چندتا کار به نظرم خوبه انجام بشه.اول، برق مناطق جنوب کشور باید همواره پایدار باشه و اگر بنا بود برقی قطع بشه اولویت قطع برق در تهران و مناطق کمتر درگیر جنگ باشد.دوم، روشنایی منازل و خیابان ها تاحد امکان خاموش شود. یعنی الان ما در خانه در حد نیاز که تاریکی مطلق نشود چراغ روشن میکنیم.
@ecopolitic
@ecopolitic۵بازارسال شده از Partisan / پارتیزان
دوراهی وابستگی و عواقبش در اردن به گزارش نیویورکتایمز، اردن در میانه تناقضی است که امنیت ملی و ثبات اقتصادی را همزمان تهدید میکند. از یک سو اقتصاد شکننده و بدون منابع آن برای سرپا ماندن به کمک سالانه ۱.۶۵ میلیارد دلاری آمریکا معتاد است و ناچار به میزبانی از ۴۰۰۰ نیروی نظامی میباشد، و از سوی دیگر همین حضور نظامی، اردن را به هدف حملات تلافیجویانه ایران تبدیل کرده و صنعت گردشگریاش را که ۱۸٪ درآمد کشور را تأمین میکند، فلج ساخته است. در بحبوحه این بحران و با وجود شرایط امنیتِ داخلی سنگین حاکم بر اردن (با نظارت سیا) که نسبت بر هرگونه فعالیت تهدیدکننده پادشاهی هاشمی فوقحساس است؛ صدها چهره سیاسی، حقوقی از پانعرب تا اسلامگرا (عمدتا بیارتباط با ایران) با امضای نامهای به علت شرایط داخلی متاثر از جنگ، خواستار خروج نیروهای آمریکا شدند.Jīngyú@Partisan2015
بازارسال شده از جامعه اندیشکدهها
مدیریت یارانهها بر مبنای الگوی مصرف" /> محمد جلالاگر به روند تاریخی مصرف کالاهای دارای نرخ ترجیحی نگاه کنیم، بهدلیل شکلگیری رفتارهای مصرفی نامتعارف درقالب قاچاق، اسراف، تبدیل کالای دارای نرخ ترجیحی به کالای با ارزش افزوده بالا (مثلا عرضه خارج شبکه بنزین که برای تولید برشهایی نزدیک به تینر استفاده میشود)، توزیع مصرف کالاهای اساسی دارای نرخ ترجیحی بین خانوارهای کشور عموما یکنواخت نیست.
بهعنوان مثال، تحلیل این نکته که ۳۰ درصد جمعیت کشور از ۷۰ درصد یارانهها بهرهمند میشوند، بهعنوان مبنای تدوین قانون هدفمندی یارانهها در دهه ۸۰ قرار گرفت.
بهعنوان مثال، بهصورت ملموس، ما دادههای ثبت تراکنش فروش نان را بهازای هر خانوار در دورههای یکماهه بهصورت تجمیعی بررسی کردیم و متوجه شدیم که ۱ درصد خانوارها حدود ۲۰ درصد تراکنش خرید نان یارانهای را به خودشان اختصاص میدهند. درواقع، گرچه هر یک از تراکنشها عادی به نظر میرسد، اما رفتار تجمعی خرید نان با کارت بانکی متناظر با این خانوارهای ۱ درصدی، نامتعارف است که یا با هدف خرید نان در حجم بالا برای بازفروشی یا مصرف دام است و یا ثبت غیرواقعی تراکنش با هدف گرانفروشی توسط نانواست. بههرحال، یک نیت و رفتار نامطلوب باعث شکلگیری پدیده میشود.
تحلیلهای پژوهشی روی تراکنشهای پرداخت بنزین هم نشان میدهد که درصد کمی از خریداران، نسبت بالایی از بنزین را مصرف میکنند. درواقع، قاچاق یا عرضه خارج شبکه بنزین بهعنوان ماده اولیه غیرمجاز برای تولید، یعنی اینکه تعداد کمی از افراد در جامعه بهصورت تجمیعی در دورههای یکماهه، با فاصله بسیار زیاد مصرف بنزین دارند. مثلا ممکن است ۹۸ درصد خانوارها متوسط ۲۰۰ لیتر در ماه مصرف کنند و ۲ درصد خانوارها متوسط ۲۰۰۰ لیتر در ماه مصرف کنند.
