آزمون کارزار فشار اقتصادی ترامپ؛ آیا تحریم‌ها ایران را به عقب‌نشینی وامی‌دارد؟ گزارش رصدی | وال‌استریت ژورنال در گزارشی به قلم تیموتی مارتین، جرد مالسین و کجال ویاس، تحقق اهداف کارزار تازه دولت ترامپ علیه ایران را با تردید جدی مواجه کرده است. این روزنامه می‌نویسد واشنگتن «روز دی اقتصادی» را برای واداشتن تهران به بازگشایی تنگه هرمز و بازگشت به میز مذاکره آغاز کرده، اما تجربه کوبا، کره شمالی، ونزوئلا، سوریه و روسیه نشان می‌دهد فشار شدید اقتصادی الزاماً به تغییر رفتار سیاسی حکومت‌های هدف منجر نمی‌شود. گزارش با مقایسه ایران با دیگر کشورهای تحت تحریم، سه سازوکار اصلی تاب‌آوری را برجسته می‌کند: انتقال فعالیت‌ها به بازارهای زیرزمینی، بازآرایی مسیرهای تجارت خارجی، استفاده از فشار بیرونی برای بسیج حامیان و انسجام نخبگان. در این چارچوب گزارش مثال‌هایی ذکر می‌کند: کوبا به کمک شبکه مهاجران غذا و دارو تأمین می‌کند؛ کره شمالی از سرقت رمزارز و شبکه‌های نیروی کار پنهان درآمد می‌سازد؛ روسیه نیز تجارت خود را به چین و قدرت‌های غیرغربی منتقل کرده است. وال‌استریت ژورنال ایران را برخوردار از چند دهه تجربه در سازگاری با تحریم‌ها معرفی می‌کند. توسعه مبادلات با همسایگان زمینی و ایجاد یک نظام مالی موازی با چین، به روایت این رسانه، امکان دورزدن شبکه بانکی تحت رهبری آمریکا و کاهش قدرت اجرای تحریم‌ها را فراهم کرده است. محور مرکزی گزارش، تفکیک میان «تحمیل هزینه» و «کسب امتیاز سیاسی» است. دولت ترامپ از تداوم محاصره دریایی و عملیات «طرد اقتصادی» برای قطع آخرین شریان‌های درآمدی ایران سخن می‌گوید؛ اما روزنامه با اشاره به بیش از شش دهه تحریم کوبا یادآور می‌شود که کمبود غذا، خاموشی و فرسایش اقتصادی، همچنان به تغییر حاکمیت یا عقب‌نشینی رهبران هاوانا منجر نشده است. ازاین‌منظر، نتیجه می‌گیرد موفقیت کارزار نه با شدت فشار، بلکه با توان واشنگتن برای مسدود کردن مسیرهای سازگاری ایران سنجیده خواهد شد مسیری که نمونه های تاریخی دوام را دشوار، پرهزینه و طولانی نشانی می‌دهند. مرکز دیپلماسی اقتصادی| سایت | تلگرام | بله | آپارات | اینستاگرام |
۵ راهبرد ترامپ در قبال ایران؛ آیا این می‌تواند به یک جنگ ابدی تبدیل شود؟ گزارش رصدی | دویچه‌وله در مطلبی با عنوان «راهبرد ترامپ در قبال ایران؛ آیا این می‌تواند به یک جنگ ابدی تبدیل شود؟» استراتژی کنونی واشنگتن را الگویی مبتنی بر تخریب دوره‌ای توانمندی‌های بازسازی‌شده ایران، بدون ورود به جنگ زمینی یا تلاش برای شکست کامل تهران توصیف کرده است. در این چارچوب، اظهارات ترامپ درباره انتظار برای بازسازی رادارهای ایران و سپس هدف قرار دادن آن‌ها، نشانه‌ای از تثبیت الگوی موسوم به «چمن‌زنی» ارزیابی شده است. به نوشته این رسانه، آمریکا در ماه‌های اخیر بخشی از توان نظامی ایران در تنگه هرمز را کاهش داده و عملیات پاک‌سازی مین‌ها را آغاز کرده، اما دانش فنی، ظرفیت صنعتی و امکان بازسازی سامانه‌های