انگاری که توی عالم یک جریانهایی هست که اگر بتوانیم خودمان را توی آن مسیرها بیندازیم همه چیز خودبهخود و راحت پیش میرود. ولی وقتی توی آن مسیرهای طبیعی نباشیم، همه چیز فرساینده و پر از گره و زخمیکننده است.
بگذریم. خیلی طولانی شد.
مرگ، یک زمانی برایم کریه بود و دور و تلخ و بدمزه. امروز اما مهربان است و دوستداشتنی. نعمت خداست. مالکش خداست. دوستم است. کل نفس ذائقه الموت. مرگ چشیدنی است. برای کارهایم باهاش مشورت میکنم. یک مشاور خوب و راستگو است. کسی میآید جانم را بگیرد که دوستش دارم و مدام بهش سلام میکنم و ازش انرژی مثبت میگیرم. بالاتر از او، گفتهاند وقت مرگ بابایمان علی هم میآید. توی هر مخمصهای، هرجا باشی، همین که بدانی بابایت هم میآید، دلت قرص میشود. این خاصیتِ باباهاست.
یاد مرگ زندگیام را آچارکشی کرد. شستهرُفتهاش کرد. هادم اللّذات بود. خیلی لذتها را از بین برد، اما لذاتی عمیقتر و بهتر را وارد زندگیام آورد. توقعم را از کیفیت زندگی در هر شرایطی بالا برد. استرسهایم را کم کرد. تاب آوریام را بالا برد. چراغ قوهی زندگی شد برایم. بهم معنی زندگی داد. معناهای واقعی، و نه از آن معناهای پلاستیکی که به زور به زندگیمان میدهیم تا کمتر خل بشویم و مبادا برویم خودکشی کنیم.هنوز بخشهایی از پروژهی مرگ باقیمانده. دارم سعی میکنم آنها را هم انجام بدهم. ولی اوضاعم خیلی بهتر از قبل است. زندگی برایم خیلی لذتبخشتر شده. و توضیحدادن این تناقض برای بقیه خیلی سخت است. برای بقیهی عمرم دوستدارم چند کار صالحِ تأسیسی داشته باشم. از این کارهایی که تا دنیا دنیاست خیرشان به خودم و آشنایانم برسد. دعا کنید بتوانم چندبار دیگر به نجف و کربلا و مشهد کاظمیه و سامرا و... بروم. دعا کنید تا استطاعت جانیام از بین نرفته، بتوانم با خانوادهام به سفر حج هم بروم.این همه میدویدم تا چیزهایی به دست بیاورم تا شاید در زمانی نامعلوم، فرصت و استطاعتی پیش بیاید تا بتوانم از چیزها لذت ببرم. آرزوهای دور و دراز. اما آشتی با مرگ، ریشهی خیلی از آرزوهای دور و دراز را خشک کرد و آن لذتهای دور و نامعلوم و نسیه را به زمانِ حال آورد. با خود گفتم همین الآن از غذایت لذت ببر. همین الآن از نمازت، از معاشرتت، از همه¬چیز، حتی از رنجها و بیماریهایت لذت ببر. و بردم.با خود گفتم همین الآن تلقینت را بخوان... اسمع... افهم یا علیرضا پسر حاجحسن... «من ربّک؟». جواب که میدهی راحت میشوی... «مربیام اسمش الله است.»فکر کن رفتهای به باشگاهِ بهترین مربی. هر تمرینی بهت بدهد حال میکنی. خیالت هم راحت است. همهچیز در یک بازی کنترل شده قرار دارد زیر نظر بهترین مربی.در یک روایت دیدم که ابراهیم هنگامِ جاندادن، فرشته را قبول نکرد. به خدا گفت: دلت میآید جان دوستت را بگیری؟ خدا بهش گفت: دلت میآید نیایی پیش رفیقت؟ ابراهیم گفت لااقل از قبل خبرم میکردی.گفت خبرت کردم... آن روزی که دیدی موهایت که سپید شدند. در روایتی دیگر دیدم که ابراهیم، اولین سرسپید عالم بود.
بگذریم. خیلی طولانی شد.
