فرسایشی شدن هزینه های جنگ ایران برای اقتصاد داخلی آمریکا از مسیر بازار انرژی گزارش رصدی | سیبیاس در گزارشی با عنوان «کارشناسان انرژی میگویند قیمت بنزین احتمالاً ماهها بالا میماند» مینویسد حتی در صورت توافق صلح میان آمریکا و ایران و بازگشایی سریع تنگه هرمز، فشار قیمت سوخت بر رانندگان آمریکایی بهسرعت فروکش نخواهد کرد. محور اصلی گزارش این است که اختلال در هرمز صرفاً یک شوک مقطعی نیست، بلکه زنجیرهای از تأخیر در حملونقل، پالایش و بازسازی ذخایر جهانی نفت ایجاد کرده است. به روایت سیبیاس، میانگین قیمت بنزین در آمریکا از ۲.۹۸ دلار پیش از حمله آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران، به ۴.۲۹ دلار رسیده و بازگشت به سطح پیشاجنگ ممکن است تا میانه یا اواخر ۲۰۲۷ طول بکشد. کارشناسانی از گسبادی، ریستاد انرژی و اساندپی گلوبال تأکید دارند کاهش احتمالی قیمت نفت خام پس از توافق، فوراً در پمپبنزینها دیده نمیشود. گزارش سیبیاس، هرمز را به متغیر مستقیم در تورم و معیشت آمریکاییها تبدیل میکند و نشان میدهد هزینه جنگ، از میدان نظامی به اقتصاد داخلی آمریکا منتقل شده است. مرکز دیپلماسی اقتصادی| تلگرام | | بله | | آپارات | اینستاگرام |
۳
هستهای بهانه است، سلطه بر انرژی و سلطه بر مواد کمیاب نشانه است یادداشت تحلیلی | دکتر محسن شاطرزاده، سفیر اسبق ایران در برزیل در یادداشتی مینویسد: حمله آمریکا و رژیم جنایتکار و نیابتیاش به ایران دلایل مختلفی دارد ولی دلیل اصلی آن، سلطه بر منابع انرژی و سلطه بر عناصر و مواد کمیاب است و هستهای بهانهای بیش نیست. آمریکا دنبال سلطه بر ایران و غارت منابع و ثروت کشورمان است. یادداشت زیر گواهی بر این مدعاست: سال گذشته سند امنیت ملی آمریکا در دولت ترامپ منتشر شد. تاکید این سند بر اولویت در شش محور بوده که سه محور آن مرتبط با ایران است: سلطه بر انرژی، سلطه بر تکنولوژیهای پیشرفته، حل مسئله خاورمیانه و خروج از غرب آسیا اقدامات اخیر آمریکا و جنگ علیه ایران در راستای همان محورهایی است که در سند ذکر شده و دارای اولویت است. در این سند تاکید شده که آمریکا از خاورمیانه خارج خواهد شد اما قبل از آن باید تکلیف ایران و محور مقاومت را روشن کند. البته در کنار تعیین تکلیف حاکمیت ایران، هدف اصلی آمریکا از حمله به ایران دو موضوع سلطه بر انرژی و سلطه بر معادن و عناصر کمیاب خواهد بود. هوش مصنوعی یعنی انرژی و آمریکا برای توسعه تکنولوژی پیشرفته هوش مصنوعی نیاز به انرژی دارد. ونزوئلا اولین کشور نفتی دارنده ذخایر نفتی در جهان بوده و ایران سومین کشور دارنده منابع انرژی نفت و گاز در جهان است. کنترل ونزوئلا و ایران یعنی سلطه بر انرژی در آینده و تضمین هوش مصنوعی و تضمین سلطه بر تکنولوژیهای پیشرفته برای آمریکا. تکنولوژیهای پیشرفته متکی بر تراشههای پیشرفته هستند و در جنگ تراشهها، سلطه بر عناصر و مواد کمیاب ضروری است. چین بیش از ۸۶٪ از تولید مواد اولیه و عناصر کمیاب جهان را در اختیار دارد و بر آمریکا در حوزه تامین مواد اولیه تراشهها فشار میآورد. ایران دارنده بیش از ۵٪ معادن دنیا و عناصر کمیاب مورد علاقه آمریکا است و از آنجا که جنگ آینده، جنگ برای سلطه بر انرژی و سلطه بر عناصر کمیاب به منظور انحصار هوش مصنوعی و تکنولوژیهای پیشرفته توسط آمریکاست، لذا آمریکا در جنگ با ایران برای سلطه بر انرژی و سلطه بر مواد و عناصر کمیاب به هر طریق ممکن اقدام خواهد کرد و موضوع هستهای بهانهای بیش نیست. حتی ممکن است در مذاکرات صلح با صندوق سرمایهگذاری ۳۰۰ میلیارد دلاری هم موافقت بکند ولی اصل سرمایهگذاری را به دو حوزه انرژی و استخراج عناصر کمیاب هدایت کند تا بتواند ایران را غارت کند و باید در این خصوص هوشیار بود. پیشنهادات: مردمی کردن صنعت انرژی طراحی استراتژی صادرات صفر نفت خام و تبدیل حداکثری به فرآوردههای نفتی در داخل کشور خردهفروشی نفت خام از طریق بورس کالا یا بورس انرژی و تجار و بروکرهای نفتی داخلی و خارجی و تبدیل مشتریان بزرگ به مشتریان کوچک بسیج ملی برای اکتشاف و استخراج معادن و تولید عناصر نادر و کمیاب کمک به افزایش ثروت ملی و اشتغال از طریق طراحی و تعریف چند مگا پروژه ملی مرکز دیپلماسی اقتصادی| تلگرام | بله | آپارات | اینستاگرام |
۷بازارسال شده از
مرکز دیپلماسی اقتصادی اندیشکده تین شیا کمیته های علمی | مرکز دیپلماسی اقتصادی، بهعنوان یکی از کمیتههای علمی اندیشکده تین شیا، با تمرکز بر روابط اقتصادی ایران و چین فعالیت میکند. این مرکز با رصد اقتصاد چین، بررسی الگوهای تجارت خارجی، سرمایهگذاری، انرژی و فناوری، میکوشد تصویری دقیقتر از نسبت ایران با تحولات اقتصادی شرق آسیا و نظم بینالمللی در حال گذار ارائه دهد. در این چارچوب، مرکز دیپلماسی اقتصادی به انتشار گزارشهای پژوهشی، یادداشتهای سیاستی و برگزاری نشستهای تخصصی در حوزه دیپلماسی اقتصادی ایران و چین میپردازد. مرکز دیپلماسی اقتصادی را در | تلگرام | بله | آپارات | اینستاگرام | دنبال کنید. اندیشکده تین شیا| تلگرام | اینستاگرام | آپارات | بله | یوتیوب | ایکس |