برای رسیدن به اعداد دقیق، طرح انتقال مدیریت سوخت به کارت بانکی باید سریعتر انجام شود که فاز اول این طرح این است که فرد مصرفکننده بنزین، مستقل از اینکه سوختگیری را با کارت هوشمند سوخت شخصی خود انجام داده یا با کارت جایگاه سوختگیری کرده، باید بر روی پایانه پرداخت، لیتراژ سوختگیری را ثبت و سامانه مرکزی، قیمت متناظر با لیتراژ خریداریشده را در بر روی پایانه اعلام کند.
بعد از آن الزاما با کارت بانکی با نام (کارت هدیه و بنکارت نباشد) پرداخت هزینه سوخت انجام شود و درواقع هر تراکنش سوختگیری در جایگاهها حتما ازطریق کارت بانکی یا شماره موبایل به یک شماره ملی یا شناسه خانوار منتج شود.
یعنی اگر به هر دلیل مصرفکننده بنزین، کارت بانکی به همراه نداشت و قصد پرداخت نقدی وجود داشت، بر روی پایانه پرداخت، شماره موبایل مصرفکننده اخذ و با ارسال پیامک رمز یکبار مصرف، صحت شماره احراز شود.
با اجرای این مدل در کمتر از ۱ ماه، که تقریبا تمام وسایل نقلیه حداقل یک بار تجربه سوختگیری خواهند داشت، یک پروفایل مصرف در سامانه به ازای هر کد ملی برایشان ایجاد میشود و حالا این امکان وجود دارد که چنانچه مصرف تجمیعی هر فرد در دوره زمانی یکماهه از یک حد آستانهای مشخص عبور کرد، بهصورت خودکار، نرخ غیر یارانهای بنزین نیز تحت عنوان عوارض مصارف نامتعارف بنزین به صورتحساب خرید بنزین مشتری اضافه شود.
درواقع، اسراف، قاچاق یا عرضه خارج شبکه در یک تحلیل مصارف تجمیعی ماهانه، یعنی حجم مصرف نامتعارف و با فاصله از میانگین جامعه که درصد کمی از مصرفکنندگان را شامل میشود.
با این رویکرد که دقیقا مقابل رویکرد توزیع یارانه بهصورت علیالسویه به شکل نقدی یا اعتباری (کالابرگ) یا سهمیهبندی سوخت و... قرار دارد، اصولا با متاثر کردن منافع حداکثر ۵ درصد جامعه میتوان انتظار کاهش معنیداری در مصرف بنزین را داشت.
در پایان تاکید میکنم که ستون این طرح بر این اصل استوار است که اصولا رفتار مصرفی مردم در اقلام اساسی مانند نان و حاملهای انرژی مانند بنزین توزیع یکنواخت ندارد و درصد کمی از مصرفکنندگان حجم بالایی از اقلام مذکور را با اهداف تجاری و غیرمصرفی خرید میکنند.
چنانچه سیاست مذکور با استفاده از ظرفیت شبکه پرداخت کشور اعمال شود، توزیع مصرف اقلام یارانهای مذکور هم بهسمت یکنواختشدن حرکت میکند.
این رویکرد قرار است بهزودی با مدیریت وزارت کشور و همکاری بانک مرکزی و وزارت صمت و جهاد کشاورزی در مورد نان پیاده شود و زیرساخت فنی اجرای آن در مورد نان در بانک سپه فراهم شده است.
#یادداشت_سیاستی#بنزین
جامعه اندیشکدهها در وب I بله I تلگرام در حالی که آمریکا بر ایران تمرکز کرده، روسیه و چین دستاوردهای راهبردی به دست میآورند۶ آوریل ۲۰۲۶نویسنده: دیو پیتس، مدیر ارشد سابق سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (CIA)روسیه و چین بدون تردید نسبت به وضعیت بحرانی و رو به وخامت حکومت ایران نگراناند؛ ایران برای هر دو کشور یک شریک مهم و ارزشمند در معاملات و تعاملات راهبردی محسوب میشود. با این حال، آنها همزمان در تلاشاند تا به قیمت آمریکا، دستاوردهای راهبردی بیشتری به دست آورند.