راداری، پدافندی و موشک‌های ضدکشتی همچنان باقی است. بنابراین، واشنگتن در چرخه‌ای قرار می‌گیرد که هر مرحله بازسازی ایران، زمینه حمله بعدی را فراهم می‌کند. دویچه‌وله همچنین تأکید دارد این راهبرد اساساً برای مقابله با بازیگران غیردولتی طراحی شده و تعمیم آن به کشوری مانند ایران با ظرفیت‌های دولتی، صنعتی و موشکی، می‌تواند هزینه‌های بسیار بیشتری ایجاد کند. تهران برای ایجاد اختلال در هرمز الزاماً نیازی به بستن کامل تنگه ندارد و صرفاً با حفظ ادراک ناامنی می‌تواند هزینه اقتصادی و نظامی قابل توجهی به واشنگتن تحمیل کند. مرکز دیپلماسی اقتصادی| سایت | تلگرام | بله | آپارات | اینستاگرام |
۳بازارسال شده از اندیشکده تین شیا
آینده رابطه ایران و چین در افق ۱۴۱۰؛ گذار از دیپلماسی بیانیه‌ای به شراکت سخت‌افزاری و نهادی تحلیل راهبردی | مجتبی رجب زاده، کارشناس حوزه چین در تحلیلی برای اندیشکده تین شیا می‌نویسد: روابط اقتصادی ایران و چین در سال‌های گذشته همواره در میان دو بیم و امید بزرگ نوسان کرده است؛ از یک سو، امضای سند جامع همکاری‌های ۲۵ ساله و مواضع مشترک سیاسی در مجامع بین‌المللی، چشم‌انداز یک پیوند راهبردی و بلندمدت را ترسیم می‌کند و از سوی دیگر، آمار عملیاتی تجارت، جذب سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی و اجرای پروژه‌های کلان زیرساختی نشان می‌دهد که بخش اعظم این روابط هنوز از سطح مبادلات متعارف تجاری و خرید انرژی فراتر نرفته است. در طلیعه دهه آینده و در افق ۱۴۱۰، اقتصاد جهانی و منطقه‌ای شاهد بازآرایی شتابان زنجیره‌های تامین، تعمیق رقابت‌های ژئواکونومیک و شکل‌گیری کریدورهای تجاری جدید خواهد بود. در این میان، مسئله محوری برای سیاست‌گذاران اقتصادی ایران این است که آیا رابطه با پکن در حد یک همکاری نمادین، واکنش‌محور و محدود به فروش نفت خام باقی خواهد ماند یا اینکه توان تبدیل شدن به یک شراکت سخت‌افزاری، زیرساختی و چندلایه را پیدا خواهد کرد. پاسخ به این پرسش بیش از آنکه به اراده سیاسی طرفین وابسته باشد، به قدرت حکمرانی اقتصادی ایران در کاهش هزینه مبادله، ایجاد ثبات مقرراتی و اهرم‌سازی از موقعیت جغرافیایی و انرژی کشور بستگی دارد. تحلیل رفتار اقتصادی چین در بین‌الملل نشان می‌دهد که پکن برخلاف تصورات ساده‌انگارانه، سرمایه‌گذاری‌های زیرساختی خود را بر مبنای جهت‌گیری‌های انتزاعی سیاسی تنظیم نمی‌کند. طرح کمربند و راه برای پکن یک کلان‌پروژه تجاری، لجستیکی و امنیت انرژی است که هدف اصلی آن تضمین جریان پایدار مواد اولیه، کاهش زمان و هزینه حمل‌ونقل و ایجاد بازارهای جدید برای صنایع و فناوری‌های چینی است. در این الگوی رفتاری، سرمایه چینی به سمت کشورها و مسیرهایی هدایت می‌شود که دارای سه ویژگی کلیدی باشند: قطعیت در اجرا، ثبات در قوانین و سودپذیری پیش‌بینی‌پذیر. متاسفانه در طی سال‌های اخیر، عدم قطعیت های ناشی از تحریم‌های بین‌المللی، نوسانات شدید نرخ ارز، تعدد مراکز تصمیم‌گیری در داخل