مرگ، یک زمانی برایم کریه بود و دور و تلخ و بدمزه. امروز اما مهربان است و دوستداشتنی. نعمت خداست. مالکش خداست. دوستم است. کل نفس ذائقه الموت. مرگ چشیدنی است. برای کارهایم باهاش مشورت میکنم. یک مشاور خوب و راستگو است. کسی میآید جانم را بگیرد که دوستش دارم و مدام بهش سلام میکنم و ازش انرژی مثبت میگیرم. بالاتر از او، گفتهاند وقت مرگ بابایمان علی هم میآید. توی هر مخمصهای، هرجا باشی، همین که بدانی بابایت هم میآید، دلت قرص میشود. این خاصیتِ باباهاست.
یاد مرگ زندگیام را آچارکشی کرد. شستهرُفتهاش کرد. هادم اللّذات بود. خیلی لذتها را از بین برد، اما لذاتی عمیقتر و بهتر را وارد زندگیام آورد. توقعم را از کیفیت زندگی در هر شرایطی بالا برد. استرسهایم را کم کرد. تاب آوریام را بالا برد. چراغ قوهی زندگی شد برایم. بهم معنی زندگی داد. معناهای واقعی، و نه از آن معناهای پلاستیکی که به زور به زندگیمان میدهیم تا کمتر خل بشویم و مبادا برویم خودکشی کنیم.هنوز بخشهایی از پروژهی مرگ باقیمانده. دارم سعی میکنم آنها را هم انجام بدهم. ولی اوضاعم خیلی بهتر از قبل است. زندگی برایم خیلی لذتبخشتر شده. و توضیحدادن این تناقض برای بقیه خیلی سخت است. برای بقیهی عمرم دوستدارم چند کار صالحِ تأسیسی داشته باشم. از این کارهایی که تا دنیا دنیاست خیرشان به خودم و آشنایانم برسد. دعا کنید بتوانم چندبار دیگر به نجف و کربلا و مشهد کاظمیه و سامرا و... بروم. دعا کنید تا استطاعت جانیام از بین نرفته، بتوانم با خانوادهام به سفر حج هم بروم.این همه میدویدم تا چیزهایی به دست بیاورم تا شاید در زمانی نامعلوم، فرصت و استطاعتی پیش بیاید تا بتوانم از چیزها لذت ببرم. آرزوهای دور و دراز. اما آشتی با مرگ، ریشهی خیلی از آرزوهای دور و دراز را خشک کرد و آن لذتهای دور و نامعلوم و نسیه را به زمانِ حال آورد. با خود گفتم همین الآن از غذایت لذت ببر. همین الآن از نمازت، از معاشرتت، از همه¬چیز، حتی از رنجها و بیماریهایت لذت ببر. و بردم.با خود گفتم همین الآن تلقینت را بخوان... اسمع... افهم یا علیرضا پسر حاجحسن... «من ربّک؟». جواب که میدهی راحت میشوی... «مربیام اسمش الله است.»فکر کن رفتهای به باشگاهِ بهترین مربی. هر تمرینی بهت بدهد حال میکنی. خیالت هم راحت است. همهچیز در یک بازی کنترل شده قرار دارد زیر نظر بهترین مربی.در یک روایت دیدم که ابراهیم هنگامِ جاندادن، فرشته را قبول نکرد. به خدا گفت: دلت میآید جان دوستت را بگیری؟ خدا بهش گفت: دلت میآید نیایی پیش رفیقت؟ ابراهیم گفت لااقل از قبل خبرم میکردی.گفت خبرت کردم... آن روزی که دیدی موهایت که سپید شدند. در روایتی دیگر دیدم که ابراهیم، اولین سرسپید عالم بود.