به نظر میرسد هر دو کشور ترجیح میدهند ــ و حتی به تداوم آن کمک میکنند ــ که جنگ تحت رهبری آمریکا طولانی، فرسایشی و از نظر افکار عمومی نامحبوب شود؛ جنگی که ذخایر نظامی، ائتلافها، نفوذ جهانی و قدرت بازدارندگی آمریکا را تحت فشار قرار دهد.
هدف مشترک آنها این است که حملات موفق آمریکا و اسرائیل علیه ایران را از یک پیروزی نظامی به یک شکست راهبردی و پرهزینه برای واشنگتن تبدیل کنند؛ آن هم بدون اینکه خودشان مستقیماً وارد جنگ شوند.
روسیه؛ برنده افزایش قیمت انرژی
روسیه به دلیل افزایش قیمت جهانی انرژی و کاهش محدودیتهای آمریکا علیه نفت روسیه، میلیاردها دلار درآمد اضافی به دست آورده است؛ درآمدی که حتی ممکن است به نجات بودجه ملی تضعیفشده روسیه کمک کند.
این درآمدها در شرایطی به دست روسیه میرسد که تحریمها تا پیش از این اثرگذار شده بودند و اکنون منابع مالی حیاتی بیشتری برای ادامه جنگ روسیه علیه اوکراین در اختیار مسکو قرار میدهد.
از سوی دیگر، انتقال سامانههای تسلیحاتی، ظرفیتهای اطلاعاتی و منابع مالی آمریکا به خاورمیانه و کاهش فشار سیاسی واشنگتن بر روسیه برای مذاکره با اوکراین، به نفع تلاشهای جنگی روسیه در اوکراین تمام میشود.
روسیه همچنین با در اختیار گذاشتن اطلاعات، فناوری ارتقایافته پهپادی و پشتیبانی در زمینه هدفگیری، آمریکا را وادار میکند از سامانههای دفاعی گرانقیمت و پرتقاضا استفاده کند؛ سامانههایی که در شرایط عادی نیز منابع محدودی دارند.
این اقدام روسیه بهوضوح حامل پیامی برای واشنگتن است: مسکو در حال «پس گرفتن هزینه» حمایت آمریکا از اوکراین است.
این اقدام، مانند سایر عملیات روسیه در منطقه خاکستری، فرصتی برای مسکو ایجاد میکند تا علاوه بر عملیات مرگبار، در حوزه ادراکی و شناختی نیز علیه آمریکا فعالیت کند.
برای کسانی که همچنان امیدوارند بتوانند مسیر دیپلماتیک مؤثری با مسکو ایجاد کنند، این تحول یادآوری دیگری است از اینکه روسیه همچنان آمریکا را دشمن اصلی خود میداند.
چین؛ ایران یک آزمایشگاه زنده برای جنگ احتمالی با آمریکا
چین نیز از این جنگ در سطح راهبردی سود میبرد.
ایران، درست مانند اوکراین، برای چین به یک «آزمایشگاه زنده» تبدیل شده است؛ آزمایشگاهی برای ارزیابی توانمندیهای نظامی آمریکا، مقابله با پهپادها، میزان استحکام ائتلافهای آمریکا، عملکرد لجستیک جهانی و زنجیرههای تأمین تحت فشار و ــ مهمتر از همه ــ میزان اراده سیاسی واشنگتن.
چین احتمالاً این اطلاعات را برای محاسبات آینده خود درباره تایوان بسیار ارزشمند میداند.
چین در حال حاضر بزرگترین منتفع نفت ایران است. پکن نهتنها نفت ایران را با تخفیف قابلتوجه خریداری میکند، بلکه بخش فزایندهای از معاملات را با یوان چین تسویه میکند؛ اقدامی که به تضعیف نقش دلار آمریکا کمک میکند.
از منظر راهبردی، جنگ باعث شده نیروهای آمریکایی، ناوهای هواپیمابر، ذخایر مهمات و ظرفیتهای اطلاعاتی آمریکا در خاورمیانه درگیر شوند. این امر بخشی از فشار موجود بر فعالیتهای تهاجمی چین در نزدیکی تایوان را کاهش میدهد.