ایران، کندی تشریفات اداری و فقدان الگوی قراردادی استاندارد و متوازن سبب شده است که سهم ایران از کل سرمایه‌گذاری‌های خارجی چین در طرح کمربند و راه بسیار کمتر از ظرفیت‌های بالقوه کشور باشد. اگر این گره‌های نهادی و ساختاری باز نشوند، در افق ۱۴۱۰ نیز ایران صرفا به عنوان تامین‌کننده اضطراری مواد خام برای چین باقی خواهد ماند و از مزایای واقعی توسعه زیرساخت‌ها محروم خواهد شد. یکی از محورهای اصلی که می‌تواند رابطه دو کشور را از حالت نمادین به شراکت واقعی ارتقا دهد، حوزه انرژی و تغییر الگو از خام‌فروشی به توسعه زنجیره ارزش است. چین به عنوان بزرگ‌ترین واردکننده انرژی در جهان، نیازمند امنیت عرضه در میان‌مدت و بلندمدت است. ایران دارای ذخایر عظیم نفت و گاز است، اما به دلیل فرسودگی زیرساخت‌ها و کمبود شدید سرمایه، با بحران ناترازی داخلی و کاهش ظرفیت صادراتی مواجه است. شراکت زیرساختی در افق ۱۴۱۰ مستلزم آن است که حضور چین در صنعت نفت و گاز ایران از الگوی خرید تک محموله‌ای به سمت الگوی سرمایه‌گذاری مشترک در توسعه میدان‌های مشترک، نوسازی تاسیسات استخراج، احداث پتروپالایشگاه‌ها و ایجاد بنادر تخصصی صادرات فرآورده‌های با ارزش افزوده بالا تغییر یابد. علاوه بر این، با توجه به پیشتازی چین در فناوری‌های انرژی‌های تجدیدپذیر، ورود سرمایه و دانش فنی این کشور به حوزه نیروگاه‌های خورشیدی و بادی ایران می‌تواند علاوه بر رفع ناترازی شدید برق در داخل، ظرفیت‌های جدیدی برای صادرات انرژی به کشورهای همسایه ایجاد کند و ایران را به هاب منطقه‌ای انرژی تبدیل نماید. متن کامل تحلیل را در سایت اندیشکده بخوانید. اندیشکده تین شیا| سایت | تلگرام | اینستاگرام | آپارات | بله | یوتیوب | ایکس |
سئول بر سر دوراهی هرمز؛ فشار آمریکا، هشدار ایران گزارش رصدی | روزنامه جونگانگ دیلی کره جنوبی در گزارشی به چالش‌های سئول برای تصمیم‌گیری درباره مشارکت احتمالی در تأمین امنیت تنگه هرمز پرداخت و نوشت این کشور میان فشار واشنگتن برای ایفای نقش بیشتر و هشدار تهران درباره پیامدهای ورود به مناقشه گرفتار شده است. این رسانه با اشاره به موضع یک مقام ایرانی که هرگونه مشارکت کره جنوبی در عملیات آمریکا را «ورود مستقیم به جنگ علیه ایران» دانسته، تأکید کرد تهران از سئول خواسته است منافع و اعتبار خود را برای سیاست‌های آمریکا به خطر نیندازد. در مقابل، آمریکا تاکنون موضع روشنی درباره کفایت پیشنهادهای کره جنوبی، از جمله اعزام تجهیزات غیررزمی مانند کشتی پشتیبانی، هواپیمای گشت دریایی و نیروهای خنثی‌سازی مین، اعلام نکرده است. جونگانگ دیلی ارزیابی کرد دولت کره جنوبی در حال بررسی گزینه‌هایی است که ضمن پاسخ به انتظارات واشنگتن، آمادگی نظامی این کشور در شبه‌جزیره کره را تضعیف نکند. این روزنامه حضور احتمالی سئول در هرمز را آزمونی برای توازن میان اتحاد با آمریکا و پرهیز از درگیر شدن در بحران‌های منطقه‌ای دانست. مرکز دیپلماسی اقتصادی| سایت | تلگرام | بله | آپارات | اینستاگرام |