رشد ۱۶.۹ درصدی تجارت خارجی چین در ماه مه گزارش رصدی | مرکز دیپلماسی اقتصادی: دادههای منتشرشده از سوی اداره کل گمرک چین نشان میدهد تجارت خارجی این کشور در ماه مه نسبت به مدت مشابه سال گذشته ۱۶.۹ درصد افزایش یافته است. بر اساس این گزارش، ارزش کل واردات و صادرات کالا در ماه گذشته به ۴.۴۵ تریلیون یوان (۶۵۳ میلیارد دلار) رسید و برای سومین ماه متوالی بالای ۴ تریلیون یوان باقی ماند. در جزئیات عملکرد تجاری، صادرات چین در ماه مه نسبت به سال گذشته ۱۳.۸ درصد رشد داشته و واردات نیز با افزایش ۲۱.۵ درصدی همراه بوده است؛ موضوعی که از تقویت همزمان جریان عرضه و تقاضای خارجی حکایت دارد. طی بازه پنج ماه نخست سال جاری میلادی، مجموع تجارت خارجی چین به ۲۰.۶۸ تریلیون یوان رسیده که نسبت به مدت مشابه سال قبل ۱۵.۳ درصد افزایش را نشان میدهد. مرکز دیپلماسی اقتصادی| تلگرام | بله | آپارات | اینستاگرام |
۶
از کرخه تا میسیسیپی یادداشت تحلیلی | دکتر حسین قاهری رئیس اندیشکده مطالعات راهبردی ایران و چین در یادداشتی برای مرکز دیپلماسی اقتصادی مینویسد | بخش اول: بعضی نامها فقط نام نیستند؛ سرگذشتند. کرخه یکی از آن نامهاست. رودی که از میان حافظه یک ملت میگذرد؛ از کنار سنگرها، از کنار جوانهایی که رفتند و دیگر برنگشتند، از کنار مادرانی که سالها چشم به در دوختند و از کنار نسلی که جنگ را نه در کتابها که در گوشت و پوست خود تجربه کرد. از کرخه تا راین روایت همین نسل بود؛ نسلی که جنگ را پشت سر گذاشته بود اما جنگ هنوز او را رها نکرده بود. امروز اما گویی روایت دیگری پیش روی ماست؛ روایتی که میتوان نامش را از کرخه تا میسیسیپی گذاشت. از رودی که نماد مقاومت و ایستادگی ایرانیان است تا رودی که نماد قدرت اقتصادی و تمدنی آمریکاست. فاصله میان این دو رود، فقط فاصله جغرافیا نیست؛ فاصله دو نوع نگاه به قدرت است. یکی قدرت را در فتح سنگر میبیند و دیگری در فتح بازار. یکی در تصرف خاک و دیگری در تصرف زنجیرههای تجارت، سرمایه و فناوری و تاریخ معاصر ایران، بیش از هر چیز، داستان دشوار عبور از اولی به دومی است. سالها پیش کلاوزویتس نوشت جنگ ادامه سیاست است با ابزارهای دیگر. اما کمتر کسی به این بخش نانوشته ماجرا توجه میکند که سیاست نیز ادامه اقتصاد است با ابزارهای دیگر. جنگ برای آن است که موقعیتی در سیاست خلق شود و سیاست برای آن است که جایگاهی در اقتصاد و قدرت پایدار ایجاد کند. ملتی که در میدان پیروز شود اما نتواند آن پیروزی را به منفعتی پایدار تبدیل کند، تنها نیمی از راه را پیموده است. شاید به همین دلیل است که تاریخ، فاتحان واقعی را نه در میدانهای نبرد بلکه در دوران پس از جنگ شناسایی میکند. روم با شمشیر جهان را گشود اما با جادهها و تجارت آن را حفظ کرد. بریتانیا با ناوگان دریایی به قدرت رسید اما با بانکها و شرکتهایش امپراتوری ساخت. ایالات متحده نیز پس از جنگ جهانی دوم تنها آلمان و ژاپن را شکست نداد؛ نظم اقتصادی جهان را بازنویسی کرد و ثمره پیروزی نظامی را برای دههها در ساختار قدرت جهانی تثبیت نمود. پرسش بزرگ اینجاست که چرا ما بارها در میدان پیروز شدهایم اما در مرحله بهرهبرداری از پیروزی، میدان را به دیگران واگذار کردهایم؟ نخستین نمونه بزرگ این ماجرا جنگ هشتساله ایران و عراق بود. جنگی که در آن تقریباً تمامی قدرتهای بزرگ جهان به گونهای از بغداد حمایت میکردند. ایران زیر سنگینترین فشارها ایستاد، سرزمینهای اشغالشده را آزاد کرد و در نهایت حتی سازمان ملل نیز عراق را آغازگر جنگ شناخت. اما اعتراف تاریخ، به خودی خود ثروت تولید نمیکند. آنچه میتوانست به مطالبه مؤثر غرامت، جبران بخشی از خسارتها و تثبیت یک دستاورد راهبردی تبدیل شود، هرگز به نتیجهای متناسب نرسید. هشت سال جنگیدیم. شهر دادیم، جوان دادیم، سرمایه دادیم و فرصتهای توسعه را قربانی بقا کردیم. اما هنگامی که زمان برداشت محصول فرا رسید، سهم ایران از این پیروزی کمتر از آن چیزی بود که هزینههایش اقتضا میکرد. این قصه فقط قصه جنگ ایران و عراق نیست. در بوسنی، زمانی که اروپا در برابر فاجعه بالکان سرگردان بود، ایران از نخستین کشورهایی بود که به یاری مسلمانان آن سرزمین شتافت. اما وقتی گلولهها خاموش شدند و دوران بازسازی آغاز شد، این بانکها، شرکتها و نهادهای غربی بودند که معماری نظم جدید را در دست گرفتند. آنچه باقی ماند، خاطره حضور ایران بود؛ نه سهمی متناسب از نفوذ پایدار اقتصادی و سیاسی. در عراق پس از سقوط صدام نیز وضعیت تفاوت چندانی نداشت. ایران در شکلگیری موازنه جدید قدرت، مقابله با تروریسم و مبارزه با داعش نقشی انکارناپذیر ایفا کرد. اما هنگامی که بازارهای انرژی، زیرساخت، بانکداری، تجارت و بازسازی شکل گرفت، بازیگران دیگری نیز وارد میدان شدند و آرامآرام بخشی از فضا را در اختیار گرفتند. گویی بار دیگر هزینهها در جایی پرداخت شده بود و سودها در جایی دیگر تقسیم میشد. در سودان نیز سالها سرمایه سیاسی صرف ایجاد روابط و نفوذ شد. اما نفوذی که بر بنیانهای اقتصادی عمیق استوار نباشد، با تغییر جهت بادهای سیاست به آسانی از میان میرود. روابطی که سالها برای ساختن آنها زمان صرف شده بود، در مدت کوتاهی رنگ باخت؛ زیرا پشتوانه اقتصادی و نهادی لازم برای دوام آنها شکل نگرفته بود. و سوریه شاید روشنترین نمونه این ماجرا باشد. مرکز دیپلماسی اقتصادی| تلگرام | بله | آپارات | اینستاگرام |
