ا
صادرات گاز قطر: معامله با همسایه شمالی یا از دست دادن سهم بازار؟
در هفته ی سوم جنگ امریکا و رژیم صهیونستی علیه ایران بود که پس از هدف قرار گرفتن زیر ساخت های انرژی ایران، حمله متقابلی از طرف ایران به تاسیسات گازی قطر مستقر در راس لفان صورت گرفت. به گفته مقامات قطر انرژی به دلیل این حمله، حدود ۱۷ تا ۲۰ درصد از ظرفیت تولید گاز ال ان جی این شرکت از بین رفت و اعلام شد که ۳ تا ۵ سال زمان برای بازسازی نیاز است. ضمن اینکه با محدودیتهای اعمالشده در تنگه هرمز، غیر از تعدادی انگشتشمار، محموله الانجی دیگری از قطر در ۸۰ روز گذشته امکان صادرات پیدا نکرده است. در این وضعیت با توجه با اینکه قطر جزو سه صادرکننده برتر گاز طبیعی مایعشده (الانجی) در جهان است، اما این جایگاه اکنون در معرض خطر جدی است؛ چرا که مشتری های گاز به سمت کشورهای دیگر بهخصوص آمریکا برای تامین محموله الانجی خود در حال چرخش هستند. با توجه به ماهیت میان و بلندمدت قراردادهای گازی، در صورت عقد قراردادهای مشتریان با کشورهای رقیب قطر، حتی در صورت تعمیر تاسیسات این کشور نیز ممکن است الانجی تولیدی آن بدون مشتری بماند. برای مثال، شرکت ونچر گلوبال از بزرگترین صادرکنندگان الانجی آمریکا است که در طول بحران کاهش عرضه و حذف قطر از بازار گاز الانجی، رشدی حدود ۴۰ درصدی در ارزش سهام خود داشته و بر اساس گزارش ها در طول این بحران، قراردادهای جدید این شرکت افزایش قابلتوجهی یافته است. تحلیلها نشان میدهد که این شرکت با سرعت بالا در حال تبدیل شدن به بزرگترین صادرکننده الانجی آمریکا تا پایان سال ۲۰۲۷ است و به همان میزان که از ظرفیت تولید الانجی قطر از بازار حذف شود، این شرکت درحال ساخت و ایجاد ظرفیت برای جبران کاهش عرضه است. این در حالی است که چین نیز به عنوان یکی از مشتریان بزرگ گاز در جهان، در چند سال اخیر توجه بیشتری به واردات از مسیرهای زمینی از روسیه و آسیای میانه نموده و اخیرا نیز پیشرفت بیشتری در قرارداد بزرگ ۵۰ میلیارد مترمکعبی «قدرت سیبری ۲» حاصل شده است. موضوعی که اعلام آن برخی از پروژههای الانجی را در جهان با تردید در اجرای پروژه روبهرو کرد. با شرایط فعلی منطقه راهی برای قطر برای جلوگیری از کاهش سهم بازار وجود دارد و آن انتقال بخشی از گاز تولیدی به ایران است. موضوعی که پیشتر اشاره شد که منافعی برای سه طرف قطر، ایران و ترکیه وجود دارد که امکانپذیری آن را افزایش میدهد. برای شروع چنین طرحی با توجه به نزدیکی مراکز تولید گاز قطر به خطوط شبکه گاز ایران، سرمایهگذاری اندکی در حد اتصال این دو نقطه نیاز است و در صورت عملیاتی شدن میتوان با سرمایهگذاری آن را به حجمهای تا ۴۰ میلیارد مترمکعب نیز افزایش داد. با توجه به تکاپوی طرف قطری در مذاکرات اخیر و تلاش برای توافق با ایران برای عدم حمله مجدد به زیرساختهای این کشور، یکی از مطالبات اصلی طرف ایرانی باید این موضوع باشد.
چرا فرصت ویژهای برای قرارداد کلان گازی سهجانبه قطر-ایران-ترکیه وجود دارد؟
#گاز#قطر #ترکیه#تنگه_هرمز
ایپلماسی | @eplomacy
صادرات گاز قطر: معامله با همسایه شمالی یا از دست دادن سهم بازار؟ در هفته ی سوم جنگ امریکا و رژیم صهیونستی علیه ایران بود که پس از هدف قرار گرفتن زیر ساخت های انرژی ایران، حمله متقابلی از طرف ایران به تاسیسات گازی قطر مستقر در راس لفان صورت گرفت. به گفته مقامات قطر انرژی به دلیل این حمله، حدود ۱۷ تا ۲۰ درصد از ظرفیت تولید گاز ال ان جی این شرکت از بین رفت و اعلام شد که ۳ تا ۵ سال زمان برای بازسازی نیاز است. ضمن اینکه با محدودیتهای اعمالشده در تنگه هرمز، غیر از تعدادی انگشتشمار، محموله الانجی دیگری از قطر در ۸۰ روز گذشته امکان صادرات پیدا نکرده است. در این وضعیت با توجه با اینکه قطر جزو سه صادرکننده برتر گاز طبیعی مایعشده (الانجی) در جهان است، اما این جایگاه اکنون در معرض خطر جدی است؛ چرا که مشتری های گاز به سمت کشورهای دیگر بهخصوص آمریکا برای تامین محموله الانجی خود در حال چرخش هستند. با توجه به ماهیت میان و بلندمدت قراردادهای گازی، در صورت عقد قراردادهای مشتریان با کشورهای رقیب قطر، حتی در صورت تعمیر تاسیسات این کشور نیز ممکن است الانجی تولیدی آن بدون مشتری بماند. برای مثال، شرکت ونچر گلوبال از بزرگترین صادرکنندگان الانجی آمریکا است که در طول بحران کاهش عرضه و حذف قطر از بازار گاز الانجی، رشدی حدود ۴۰ درصدی در ارزش سهام خود داشته و بر اساس گزارش ها در طول این بحران، قراردادهای جدید این شرکت افزایش قابلتوجهی یافته است. تحلیلها نشان میدهد که این شرکت با سرعت بالا در حال تبدیل شدن به بزرگترین صادرکننده الانجی آمریکا تا پایان سال ۲۰۲۷ است و به همان میزان که از ظرفیت تولید الانجی قطر از بازار حذف شود، این شرکت درحال ساخت و ایجاد ظرفیت برای جبران کاهش عرضه است. این در حالی است که چین نیز به عنوان یکی از مشتریان بزرگ گاز در جهان، در چند سال اخیر توجه بیشتری به واردات از مسیرهای زمینی از روسیه و آسیای میانه نموده و اخیرا نیز پیشرفت بیشتری در قرارداد بزرگ ۵۰ میلیارد مترمکعبی «قدرت سیبری ۲» حاصل شده است. موضوعی که اعلام آن برخی از پروژههای الانجی را در جهان با تردید در اجرای پروژه روبهرو کرد. با شرایط فعلی منطقه راهی برای قطر برای جلوگیری از کاهش سهم بازار وجود دارد و آن انتقال بخشی از گاز تولیدی به ایران است. موضوعی که پیشتر اشاره شد که منافعی برای سه طرف قطر، ایران و ترکیه وجود دارد که امکانپذیری آن را افزایش میدهد. برای شروع چنین طرحی با توجه به نزدیکی مراکز تولید گاز قطر به خطوط شبکه گاز ایران، سرمایهگذاری اندکی در حد اتصال این دو نقطه نیاز است و در صورت عملیاتی شدن میتوان با سرمایهگذاری آن را به حجمهای تا ۴۰ میلیارد مترمکعب نیز افزایش داد. با توجه به تکاپوی طرف قطری در مذاکرات اخیر و تلاش برای توافق با ایران برای عدم حمله مجدد به زیرساختهای این کشور، یکی از مطالبات اصلی طرف ایرانی باید این موضوع باشد. چرا فرصت ویژهای برای قرارداد کلان گازی سهجانبه قطر-ایران-ترکیه وجود دارد؟#گاز#قطر #ترکیه#تنگه_هرمز