۱
چرخش بزرگ صنعت خودروی چین؛ خودروهای برقی موتور تازه رشد و صادرات گزارش رصدی | CGTN: هم‌زمان با حرکت صنعت خودروی چین به سمت رشد کیفی، سهم خودروهای برقی در بازار این کشور به رکورد جدیدی رسید. بر اساس داده‌های صنعتی، خودروهای برقی در ماه اوت ۶۰.۶ درصد از کل فروش خودروهای جدید در چین را به خود اختصاص دادند. طبق داده‌های انجمن خودروسازان چین، تولید و فروش خودروهای برقی در ماه اوت به ترتیب از ۱.۶۵ میلیون و ۱.۶۴ میلیون دستگاه فراتر رفت که هر دو رقم رشدی نزدیک به ۲۰ درصد نسبت به مدت مشابه سال گذشته نشان می‌دهد. در همین ماه، مجموع تولید و فروش خودرو در چین به ترتیب به ۲.۶۸ میلیون و ۲.۷۱ میلیون دستگاه رسید. «چن شی‌هوا»، معاون دبیرکل انجمن خودروسازان، رشد ماهانه تولید و فروش خودرو را عمدتاً ناشی از تداوم یارانه‌های مصرف خودرو دانست. متن کامل گزارش را در سایت اندیشکده بخوانید. مرکز دیپلماسی اقتصادی| سایت | تلگرام | بله | آپارات | اینستاگرام |
۳
ایجاد سازوکار شبه تهاتری نفت در برابر کالا میان ایران و چین گزارش رصدی | رویترز در گزارشی اختصاصی، به قلم جان آیریش، پریسا حافظی و جو کش، مدعی شده ایران از سازوکاری شبه‌تهاتری برای تبدیل درآمد نفت به اعتبار خرید کالاهای چینی استفاده کرده است. گزارش، این مسیر را «شریان حیاتی مالی» تهران زیر فشار آمریکا معرفی می‌کند و با قراردادن واردات دارو، خودرو و تجهیزات ارتباطی کنار ادعای خرید تجهیزات پدافندی، موضوع استمرار تجارت را به مسئله امنیتی پیوند می‌زند. نخست، منابع رویترز گردش مالی نهاد واسط ویژه خرید کالا را طی سال گذشته بین ۲ تا ۲/۵ میلیارد دلار برآورد کرده‌اند. این رقم به همان نهاد واسط مربوط است و نباید معادل کل مبادلات نفتی ایران و چین تلقی شود. به ادعای منابع، سازوکار دست‌کم از سال ۲۰۲۱ برقرار بوده و ابتدا برای تأمین دارو و واکسن کرونا استفاده شده است. دوم، در مسیر ترسیم‌شده، خریداری به نمایندگی از شرکت نفتی چینی «ژوهای ژنرونگ»، وجوه خرید نفت از شرکتی هنگ‌کنگی مرتبط با شرکت ملی نفت ایران را به مجموعه موسوم به «چوکسین» می‌سپارد. حدود ۷۰ درصد وجوه پردازش‌شده در این مجموعه به زیرساخت و باقی به نهاد واسط خرید کالا اختصاص می‌یابد. رویترز گزارش پیشین وال‌استریت ژورنال را درباره سهم زیرساخت یادآوری کرده، اما معرفی نهاد واسط را یافته تازه خود می‌خواند. سوم، بنا بر ادعای منابع، دو مجموعه به نمایندگی از وزارت بازرگانی چین و مرتبط با بانک مرکزی ایران، وجوه نهاد واسط را مدیریت می‌کنند. پس از تأیید دسترسی واردکننده توسط بانک مرکزی، طرف ایرانی پرداخت به فروشنده چینی را درخواست می‌کند؛ ترتیبی که نیاز به پرداخت مستقیم از مجاری بانکی بین‌المللی را کاهش می‌دهد. چهارم، منابع مدعی استفاده از این مسیر در ارتباط با قراردادهای چندمیلیون دلاری تجهیزات پدافندی، دست‌کم یک‌بار طی سال گذشته‌اند. بااین‌حال، رویترز معاملات ادعایی و اصالت نامه منتسب به