۱مرکز دیپلماسی اقتصادی از کرخه تا میسیسیپی یادداشت تحلیلی | دکتر حسین قاهری رئیس اندیشکده مطالعات راهبردی ایران و چین در یادداشتی برای مرکز دیپلماسی اقتصادی مینویسد | بخش اول: بعضی نامها فقط نام نیستند؛ سرگذشتند. کرخه یکی از آن نامهاست. رودی که از میان حافظه یک ملت میگذرد؛ از کنار سنگرها، از کنار جوانهایی که رفتند و دیگر برنگشتند، از کنار مادرانی که سالها چشم به در دوختند و از کنار نسلی که جنگ را نه در کتابها که در گوشت و پوست خود تجربه کرد. از کرخه تا راین روایت همین نسل بود؛ نسلی که جنگ را پشت سر گذاشته بود اما جنگ هنوز او را رها نکرده بود. امروز اما گویی روایت دیگری پیش روی ماست؛ روایتی که میتوان نامش را از کرخه تا میسیسیپی گذاشت. از رودی که نماد مقاومت و ایستادگی ایرانیان است تا رودی که نماد قدرت اقتصادی و تمدنی آمریکاست. فاصله میان این دو رود، فقط فاصله جغرافیا نیست؛ فاصله دو نوع نگاه به قدرت است. یکی قدرت را در فتح سنگر میبیند و دیگری در فتح بازار. یکی در تصرف خاک و دیگری در تصرف زنجیرههای تجارت، سرمایه و فناوری و تاریخ معاصر ایران، بیش از هر چیز، داستان دشوار عبور از اولی به دومی است. سالها پیش کلاوزویتس نوشت جنگ ادامه سیاست است با ابزارهای دیگر. اما کمتر کسی به این بخش نانوشته ماجرا توجه میکند که سیاست نیز ادامه اقتصاد است با ابزارهای دیگر. جنگ برای آن است که موقعیتی در سیاست خلق شود و سیاست برای آن است که جایگاهی در اقتصاد و قدرت پایدار ایجاد کند. ملتی که در میدان پیروز شود اما نتواند آن پیروزی را به منفعتی پایدار تبدیل کند، تنها نیمی از راه را پیموده است. شاید به همین دلیل است که تاریخ، فاتحان واقعی را نه در میدانهای نبرد بلکه در دوران پس از جنگ شناسایی میکند. روم با شمشیر جهان را گشود اما با جادهها و تجارت آن را حفظ کرد. بریتانیا با ناوگان دریایی به قدرت رسید اما با بانکها و شرکتهایش امپراتوری ساخت. ایالات متحده نیز پس از جنگ جهانی دوم تنها آلمان و ژاپن را شکست نداد؛ نظم اقتصادی جهان را بازنویسی کرد و ثمره پیروزی نظامی را برای دههها در ساختار قدرت جهانی تثبیت نمود. پرسش بزرگ اینجاست که چرا ما بارها در میدان پیروز شدهایم اما در مرحله بهرهبرداری از پیروزی، میدان را به دیگران واگذار کردهایم؟ نخستین نمونه بزرگ این ماجرا جنگ هشتساله ایران و عراق بود. جنگی که در آن تقریباً تمامی قدرتهای بزرگ جهان به گونهای از بغداد حمایت میکردند. ایران زیر سنگینترین فشارها ایستاد، سرزمینهای اشغالشده را آزاد کرد و در نهایت حتی سازمان ملل نیز عراق را آغازگر جنگ شناخت. اما اعتراف تاریخ، به خودی خود ثروت تولید نمیکند. آنچه میتوانست به مطالبه مؤثر غرامت، جبران بخشی از خسارتها و تثبیت یک دستاورد راهبردی تبدیل شود، هرگز به نتیجهای متناسب نرسید. هشت سال جنگیدیم. شهر دادیم، جوان دادیم، سرمایه دادیم و فرصتهای توسعه را قربانی بقا کردیم. اما هنگامی که زمان برداشت محصول فرا رسید، سهم ایران از این پیروزی کمتر از آن چیزی بود که هزینههایش اقتضا میکرد. این قصه فقط قصه جنگ ایران و عراق نیست. در بوسنی، زمانی که اروپا در برابر فاجعه بالکان سرگردان بود، ایران از نخستین کشورهایی بود که به یاری مسلمانان آن سرزمین شتافت. اما وقتی گلولهها خاموش شدند و دوران بازسازی آغاز شد، این بانکها، شرکتها و نهادهای غربی بودند که معماری نظم جدید را در دست گرفتند. آنچه باقی ماند، خاطره حضور ایران بود؛ نه سهمی متناسب از نفوذ پایدار اقتصادی و سیاسی. در عراق پس از سقوط صدام نیز وضعیت تفاوت چندانی نداشت. ایران در شکلگیری موازنه جدید قدرت، مقابله با تروریسم و مبارزه با داعش نقشی انکارناپذیر ایفا کرد. اما هنگامی که بازارهای انرژی، زیرساخت، بانکداری، تجارت و بازسازی شکل گرفت، بازیگران دیگری نیز وارد میدان شدند و آرامآرام بخشی از فضا را در اختیار گرفتند. گویی بار دیگر هزینهها در جایی پرداخت شده بود و سودها در جایی دیگر تقسیم میشد. در سودان نیز سالها سرمایه سیاسی صرف ایجاد روابط و نفوذ شد. اما نفوذی که بر بنیانهای اقتصادی عمیق استوار نباشد، با تغییر جهت بادهای سیاست به آسانی از میان میرود. روابطی که سالها برای ساختن آنها زمان صرف شده بود، در مدت کوتاهی رنگ باخت؛ زیرا پشتوانه اقتصادی و نهادی لازم برای دوام آنها شکل نگرفته بود. و سوریه شاید روشنترین نمونه این ماجرا باشد. مرکز دیپلماسی اقتصادی | تلگرام | بله | آپارات | اینستاگرام |