ایپلماسی | @eplomacy
۶۱
روزنگار جنگ
صادرات نفت فجیره پس از دو روز توقف از سرگرفته شد./ خط انرژی بعد از آغاز جنگ، اکنون اولین تانکر گاز الانجی به سمت هند از تنگه هرمز عبور کرده است./ بلومبرگ احتمالا واشنگتن متعهد خواهد شد در طول دوره مذاکرات، تحریمهای نفتی ایران را به حالت تعلیق درآورد./ تسنیمآنچه اکنون روی میز مذاکرات قرار دارد، توافق نهایی نیست، بلکه در قالب یک «یادداشت تفاهم» دنبال میشود./ المیادین نشست مبسوطی میان هیئتهای عمانی و ایرانی برای بررسی مجموعهای از اصول حاکم بر عبور شناورها در تنگه هرمز با رعایت امنیت و حاکمیت ملی دولتهای ساحلی این تنگه و در پرتو قواعد قابل اعمال حقوق بینالملل برگزار شد./وزارت خارجه ایران پاکستان تفاهم ایران و آمریکا را بدون نیاز به حضور طرفین اعلام رسمی میکند./ ایلنا هند به دلیل اختلالات اخیر در خلیج فارس و کاهش سهم واردات نفت خود از روسیه، خرید نفت از کشورهای آمریکای لاتین (مانند ونزوئلا) و آفریقا را به شدت افزایش داده است./ رویترز
#روزنگار_جنگ
ایپلماسی | @eplomacy
روزنگار جنگ صادرات نفت فجیره پس از دو روز توقف از سرگرفته شد./ خط انرژی بعد از آغاز جنگ، اکنون اولین تانکر گاز الانجی به سمت هند از تنگه هرمز عبور کرده است./ بلومبرگ احتمالا واشنگتن متعهد خواهد شد در طول دوره مذاکرات، تحریمهای نفتی ایران را به حالت تعلیق درآورد./ تسنیمآنچه اکنون روی میز مذاکرات قرار دارد، توافق نهایی نیست، بلکه در قالب یک «یادداشت تفاهم» دنبال میشود./ المیادین نشست مبسوطی میان هیئتهای عمانی و ایرانی برای بررسی مجموعهای از اصول حاکم بر عبور شناورها در تنگه هرمز با رعایت امنیت و حاکمیت ملی دولتهای ساحلی این تنگه و در پرتو قواعد قابل اعمال حقوق بینالملل برگزار شد./وزارت خارجه ایران پاکستان تفاهم ایران و آمریکا را بدون نیاز به حضور طرفین اعلام رسمی میکند./ ایلنا هند به دلیل اختلالات اخیر در خلیج فارس و کاهش سهم واردات نفت خود از روسیه، خرید نفت از کشورهای آمریکای لاتین (مانند ونزوئلا) و آفریقا را به شدت افزایش داده است./ رویترز#روزنگار_جنگ
ایپلماسی | @eplomacy
۳۱
بحران انرژی ناشی از جنگ ایران و موج آسیبهای آن در آسیا
نیویورک تایمز
هیچ کشوری وجود ندارد که از بحران انرژیِ ایجادشده بر اثر جنگ در ایران آسیب ندیده باشد. با افزایش قیمت بنزین در ایالات متحده و کمبود قریبالوقوع سوخت جت در اروپا، موجهای این بحران به طور گسترده احساس میشود. اما بزرگترین تأثیر این رویداد در خارج از خاورمیانه، در آسیا بوده است. چندین کشور در این منطقه ممکن است با رکود و ناآرامی مواجه شوند که این امر پیامدهایی زنجیرهای و متوالی برای بقیه جهان به همراه خواهد داشت. کسبوکارهای سراسر آسیا در آستانه ورشکستگی هستند. دولتها در حال استقراض هستند. در بدبینانهترین پیشبینیها، تا پایان سال جاری میلادی، میلیونها نفر در سراسر منطقه آسیا و اقیانوسیه ممکن است بر اثر جنگ در ایران به کام فقر کشیده شوند. حتی اگر به زودی توافق صلحی حاصل شود، این منطقه که برای چندین دهه محرک رشد اقتصادی جهان بوده است، احتمالاً تا ماهها با لغو پروازها و جهش قیمت مواد غذایی مواجه خواهد بود؛ کالاهایی نظیر کیسههای پلاستیکی، واکسنها، سرنگها، ریزتراشهها و پوشاک ورزشی. آسیا و اقیانوسیه، نخستین و آسیبدیدهترین منطقه از پیامدهای این جنگ در خارج از خاورمیانه بوده است. این منطقه از آن جهت آسیبپذیر است که وابستگی شدیدی به واردات انرژی از خاورمیانه دارد؛ از سوی دیگر، اقتصادهای بزرگ آن به شدت با یکدیگر ادغام شدهاند و زنجیرههای تأمین پیچیدهای دارند. این جنگ با محروم کردن آسیا از نفت، گاز و محصولات جانبی حیاتی مانند کود شیمیایی، فشار مضاعفی بر این نقاط آسیبپذیر وارد کرده است. اگر تردد تجاری از طریق خاورمیانه حتی برای چند هفته دیگر مسدود بماند، کمبودها میتواند چندین کشور را به سمت ناآرامی و رکود سوق دهد.در ماه مارس، بیش از ۹۲ هزار پرواز در سراسر جهان لغو شد که بیشترین آمار پروازهای حذفشده مربوط به منطقه آسیا-اقیانوسیه بود. قیمت سوخت جت تقریباً دو برابر شده و برخی خطوط هوایی مسیرهای پروازی خود را تا مدت نامعلومی قطع کردهاند. بسیاری از موفقترین صنایع صادراتی آسیا به مقادیر عظیمی از انرژی و دیگر نهادههای وارداتی از خاورمیانه نیاز دارند. با گذشت هفت هفته از بحران، ذخایر در حال اتمام است و این امر آسیبپذیریهای جدیدی را آشکار میکند. به عنوان مثال، تولید مس و نیکل به گاز طبیعی و گوگرد متکی است. هر دوی اینها با کمبود مواجه هستند. چندین واحد فرآوری نیکل در اندونزی حجم تولید خود را کاهش دادهاند. پلیاستر و نایلون نیز از مشتقات نفت هستند. در بنگلادش، اختلالات شدیدی در برنامههای تولید و زمانبندی این محمولهها ایجاد شده است. سازمان ملل متحد برآورد میکند که بسته به مدت زمان تداوم خصومتها، ۸.۸ میلیون نفر در آسیا و اقیانوسیه در معرض خطر فقر به دلیل این جنگ هستند. در مصاحبههای انجامشده، کشاورزان در ویتنام، کارگران در هند، رانندگان در فیلیپین و مدیران اجرایی در هنگکنگ و سنگاپور، همگی بسیار نگرانتر از سیاستمداران منطقه به نظر میرسیدند؛ سیاستمدارانی که تلاش میکنند آرامشی خویشتندارانه را به نمایش بگذارند که اغلب آشفتگی پشت صحنه را ناچیز جلوه میدهد. مهار آسیبهای این جنگ که با این سرعت و عمق زیادی در سراسر منطقه آسیا-اقیانوسیه ریشه دوانده است، آسان نخواهد بود. حتی اگر ایالات متحده و ایران به یک صلح پایدار دست یابند، نیروهای محرکِ کمبود و تورم، شتاب گرفتهاند و همچنان در حال پیشروی هستند.