شرکت ملی نفت را مستقلاً تأیید نکرده و سابقه ثبتی برخی واسطه‌ها را نیافته است. گزارش همچنین تصریح دارد نشانه‌ای از نقض تحریم‌ها توسط تولیدکنندگان چینی در دست نیست. پنجم، وزارت خارجه چین از سازوکار توصیف‌شده ابراز بی‌اطلاعی کرده و مخالفت با تحریم‌های یکجانبه فاقد مجوز شورای امنیت را تکرار می‌کند. گزارش، با استناد به کپلر، سهم چین از نفت حمل‌شده ایران در سال ۲۰۲۵ را بیش از ۸۰ درصد عنوان می‌کند؛ اما اثر محاصره دریایی بر استمرار این سازوکار را نامشخص می‌داند. مرکز دیپلماسی اقتصادی| سایت | تلگرام | بله | آپارات | اینستاگرام |
بازارسال شده از اندیشکده تین شیا
نشست راهبردی تجارت خارجی ایران دبیرخانه مجمع ملی دیپلماسی برند با همکاری اندیشکده تین شیا و جمعی از تشکل‌ها و انجمن‌های کشور و با حضور مدیران و فعالان تجارت خارجی، صادرکنندگان، شرکت‌های صنعتی و تجاری، تشکل‌های تخصصی، تصمیم‌سازان اقتصادی و متخصصان حوزه‌های مالی، لجستیک و زنجیره تأمین برگزار می‌کند. محورهای اصلی نشست: بازآرایی کریدورهای تجارت خارجی ایران تحول نقش هاب‌های منطقه‌ای مدیریت ریسک ژئو‌اقتصادی در تجارت خارجی سناریوهای آینده تجارت خارجی ایران تجربه‌های عملیاتی تجارت در شرایط پرریسک بازارها و مسیرهای جدید در منطقه، آسیای مرکزی، قفقاز، هند، پاکستان و اوراسیا تهران | ۲۱ مهرماه ۱۴۰۵ کسب اطلاعات بیشتر:۰۹۱۱۴۹۸۶۵۴۲
۰۹۳۸۴۶۳۳۹۱۱
اندیشکده تین شیا| سایت | تلگرام | اینستاگرام | آپارات | بله | یوتیوب | ایکس |
محدودیت توان ترامپ در مهار گرانی سوخت با استفاده از قانون تولید دفاعی برای توسعه پالایشگاه‌ها گزارش رصدی | رویترز در گزارشی اختصاصی درباره بررسی استفاده از «قانون تولید دفاعی» برای افزایش ظرفیت پالایش آمریکا، موضوع محدودیت عرضه سوخت و فشار انتخاباتی بر ترامپ را برجسته کرده است. این گزارش در رسانه‌های اقتصادی و منطقه‌ای از جمله اویل‌پرایس، گلف‌نیوز، یاهوفایننس، اکونومیک‌تایمز و داون بازتاب یافته است. کانون این روایت، فاصله میان قدرت تولید نفت آمریکا و توان مهار قیمت فرآورده‌هاست؛ فاصله‌ای که جنگ ایران و اختلال بازار جهانی آن را آشکارتر کرده است. تبدیل محدودیت صنعتی به مسئله امنیت ملی: رویترز به نقل از دو منبع مطلع نوشته است پیشنهاد استفاده از این قانون در نشست ترامپ با نزدیک به دوازده شرکت پالایشی مطرح شده، اما تصمیم نهایی گرفته نشده است. توصیف قانون به عنوان «ابزار آخرین چاره» و تأکید بر سابقه نداشتن استفاده از آن برای افزایش ظرفیت پالایش، به خبر بار اضطراری می‌دهد. در مقابل، تیلور راجرز، سخنگوی کاخ سفید، توسعه ظرفیت را «اولویت اصلی رئیس‌جمهور و تیم انرژی او» معرفی می‌کند. این تقابل، دو برداشت می‌سازد: محدودشدن گزینه‌های دولت و تلاش آن برای نمایش ابتکار عمل. اعدادی که وعده افزایش فوری عرضه را محدود می‌کنند: اویل‌پرایس از بهره‌برداری ۹۸ درصدی پالایشگاه‌ها، تداوم فعالیت بالای ۹۵ درصد برای سه ماه و کسری ۱۳ درصدی ذخایر گازوئیل نسبت به میانگین پنج‌ساله خبر می‌دهد. این رسانه همچنین به برآورد فیلیپس ۶۶ درباره خروج هفت میلیون بشکه ظرفیت پالایش روزانه در آسیا و خاورمیانه و ۱.