چین همچنین ممکن است در حال محاسبه این سناریو باشد که یک حواسپرتی نظامی بزرگ و طولانیمدت برای آمریکا در مقطعی از آینده بتواند شرایط مناسبی برای اقدام تهاجمیتر علیه تایوان ایجاد کند.
پکن همچنین بهطور محتاطانه فناوریهای دوکاربردی در اختیار ایران قرار میدهد؛ از جمله سامانههای ناوبری BeiDou که میتوانند توانایی ایران برای انجام حملات مرگبار علیه اهداف آمریکایی، اسرائیلی و اهداف منطقهای را افزایش دهند.
همزمان، چین از تحولات جاری در خاورمیانه در عملیات اطلاعاتی و شناختی خود بهره میگیرد تا ضمن تضعیف اعتبار و نفوذ آمریکا، جایگاه و نفوذ خود را تقویت کند.
@ecopolitic۱پیروزی نظامی آمریکا لزوماً به معنای پیروزی راهبردی نیست
حملات آمریکا و اسرائیل علیه رهبران ایران، زیرساختهای هستهای و توانمندیهای نظامی این کشور، از نظر دقت و قدرت تخریب، چشمگیر بودهاند.
این شاخصها از منظر جنگ متعارف اهمیت زیادی دارند؛ اما مسئله اینجاست که ما با یک جنگ نامتقارن در بستر رقابت قدرتهای بزرگ مواجه هستیم.
روسیه و چین صرفاً تماشاگر این جنگ نیستند.
آنها بازیگران فعال در منطقه خاکستری و از برندگان آشکار جنگ هستند و به دنبال آناند که این جنگ در نهایت به یک شکست راهبردی برای ایالات متحده تبدیل شود.
روسیه از افزایش شدید درآمدهای انرژی سود میبرد و همزمان فشار کمتری بر سر موضوع اوکراین احساس میکند.
چین نیز در سکوت، در حال مشاهده، یادگیری و تنظیم گزینههای خود در قبال تایوان است.
البته تیم امنیت ملی آمریکا این پویاییها را بهخوبی درک میکند.
چالش اصلی این نیست که آمریکا بهطور کامل تمرکز خود را از مسائل دیگر به سمت ایران تغییر دهد؛ بلکه باید همزمان با حفظ رویکردی واقعبینانه نسبت به جنگ ایران، اهداف و بلندپروازیهای روسیه و چین در برابر آمریکا را نیز در نظر داشته باشد.
حتی در شرایطی که آمریکا قدرت نظامی قابلتوجه خود را در برابر ایران به نمایش میگذارد، این کشور همچنان در برابر قدرتمندترین رقبای راهبردی خود آسیبپذیر است.
@ecopolitic
حملات آمریکا و اسرائیل علیه رهبران ایران، زیرساختهای هستهای و توانمندیهای نظامی این کشور، از نظر دقت و قدرت تخریب، چشمگیر بودهاند.
این شاخصها از منظر جنگ متعارف اهمیت زیادی دارند؛ اما مسئله اینجاست که ما با یک جنگ نامتقارن در بستر رقابت قدرتهای بزرگ مواجه هستیم.
روسیه و چین صرفاً تماشاگر این جنگ نیستند.
آنها بازیگران فعال در منطقه خاکستری و از برندگان آشکار جنگ هستند و به دنبال آناند که این جنگ در نهایت به یک شکست راهبردی برای ایالات متحده تبدیل شود.
روسیه از افزایش شدید درآمدهای انرژی سود میبرد و همزمان فشار کمتری بر سر موضوع اوکراین احساس میکند.
چین نیز در سکوت، در حال مشاهده، یادگیری و تنظیم گزینههای خود در قبال تایوان است.
البته تیم امنیت ملی آمریکا این پویاییها را بهخوبی درک میکند.
چالش اصلی این نیست که آمریکا بهطور کامل تمرکز خود را از مسائل دیگر به سمت ایران تغییر دهد؛ بلکه باید همزمان با حفظ رویکردی واقعبینانه نسبت به جنگ ایران، اهداف و بلندپروازیهای روسیه و چین در برابر آمریکا را نیز در نظر داشته باشد.