#تنگه_هرمز#نفت #گاز
ایپلماسی | @eplomacy
بحران انرژی ناشی از جنگ ایران و موج آسیبهای آن در آسیا نیویورک تایمز هیچ کشوری وجود ندارد که از بحران انرژیِ ایجادشده بر اثر جنگ در ایران آسیب ندیده باشد. با افزایش قیمت بنزین در ایالات متحده و کمبود قریبالوقوع سوخت جت در اروپا، موجهای این بحران به طور گسترده احساس میشود. اما بزرگترین تأثیر این رویداد در خارج از خاورمیانه، در آسیا بوده است. چندین کشور در این منطقه ممکن است با رکود و ناآرامی مواجه شوند که این امر پیامدهایی زنجیرهای و متوالی برای بقیه جهان به همراه خواهد داشت. کسبوکارهای سراسر آسیا در آستانه ورشکستگی هستند. دولتها در حال استقراض هستند. در بدبینانهترین پیشبینیها، تا پایان سال جاری میلادی، میلیونها نفر در سراسر منطقه آسیا و اقیانوسیه ممکن است بر اثر جنگ در ایران به کام فقر کشیده شوند. حتی اگر به زودی توافق صلحی حاصل شود، این منطقه که برای چندین دهه محرک رشد اقتصادی جهان بوده است، احتمالاً تا ماهها با لغو پروازها و جهش قیمت مواد غذایی مواجه خواهد بود؛ کالاهایی نظیر کیسههای پلاستیکی، واکسنها، سرنگها، ریزتراشهها و پوشاک ورزشی. آسیا و اقیانوسیه، نخستین و آسیبدیدهترین منطقه از پیامدهای این جنگ در خارج از خاورمیانه بوده است. این منطقه از آن جهت آسیبپذیر است که وابستگی شدیدی به واردات انرژی از خاورمیانه دارد؛ از سوی دیگر، اقتصادهای بزرگ آن به شدت با یکدیگر ادغام شدهاند و زنجیرههای تأمین پیچیدهای دارند. این جنگ با محروم کردن آسیا از نفت، گاز و محصولات جانبی حیاتی مانند کود شیمیایی، فشار مضاعفی بر این نقاط آسیبپذیر وارد کرده است. اگر تردد تجاری از طریق خاورمیانه حتی برای چند هفته دیگر مسدود بماند، کمبودها میتواند چندین کشور را به سمت ناآرامی و رکود سوق دهد.در ماه مارس، بیش از ۹۲ هزار پرواز در سراسر جهان لغو شد که بیشترین آمار پروازهای حذفشده مربوط به منطقه آسیا-اقیانوسیه بود. قیمت سوخت جت تقریباً دو برابر شده و برخی خطوط هوایی مسیرهای پروازی خود را تا مدت نامعلومی قطع کردهاند. بسیاری از موفقترین صنایع صادراتی آسیا به مقادیر عظیمی از انرژی و دیگر نهادههای وارداتی از خاورمیانه نیاز دارند. با گذشت هفت هفته از بحران، ذخایر در حال اتمام است و این امر آسیبپذیریهای جدیدی را آشکار میکند. به عنوان مثال، تولید مس و نیکل به گاز طبیعی و گوگرد متکی است. هر دوی اینها با کمبود مواجه هستند. چندین واحد فرآوری نیکل در اندونزی حجم تولید خود را کاهش دادهاند. پلیاستر و نایلون نیز از مشتقات نفت هستند. در بنگلادش، اختلالات شدیدی در برنامههای تولید و زمانبندی این محمولهها ایجاد شده است. سازمان ملل متحد برآورد میکند که بسته به مدت زمان تداوم خصومتها، ۸.۸ میلیون نفر در آسیا و اقیانوسیه در معرض خطر فقر به دلیل این جنگ هستند. در مصاحبههای انجامشده، کشاورزان در ویتنام، کارگران در هند، رانندگان در فیلیپین و مدیران اجرایی در هنگکنگ و سنگاپور، همگی بسیار نگرانتر از سیاستمداران منطقه به نظر میرسیدند؛ سیاستمدارانی که تلاش میکنند آرامشی خویشتندارانه را به نمایش بگذارند که اغلب آشفتگی پشت صحنه را ناچیز جلوه میدهد. مهار آسیبهای این جنگ که با این سرعت و عمق زیادی در سراسر منطقه آسیا-اقیانوسیه ریشه دوانده است، آسان نخواهد بود. حتی اگر ایالات متحده و ایران به یک صلح پایدار دست یابند، نیروهای محرکِ کمبود و تورم، شتاب گرفتهاند و همچنان در حال پیشروی هستند.#تنگه_هرمز#نفت #گاز
ایپلماسی | @eplomacy
۶۱
روزنگار جنگ
نفتکش الانجی «ام الاشتان» متعلق به امارات به سمت هند در حرکت است، این چهارمین کشتی در یک هفته اخیر است./ خط انرژی رسانههای سعودی از جزئیات پیشنویس تفاهمنامه آمریکا و ایران پرده برداشتند؛ توافق شامل آتشبس ۶۰ روزه، کاهش تنشهای منطقهای و بازگشایی تدریجی تنگه هرمز است./ مؤسسه مطالعه جنگ ذخایر نفت آسیا به آخر رسیده و اروپا نیز تا ماه آینده با بحران جدی کمبود سوخت ناشی از جنگ ایران مواجه میشود./ سیانبیسیسازمان تنظیمکننده انرژی بریتانیا سقف قیمت گاز و برق خانگی را به دلیل بحران جهانی انرژی ناشی از جنگ در خاورمیانه ۱۳ درصد افزایش داد./ الجزیره تایلند به دلیل بسته شدن تنگه هرمز و توقف صادرات الانجی قطر، در حال مذاکره برای قراردادهای بلندمدت الانجی با آمریکا است تا وابستگی ۲۰ تا ۳۰ درصدی خود را به قطر کاهش دهد./ خط انرژی شرکت انرژی «ادیسون» اعلام کرد که به دلیل وضعیت شرایط اضطراری قطر این شرکت ایتالیایی برای جبران کسری گاز خود، به خرید محمولههای الانجی از آمریکا روی آورده است./ اویل پرایس افزایش شدید نرخ اجاره کشتیهای حمل گاز الانجی؛ هزینه دور زدن قاره آفریقا برای نفتکشها به بالاترین حد در دو سال گذشته رسید./ سیانبیسی نشست اضطراری کمیسیون انرژی مجلس؛ بررسی راهکارهای تأمین سوخت جایگزین و مدیریت بازار داخلی در صورت طولانی شدن بحران ترانزیت در دریای عمان./ ایرنا تاکید وزیر نفت ایران بر تداوم صادرات فرآوردههای نفتی از مسیرهای جایگزین؛ خط لولههای جدید خارج از تنگه هرمز در حال بهرهبرداری کامل هستند./ آفتاب نیوز
#روزنگار_جنگ
ایپلماسی | @eplomacy
روزنگار جنگ نفتکش الانجی «ام الاشتان» متعلق به امارات به سمت هند در حرکت است، این چهارمین کشتی در یک هفته اخیر است./ خط انرژی رسانههای سعودی از جزئیات پیشنویس تفاهمنامه آمریکا و ایران پرده برداشتند؛ توافق شامل آتشبس ۶۰ روزه، کاهش تنشهای منطقهای و بازگشایی تدریجی تنگه هرمز است./ مؤسسه مطالعه جنگ ذخایر نفت آسیا به آخر رسیده و اروپا نیز تا ماه آینده با بحران جدی کمبود سوخت ناشی از جنگ ایران مواجه میشود./ سیانبیسیسازمان تنظیمکننده انرژی بریتانیا سقف قیمت گاز و برق خانگی را به دلیل بحران جهانی انرژی ناشی از جنگ در خاورمیانه ۱۳ درصد افزایش داد./ الجزیره تایلند به دلیل بسته شدن تنگه هرمز و توقف صادرات الانجی قطر، در حال مذاکره برای قراردادهای بلندمدت الانجی با آمریکا است تا وابستگی ۲۰ تا ۳۰ درصدی خود را به قطر کاهش دهد./ خط انرژی شرکت انرژی «ادیسون» اعلام کرد که به دلیل وضعیت شرایط اضطراری قطر این شرکت ایتالیایی برای جبران کسری گاز خود، به خرید محمولههای الانجی از آمریکا روی آورده است./ اویل پرایس افزایش شدید نرخ اجاره کشتیهای حمل گاز الانجی؛ هزینه دور زدن قاره آفریقا برای نفتکشها به بالاترین حد در دو سال گذشته رسید./ سیانبیسی نشست اضطراری کمیسیون انرژی مجلس؛ بررسی راهکارهای تأمین سوخت جایگزین و مدیریت بازار داخلی در صورت طولانی شدن بحران ترانزیت در دریای عمان./ ایرنا تاکید وزیر نفت ایران بر تداوم صادرات فرآوردههای نفتی از مسیرهای جایگزین؛ خط لولههای جدید خارج از تنگه هرمز در حال بهرهبرداری کامل هستند./ آفتاب نیوز#روزنگار_جنگ
ایپلماسی | @eplomacy
۴
محاصره با مذاکره باز نخواهد شد
جدیدترین دادههای کپلر نشان میدهد که صادرات نفت ایران در ماه می به حدود ۶۰۰ هزار بشکه در روز کاهش یافته است. اخیراً تانکرترکرز نیز ادعا کرده که ۶۰ میلیون بشکه نفت خام ایران در نتیجه محاصره آمریکا در وضعیت بلوکهشده قرار دارد که معادل ۶ میلیارد دلار درآمد نفتی است. با ادامه روند فعلی، فشار بر صادرات نفت روز به روز افزایش خواهد یافت و درآمدهای ارزی کشور حداکثر تا تیرماه با چالش جدی مواجه خواهد شد. از سوی دیگر، تجربه تحریمها نشان داده که آمریکا هیچ ابزار فشاری را در سر میز مذاکره رها نمیکند، مگر در دو صورت بیاثر شدن ابزار فشار و افزایش هزینههای استفاده از آن ابزار. محاصره دریایی نیز از این قاعده مستثنی نیست. هر تفاهمی با آمریکا برای رفع موقت محاصره، نهایتاً زیر پا گذاشته خواهد شد. سابق بر این نیز پس از اعلام رسمی وزیر خارجه در خصوص بازگشایی تنگه هرمز، ترامپ اعلام کرد که محاصره رفع نخواهد شد.برای برداشتن سایه محاصره دو مسیر ضروری است: استفاده از مسیرهای جایگزین صادرات نفت به منظور بیاثر کردن خود محاصره، و اقدامات نظامی زیر آستانه جنگ برای افزایش هزینههای محاصره به طرف مقابل. اجرای همزمان این دو راهبرد میتواند جریان درآمدهای ارزی را حفظ کند و در مذاکرات دست آمریکا را برای مطالبه امتیازات متعدد خالی خواهد کرد. تا زمانی که محاصره به عنوان ابزاری «کمهزینه» برای آمریکا باقی بماند، ایران اهرم کافی برای گرفتن امتیاز نخواهد داشت.