۱۰۷
۱۵:۵۳
رفقا! ما سالهاست در حال مُردن هستیم.دور و برمان پر از نشانههای مرگ است. نمیدانیم آنطرفِ مرگ قرار است چه اتفاقی بیفتید. من خوشبین هستم. خدای آنطرف، همانی است که خدای اینطرف هم هست. حداقل چیزی که مسلم است، این است که همهیمان «مردن» را در پیشِ رو داریم. بیایید بپذیریمش. باهاش انس بگیریم. و ببینیم چقدر، باقیماندهی زندگیمان شیرین میشود. میدانم که رسیدن به این حرفها سخت است. متناقض به نظر میرسد. نوعاً وقتی حرف مرگ به میان میآید، پشتش «دور از جان» و «زبانم لال» و «حرف دیگری نبود؟» و «غم آخرتان باشد.» و از این جور حرفهاست. کمتر کسی مرگ را یک هدیهی خوب الهی میداند. و این حقِّ مرگ نیست. با محبت باهاش برخورد کنید. با «عزرائیل» هم.ما تلاشمان را میکنیم و تهش به خدا میگوییم: میدانیم که تمام کارهایمان به درد جرز لای دیوار هم نمیخورد. منتها سعی کردیم هر چه کنیم بر مبنای صدق باشد. جلوی تو نمیشود دروغ گفت. تسلیم هستیم. ادعا نداریم. قبل از مردن تسلیم کردیم خودمان را. منتها ببین که با همین دستهای خالی، «این چیزهای دوستداشتنی» هم همراهمان هست. نان و نمک سفرهی امام رضا خوردهایم. یادگاری از امام حسین داریم. قبلاً توی روضهاش بارها سوختهایم. اگر میشود دیگر ما را نسوزان. غلطهایی که کردیم از سر بیچارگی بود. نه اینکه بخواهیم دلِ تو و خوبانت را بچزانیم و...خدا هم صاحب ماست. رحمان و رحیم است. همین که ببیند اهل جفتک انداختن نیستیم، صاف و صادق هستیم، خودمان اهل اعترافیم، باهامان راه میآید. رفقا! ما هر روز داریم میمیریم. فقط زیاد حواسمان نیست. حواسمان اگر باشد. اگر آشنا باشیم، اگر قبل از مردن، خودمان مرده باشیم، وقتش که برسد دستپاچه نمیشویم. میگوییم مگر بار اولم است؟ دارم میرم پیش رفیق اعلی.بعدش هم آن گل خوشبوی را خواهیم بویید. در جوار پدر، در جوار عزرائیل.
رفقا! بیایید خودمان بمیریم.بیایید قبل از مردن بمیریم.بیایید کیفیتش را بالا ببریم.بیایید شهید بشویم.روش را هنوز نمیدانم. منتها میدانم اگر سعی کنیم بالاخره یکچیزی میشود.خدا کند مسلمان بمیریم. ما را به صالحین ملحق کنند. خدا کند خوب و حرفهای بمیریم رفقا.بهمن1404علیرضا محبّی
رفقا! بیایید خودمان بمیریم.بیایید قبل از مردن بمیریم.بیایید کیفیتش را بالا ببریم.بیایید شهید بشویم.روش را هنوز نمیدانم. منتها میدانم اگر سعی کنیم بالاخره یکچیزی میشود.خدا کند مسلمان بمیریم. ما را به صالحین ملحق کنند. خدا کند خوب و حرفهای بمیریم رفقا.بهمن1404علیرضا محبّی
۱۳۳
۱۵:۵۳
بسم اللهجهت سهولت دسترسی؛فهرستِ پروژهها...
۱.پروژهی دعای حرز صاحب الزمان علیه السلام
۲.کانال مقدمه: نبرد نامتقارن فرهنگی
۳.ایدهی خانهی پدری
۴.مهمانی شلخته
۵. روزی ۳۴صفحه کتاب بخوانیم
۶.هنر خوب مردن
۷.مانیفست همهچیزفروشی مراکش
۸.تشریفات مجلس حسینی
۹. کتاب دعای کوچک من
۱۰. پروژهی شما چیست؟
۱۱. دربارهی کتابفروشی آقاشیره و شرکاء
۱۲. کتابخانهی آقاشیره و شرکاء
۱۳. کانال نوادر
۱۴. کشکول تربیت فرزند
۱۵. پروژهی دستور روز
۱۶. نکات خوراک و سلامت
_
مجموعه کانالها نیز به این شرح است..
۱.پروژهی دعای حرز صاحب الزمان علیه السلام
۲.کانال مقدمه: نبرد نامتقارن فرهنگی
۳.ایدهی خانهی پدری
۴.مهمانی شلخته
۵. روزی ۳۴صفحه کتاب بخوانیم
۶.هنر خوب مردن
۷.مانیفست همهچیزفروشی مراکش
۸.تشریفات مجلس حسینی
۹. کتاب دعای کوچک من
۱۰. پروژهی شما چیست؟
۱۱. دربارهی کتابفروشی آقاشیره و شرکاء
۱۲. کتابخانهی آقاشیره و شرکاء
۱۳. کانال نوادر
۱۴. کشکول تربیت فرزند
۱۵. پروژهی دستور روز
۱۶. نکات خوراک و سلامت
_
مجموعه کانالها نیز به این شرح است..