حتی در شرایطی که آمریکا قدرت نظامی قابلتوجه خود را در برابر ایران به نمایش میگذارد، این کشور همچنان در برابر قدرتمندترین رقبای راهبردی خود آسیبپذیر است.
@ecopolitic۱ در تنگه هرمز، جنگی که با وادار کردن دیگران به پرداخت هزینه ادامه مییابد؛ فعلاًتاریخ: ۷ سپتامبر ۲۰۲۶نویسندگان: زاهد حسین و تام فلیکس یانک
جنگ در ایران و درگیری بر سر تنگه هرمز وارد ریتمی عجیب شده است: گزارشهایی درباره نزدیک بودن یک توافق، یکی پس از دیگری با تهدید به تشدید دوباره درگیری جایگزین میشوند. قیمت انرژی با انتشار نشانههایی از پیشرفت در مذاکرات کاهش مییابد و زمانی که امیدها رنگ میبازند، دوباره جهش میکند.
اما در پس این تیترها، واقعیتی مهمتر وجود دارد: نه ایالات متحده و نه ایران به اندازهای از هزینههای جنگ را متحمل نمیشوند که ترجیح دهند به جای ادامه درگیری، به مصالحه روی آورند. بخش بزرگی از فشار و درد جنگ بر دوش دیگران افتاده است. هر دو طرف، بیش از پیش، از این رنج برای وادار کردن طرف مقابل به پذیرش امتیاز استفاده میکنند.
وادار کردن دیگران به پرداخت هزینه، به یکی از راهبردهای اصلی جنگ تبدیل شده است.
تنگه هرمز ابزار اصلی ایران برای انجام این کار است. تهران از اهرم خود بر یکی از مهمترین مسیرهای انرژی جهان استفاده میکند تا به کشورهای دیگر فشار وارد کند و امیدوار است این کشورها واشنگتن را برای پذیرش مصالحه تحت فشار قرار دهند. آمریکا نیز منطق مشابهی را دنبال میکند و با استفاده از دسترسی به نظام مالی و تجاری جهانی، هزینه ادامه روابط اقتصادی با ایران را افزایش میدهد.
پیش از جنگ، حدود یکپنجم نفت و گاز جهان از این تنگه عبور میکرد. اکنون حجم تردد به کسری از سطح پیش از جنگ رسیده است؛ موضوعی که هزینه حملونقل و بیمه را به شدت افزایش داده و محمولهها را مجبور به استفاده از مسیرهای طولانیتر کرده است. فشار مالی آمریکا نیز از مسیر متفاوتی عمل میکند و هزینه تأمین مالی و ریسک بانکها و شرکتهایی را که همچنان با تهران همکاری میکنند، افزایش میدهد.
در مرکز این رویارویی، عدم تقارن قدرت و منافع قرار دارد؛ ایالات متحده قدرتمندتر است. اما رهبری دینی ایران، پذیرش امتیاز تحت فشار را تهدیدی بالقوه برای بقای نظام میبیند. همین مسئله به تهران انگیزه میدهد که سختیهای بیشتری را تحمل کند؛ سختیهایی که سیاست داخلی آمریکا تحمل آنها را برای واشنگتن بسیار دشوارتر میکند.
نبرد بر سر فشار خارجی
هر دو طرف تلاش میکنند هزینههایی را که کشورهای ثالث متحمل میشوند، به فشار علیه طرف مقابل تبدیل کنند.
واشنگتن این راهبرد را به شکل رسمی درآورده است. دولت ترامپ در قالب «عملیات طرد اقتصادی» که در اواخر ماه اوت آغاز شد، کشورها را تحت فشار قرار داده تا آخرین مسیرهای اقتصادی باقیمانده ایران را قطع کنند یا با خطر تحریمهای ثانویه مواجه شوند. وزارت خزانهداری آمریکا نزدیک به ۶۰ نهاد، فرد و کشتی را هدف قرار داده و دامنه تحریمها در حوزه کشتیرانی، فناوری و طلا را نیز گسترش داده است. پیام به کشورهای ثالث صریح است: ادامه همکاری با تهران میتواند دسترسی آنها به نظام مالی آمریکا را به خطر بیندازد.