از کرخه تا میسیسیپی یادداشت تحلیلی | دکتر حسین قاهری رئیس اندیشکده مطالعات راهبردی ایران و چین در یادداشتی برای مرکز دیپلماسی اقتصادی مینویسد | بخش اول: بعضی نامها فقط نام نیستند؛ سرگذشتند. کرخه یکی از آن نامهاست. رودی که از میان حافظه یک ملت میگذرد؛ از کنار سنگرها، از کنار جوانهایی که رفتند و دیگر برنگشتند، از کنار مادرانی که سالها چشم به در دوختند و از کنار نسلی که جنگ را نه در کتابها که در گوشت و پوست خود تجربه کرد. از کرخه تا راین روایت همین نسل بود؛ نسلی که جنگ را پشت سر گذاشته بود اما جنگ هنوز او را رها نکرده بود. امروز اما گویی روایت دیگری پیش روی ماست؛ روایتی که میتوان نامش را از کرخه تا میسیسیپی گذاشت. از رودی که نماد مقاومت و ایستادگی ایرانیان است تا رودی که نماد قدرت اقتصادی و تمدنی آمریکاست. فاصله میان این دو رود، فقط فاصله جغرافیا نیست؛ فاصله دو نوع نگاه به قدرت است. یکی قدرت را در فتح سنگر میبیند و دیگری در فتح بازار. یکی در تصرف خاک و دیگری در تصرف زنجیرههای تجارت، سرمایه و فناوری و تاریخ معاصر ایران، بیش از هر چیز، داستان دشوار عبور از اولی به دومی است. سالها پیش کلاوزویتس نوشت جنگ ادامه سیاست است با ابزارهای دیگر. اما کمتر کسی به این بخش نانوشته ماجرا توجه میکند که سیاست نیز ادامه اقتصاد است با ابزارهای دیگر. جنگ برای آن است که موقعیتی در سیاست خلق شود و سیاست برای آن است که جایگاهی در اقتصاد و قدرت پایدار ایجاد کند. ملتی که در میدان پیروز شود اما نتواند آن پیروزی را به منفعتی پایدار تبدیل کند، تنها نیمی از راه را پیموده است. شاید به همین دلیل است که تاریخ، فاتحان واقعی را نه در میدانهای نبرد بلکه در دوران پس از جنگ شناسایی میکند. روم با شمشیر جهان را گشود اما با جادهها و تجارت آن را حفظ کرد. بریتانیا با ناوگان دریایی به قدرت رسید اما با بانکها و شرکتهایش امپراتوری ساخت. ایالات متحده نیز پس از جنگ جهانی دوم تنها آلمان و ژاپن را شکست نداد؛ نظم اقتصادی جهان را بازنویسی کرد و ثمره پیروزی نظامی را برای دههها در ساختار قدرت جهانی تثبیت نمود. پرسش بزرگ اینجاست که چرا ما بارها در میدان پیروز شدهایم اما در مرحله بهرهبرداری از پیروزی، میدان را به دیگران واگذار کردهایم؟ نخستین نمونه بزرگ این ماجرا جنگ هشتساله ایران و عراق بود. جنگی که در آن تقریباً تمامی قدرتهای بزرگ جهان به گونهای از بغداد حمایت میکردند. ایران زیر سنگینترین فشارها ایستاد، سرزمینهای اشغالشده را آزاد کرد و در نهایت حتی سازمان ملل نیز عراق را آغازگر جنگ شناخت. اما اعتراف تاریخ، به خودی خود ثروت تولید نمیکند. آنچه میتوانست به مطالبه مؤثر غرامت، جبران بخشی از خسارتها و تثبیت یک دستاورد راهبردی تبدیل شود، هرگز به نتیجهای متناسب نرسید. هشت سال جنگیدیم. شهر دادیم، جوان دادیم، سرمایه دادیم و فرصتهای توسعه را قربانی بقا کردیم. اما هنگامی که زمان برداشت محصول فرا رسید، سهم ایران از این پیروزی کمتر از آن چیزی بود که هزینههایش اقتضا میکرد. این قصه فقط قصه جنگ ایران و عراق نیست. در بوسنی، زمانی که اروپا در برابر فاجعه بالکان سرگردان بود، ایران از نخستین کشورهایی بود که به یاری مسلمانان آن سرزمین شتافت. اما وقتی گلولهها خاموش شدند و دوران بازسازی آغاز شد، این بانکها، شرکتها و نهادهای غربی بودند که معماری نظم جدید را در دست گرفتند. آنچه باقی ماند، خاطره حضور ایران بود؛ نه سهمی متناسب از نفوذ پایدار اقتصادی و سیاسی. در عراق پس از سقوط صدام نیز وضعیت تفاوت چندانی نداشت. ایران در شکلگیری موازنه جدید قدرت، مقابله با تروریسم و مبارزه با داعش نقشی انکارناپذیر ایفا کرد. اما هنگامی که بازارهای انرژی، زیرساخت، بانکداری، تجارت و بازسازی شکل گرفت، بازیگران دیگری نیز وارد میدان شدند و آرامآرام بخشی از فضا را در اختیار گرفتند. گویی بار دیگر هزینهها در جایی پرداخت شده بود و سودها در جایی دیگر تقسیم میشد. در سودان نیز سالها سرمایه سیاسی صرف ایجاد روابط و نفوذ شد. اما نفوذی که بر بنیانهای اقتصادی عمیق استوار نباشد، با تغییر جهت بادهای سیاست به آسانی از میان میرود. روابطی که سالها برای ساختن آنها زمان صرف شده بود، در مدت کوتاهی رنگ باخت؛ زیرا پشتوانه اقتصادی و نهادی لازم برای دوام آنها شکل نگرفته بود. و سوریه شاید روشنترین نمونه این ماجرا باشد. مرکز دیپلماسی اقتصادی | تلگرام | بله | آپارات | اینستاگرام | از کرخه تا میسیسیپی یادداشت تحلیلی | دکتر حسین قاهری رئیس اندیشکده مطالعات راهبردی ایران و چین در یادداشتی برای مرکز دیپلماسی اقتصادی مینویسد | بخش دوم: سالها هزینه، فشار، تحریم و نبرد صرف شد تا موازنه منطقهای به شکلی دیگر رقم بخورد. کمتر ناظری در جهان تردید دارد که ایران یکی از مهمترین بازیگران آن میدان بود. اما وقتی آتش جنگ فروکش کرد، نبرد دیگری آغاز شد؛ نبردی که در آن نه موشک تعیینکننده بود و نه خاکریز. آنجا میدان بانکها، بیمهها، خطوط اعتباری، بنادر، شرکتهای پیمانکاری و تجارت بود. میدان اقتصاد. و تاریخ بار دیگر همان پرسش قدیمی را مطرح کرد: سهم کشوری که بیشترین هزینه را داده است، در دوران صلح چیست؟ مشکل آنجاست که ما گاه پیروزی را پایان راه میپنداریم؛ حال آنکه برای قدرتهای بزرگ، پیروزی تنها آغاز راه است. آنها پس از فتح میدان به سراغ بازار میروند، به سراغ قراردادها، به سراغ مسیرهای ترانزیتی و زنجیرههای ارزش. اما ما گاه هنوز در حال شمارش خاکریزهای فتحشده هستیم. ابنخلدون قرنها پیش هشدار داده بود که دولتها ممکن است در فتح سرزمینها نیرومند باشند اما در نگهداری و بهرهبرداری از آن ناتوان. به نظر میرسد این هشدار هنوز نیز ارزش تأمل دارد. امروز و در شرایطی که بار دیگر منطقه درگیر تنشهای سنگین شده و مذاکراتی حساس در جریان است، این درس تاریخی اهمیتی دوچندان پیدا میکند. هر مذاکرهای در حقیقت ادامه همان میدان است؛ با ابزارهایی متفاوت. آنچه در میدان به دست آمده است، نباید در اتاق مذاکره فراموش شود. کشورها با آرزوهای خود مذاکره نمیکنند؛ با داراییهای راهبردی خود مذاکره میکنند. هر برگ برنده، هر ظرفیت بازدارنده، هر امکان اثرگذاری بر معادلات منطقهای و هر اهرم ژئوپلیتیکی بخشی از سرمایه ملی است. ارزش این سرمایه نه در استفاده شتابزده از آن است و نه در واگذاری آسان آن؛ ارزشش در تبدیل شدن به دستاوردی ماندگار برای ملت است. اگر کشوری سالها هزینه داده باشد اما در لحظه مذاکره نتواند آن هزینهها را به منفعتی پایدار تبدیل کند، تاریخ بار دیگر همان چرخه فرساینده را تکرار خواهد کرد؛ چرخهای که در آن پیروزی در میدان الزاماً به پیروزی در صلح منتهی نمیشود. از کرخه تا میسیسیپی، مسئله اصلی جنگ و صلح نیست. مسئله نسبت میان قدرت و ثمره قدرت است. کرخه نماد مقاومت است؛ اما میسیسیپی نماد جهانی است که در آن ثروت، فناوری، تجارت و نهادهای اقتصادی سرنوشت ملتها را تعیین میکنند. شاید بزرگترین درس نیمقرن اخیر این باشد که ملتها تنها با فداکاری بزرگ نمیشوند؛ با بهرهبرداری خردمندانه از فداکاریهای خود بزرگ میشوند. خون شهیدان امنیت میآفریند، اما این هنر سیاست و اقتصاد است که باید آن امنیت را به رفاه، توسعه، نفوذ و اقتدار پایدار تبدیل کند. و این همان پرسشی است که امروز بیش از هر زمان دیگری پیش روی ما قرار دارد: آیا این بار نیز پس از عبور از طوفان، در ساحل صلح دست خالی خواهیم ماند،یا مزد خود را از این پایداری خواهیم گرفت. مرکز دیپلماسی اقتصادی| تلگرام | بله | آپارات | اینستاگرام |
۴بازارسال شده از
معرفی کمیتههای علمی اندیشکده تین شیا کمیتههای علمی | اندیشکده تین شیا با هدف ساماندهی مطالعات تخصصی چین و تقویت پژوهشهای مسئلهمحور درباره مناسبات ایران و چین، کمیتههای علمی خود را در شش حوزه تعریف کرده است: دیپلماسی اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی، حقوق و سیاست، حکمرانی دیجیتال، دیپلماسی سلامت، و علم و فناوری. این کمیتهها با مطالعه ابعاد مختلف چین معاصر، مسائل مؤثر بر مناسبات ایران و چین را در حوزههای تخصصی شناسایی کرده و با ارائه پیشنهادهای سیاستی، به حل مسائل در این حوزهها کمک میکنند. کمیته دیپلماسی اقتصادی به بررسی تجارت خارجی، سرمایهگذاری، انرژی، زنجیرههای ارزش، کریدورهای بینالمللی، ابتکار کمربند و راه، و جایگاه چین در اقتصاد سیاسی جهانی میپردازد. کمیته اجتماعی و فرهنگی تحولات جامعه چین، سیاستهای فرهنگی، آموزش، رسانه، افکار عمومی، دیپلماسی عمومی و زمینههای گفتوگوی تمدنی را مطالعه میکند. کمیته حقوق و سیاست بر ساختار سیاسی، نظام حقوقی، سیاست خارجی، نهادهای تصمیمساز، مناسبات منطقهای و نقش چین در بازآرایی نظم جهانی تمرکز دارد. کمیته حکمرانی دیجیتال موضوعاتی چون حاکمیت داده، تنظیمگری فضای مجازی، اقتصاد پلتفرمی، امنیت سایبری، دولت الکترونیک و الگوهای حکمرانی دیجیتال در تجربه چین را بررسی میکند. کمیته دیپلماسی سلامت با تمرکز بر مطالعات سلامت جهانی و سیاستگذاری سلامت، تجربه چین در حکمرانی نظام سلامت، دیپلماسی سلامت، آموزش پزشکی، فناوریهای سلامت و سالمندی جمعیت را بررسی میکند. کمیته علم و فناوری با تمرکز بر روندهای توسعه علمی چین، سیاستگذاری فناوری، جایگاه دانشگاهها و مراکز پژوهشی، فناوریهای نوظهور و ظرفیتهای همکاری علمی و فناورانه را بررسی میکند. اندیشکده تینشیا| تلگرام | اینستاگرام | آپارات | بله | یوتیوب | ایکس |
ثبات بازار ارز چین طی ماه مه گزارش رصدی | مرکز دیپلماسی اقتصادی: سازمان دولتی مدیریت ارز چین اعلام کرد که با وجود نوسانات مداوم در بازارهای مالی جهانی، بازار ارز این کشور در ماه مه روندی باثبات داشته و مبادلات ارزی خارجی همچنان در سطح بالایی ادامه یافته است. «لی بین»، معاون و سخنگوی این سازمان، گفت که مجموع دریافتها و پرداختهای فرامرزی شرکتها، افراد و سایر بخشهای غیربانکی در ماه مه به ۱.۵ تریلیون دلار آمریکا رسید که در مقایسه با مدت مشابه سال گذشته ۲۲ درصد افزایش نشان میدهد. وی افزود که حجم معاملات بازار ارز چین در این ماه به ۳.۴ تریلیون دلار رسید و نسبت به سال گذشته در سطحی تقریباً ثابت باقی ماند. بر اساس این گزارش، جریان ورود سرمایه فرامرزی نیز در ماه مه پایدار بود و شرکتها، افراد و سایر بخشهای غیربانکی خالص ورود سرمایهای معادل ۶۲.۵ میلیارد دلار ثبت کردند که نسبت به ماه قبل یک درصد افزایش داشته است. مرکز دیپلماسی اقتصادی| تلگرام | بله | آپارات | اینستاگرام |