۴ میلیون بشکه در روسیه استناد می‌کند. کنار هم نشاندن این ارقام، بحران را فراتر از کمبود نفت خام صورت‌بندی می‌کند. جابرز ورلد نیز توضیح می‌دهد افزایش نفت ورودی، بدون ظرفیت فرآوری کافی، الزاماً عرضه بنزین و گازوئیل را افزایش نمی‌دهد. شکاف زمان‌بندی سیاسی و منطق سرمایه‌گذاری: گلف‌نیوز با طرح چرایی بی‌میلی شرکت‌ها به ساخت پالایشگاه، هزینه میلیاردی، زمان طولانی احداث و نااطمینانی تقاضای آینده را برجسته می‌کند. این رسانه به نقل از رابرت کمپبل می‌نویسد: «هیچ‌کس براساس سه ماه حاشیه سود رکوردی، سرمایه‌گذاری عظیم چندمیلیارددلاری نمی‌کند.» ترجیح مدیران برای بهبود کارایی و توسعه واحدهای موجود، در گزارش رویترز نیز آمده است. پیام ضمنی این پوشش رسانه‌ای، ناسازگاری انتظار کاهش سریع قیمت پیش از انتخابات با زمان موردنیاز توسعه صنعتی است. مرکز دیپلماسی اقتصادی| سایت | تلگرام | بله | آپارات | اینستاگرام |
۲
اقتصاد تحریم‌زده و ضرورت مسیرهای زمینی جایگزین برای پیوند با شرق تحلیل راهبردی | مجتبی رجب زاده، کارشناس حوزه چین در تحلیلی برای مرکز دیپلماسی اقتصادی اندیشکده تین شیا می‌نویسد: در اقتصاد ایران، تحریم فقط یک محدودیت خارجی نیست، بلکه عاملی است که ساختار انتخاب‌های تجاری، هزینه مبادله، الگوی سرمایه‌گذاری و حتی نوع نگاه به زیرساخت را تغییر داده است. در چنین شرایطی، بحث مسیرهای زمینی جایگزین برای پیوند با شرق، به‌ویژه در رابطه با چین و شبکه‌های گسترده‌تر تجارت آسیایی، دیگر یک موضوع صرفاً ترانزیتی یا لجستیکی نیست، بلکه به مسئله‌ای در سطح سیاست اقتصادی، تاب‌آوری تجاری، امنیت درآمد ارزی و بازآرایی جایگاه ایران در زنجیره‌های منطقه‌ای تبدیل شده است. مسئله اصلی این نیست که آیا کریدورهای زمینی اهمیت دارند یا نه؛ اهمیت آن‌ها در وضعیت فعلی روشن است. مسئله اصلی این است که آیا ایران می‌تواند این مزیت بالقوه را به یک مزیت عملیاتی، درآمدزا و پایدار تبدیل کند یا همچنان در سطح شعار جغرافیایی و مزیت‌های روی کاغذ متوقف می‌ماند. اهمیت این موضوع اکنون از چند جهت دوچندان شده است. نخست آنکه محدودیت‌های ناشی از تحریم، دسترسی ایران به برخی مسیرهای مالی، بیمه‌ای و حمل‌ونقل دریایی را پرهزینه‌تر و پرریسک‌تر کرده است. دوم آنکه هم‌زمان با این محدودیت‌ها، تجارت منطقه‌ای در آسیا در حال بازآرایی است و کشورها در تلاش‌اند سهم بیشتری از جریان کالا، خدمات و زنجیره‌های تأمین به‌دست آورند. سوم آنکه چین به عنوان مهم‌ترین موتور تجارت و تولید در شرق، در انتخاب مسیرها و شرکا بیش از هر زمان دیگر به معیارهایی چون زمان، هزینه، قابلیت پیش‌بینی، ریسک عملیاتی و ثبات مقررات توجه می‌کند. از این منظر، کریدور زمینی برای ایران فقط یک مسیر جایگزین نیست؛ یک ابزار اقتصادی برای کاهش آسیب‌پذیری، تنوع‌بخشی