؟ حداقل انچه میتوان در نتیجه ایستادگی ایران علیه جنگ تحمیلی غربیها تصور کرد طلوع تمدن و هویتی منطقهای است که اینبار نه وابسته در امورات مختلف، که خود کفایی و تولید را در حوزه های مختلف سرمشق قرار داده است. ایرانی که دیگر اسامی بزرگانش مایه تمسخر نیست و نظر نوجوان ایرانی در یک جمع بینالمللی صرفا به دلیل ایرانی بودنش کنار گذاشته نمیشود. «ایران!» ایا معنایش در ذهنتان تغییر کرده است؟ پس اینده ایران چیز دیگری خواهد بود. ایستادگی، همچون التیام زخمهای وارد شده بر هویت ایرانی-اسلامی نقش افرینی میکند و این هویت را بار دیگر به سطح مناسبات مختلف میآورد. در این صورت سالیان پیش روی ایران و منطقه میتواند عرصه تحقق شهر، مناسبات مالی، علم، پوشش، ابزارالات و تولیدات هنری و علمی و... بر پایه هویتهای بومی، تاریخی و دینی باشد و منطقه مسلمان را به عنصری فعال و نه منفعل در عرصه جهانی تبدیل کند.@iranfuture
۱۱:۰۸
قلم
تا حالا به این فکر کردید که اگر فقط شما(یک نفر) در فضا معلق بودید و خورشید، در ان صورت خورشید چه اندازه ای بود؟ از اونجا که ما اشیاء را در نسبت با دیگر اشیاء درک می کنیم، این می تونه خیلی عجیب باشه. ببینید یک مثال ساده: مادر پیش ما مادره، پیش شوهرش همسره، پیش خواهرش خواهره، پیش مادرش دختره، پیش خواهر زاده هاش خاله است و پیش برادر زاده هاش عمه است. اگر مادرش رو ازش بگیریم دیگه دختر نیست و اگر خواهرش رو ازش بگیریم دیگه خواهر نیست و... پس این زن فرضی ما با توجه به افراد اطرافش و نسبتش با اونها است که تعریف میشه. هر کدوم از اینا که برن و یا هر نسبت که تغییر کنه، تعریف ما از این فرد تا حدی عوض میشه و جایگاهش در ذهن ما عوش میشه. دختری که دیروز دختر همسایه بود، اگر تبدیل به عروس خانواده بشه جایگاهش در ذهن افراد خانواده به کل عوض میشه. حالا دیگه این دختر خیلی با جزئیات رصد میشه و تقریبا تمام حرکاتش برا خانواده مهم میشه. شاید از قبل هم فاصله مکانی دورتری با خانواده داشته باشه اما بازهم نسبت به بقیه مهم تره و بزرگتر دیده میشه... پس ما هر چیزی رو در نسبت به بقیه چیزها و در نسبت با خودمون تعریف می کنیم، مهم تر از همه اینکه در نسبت با خودمون. وقتی نسبت اشیاء رو باهم مقایسه می کنیم تا به اونها تعریف و حد و اندازه بدیم و جایگاهشونو مشخص کنیم، در نهایت ما این نسبتها را با چیزی معین می کنیم که به ما و هویتمان ارتباط دارد. دوست پسر خاله، پسر خاله دوست، شوهر عمه مادر و... پس سر رشته هر نسبتی به ما بر می گرده و در واقع ما با تعریف هر چیزی در واقع درحال تعریف خودمون در نسبت با اون چیزها هستیم. ما باید بپذیریم که ذهن ما خورشید را در نسبت با چیزهای اطراف که می بینیم و دیده ایم تعریف کرده و برای ان جایگاه و حدی از بزرگی قائل شده. باور و تصورش خیلی سخته ولی خوب اگر روزی خورشید حرارت چندین برابر این حرارتی که می چشیم در زمین ایجاد کند، شاید در تعریف ان تجدید نظر کنیم و خورشید واقعا بزرگتر شود!. مثال ساده آن، بزرگی (ایران) قبل و بعد از جنگ با امریکا است، به حول الهی خواهیم دید که چگونه ایران (بزرگ) دیده می شود و دیگران در تعریف نسلت خود با ان تجدید نظر می کنند. در نهایت باید گفت اگر فقط ما بودیم و خورشید، در ان صورت جهان، می شد خورشید و ما جزئی از خورشید می بودیم، زیدا تنها نسبت با ما با جهان همان خورشید بود، گرچه ذاتی غیر از ان داشته باشیم. «قلم» https://ble.ir/qalamm
روانشناسی گشتالت و بزرگیِ ساختگییکی از درسهای مهم روانشناسی گشتالت این است که بزرگی و شمولیت یک امر، ثابت و ذاتی نیست و میتوان آن را دستکاری کرد. کافیست امور دیگر کوچکتر نشان داده شوند تا آن پدیده بزرگتر جلوه کند؛ یا با تکرار و پرداختن مداوم، در ذهن فرد بزرگ و بزرگتر شود.
وقتی یک پدیده مرکز نگاه ما میشودنکته مهمتر این است که اگر یک پدیده بیش از حد بزرگ شود، فرد بهتدریج خود را جزئی از آن میبیند و همان را معیار سنجش دیگر امور قرار میدهد. در این حالت، جهان از زاویه همان پدیده بزرگشده دیده میشود؛ درست مانند مثالی که درباره خورشید گفته شد.
رسانه و ساختنِ مرکز توجهرسانهها نیز از همین سازوکار بهره میبرند. با تکرار یک موضوع و کوچکسازی موضوعات رقیب، آن را در ذهن مخاطب بزرگ جلوه میدهند و کمکم فرد با آن احساس پیوند میکند. شکلگیری «سلبریتی»ها نیز تا حد زیادی محصول همین فرآیند است.
🧭 زاویه دید، سازنده هویت
زاویه دید ما، جایگاه و هویتمان را شکل میدهد. و درست به همین دلیل است که رسانهها با دستکاری ادراک، میتوانند هویت ما را نیز دستخوش تغییر کنند.
«قلم» https://ble.ir/qalamm
۱۸:۱۲