۱ نشست چین بدون حضور متخصصان چین؛ تکرار یک خطای راهبردی یادداشت تحلیلی | دکتر حسین قاهری، عضو شورای علمی اندیشکده تین شیا و رئیس اندیشکده مطالعات راهبردی ایران و چین در یادداشتی برای مرکز دیپلماسی اقتصادی مینویسد | بخش اول: نشست روز گذشته آقای محمدباقر قالیباف در اتاق بازرگانی با محوریت روابط ایران و چین، در شرایطی برگزار شد که توسعه مناسبات با چین به یکی از مهمترین اولویتهای اقتصادی و راهبردی کشور تبدیل شده است. با این حال، آنچه بیش از هر موضوعی توجه ناظران و فعالان این حوزه را به خود جلب کرد، عدم حضور بخش قابل توجهی از متخصصان، پژوهشگران، فعالان باسابقه اقتصادی، اندیشکدههای تخصصی و چهرههای اثرگذار در روابط ایران و چین بود؛ افرادی که طی سالهای گذشته دانش، تجربه و شبکه ارتباطی ارزشمندی در تعامل با این قدرت بزرگ آسیایی ایجاد کردهاند. این مسئله صرفاً یک نقد شکلی یا تشریفاتی نیست، بلکه به یکی از مهمترین چالشهای ساختاری سیاستگذاری ایران در قبال چین بازمیگردد؛ چالشی که میتوان آن رافقدان حکمرانی تخصصمحور در حوزه چین نامید. مطالعات روابط بینالملل و اقتصاد سیاسی نشان میدهد که موفقیت در تعامل با چین بیش از آنکه وابسته به توافقات سیاسی باشد، نیازمند شناخت عمیق از سازوکارهای تصمیمگیری، فرهنگ کسبوکار، نظام اداری، اولویتهای توسعهای و الگوهای رفتاری این کشور است. چین امروز نه تنها دومین اقتصاد جهان، بلکه یکی از پیچیدهترین نظامهای اقتصادی و سیاسی معاصر محسوب میشود. در چنین شرایطی، اتخاذ تصمیمات مؤثر بدون بهرهگیری از متخصصان این حوزه عملاً به معنای حرکت در فضایی ناشناخته است. تجربه کشورهای موفق در تعامل با چین نیز دقیقاً همین واقعیت را تأیید میکند. برای مثال، سنگاپور طی چهار دهه گذشته یکی از موفقترین الگوهای همکاری با چین را ارائه داده است. دولت سنگاپور از دهه ۱۹۸۰ با تشکیل مراکز مطالعات چین، استفاده از کارشناسان مسلط به زبان و فرهنگ چینی و بهرهگیری مستمر از شبکه نخبگان اقتصادی و دانشگاهی، توانست به یکی از مهمترین شرکای راهبردی پکن در جنوب شرق آسیا تبدیل شود. آلمان نیز به عنوان بزرگترین اقتصاد اروپا، روابط خود با چین را صرفاً از مسیر دستگاههای سیاسی مدیریت نکرده است. نقش اتاقهای بازرگانی تخصصی، مؤسسات تحقیقاتی، دانشگاهها و مراکز مطالعات شرق آسیا در شکلدهی سیاستهای برلین نسبت به چین بسیار پررنگ بوده است. بسیاری از تصمیمات کلان اقتصادی آلمان در قبال چین، پیش از ورود به مرحله اجرا، مورد بررسی دقیق متخصصان و نهادهای پژوهشی قرار میگیرد. کره جنوبی نمونه دیگری است که توانسته از طریق تربیت نسل گستردهای از کارشناسان چین، توسعه مطالعات چینی در دانشگاهها و ایجاد نهادهای تخصصی، سهم قابل توجهی از بازار چین را در اختیار بگیرد. حتی کشورهایی مانند استرالیا و نیوزیلند نیز برای مدیریت روابط خود با پکن، سالهاست بر ظرفیت اندیشکدهها، مراکز تحقیقاتی و متخصصان مستقل تکیه میکنند. نکته مشترک در تمام این تجربیات آن است که هیچیک از این کشورها تعامل با چین را صرفاً یک موضوع سیاسی یا اداری تلقی نکردهاند. آنها چین را یک حوزه تخصصی دانستهاند که نیازمند دانش انباشته، تجربه میدانی و مشارکت مستمر کارشناسان است. متأسفانه در ایران طی سالهای گذشته بارها شاهد بودهایم که در نشستها، تصمیمات و برنامهریزیهای مرتبط با چین، ظرفیت ارزشمند متخصصان این حوزه به اندازه کافی مورد استفاده قرار نگرفته است. در حالی که مجموعهای از تجار باسابقه، اساتید دانشگاه، پژوهشگران روابط بینالملل، کارشناسان اقتصادی و فعالان مؤثر در روابط ایران و چین طی سالیان طولانی تجربهای منحصر به فرد اندوختهاند، در بسیاری از موارد ارتباط نظاممند و مستمری میان این بدنه تخصصی و فرآیند تصمیمسازی شکل نگرفته است. در ادبیات حکمرانی نوین، یکی از مهمترین عوامل موفقیت سیاستهای عمومی، تصمیمسازی مبتنی بر دانش است. بر اساس این رویکرد، کیفیت سیاستها مستقیماً با میزان مشارکت متخصصان و بهرهگیری از دانش تخصصی ارتباط دارد. هرچه فاصله میان تصمیمگیران و جامعه کارشناسی بیشتر شود، احتمال خطاهای راهبردی، سوءبرداشتها و از دست رفتن فرصتها نیز افزایش مییابد. مرکز دیپلماسی اقتصادی| تلگرام | بله | آپارات | اینستاگرام |