#تنگه_هرمز#نفت
ایپلماسی | @eplomacy
محاصره با مذاکره باز نخواهد شد جدیدترین دادههای کپلر نشان میدهد که صادرات نفت ایران در ماه می به حدود ۶۰۰ هزار بشکه در روز کاهش یافته است. اخیراً تانکرترکرز نیز ادعا کرده که ۶۰ میلیون بشکه نفت خام ایران در نتیجه محاصره آمریکا در وضعیت بلوکهشده قرار دارد که معادل ۶ میلیارد دلار درآمد نفتی است. با ادامه روند فعلی، فشار بر صادرات نفت روز به روز افزایش خواهد یافت و درآمدهای ارزی کشور حداکثر تا تیرماه با چالش جدی مواجه خواهد شد. از سوی دیگر، تجربه تحریمها نشان داده که آمریکا هیچ ابزار فشاری را در سر میز مذاکره رها نمیکند، مگر در دو صورت بیاثر شدن ابزار فشار و افزایش هزینههای استفاده از آن ابزار. محاصره دریایی نیز از این قاعده مستثنی نیست. هر تفاهمی با آمریکا برای رفع موقت محاصره، نهایتاً زیر پا گذاشته خواهد شد. سابق بر این نیز پس از اعلام رسمی وزیر خارجه در خصوص بازگشایی تنگه هرمز، ترامپ اعلام کرد که محاصره رفع نخواهد شد.برای برداشتن سایه محاصره دو مسیر ضروری است: استفاده از مسیرهای جایگزین صادرات نفت به منظور بیاثر کردن خود محاصره، و اقدامات نظامی زیر آستانه جنگ برای افزایش هزینههای محاصره به طرف مقابل. اجرای همزمان این دو راهبرد میتواند جریان درآمدهای ارزی را حفظ کند و در مذاکرات دست آمریکا را برای مطالبه امتیازات متعدد خالی خواهد کرد. تا زمانی که محاصره به عنوان ابزاری «کمهزینه» برای آمریکا باقی بماند، ایران اهرم کافی برای گرفتن امتیاز نخواهد داشت.#تنگه_هرمز#نفت
ایپلماسی | @eplomacy
۱۱۹۲
با تضعیف عوامل مدیریت قیمت نفت، بحران جهانی قریبالوقوع است
بروکینگز
کمبود در عرضه جهانی نفت به دلیل بسته شدن تنگه هرمز، بازارها را آشفته کرده و بحثهایی را درباره یک رکود اقتصادی جهانی برانگیخته است. با این حال، با وجود این شوک عظیم — که در حدود ۲۰ درصد از عرضه جهانی نفت را شامل میشود — درگیری در ایران تاکنون نتوانسته است قیمت نفت را به سطوح فاجعهباری برساند و شاخصهای نفت همچنان پایینتر از اوج قیمت خود در سال ۲۰۲۲ (در پی حمله روسیه به اوکراین) باقی ماندهاند. البته نوسانات قیمتی برای گاز طبیعی و برخی فرآوردههای پالایشی شدیدتر بوده است. بازار فعلی نفت خام به عنوان مسابقهای میان سطح ضربهگیرهای موقت و انتظارات از مدت زمان تداوم بنبست توصیف میشود. این چارچوب توسط رفتار قیمتیِ مشاهدهشده از زمان آغاز درگیری تأیید میشود. نوسانات شدید در قیمتهای جهانی نفت منعکسکننده تغییر دیدگاهها درباره مدت زمان احتمالی این وضعیت است؛ نشانههایی از اینکه تنگه برای مدت طولانیتری بسته خواهد ماند باعث افزایش قیمت نفت میشود، در حالی که تیترهای خبری حاکی از حل سریع بحران، قیمت نفت را کاهش میدهند. افزایش شدید قیمت نفت خام توسط سه عامل اصلی عوامل ساختاری، عوامل موقت و باور غالب در بازارها مهار شده است. عوامل ساختاری شامل: ۱. خطوط لوله جایگزین که توسط عربستان سعودی و امارات نفت را بدون نیاز به عبور از تنگه هرمز به دریای سرخ و دریای عمان منتقل میکند. ظرفیت مازاد و افزایشی این خطوط حدود ۵.۷ میلیون بشکه در روز است. ۲. مازاد عرضه پیش از جنگ که به دلیل افزایش تولید در قاره آمریکا (آمریکا، برزیل و گویان) بازارهای نفت با ۰.۷ میلیون بشکه در روز مازاد عرضه مواجه بود که باعث پر بودن انبارهای ذخیره شده بود. عوامل موقت شامل: ۱. برداشت از ذخایر استراتژیک که با تصمیم آژانس بینالمللی انرژی (عمدتاً ایالات متحده) موجب آزادسازی اضطراری بیش از ۴۰۰ میلیون بشکه نفت شد و به عنوان یک ضربهگیر ۲.۵ میلیون بشکهای در روز (برای یک دوره ۴ ماهه) عمل کرد که تأثیری موقت بر کنترل قیمتها دارد. ۲. ذخیرهسازی شناور روی دریا که بیشتر توسط روسیه و ایران پیش از درگیریها انجام شد و حجم زیادی نفت (روسیه ۹۰ میلیون و ایران ۶۰ میلیون بشکه) روی نفتکشهای سرگردان روی آب ذخیره شده بودند. پس از شروع جنگ، این ذخایر شناور با معافیتهای تحریمی به بازار تزریق شدند، اما این منبعِ محدود رو به اتمام است و آمریکا نیز با تهدید به تحریمهای ثانویه به دنبال متوقف کردن فروش آن است. بررسی سیر زمانی کسری عرضه نشان میدهد که پس از درگیریهای فوریه و آغاز محاصره در آوریل ۲۰۲۶، جریان نفت خام عبوری از تنگه هرمز از ۱۵ میلیون بشکه در روز به تنها ۱.۵ میلیون بشکه سقوط کرده است. هرچند عوامل ساختاری و خطوط لوله جایگزین حدود ۶.۴ میلیون بشکه از این افت شدید را جبران میکنند، اما بار اصلی حفظ آرامش فعلی بازار بر دوش ضربهگیرهای موقتی است که به سرعت در حال اتمام هستند؛ به طوری ذخایر شناور روسیه با میانگین ضربهگیر تخمینی ۱.۶ میلیون بشکه در روز که از ۱۲ مارس آغاز شد، تا پایان آوریل تخلیه شدند و ذخایر ایران در اواخر می به پایان میرسند و سهمیه آزادسازی اضطراری آژانس بینالمللی انرژی نیز تا ۹ جولای کاملاً تخلیه میشود.در نتیجه، با اتمام تمام ضربهگیرهای موقت در اواسط جولای، بازار با یک کسری پایدار و عظیمِ ۷.۱ میلیون بشکه ای در روز (معادل ۱۶ درصد از کل تجارت جهانی نفت خام) مواجه خواهد شد. نوسانات کنونی در بازارهای جهانی، انعکاس مستقیمی از تلاش معاملهگران برای پیشبینی مدت زمان انسداد تنگه هرمز است. بر اساس مدلهای کشش قیمتی، چنانچه این آبراه تا پایان ژوئیه بازگشایی نشود، تحقق کاهش ۱۰ درصدی عرضه، قیمت نفت خام برنت را به ۱۲۰ دلار در هر بشکه سوق خواهد داد. افزون بر این، در صورتی که بازارها با قطعیتِ اتمام ضربهگیرهای موقت در اواسط جولای مواجه شوند، جهش ناگهانی و غیرخطی قیمتها تا مرز ۱۵۰ دلار در هر بشکه کاملاً محتمل خواهد بود؛ پتانسیلی نگرانکننده که نشان میدهد هرچه انسداد تنگه بیشتر طول بکشد، کمبود فیزیکی شدیدتر شده و بازارها شوکهای قیمتی سنگینتری را تجربه خواهند کرد.