به مسیرهای تجارت، افزایش تاب‌آوری در برابر شوک‌های خارجی و خلق درآمد از مزیت جغرافیایی است. اما این ابزار زمانی اثر می‌گذارد که در خدمت یک راهبرد اقتصادی روشن و مبتنی بر حکمرانی کارآمد قرار گیرد. در سطح اقتصادی، منطق گرایش به مسیرهای زمینی روشن است. اقتصاد تحریم‌زده با افزایش هزینه حمل‌ونقل، دشواری‌های بیمه‌ای، ریسک در تسویه مالی، محدودیت دسترسی به ناوگان و نوسان‌پذیری در صادرات و واردات روبه‌روست. در چنین وضعی، هر مسیری که بتواند بخشی از این ریسک‌ها را کاهش دهد و قابلیت مانور بیشتری در تجارت ایجاد کند، ارزش اقتصادی بالایی پیدا می‌کند. مسیر زمینی در چنین شرایطی می‌تواند زمان تحویل را در برخی مبادلات کاهش دهد، وابستگی به برخی گره‌های دریایی را کم کند، و امکان اتصال به بازارهای پیرامونی و آسیای میانه را تقویت کند. افزون بر این، مسیر زمینی تنها محل عبور کالا نیست؛ می‌تواند به بستری برای انبارداری، توزیع، پردازش، بسته‌بندی، مونتاژ، بازصادرات و خدمات لجستیکی تبدیل شود. به بیان دیگر، اگر به‌درستی طراحی شود، درآمد آن فقط از «عبور» نیست، بلکه از مجموعه‌ای از خدمات و ارزش افزوده ناشی می‌شود که در طول مسیر شکل می‌گیرد. متن کامل تحلیل را در سایت اندیشکده بخوانید. مرکز دیپلماسی اقتصادی| سایت | تلگرام | بله | آپارات | اینستاگرام |
۳
قرن آسیایی و ارزیابی جایگاه چین در رویکرد نگاه به شرق جمهوری اسلامی ایران معرفی مقاله | مهرشاد غفاری زاده و امید آسیابان: «قرن آسیایی» به عنوان یک مفهوم مهم در تحلیل‌های بین‌المللی، بیانگر تحول‌های اساسی شرق در ابعاد سیاسی و اقتصادی محسوب می‌شود و دولت چین به عنوان مهم‌ترین قدرت بزرگ نوظهور در شرق شناخته می‌شود. این امر ناشی از سیاست‌ها و تحولاتی است که چین در سطح جهانی در پیش گرفته و تأثیرات عمیقی بر سایر کشورهای آسیایی و همچنین بر روندهای جهانی دارد. بر این اساس، رویکرد «نگاه به شرق» در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران به مفهوم اولویت‌دهی به همکاری با قدرت‌های بزرگ شرقی با تکیه بر اصل «نه شرقی- نه غربی» تأکید دارد. پرسش پژوهش این است که چگونه می‌توان از توانمندی‌های چین برای تحقق اهداف جمهوری اسلامی ایران بهره‌برداری کرد؟ مطابق فرضیه پژوهش می‌توان گفت که قدرت اقتصادی، ژئوپلیتیکی و نظامی چین به عنوان یک قدرت بزرگ آسیایی می‌تواند از طریق حمایت‌های سیاسی و دیپلماتیک و همچنین ایجاد فرصت‌های همکاری در ابعاد اقتصادی و تکنولوژیک، فضای بیشتری برای کنش‌گری قدرت‌های نوظهور غیرغربی و کنش‌گران منطقه‌ای مانند جمهوری اسلامی ایران فراهم کند. روش پژوهش به صورت توصیفی- تحلیلی است و در نتیجه‌گیری می‌توان گفت که رویکرد «نگاه به شرق» جمهوری اسلامی ایران هدفش بهره‌برداری از چندجانبه‌گرایی و تقویت همکاری با کشورهایی نظیر چین است تا به تحریم‌های غربی پاسخ دهد. مطالعه متن کامل مقاله مرکز دیپلماسی اقتصادی| سایت | تلگرام | بله | آپارات | اینستاگرام |
۶