۴مرکز دیپلماسی اقتصادی نشست چین بدون حضور متخصصان چین؛ تکرار یک خطای راهبردی یادداشت تحلیلی | دکتر حسین قاهری، عضو شورای علمی اندیشکده تین شیا و رئیس اندیشکده مطالعات راهبردی ایران و چین در یادداشتی برای مرکز دیپلماسی اقتصادی مینویسد | بخش اول: نشست روز گذشته آقای محمدباقر قالیباف در اتاق بازرگانی با محوریت روابط ایران و چین، در شرایطی برگزار شد که توسعه مناسبات با چین به یکی از مهمترین اولویتهای اقتصادی و راهبردی کشور تبدیل شده است. با این حال، آنچه بیش از هر موضوعی توجه ناظران و فعالان این حوزه را به خود جلب کرد، عدم حضور بخش قابل توجهی از متخصصان، پژوهشگران، فعالان باسابقه اقتصادی، اندیشکدههای تخصصی و چهرههای اثرگذار در روابط ایران و چین بود؛ افرادی که طی سالهای گذشته دانش، تجربه و شبکه ارتباطی ارزشمندی در تعامل با این قدرت بزرگ آسیایی ایجاد کردهاند. این مسئله صرفاً یک نقد شکلی یا تشریفاتی نیست، بلکه به یکی از مهمترین چالشهای ساختاری سیاستگذاری ایران در قبال چین بازمیگردد؛ چالشی که میتوان آن رافقدان حکمرانی تخصصمحور در حوزه چین نامید. مطالعات روابط بینالملل و اقتصاد سیاسی نشان میدهد که موفقیت در تعامل با چین بیش از آنکه وابسته به توافقات سیاسی باشد، نیازمند شناخت عمیق از سازوکارهای تصمیمگیری، فرهنگ کسبوکار، نظام اداری، اولویتهای توسعهای و الگوهای رفتاری این کشور است. چین امروز نه تنها دومین اقتصاد جهان، بلکه یکی از پیچیدهترین نظامهای اقتصادی و سیاسی معاصر محسوب میشود. در چنین شرایطی، اتخاذ تصمیمات مؤثر بدون بهرهگیری از متخصصان این حوزه عملاً به معنای حرکت در فضایی ناشناخته است. تجربه کشورهای موفق در تعامل با چین نیز دقیقاً همین واقعیت را تأیید میکند. برای مثال، سنگاپور طی چهار دهه گذشته یکی از موفقترین الگوهای همکاری با چین را ارائه داده است. دولت سنگاپور از دهه ۱۹۸۰ با تشکیل مراکز مطالعات چین، استفاده از کارشناسان مسلط به زبان و فرهنگ چینی و بهرهگیری مستمر از شبکه نخبگان اقتصادی و دانشگاهی، توانست به یکی از مهمترین شرکای راهبردی پکن در جنوب شرق آسیا تبدیل شود. آلمان نیز به عنوان بزرگترین اقتصاد اروپا، روابط خود با چین را صرفاً از مسیر دستگاههای سیاسی مدیریت نکرده است. نقش اتاقهای بازرگانی تخصصی، مؤسسات تحقیقاتی، دانشگاهها و مراکز مطالعات شرق آسیا در شکلدهی سیاستهای برلین نسبت به چین بسیار پررنگ بوده است. بسیاری از تصمیمات کلان اقتصادی آلمان در قبال چین، پیش از ورود به مرحله اجرا، مورد بررسی دقیق متخصصان و نهادهای پژوهشی قرار میگیرد. کره جنوبی نمونه دیگری است که توانسته از طریق تربیت نسل گستردهای از کارشناسان چین، توسعه مطالعات چینی در دانشگاهها و ایجاد نهادهای تخصصی، سهم قابل توجهی از بازار چین را در اختیار بگیرد. حتی کشورهایی مانند استرالیا و نیوزیلند نیز برای مدیریت روابط خود با پکن، سالهاست بر ظرفیت اندیشکدهها، مراکز تحقیقاتی و متخصصان مستقل تکیه میکنند. نکته مشترک در تمام این تجربیات آن است که هیچیک از این کشورها تعامل با چین را صرفاً یک موضوع سیاسی یا اداری تلقی نکردهاند. آنها چین را یک حوزه تخصصی دانستهاند که نیازمند دانش انباشته، تجربه میدانی و مشارکت مستمر کارشناسان است. متأسفانه در ایران طی سالهای گذشته بارها شاهد بودهایم که در نشستها، تصمیمات و برنامهریزیهای مرتبط با چین، ظرفیت ارزشمند متخصصان این حوزه به اندازه کافی مورد استفاده قرار نگرفته است. در حالی که مجموعهای از تجار باسابقه، اساتید دانشگاه، پژوهشگران روابط بینالملل، کارشناسان اقتصادی و فعالان مؤثر در روابط ایران و چین طی سالیان طولانی تجربهای منحصر به فرد اندوختهاند، در بسیاری از موارد ارتباط نظاممند و مستمری میان این بدنه تخصصی و فرآیند تصمیمسازی شکل نگرفته است. در ادبیات حکمرانی نوین، یکی از مهمترین عوامل موفقیت سیاستهای عمومی، تصمیمسازی مبتنی بر دانش است. بر اساس این رویکرد، کیفیت سیاستها مستقیماً با میزان مشارکت متخصصان و بهرهگیری از دانش تخصصی ارتباط دارد. هرچه فاصله میان تصمیمگیران و جامعه کارشناسی بیشتر شود، احتمال خطاهای راهبردی، سوءبرداشتها و از دست رفتن فرصتها نیز افزایش مییابد. مرکز دیپلماسی اقتصادی | تلگرام | بله | آپارات | اینستاگرام |
نشست چین بدون حضور متخصصان چین؛ تکرار یک خطای راهبردی یادداشت تحلیلی | دکتر حسین قاهری، عضو شورای علمی اندیشکده تین شیا و رئیس اندیشکده مطالعات راهبردی ایران و چین در یادداشتی برای مرکز دیپلماسی اقتصادی مینویسد | بخش اول: نشست روز گذشته آقای محمدباقر قالیباف در اتاق بازرگانی با محوریت روابط ایران و چین، در شرایطی برگزار شد که توسعه مناسبات با چین به یکی از مهمترین اولویتهای اقتصادی و راهبردی کشور تبدیل شده است. با این حال، آنچه بیش از هر موضوعی توجه ناظران و فعالان این حوزه را به خود جلب کرد، عدم حضور بخش قابل توجهی از متخصصان، پژوهشگران، فعالان باسابقه اقتصادی، اندیشکدههای تخصصی و چهرههای اثرگذار در روابط ایران و چین بود؛ افرادی که طی سالهای گذشته دانش، تجربه و شبکه ارتباطی ارزشمندی در تعامل با این قدرت بزرگ آسیایی ایجاد کردهاند. این مسئله صرفاً یک نقد شکلی یا تشریفاتی نیست، بلکه به یکی از مهمترین چالشهای ساختاری سیاستگذاری