#تنگه_هرمز#بازار_نفت
ایپلماسی | @eplomac
با تضعیف عوامل مدیریت قیمت نفت، بحران جهانی قریبالوقوع است بروکینگز کمبود در عرضه جهانی نفت به دلیل بسته شدن تنگه هرمز، بازارها را آشفته کرده و بحثهایی را درباره یک رکود اقتصادی جهانی برانگیخته است. با این حال، با وجود این شوک عظیم — که در حدود ۲۰ درصد از عرضه جهانی نفت را شامل میشود — درگیری در ایران تاکنون نتوانسته است قیمت نفت را به سطوح فاجعهباری برساند و شاخصهای نفت همچنان پایینتر از اوج قیمت خود در سال ۲۰۲۲ (در پی حمله روسیه به اوکراین) باقی ماندهاند. البته نوسانات قیمتی برای گاز طبیعی و برخی فرآوردههای پالایشی شدیدتر بوده است. بازار فعلی نفت خام به عنوان مسابقهای میان سطح ضربهگیرهای موقت و انتظارات از مدت زمان تداوم بنبست توصیف میشود. این چارچوب توسط رفتار قیمتیِ مشاهدهشده از زمان آغاز درگیری تأیید میشود. نوسانات شدید در قیمتهای جهانی نفت منعکسکننده تغییر دیدگاهها درباره مدت زمان احتمالی این وضعیت است؛ نشانههایی از اینکه تنگه برای مدت طولانیتری بسته خواهد ماند باعث افزایش قیمت نفت میشود، در حالی که تیترهای خبری حاکی از حل سریع بحران، قیمت نفت را کاهش میدهند. افزایش شدید قیمت نفت خام توسط سه عامل اصلی عوامل ساختاری، عوامل موقت و باور غالب در بازارها مهار شده است. عوامل ساختاری شامل: ۱. خطوط لوله جایگزین که توسط عربستان سعودی و امارات نفت را بدون نیاز به عبور از تنگه هرمز به دریای سرخ و دریای عمان منتقل میکند. ظرفیت مازاد و افزایشی این خطوط حدود ۵.۷ میلیون بشکه در روز است. ۲. مازاد عرضه پیش از جنگ که به دلیل افزایش تولید در قاره آمریکا (آمریکا، برزیل و گویان) بازارهای نفت با ۰.۷ میلیون بشکه در روز مازاد عرضه مواجه بود که باعث پر بودن انبارهای ذخیره شده بود. عوامل موقت شامل: ۱. برداشت از ذخایر استراتژیک که با تصمیم آژانس بینالمللی انرژی (عمدتاً ایالات متحده) موجب آزادسازی اضطراری بیش از ۴۰۰ میلیون بشکه نفت شد و به عنوان یک ضربهگیر ۲.۵ میلیون بشکهای در روز (برای یک دوره ۴ ماهه) عمل کرد که تأثیری موقت بر کنترل قیمتها دارد. ۲. ذخیرهسازی شناور روی دریا که بیشتر توسط روسیه و ایران پیش از درگیریها انجام شد و حجم زیادی نفت (روسیه ۹۰ میلیون و ایران ۶۰ میلیون بشکه) روی نفتکشهای سرگردان روی آب ذخیره شده بودند. پس از شروع جنگ، این ذخایر شناور با معافیتهای تحریمی به بازار تزریق شدند، اما این منبعِ محدود رو به اتمام است و آمریکا نیز با تهدید به تحریمهای ثانویه به دنبال متوقف کردن فروش آن است. بررسی سیر زمانی کسری عرضه نشان میدهد که پس از درگیریهای فوریه و آغاز محاصره در آوریل ۲۰۲۶، جریان نفت خام عبوری از تنگه هرمز از ۱۵ میلیون بشکه در روز به تنها ۱.۵ میلیون بشکه سقوط کرده است. هرچند عوامل ساختاری و خطوط لوله جایگزین حدود ۶.۴ میلیون بشکه از این افت شدید را جبران میکنند، اما بار اصلی حفظ آرامش فعلی بازار بر دوش ضربهگیرهای موقتی است که به سرعت در حال اتمام هستند؛ به طوری ذخایر شناور روسیه با میانگین ضربهگیر تخمینی ۱.۶ میلیون بشکه در روز که از ۱۲ مارس آغاز شد، تا پایان آوریل تخلیه شدند و ذخایر ایران در اواخر می به پایان میرسند و سهمیه آزادسازی اضطراری آژانس بینالمللی انرژی نیز تا ۹ جولای کاملاً تخلیه میشود.در نتیجه، با اتمام تمام ضربهگیرهای موقت در اواسط جولای، بازار با یک کسری پایدار و عظیمِ ۷.۱ میلیون بشکه ای در روز (معادل ۱۶ درصد از کل تجارت جهانی نفت خام) مواجه خواهد شد. نوسانات کنونی در بازارهای جهانی، انعکاس مستقیمی از تلاش معاملهگران برای پیشبینی مدت زمان انسداد تنگه هرمز است. بر اساس مدلهای کشش قیمتی، چنانچه این آبراه تا پایان ژوئیه بازگشایی نشود، تحقق کاهش ۱۰ درصدی عرضه، قیمت نفت خام برنت را به ۱۲۰ دلار در هر بشکه سوق خواهد داد. افزون بر این، در صورتی که بازارها با قطعیتِ اتمام ضربهگیرهای موقت در اواسط جولای مواجه شوند، جهش ناگهانی و غیرخطی قیمتها تا مرز ۱۵۰ دلار در هر بشکه کاملاً محتمل خواهد بود؛ پتانسیلی نگرانکننده که نشان میدهد هرچه انسداد تنگه بیشتر طول بکشد، کمبود فیزیکی شدیدتر شده و بازارها شوکهای قیمتی سنگینتری را تجربه خواهند کرد.#تنگه_هرمز#بازار_نفت
ایپلماسی | @eplomac
۸ایپلماسی | EPLOMACY با تضعیف عوامل مدیریت قیمت نفت، بحران جهانی قریبالوقوع است بروکینگز کمبود در عرضه جهانی نفت به دلیل بسته شدن تنگه هرمز، بازارها را آشفته کرده و بحثهایی را درباره یک رکود اقتصادی جهانی برانگیخته است. با این حال، با وجود این شوک عظیم — که در حدود ۲۰ درصد از عرضه جهانی نفت را شامل میشود — درگیری در ایران تاکنون نتوانسته است قیمت نفت را به سطوح فاجعهباری برساند و شاخصهای نفت همچنان پایینتر از اوج قیمت خود در سال ۲۰۲۲ (در پی حمله روسیه به اوکراین) باقی ماندهاند. البته نوسانات قیمتی برای گاز طبیعی و برخی فرآوردههای پالایشی شدیدتر بوده است. بازار فعلی نفت خام به عنوان مسابقهای میان سطح ضربهگیرهای موقت و انتظارات از مدت زمان تداوم بنبست توصیف میشود. این چارچوب توسط رفتار قیمتیِ مشاهدهشده از زمان آغاز درگیری تأیید میشود. نوسانات شدید در قیمتهای جهانی نفت منعکسکننده تغییر دیدگاهها درباره مدت زمان احتمالی این وضعیت است؛ نشانههایی از اینکه تنگه برای مدت طولانیتری بسته خواهد ماند باعث افزایش قیمت نفت میشود، در حالی که تیترهای خبری حاکی از حل سریع بحران، قیمت نفت را کاهش میدهند. افزایش شدید قیمت نفت خام توسط سه عامل اصلی عوامل ساختاری، عوامل موقت و باور غالب در بازارها مهار شده است. عوامل ساختاری شامل: ۱. خطوط لوله جایگزین که توسط عربستان سعودی و امارات نفت را بدون نیاز به عبور از تنگه هرمز به دریای سرخ و دریای عمان منتقل میکند. ظرفیت مازاد و افزایشی این خطوط حدود ۵.۷ میلیون بشکه در روز است. ۲. مازاد عرضه پیش از جنگ که به دلیل افزایش تولید در قاره آمریکا (آمریکا، برزیل و گویان) بازارهای نفت با ۰.۷ میلیون بشکه در روز مازاد عرضه مواجه بود که باعث پر بودن انبارهای ذخیره شده بود. عوامل موقت شامل: ۱. برداشت از ذخایر استراتژیک که با تصمیم آژانس بینالمللی انرژی (عمدتاً ایالات متحده) موجب آزادسازی اضطراری بیش از ۴۰۰ میلیون بشکه نفت شد و به عنوان یک ضربهگیر ۲.۵ میلیون بشکهای در روز (برای یک دوره ۴ ماهه) عمل کرد که تأثیری موقت بر کنترل قیمتها دارد. ۲. ذخیرهسازی شناور روی دریا که بیشتر توسط روسیه و ایران پیش از درگیریها انجام شد و حجم زیادی نفت (روسیه ۹۰ میلیون و ایران ۶۰ میلیون بشکه) روی نفتکشهای سرگردان روی آب ذخیره شده بودند. پس از شروع جنگ، این ذخایر شناور با معافیتهای تحریمی به بازار تزریق شدند، اما این منبعِ محدود رو به اتمام است و آمریکا نیز با تهدید به تحریمهای ثانویه به دنبال متوقف کردن فروش آن است. بررسی سیر زمانی کسری عرضه نشان میدهد که پس از درگیریهای فوریه و آغاز محاصره در آوریل ۲۰۲۶، جریان نفت خام عبوری از تنگه هرمز از ۱۵ میلیون بشکه در روز به تنها ۱.