تهران نیز فشار خود را از طریق هرمز افزایش داده است. ایران اخیراً پس از درخواستهای مکرر بغداد، به چند نفتکش عراقی اجازه عبور ویژه داده، در حالی که دهها کشتی دیگر را در فهرست سیاه قرار داده و آنها را به جریمه، توقیف یا ضبط محموله تهدید کرده است. تهران به جای بستن کامل مسیر آبی، در حال تبدیل کردن عبور از تنگه به امتیازی است که میتواند آن را اعطا، منع یا قیمتگذاری کند.
کشورهایی که در میانه این درگیری گرفتار شدهاند، منفعل نیستند. عمان و پاکستان در حال میانجیگری هستند و واردکنندگان انرژی به دنبال منابع و مسیرهای جایگزین میگردند. چین تهدیدهای تحریمی جدید واشنگتن را رد کرده است، در حالی که اروپا خواهان باز بودن مسیرهای دریایی است اما همچنان برای تأمین امنیت آنها به شدت به توان نظامی آمریکا وابسته است. روسیه نیز از افزایش فشار در بازارهای انرژی سود میبرد. نحوه واکنش این کشورها تعیین خواهد کرد که آیا فشاری که بر آنها وارد میشود در نهایت به اهرمی برای واشنگتن تبدیل خواهد شد یا تهران.
واشنگتن با یک دوراهی مواجه است: به همکاری کشورهای ثالث نیاز دارد، اما اعمال فشار بیش از حد بر این کشورها میتواند پیامدهای اقتصادی و دیپلماتیک معکوس ایجاد کند. تهران نیز با همین تناقض مواجه است: هرچه مؤثرتر هرمز را به ابزار فشار تبدیل کند، بیشتر کشورهایی را از خود دور میکند که به حمایت یا دستکم بیطرفی آنها نیاز دارد.
@ecopolitic۱از این رو، واشنگتن تلاش میکند واکنش این کشورها را مدیریت کند. ترامپ تهدید کرده است اگر تعاملات عمان با تهران مانع تلاشهای آمریکا برای بازگشایی هرمز شود، اقدام نظامی خواهد کرد. با این حال، مسقط همچنان به میانجیگری ادامه میدهد و اکنون با ایران درباره ایجاد یک کریدور موقت کشتیرانی مذاکره میکند. ترامپ همچنین پس از آنکه سئول حاضرنشد به کارزار علیه ایران بپیوندد، دستور داده است رزمایشهای نظامی مشترک با کره جنوبی کاهش یابد. کشورهایی که امیدوارند خارج از جنگ باقی بمانند، بیش از پیش با این پیام مواجه میشوند که بیطرفی هزینه سنگینی دارد.
اما وادار کردن دیگران به پرداخت هزینه، با همراه کردن آنها یکسان نیست. منزوی کردن ایران مستلزم همکاری کشورهایی است که تجارت و منابع مالی ایران همچنان از مسیر آنها عبور میکند؛ در رأس آنها چین قرار دارد. قابل توجه است که «عملیات طرد اقتصادی» از تحریم مؤسسات مالی بزرگ چینی که مظنون به تسهیل تجارت نفت ایران هستند، خودداری کرده است.
محدودیتهای وادار کردن دیگران به پرداخت هزینه
وادار کردن دیگران به پرداخت هزینه تنها زمانی کارآمد است که اهرم فشاری که به دست میآید، بیشتر از همکاریای باشد که از دست میرود. هنگامی که این توازن معکوس شود، راهبردی که به ادامه جنگ کمک کرده بود، شروع به تضعیف آن میکند.
بخشی از فشاری که دو طرف به بیرون منتقل کردهاند، اکنون در حال بازگشت به خود آنهاست. ایران متحمل خسارت مستقیم بسیار بیشتری شده است: قیمتها در ماه اوت ۸۴ درصد بیشتر از یک سال قبل بود، در حالی که سقوط ارزش پول ملی و کاهش درآمدهای واقعی، جامعهای را که از پیش تحت فشار بود، بیشتر تحت فشار قرار داده است. در آمریکا نیز افزایش قیمت انرژی به تورم دامن میزند، در حالی که هزینه جنگ که پنتاگون در ماه ژوئیه آن را ۳۷.۵ میلیارد دلار اعلام کرد، بار بیشتری بر تراز مالی فدرالِ بهشدت بدهکار آمریکا وارد میکند.