ایران در قبال چین بازمیگردد؛ چالشی که میتوان آن رافقدان حکمرانی تخصصمحور در حوزه چین نامید. مطالعات روابط بینالملل و اقتصاد سیاسی نشان میدهد که موفقیت در تعامل با چین بیش از آنکه وابسته به توافقات سیاسی باشد، نیازمند شناخت عمیق از سازوکارهای تصمیمگیری، فرهنگ کسبوکار، نظام اداری، اولویتهای توسعهای و الگوهای رفتاری این کشور است. چین امروز نه تنها دومین اقتصاد جهان، بلکه یکی از پیچیدهترین نظامهای اقتصادی و سیاسی معاصر محسوب میشود. در چنین شرایطی، اتخاذ تصمیمات مؤثر بدون بهرهگیری از متخصصان این حوزه عملاً به معنای حرکت در فضایی ناشناخته است. تجربه کشورهای موفق در تعامل با چین نیز دقیقاً همین واقعیت را تأیید میکند. برای مثال، سنگاپور طی چهار دهه گذشته یکی از موفقترین الگوهای همکاری با چین را ارائه داده است. دولت سنگاپور از دهه ۱۹۸۰ با تشکیل مراکز مطالعات چین، استفاده از کارشناسان مسلط به زبان و فرهنگ چینی و بهرهگیری مستمر از شبکه نخبگان اقتصادی و دانشگاهی، توانست به یکی از مهمترین شرکای راهبردی پکن در جنوب شرق آسیا تبدیل شود. آلمان نیز به عنوان بزرگترین اقتصاد اروپا، روابط خود با چین را صرفاً از مسیر دستگاههای سیاسی مدیریت نکرده است. نقش اتاقهای بازرگانی تخصصی، مؤسسات تحقیقاتی، دانشگاهها و مراکز مطالعات شرق آسیا در شکلدهی سیاستهای برلین نسبت به چین بسیار پررنگ بوده است. بسیاری از تصمیمات کلان اقتصادی آلمان در قبال چین، پیش از ورود به مرحله اجرا، مورد بررسی دقیق متخصصان و نهادهای پژوهشی قرار میگیرد. کره جنوبی نمونه دیگری است که توانسته از طریق تربیت نسل گستردهای از کارشناسان چین، توسعه مطالعات چینی در دانشگاهها و ایجاد نهادهای تخصصی، سهم قابل توجهی از بازار چین را در اختیار بگیرد. حتی کشورهایی مانند استرالیا و نیوزیلند نیز برای مدیریت روابط خود با پکن، سالهاست بر ظرفیت اندیشکدهها، مراکز تحقیقاتی و متخصصان مستقل تکیه میکنند. نکته مشترک در تمام این تجربیات آن است که هیچیک از این کشورها تعامل با چین را صرفاً یک موضوع سیاسی یا اداری تلقی نکردهاند. آنها چین را یک حوزه تخصصی دانستهاند که نیازمند دانش انباشته، تجربه میدانی و مشارکت مستمر کارشناسان است. متأسفانه در ایران طی سالهای گذشته بارها شاهد بودهایم که در نشستها، تصمیمات و برنامهریزیهای مرتبط با چین، ظرفیت ارزشمند متخصصان این حوزه به اندازه کافی مورد استفاده قرار نگرفته است. در حالی که مجموعهای از تجار باسابقه، اساتید دانشگاه، پژوهشگران روابط بینالملل، کارشناسان اقتصادی و فعالان مؤثر در روابط ایران و چین طی سالیان طولانی تجربهای منحصر به فرد اندوختهاند، در بسیاری از موارد ارتباط نظاممند و مستمری میان این بدنه تخصصی و فرآیند تصمیمسازی شکل نگرفته است. در ادبیات حکمرانی نوین، یکی از مهمترین عوامل موفقیت سیاستهای عمومی، تصمیمسازی مبتنی بر دانش است. بر اساس این رویکرد، کیفیت سیاستها مستقیماً با میزان مشارکت متخصصان و بهرهگیری از دانش تخصصی ارتباط دارد. هرچه فاصله میان تصمیمگیران و جامعه کارشناسی بیشتر شود، احتمال خطاهای راهبردی، سوءبرداشتها و از دست رفتن فرصتها نیز افزایش مییابد. مرکز دیپلماسی اقتصادی | تلگرام | بله | آپارات | اینستاگرام | نشست چین بدون حضور متخصصان چین؛ تکرار یک خطای راهبردی یادداشت تحلیلی | دکتر حسین قاهری، عضو شورای علمی اندیشکده تین شیا و رئیس اندیشکده مطالعات راهبردی ایران و چین در یادداشتی برای مرکز دیپلماسی اقتصادی مینویسد | بخش دوم: نشست اخیر میتوانست فرصتی ارزشمند برای شکلگیری یک گفتوگوی ملی پیرامون آینده روابط ایران و چین باشد؛ گفتوگویی که در آن نمایندگان دولت، مجلس، بخش خصوصی، اندیشکدهها، دانشگاهها و فعالان اقتصادی حوزه چین در کنار یکدیگر قرار گیرند و تصویری جامع از فرصتها و چالشهای پیش رو ارائه کنند. عدم حضور بخش مهمی از این سرمایه انسانی و فکری، این نگرانی را تقویت میکند که هنوز ضرورت بهرهگیری از ظرفیتهای تخصصی حوزه چین به طور کامل درک نشده است. اگر آقای قالیباف و سایر مسئولان کشور به دنبال تحقق اهداف بلندمدت در روابط با چین هستند، شاید مهمترین گام در مقطع کنونی نه برگزاری نشستهای بیشتر، بلکه بازنگری در سازوکارهای مشورتگیری و تصمیمسازی باشد. تجربه کشورهای موفق نشان میدهد که مسیر موفقیت در تعامل با چین از اتکا به دانش، تخصص و تجربه میگذرد؛ نه از نادیده گرفتن آن. چین برای بسیاری از کشورها یک شریک اقتصادی است، اما برای کشورهای موفق، پیش از آن یک «حوزه تخصصی» محسوب میشود. تا زمانی که این نگاه در ساختار سیاستگذاری ایران نهادینه نشود، دستیابی به ظرفیت واقعی روابط ایران و چین با دشواریهای جدی مواجه خواهد بود. امروز بیش از هر زمان دیگری، سیاست چین در ایران نیازمند بازگشت به ریل تخصص، مشارکت نخبگان و بهرهگیری از خرد جمعی است؛ ضرورتی که نمیتوان آن را بیش از این به تعویق انداخت. مرکز دیپلماسی اقتصادی| تلگرام | بله | آپارات | اینستاگرام |
۴