۵ میلیون بشکه سقوط کرده است. هرچند عوامل ساختاری و خطوط لوله جایگزین حدود ۶.۴ میلیون بشکه از این افت شدید را جبران میکنند، اما بار اصلی حفظ آرامش فعلی بازار بر دوش ضربهگیرهای موقتی است که به سرعت در حال اتمام هستند؛ به طوری ذخایر شناور روسیه با میانگین ضربهگیر تخمینی ۱.۶ میلیون بشکه در روز که از ۱۲ مارس آغاز شد، تا پایان آوریل تخلیه شدند و ذخایر ایران در اواخر می به پایان میرسند و سهمیه آزادسازی اضطراری آژانس بینالمللی انرژی نیز تا ۹ جولای کاملاً تخلیه میشود.در نتیجه، با اتمام تمام ضربهگیرهای موقت در اواسط جولای، بازار با یک کسری پایدار و عظیمِ ۷.۱ میلیون بشکه ای در روز (معادل ۱۶ درصد از کل تجارت جهانی نفت خام) مواجه خواهد شد. نوسانات کنونی در بازارهای جهانی، انعکاس مستقیمی از تلاش معاملهگران برای پیشبینی مدت زمان انسداد تنگه هرمز است. بر اساس مدلهای کشش قیمتی، چنانچه این آبراه تا پایان ژوئیه بازگشایی نشود، تحقق کاهش ۱۰ درصدی عرضه، قیمت نفت خام برنت را به ۱۲۰ دلار در هر بشکه سوق خواهد داد. افزون بر این، در صورتی که بازارها با قطعیتِ اتمام ضربهگیرهای موقت در اواسط جولای مواجه شوند، جهش ناگهانی و غیرخطی قیمتها تا مرز ۱۵۰ دلار در هر بشکه کاملاً محتمل خواهد بود؛ پتانسیلی نگرانکننده که نشان میدهد هرچه انسداد تنگه بیشتر طول بکشد، کمبود فیزیکی شدیدتر شده و بازارها شوکهای قیمتی سنگینتری را تجربه خواهند کرد. #تنگه_هرمز #بازار_نفت ایپلماسی | @eplomac
با تضعیف عوامل مدیریت قیمت نفت، بحران جهانی قریبالوقوع است بروکینگز کمبود در عرضه جهانی نفت به دلیل بسته شدن تنگه هرمز، بازارها را آشفته کرده و بحثهایی را درباره یک رکود اقتصادی جهانی برانگیخته است. با این حال، با وجود این شوک عظیم — که در حدود ۲۰ درصد از عرضه جهانی نفت را شامل میشود — درگیری در ایران تاکنون نتوانسته است قیمت نفت را به سطوح فاجعهباری برساند و شاخصهای نفت همچنان پایینتر از اوج قیمت خود در سال ۲۰۲۲ (در پی حمله روسیه به اوکراین) باقی ماندهاند. البته نوسانات قیمتی برای گاز طبیعی و برخی فرآوردههای پالایشی شدیدتر بوده است. بازار فعلی نفت خام به عنوان مسابقهای میان سطح ضربهگیرهای موقت و انتظارات از مدت زمان تداوم بنبست توصیف میشود. این چارچوب توسط رفتار قیمتیِ مشاهدهشده از زمان آغاز درگیری تأیید میشود. نوسانات شدید در قیمتهای جهانی نفت منعکسکننده تغییر دیدگاهها درباره مدت زمان احتمالی این وضعیت است؛ نشانههایی از اینکه تنگه برای مدت طولانیتری بسته خواهد ماند باعث افزایش قیمت نفت میشود، در حالی که تیترهای خبری حاکی از حل سریع بحران، قیمت نفت را کاهش میدهند. افزایش شدید قیمت نفت خام توسط سه عامل اصلی عوامل ساختاری، عوامل موقت و باور غالب در بازارها مهار شده است. عوامل ساختاری شامل: ۱. خطوط لوله جایگزین که توسط عربستان سعودی و امارات نفت را بدون نیاز به عبور از تنگه هرمز به دریای سرخ و دریای عمان منتقل میکند. ظرفیت مازاد و افزایشی این خطوط حدود ۵.۷ میلیون بشکه در روز است. ۲. مازاد عرضه پیش از جنگ که به دلیل افزایش تولید در قاره آمریکا (آمریکا، برزیل و گویان) بازارهای نفت با ۰.۷ میلیون بشکه در روز مازاد عرضه مواجه بود که باعث پر بودن انبارهای ذخیره شده بود. عوامل موقت شامل: ۱. برداشت از ذخایر استراتژیک که با تصمیم آژانس بینالمللی انرژی (عمدتاً ایالات متحده) موجب آزادسازی اضطراری بیش از ۴۰۰ میلیون بشکه نفت شد و به عنوان یک ضربهگیر ۲.۵ میلیون بشکهای در روز (برای یک دوره ۴ ماهه) عمل کرد که تأثیری موقت بر کنترل قیمتها دارد. ۲. ذخیرهسازی شناور روی دریا که بیشتر توسط روسیه و ایران پیش از درگیریها انجام شد و حجم زیادی نفت (روسیه ۹۰ میلیون و ایران ۶۰ میلیون بشکه) روی نفتکشهای سرگردان روی آب ذخیره شده بودند. پس از شروع جنگ، این ذخایر شناور با معافیتهای تحریمی به بازار تزریق شدند، اما این منبعِ محدود رو به اتمام است و آمریکا نیز با تهدید به تحریمهای ثانویه به دنبال متوقف کردن فروش آن است. بررسی سیر زمانی کسری عرضه نشان میدهد که پس از درگیریهای فوریه و آغاز محاصره در آوریل ۲۰۲۶، جریان نفت خام عبوری از تنگه هرمز از ۱۵ میلیون بشکه در روز به تنها ۱.۵ میلیون بشکه سقوط کرده است. هرچند عوامل ساختاری و خطوط لوله جایگزین حدود ۶.۴ میلیون بشکه از این افت شدید را جبران میکنند، اما بار اصلی حفظ آرامش فعلی بازار بر دوش ضربهگیرهای موقتی است که به سرعت در حال اتمام هستند؛ به طوری ذخایر شناور روسیه با میانگین ضربهگیر تخمینی ۱.۶ میلیون بشکه در روز که از ۱۲ مارس آغاز شد، تا پایان آوریل تخلیه شدند و ذخایر ایران در اواخر می به پایان میرسند و سهمیه آزادسازی اضطراری آژانس بینالمللی انرژی نیز تا ۹ جولای کاملاً تخلیه میشود.در نتیجه، با اتمام تمام ضربهگیرهای موقت در اواسط جولای، بازار با یک کسری پایدار و عظیمِ ۷.۱ میلیون بشکه ای در روز (معادل ۱۶ درصد از کل تجارت جهانی نفت خام) مواجه خواهد شد. نوسانات کنونی در بازارهای جهانی، انعکاس مستقیمی از تلاش معاملهگران برای پیشبینی مدت زمان انسداد تنگه هرمز است. بر اساس مدلهای کشش قیمتی، چنانچه این آبراه تا پایان ژوئیه بازگشایی نشود، تحقق کاهش ۱۰ درصدی عرضه، قیمت نفت خام برنت را به ۱۲۰ دلار در هر بشکه سوق خواهد داد. افزون بر این، در صورتی که بازارها با قطعیتِ اتمام ضربهگیرهای موقت در اواسط جولای مواجه شوند، جهش ناگهانی و غیرخطی قیمتها تا مرز ۱۵۰ دلار در هر بشکه کاملاً محتمل خواهد بود؛ پتانسیلی نگرانکننده که نشان میدهد هرچه انسداد تنگه بیشتر طول بکشد، کمبود فیزیکی شدیدتر شده و بازارها شوکهای قیمتی سنگینتری را تجربه خواهند کرد. #تنگه_هرمز #بازار_نفت ایپلماسی | @eplomac با توافق موقتِ نامطلوب و به امید توافق نهایی خوب، دست ترامپ را در بازار نفت پر نکنید
تحلیل فوق از اندیشکده مطرح بروکینگز حاکی از آن است که در اوایل جنگ دو عامل ساختاری و موقت، و در ادامه عامل ذهنیت بازارها تا کنون باعث عدم جهش قیمت نفت شده است. در واقع آمریکا با تضعیف دو عامل اول، سعی کرد از زمان شروع آتشبس، مذاکرات اسلام آباد را به ابزار کنترل روانی قیمت نفت تبدیل کند (استفاده از عامل سوم). اما حال به نظر میرسد با استفاده متوالی از این ابزار و کاهش اثر آن، به دنبال آن است با توافقی نیمبند، ابزارهای ساختاری و موقت کنترل قیمت را (با بازگشایی تنگه هرمز و همچنین صادرات نفت ایران) مجددا تقویت نماید و در صورت عدم پذیرش شرایط یکطرفه آمریکا از سوی ایران بعد از مدت ۶٠ روزه، مجددا به ایران حمله کند. لذا ضروری است طرف ایرانی بدون دریافت مابهازای مناسب و صرفا با هدف رفع محاصره و فروش نفت، از پذیرش خواستههای زیادهطلبانه طرف مقابل برای توافق موقت خودداری کند.