آخرین دور تشدید درگیری نشان میدهد که هیچیک از دو طرف هنوز تصور نمیکند این راهبرد به نقطه محدودیت خود رسیده است. واشنگتن و تهران همچنان آمادهاند فشار بر یکدیگر را افزایش دهند، حتی در شرایطی که بخش بزرگی از هزینههای حاصل از آن بر دوش دیگران میافتد. اما هر دور جدید درگیری، این هزینه را افزایش میدهد. برای کشورهایی که هماکنون با انرژی گران، تورم مداوم و هزینه بالای استقراض دستوپنجه نرم میکنند، تحمل پیامدهای جنگی که خود انتخاب نکردهاند، بهتدریج دشوارتر میشود.
جنگها زمانی ادامه پیدا میکنند که کسانی که توان پایان دادن به آنها را دارند، به اندازه کافی هزینه جنگ را متحمل نمیشوند، در حالی که کسانی که بیشترین هزینه را میپردازند، توان پایان دادن به جنگ را ندارند.
آمریکا و ایران با وادار کردن دیگران به پرداخت هزینه، این جنگ را طولانی کردهاند؛ اما اکنون هر یک از آنها به همکاری همان کشورهایی نیاز دارند که تحت فشار قرارشان دادهاند. با افزایش صورتحساب، کشورهایی که هزینه آن را میپردازند، انگیزه بیشتری برای مقابله پیدا میکنند. اینکه آنها در نهایت واشنگتن، تهران یا هر دو را تحت فشار قرار دهند، ممکن است بیش از پیش تعیینکننده مسیر تحولات بعدی باشد.
@ecopolitic
اما وادار کردن دیگران به پرداخت هزینه، با همراه کردن آنها یکسان نیست. منزوی کردن ایران مستلزم همکاری کشورهایی است که تجارت و منابع مالی ایران همچنان از مسیر آنها عبور میکند؛ در رأس آنها چین قرار دارد. قابل توجه است که «عملیات طرد اقتصادی» از تحریم مؤسسات مالی بزرگ چینی که مظنون به تسهیل تجارت نفت ایران هستند، خودداری کرده است.
محدودیتهای وادار کردن دیگران به پرداخت هزینه
وادار کردن دیگران به پرداخت هزینه تنها زمانی کارآمد است که اهرم فشاری که به دست میآید، بیشتر از همکاریای باشد که از دست میرود. هنگامی که این توازن معکوس شود، راهبردی که به ادامه جنگ کمک کرده بود، شروع به تضعیف آن میکند.
بخشی از فشاری که دو طرف به بیرون منتقل کردهاند، اکنون در حال بازگشت به خود آنهاست. ایران متحمل خسارت مستقیم بسیار بیشتری شده است: قیمتها در ماه اوت ۸۴ درصد بیشتر از یک سال قبل بود، در حالی که سقوط ارزش پول ملی و کاهش درآمدهای واقعی، جامعهای را که از پیش تحت فشار بود، بیشتر تحت فشار قرار داده است. در آمریکا نیز افزایش قیمت انرژی به تورم دامن میزند، در حالی که هزینه جنگ که پنتاگون در ماه ژوئیه آن را ۳۷.۵ میلیارد دلار اعلام کرد، بار بیشتری بر تراز مالی فدرالِ بهشدت بدهکار آمریکا وارد میکند.
آخرین دور تشدید درگیری نشان میدهد که هیچیک از دو طرف هنوز تصور نمیکند این راهبرد به نقطه محدودیت خود رسیده است. واشنگتن و تهران همچنان آمادهاند فشار بر یکدیگر را افزایش دهند، حتی در شرایطی که بخش بزرگی از هزینههای حاصل از آن بر دوش دیگران میافتد. اما هر دور جدید درگیری، این هزینه را افزایش میدهد. برای کشورهایی که هماکنون با انرژی گران، تورم مداوم و هزینه بالای استقراض دستوپنجه نرم میکنند، تحمل پیامدهای جنگی که خود انتخاب نکردهاند، بهتدریج دشوارتر میشود.