۱۳۰
۴:۱۴
دعوت به مقدمه.mp3
۰۳:۲۰-۳.۰۶ مگابایت
مقدمه: خط مقدم نبرد نامتقارن فرهنگیرسانهای
۳.۴K
۱۰:۴۷
مستدام باشید.رمضان۱۴۰۴
۸۸
۱۲:۰۱
۶۵
۱۴:۲۹
بازارسال شده از همانطور که مستحضرید
بسم الله.سلام.یه پروژه داریم.
میخواهیمهر روز یه تمرینی داشته باشیم برای خودمون.
اصلش اینه که بتونیم برای خودمونیه جور مراقبه داشته باشیمو ارادهمون قوی بشه.
و اینکه توجهمون به چیزایی معطوف بشه که شاید تا حالا بهشون بیتوجه بودهایم.
هر روز یک دستور.
اسمش رو میذاریم:پروژهی #دستور_روز
تا هرجایی که جونم بکشه میریم جلو.به امید خدا.
میخواهیمهر روز یه تمرینی داشته باشیم برای خودمون.
اصلش اینه که بتونیم برای خودمونیه جور مراقبه داشته باشیمو ارادهمون قوی بشه.
و اینکه توجهمون به چیزایی معطوف بشه که شاید تا حالا بهشون بیتوجه بودهایم.
هر روز یک دستور.
اسمش رو میذاریم:پروژهی #دستور_روز
تا هرجایی که جونم بکشه میریم جلو.به امید خدا.
۱
۷:۳۳
۱.قراره هر روز یک کاری انجام بدیم. به عنوان دستور روز.
۲.چه کاری؟ یک مراقبه. یا تجربه. یا تمرین. یا...
۳.یک سری کارها را بالاخره یکبار هم که شده انجام بدهیم...
۴.یک سری چیزها وارد دایرهی توجهمان بشود.
۵.تمرین کنیم "تمرینکردن" را.
۶.درهای جدیدی به رویمان باز شود. کارهایی که بهشون تا حالا شاید حتا فکر نکردهایم.
۷. بعضی چیزا هم هستن که میارزه آدم حتا فقط و فقط برای یکبار توی عمرش تجربه کنه.
۸. اینها فقط پیشنهاد هستن. مسئولیت انجامش با خودتونه. کیفیت و نحوهی انجامشون هم با خودتونه. دقت کنید.
۹. کار یه سری از دستورات به انجامِ یکبار نیست. ولی اینجا ما فقط یه روز براشون گذاشتیم. شما ببینید هر کدوم راهدستتونه ادامه بدید. استمرار توی خیلی کارها مهمه. خیلی مهمه... مثلاً "عادت به کمگویی"، "کمخوری"، "نفی خواطر" و... طول میکشه تا برای آدم ملکه بشه.
۱۰. از الآن به خدا بگید... چفت و بست نیت رو محکم کنید. با خدا، با صاحب الزمان صحبت کنید و بگید میخواهم این کارها رو بکنم... شما بهشون خیر و برکت بدید و این نهالهای کوچیکی که میکارم رو تبدیل کنید به باغها و بهشتهایی در دنیا و آخرتم... هم خودم ازشون حسابی بهره ببرم، هم سایر مخلوقات... و بشن باقیات الصالحات و ابزار رشد...
۱۱. ما زیاد اهل تبلیغ و غیره نیستیم. یه جمع کوچکیم. با هم هستیم. جمعیت که یهویی زیاد بشه شر درست میشه. کیفیتِ اعضا برام خیلی مهمتره از کمیت اعضا. منتها اگر دیدید اینچیزا به درد بقیه هم میخوره خب براشون بفرستید و دعوتشون کنید به این طرح... خدا خیرتون بده.
۱۲. هشتگ #دستور_روز توی کانالِ "همانطور که مستحضرید" رو اگر بگردید همه دستورا رو میبینید.
والسلام.
۲۶
۱۹:۴۰
🟠 همانطور که مستحضرید 🟠
🟠 کتابفروشی آقاشیره و شرکاء 🟠
🟠 بوتیک خانم حلزون 🟠
🟠 همهچیزفروشی مراکش 🟠
🟠 نمایشگاه محصولات ابر و دکمه 🟠
🟠 مقدمه 🟠
🟠 هنر خوب مردن 🟠
🟠 بانک پروندههای ویژه 🟠
۲۰
۱۴:۴۲