ایپلماسی | @eplomacy
با توافق موقتِ نامطلوب و به امید توافق نهایی خوب، دست ترامپ را در بازار نفت پر نکنید تحلیل فوق از اندیشکده مطرح بروکینگز حاکی از آن است که در اوایل جنگ دو عامل ساختاری و موقت، و در ادامه عامل ذهنیت بازارها تا کنون باعث عدم جهش قیمت نفت شده است. در واقع آمریکا با تضعیف دو عامل اول، سعی کرد از زمان شروع آتشبس، مذاکرات اسلام آباد را به ابزار کنترل روانی قیمت نفت تبدیل کند (استفاده از عامل سوم). اما حال به نظر میرسد با استفاده متوالی از این ابزار و کاهش اثر آن، به دنبال آن است با توافقی نیمبند، ابزارهای ساختاری و موقت کنترل قیمت را (با بازگشایی تنگه هرمز و همچنین صادرات نفت ایران) مجددا تقویت نماید و در صورت عدم پذیرش شرایط یکطرفه آمریکا از سوی ایران بعد از مدت ۶٠ روزه، مجددا به ایران حمله کند. لذا ضروری است طرف ایرانی بدون دریافت مابهازای مناسب و صرفا با هدف رفع محاصره و فروش نفت، از پذیرش خواستههای زیادهطلبانه طرف مقابل برای توافق موقت خودداری کند.ایپلماسی | @eplomacy
۱۶۱
روزنگار جنگ
قیمت نفت برنت به ۹۱.۵ دلار کاهش یافت؛ علت آن امیدواری به آتشبس منطقه است./ سیانبیسی آمریکا ۵ شرکت واسطه فروش نفت ایران به چین را تحریم کرد./ انبیسی نیوز سرمایهگذاری در حوزه گاز طبیعی به دلیل پروژههای جدید الانجی در آمریکا و قطر به ۳۳۰ میلیارد دلار (بالاترین میزان در یک دهه گذشته) رسیده است؛ در حالی که سرمایهگذاری در استخراج نفت برای سومین سال متوالی روند کاهشی دارد./ آژانس بین المللی انرژی ترافیک تنگه هرمز همچنان ۱۰٪ حالت عادی است./ اویل پرایس به دنبال خروج رسمی امارات از اوپک در اول می، ۷ کشور باقیمانده از جمله عربستان سعودی برای حفظ ثبات بازار، با یک افزایش نمادین ۱۸۸ هزار بشکهای در روز برای ماه ژوئن موافقت کردند./ الجزیره کاهش عرضه نفت در ماه می به پیک ۱۰.۸ میلیون بشکه در روز رسیده است و ذخایر جهانی با سرعت ۲.۶ میلیون بشکه در روز در حال ریزش هستند./ اداره اطلاعات انرژی آمریکا صدمات وارده به زیرساختهای مایعسازی گاز الانجی در منطقه، عرضه موج جدید گاز جهانی را حداقل دو سال به تأخیر انداخته و جهان تا سال ۲۰۳۰ با کسری ۱۲۰ میلیارد مترمکعبی الانجی مواجه خواهد./ آژانس بین المللی انرژی تولید کل مایعات نفتی ایران که در سال ۲۰۲۳ به میانگین ۴ میلیون بشکه در روز رسیده بود، در ماههای اخیر به شدت تحت تأثیر بحرانهای انسداد مرزی و لجستیکی منطقه قرار گرفته است./ آژانس بین المللی انرژی مدیرعامل شرکت ملی گاز ایران از انعقاد ۷۷ قرارداد کلان با شرکتهای کارور انرژی با هدف هوشمندسازی سیستمهای توزیع و بهینهسازی مصرف برای مقابله با ناترازی گاز خبر داد./ شانا
#روزنگار_جنگ
ایپلماسی | @eplomacy
روزنگار جنگ قیمت نفت برنت به ۹۱.۵ دلار کاهش یافت؛ علت آن امیدواری به آتشبس منطقه است./ سیانبیسی آمریکا ۵ شرکت واسطه فروش نفت ایران به چین را تحریم کرد./ انبیسی نیوز سرمایهگذاری در حوزه گاز طبیعی به دلیل پروژههای جدید الانجی در آمریکا و قطر به ۳۳۰ میلیارد دلار (بالاترین میزان در یک دهه گذشته) رسیده است؛ در حالی که سرمایهگذاری در استخراج نفت برای سومین سال متوالی روند کاهشی دارد./ آژانس بین المللی انرژی ترافیک تنگه هرمز همچنان ۱۰٪ حالت عادی است./ اویل پرایس به دنبال خروج رسمی امارات از اوپک در اول می، ۷ کشور باقیمانده از جمله عربستان سعودی برای حفظ ثبات بازار، با یک افزایش نمادین ۱۸۸ هزار بشکهای در روز برای ماه ژوئن موافقت کردند./ الجزیره کاهش عرضه نفت در ماه می به پیک ۱۰.۸ میلیون بشکه در روز رسیده است و ذخایر جهانی با سرعت ۲.۶ میلیون بشکه در روز در حال ریزش هستند./ اداره اطلاعات انرژی آمریکا صدمات وارده به زیرساختهای مایعسازی گاز الانجی در منطقه، عرضه موج جدید گاز جهانی را حداقل دو سال به تأخیر انداخته و جهان تا سال ۲۰۳۰ با کسری ۱۲۰ میلیارد مترمکعبی الانجی مواجه خواهد./ آژانس بین المللی انرژی تولید کل مایعات نفتی ایران که در سال ۲۰۲۳ به میانگین ۴ میلیون بشکه در روز رسیده بود، در ماههای اخیر به شدت تحت تأثیر بحرانهای انسداد مرزی و لجستیکی منطقه قرار گرفته است./ آژانس بین المللی انرژی مدیرعامل شرکت ملی گاز ایران از انعقاد ۷۷ قرارداد کلان با شرکتهای کارور انرژی با هدف هوشمندسازی سیستمهای توزیع و بهینهسازی مصرف برای مقابله با ناترازی گاز خبر داد./ شانا#روزنگار_جنگ
ایپلماسی | @eplomacy
۳
تغییرات قیمتهای نفت و گاز در روز پایانی هفته چهاردهم جنگ نسبت به میانگین هفته قبل از آغاز جنگ
نفت برنت از ۷۱ به ۹۱ دلار (۲۸ درصد افزایش) نفت سبد اوپک از ۷۰ به ۱۰۶ دلار (۵۱ درصد افزایش) نفت وست تگزاس از ۶۶ به ۸۷ دلار (۳۲ درصد افزایش) نفت دبی از ۶۸ به ۱۰۳ دلار (۵۱ درصد افزایش)
گاز آمریکا از ۱۰.۶ به ۱۲.۲ سنت (۱۵ درصد افزایش) گاز اروپا از ۳۸ به ۵۷ سنت (۵۰ درصد افزایش) گاز کره-ژاپن از ۳۹ به ۶۸ سنت (۷۴ درصد افزایش)
#نفت#گاز
ایپلماسی | @eplomacy
تغییرات قیمتهای نفت و گاز در روز پایانی هفته چهاردهم جنگ نسبت به میانگین هفته قبل از آغاز جنگ نفت برنت از ۷۱ به ۹۱ دلار (۲۸ درصد افزایش) نفت سبد اوپک از ۷۰ به ۱۰۶ دلار (۵۱ درصد افزایش) نفت وست تگزاس از ۶۶ به ۸۷ دلار (۳۲ درصد افزایش) نفت دبی از ۶۸ به ۱۰۳ دلار (۵۱ درصد افزایش) گاز آمریکا از ۱۰.۶ به ۱۲.۲ سنت (۱۵ درصد افزایش) گاز اروپا از ۳۸ به ۵۷ سنت (۵۰ درصد افزایش) گاز کره-ژاپن از ۳۹ به ۶۸ سنت (۷۴ درصد افزایش)#نفت#گاز
ایپلماسی | @eplomacy
۷
دور زدن تنگهها: کریدور هند-خاورمیانه-اروپا نیاز به طراحی مجدد در زمان جنگ دارد
شورای اروپایی روابط خارجی