جنگها زمانی ادامه پیدا میکنند که کسانی که توان پایان دادن به آنها را دارند، به اندازه کافی هزینه جنگ را متحمل نمیشوند، در حالی که کسانی که بیشترین هزینه را میپردازند، توان پایان دادن به جنگ را ندارند.
آمریکا و ایران با وادار کردن دیگران به پرداخت هزینه، این جنگ را طولانی کردهاند؛ اما اکنون هر یک از آنها به همکاری همان کشورهایی نیاز دارند که تحت فشار قرارشان دادهاند. با افزایش صورتحساب، کشورهایی که هزینه آن را میپردازند، انگیزه بیشتری برای مقابله پیدا میکنند. اینکه آنها در نهایت واشنگتن، تهران یا هر دو را تحت فشار قرار دهند، ممکن است بیش از پیش تعیینکننده مسیر تحولات بعدی باشد.
@ecopolitic۱بازارسال شده از Partisan / پارتیزان
️استفاده تیم تسلیحاتی انصارالله یمن از کلود آنتروپیک برای ساخت نرمافزار موشک️یک تیم مهندسی تسلیحات در یمن از مدلهای کلود شرکت آنتروپیک برای تولید نرمافزار هدایت و کنترل راکت و موشک استفاده کرده است. این موضوع در گزارش جدید آنتروپیک منتشر شده است.️این گروه همزمان روی سه برنامه تسلیحاتی کار میکرد: راکت هدایتشونده با قابلیت هدفگیری در مرحله نهایی، موشک بالستیک چندمرحلهای با برد بیش از ۲۰۰۰ کیلومتر، و پروژهای به نام R2000 که شامل توسعه گلایدر هایپرسونیک میشود.️فیلترهای آنتروپیک بسیاری از درخواستهای مستقیم آنها را مسدود کرد، اما اپراتورها با پنهان کردن هدف واقعی کار، تقسیم پرامپتها در جلسات جداگانه و استفاده از روشهای دیگر، تلاش کردند از شناسایی عبور کنند.PLEIADES@Partisan2015
بازارسال شده از ⚔ Iranian Militarism ⚔
افشای نقشه راه ۴۴ صفحهای روسیه؛ از بوشهر و پارس شمالی تا تولید قطعات هواپیما در ایرانبر اساس یک سند ۴۴ صفحهای منتسب به دولت روسیه که به دست فاکسنیوز رسیده، مسکو برای سالهای ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۶ برنامهای گسترده برای تعمیق همکاری با ایران در حوزههای مالی، انرژی هستهای، نفت و گاز، هوانوردی، حملونقل، فناوری و رسانه تدوین کرده است. این برنامه شامل گسترش تجارت با ارزهای ملی و کانالهای بانکی مستقل، بررسی پرداخت با ارز دیجیتال بانکهای مرکزی، ادامه فعالیت روساتم در واحدهای ۱ تا ۳ نیروگاه بوشهر و مشارکت روسیه در پروژههای انرژی شادگان، کیش و پارس شمالی است. حتی امکان تولید برخی قطعات هواپیماهای روسی در ایران نیز در این سند مطرح شده است.بخش دیگری از نقشه راه به راهآهن رشت–آستارا و کریدور بینالمللی شمال–جنوب، سرمایهگذاری ایران در زیرساختهای بندری روسیه، قراردادهای فناوری و امنیت اطلاعات روسیه در ایران و پروژههای مشترک رسانهای و آموزش خبرنگاران اختصاص دارد. این سند در سپتامبر ۲۰۲۴ تصویب شده و بنابراین بهتنهایی نشان نمیدهد که اکنون همه این پروژهها فعال یا اجرا شدهاند؛ با این حال، هدف کلی مطرحشده در آن، نهادینهتر کردن روابط تهران و مسکو و کاهش آسیبپذیری همکاریهای دو کشور در برابر تحریمها و فشارهای مالی غرب است.Join us | @Iranian_Militarism