جنگ در ایران تاکنون هزینهای ۲۵ میلیارد دلاری روی دست تجارت جهانی گذاشته است که بخش عمدهای از آن به یک گلوگاه واحد ختم میشود: تنگه هرمز. این آسیبپذیری باید نگاه رهبران اروپایی را به «کریدور اقتصادی هند-خاورمیانه-اروپا» (IMEC) دگرگون کند؛ کریدور ریلی-بندری بلندپروازانهای که از طریق رژیم صیونیستی، اردن و کشورهای حوزه خلیج فارس طراحی شده تا اروپا را به شبهجزیره عربستان و هند متصل کند. آیمک (IMEC) که برای شرایط زمان صلح پیشبینی شده بود، اکنون برای محیطی که در آن گلوگاههای دریایی بهطور مداوم به عنوان سلاح استفاده میشوند، نامناسب به نظر میرسد. «پیمان ابراهیم» (توافقنامههای عادیسازی روابط در سال ۲۰۲۰ میان رژیم صهیونیستی و امارات، بحرین، مراکش و سودان) چارچوبی را ایجاد کرده بود که در قالب آن، عادیسازی گستردهتر روابط اعراب خلیج فارس با این رژیم و به تبع آن طرح آیمک دستیافتنی به نظر میرسید. اما از زمان حمله سال ۲۰۲۳ به رهبری حماس به این رژیم، عملیاتهای نظامی این رژیم غاصب در غزه، لبنان، یمن و ایران باعث شده است که کشورهای خلیج فارس، از جمله شرکای کلیدی آیمک مانند عربستان سعودی، به شدت از اینکه همسو با رژیم دیده شوند، واهمه داشته باشند. نتانیاهو نیز با مطرح کردن علنی یک راهکار پس از جنگ، مبنی بر تغییر مسیر نفت و گاز خلیج فارس از طریق این رژیم برای دور زدن هرمز، این وضعیت را پیچیدهتر کرده است. برای عربستان و دیگر کشورهای عربی وابستگی به زیرساختهای رژیم یک نقطه ضعف سیاسی و امنیتی به شمار میرود که کشورهای عرب خلیج فارس زیر بار آن نخواهند رفت. عربستان سعودی از هماکنون به دنبال گزینههای جایگزینی است که از وابستگی به رژیم صهیونیستی رهایی یابد و مصر (که در طرح اولیه آیمک غایب بود) اولین مقصد آن است: ریاض میخواهد مصر را به عنوان یک پایگاه مدیترانهای متصل به هاب لجستیکی «نئوم» ادغام کند. ساخت یک گذرگاه ۴ میلیارد دلاری که سواحل عربستان را به سینای مصر متصل میکند نیز در دست اجراست. در همین حال، خطوط کشتیرانی در حال راهاندازی خدمات پل زمینی سریع جدیدی بین اروپا و بازارهای خلیج فارس از طریق مصر و اردن هستند که تنگه هرمز را دور میزند، هرچند همچنان به کانال سوئز وابسته است. در اقدامی بلندپروازانهتر، مقامات ریاض در حال رایزنی با دولت جدید دمشق هستند و به سوریه به عنوان یک نقطه اتصال کلیدی در دریای مدیترانه مینگرند. عربستان همچنین در حال پیشبرد طرح یک خط آهن است که این کشور را از طریق ترکیه، سوریه و گذرگاه «الحدیثه» اردن (که در حال حاضر به شبکه ریلی عربستان متصل است) به بازارهای اروپایی متصل میکند. با این حال، این مسیر با چالشهای زیادی همراه است: سوریه هنوز ناپایدار است و اردن به ارتقای اساسی زیرساختها نیاز دارد. با این وجود، عربستان سعودی تمایل کمتری برای عبور از عراق دارد، چرا که آن را تحت نفوذ ایران میداند. اینجاست که نقش اروپا برای هماهنگی این مسیرهای پیچیده آغاز میشود. اروپا باید در بازطراحی آیمک، اصل «تابآوری از طریق ایجاد مسیرهای مازاد تعمدی» را محور قرار دهد. یک کریدور تکمسیره به راحتی با یک جرقه تنش فلج میشود؛ بنابراین باید چندین مسیر موازی وجود داشته باشد. از جنبه لجستیکی نیز بنادر رژیم صهیونیستی مانند حیفا توان جابهجایی حجم بالایی از کالا را ندارند (۱.۵ میلیون کانتینر در سال ۲۰۲۴)، در حالی که بندر اسکندریه مصر با ظرفیت ۵.۳ میلیون گزینه بسیار مناسبتری است. همچنین اروپا باید عمان (با بنادر خارج از هرمز) و قطر (با توانمندی خطوط هوایی) را به عنوان نقاط ورود آسیایی به کریدور اضافه کند. در نهایت، توسعه این زیرساختها نباید صرفاً تجاری باشد، بلکه باید به عنوان ابزاری برای تنشزدایی و ایجاد منافع اقتصادی مشترک استفاده شود؛ به گونهای که حمله به یک مسیر، هزینهای سنگین برای همه بازیگران منطقه در پی داشته باشد. به عنوان مثال، اروپا میتواند از نزدیکی دیپلماسی عربستان به انصارالله یمن استفاده کرده و پروژه قدیمی ساخت کریدور از عربستان به دریای عرب از طریق منطقه حضرموت یمن را احیا کند. اما واقعیت تلخ این است که هیچ زیرساختی در فضای پر از تنش ایمن نخواهد بود. اروپا باید پیش از آنکه حمله به مسیرهای تجاری به ابزار عادی فشار در منطقه تبدیل شود، برای ایجاد مکانیسمهای مدیریت بحران و تعیین خطوط قرمز حول زیرساختهای غیرنظامی و تجاری پافشاری کند.
#تنگه_هرمز
ایپلماسی | @eplomac
دور زدن تنگهها: کریدور هند-خاورمیانه-اروپا نیاز به طراحی مجدد در زمان جنگ دارد شورای اروپایی روابط خارجی جنگ در ایران تاکنون هزینهای ۲۵ میلیارد دلاری روی دست تجارت جهانی گذاشته است که بخش عمدهای از آن به یک گلوگاه واحد ختم میشود: تنگه هرمز. این آسیبپذیری باید نگاه رهبران اروپایی را به «کریدور اقتصادی هند-خاورمیانه-اروپا» (IMEC) دگرگون کند؛ کریدور ریلی-بندری بلندپروازانهای که از طریق رژیم صیونیستی، اردن و کشورهای حوزه خلیج فارس طراحی شده تا اروپا را به شبهجزیره عربستان و هند متصل کند. آیمک (IMEC) که برای شرایط زمان صلح پیشبینی شده بود، اکنون برای محیطی که در آن گلوگاههای دریایی بهطور مداوم به عنوان سلاح استفاده میشوند، نامناسب به نظر میرسد. «پیمان ابراهیم» (توافقنامههای عادیسازی روابط در سال ۲۰۲۰ میان رژیم صهیونیستی و امارات، بحرین، مراکش و سودان) چارچوبی را ایجاد کرده بود که در قالب آن، عادیسازی گستردهتر روابط اعراب خلیج فارس با این رژیم و به تبع آن طرح آیمک دستیافتنی به نظر میرسید. اما از زمان حمله سال ۲۰۲۳ به رهبری حماس به این رژیم، عملیاتهای نظامی این رژیم غاصب در غزه، لبنان، یمن و ایران باعث شده است که کشورهای خلیج فارس، از جمله شرکای کلیدی آیمک مانند عربستان سعودی، به شدت از اینکه همسو با رژیم دیده شوند، واهمه داشته باشند. نتانیاهو نیز با مطرح کردن علنی یک راهکار پس از جنگ، مبنی بر تغییر مسیر نفت و گاز خلیج فارس از طریق این رژیم برای دور زدن هرمز، این وضعیت را پیچیدهتر کرده است. برای عربستان و دیگر کشورهای عربی وابستگی به زیرساختهای رژیم یک نقطه ضعف سیاسی و امنیتی به شمار میرود که کشورهای عرب خلیج فارس زیر بار آن نخواهند رفت. عربستان سعودی از هماکنون به دنبال گزینههای جایگزینی است که از وابستگی به رژیم صهیونیستی رهایی یابد و مصر (که در طرح اولیه آیمک غایب بود) اولین مقصد آن است: ریاض میخواهد مصر را به عنوان یک پایگاه مدیترانهای متصل به هاب لجستیکی «نئوم» ادغام کند. ساخت یک گذرگاه ۴ میلیارد دلاری که سواحل عربستان را به سینای مصر متصل میکند نیز در دست اجراست. در همین حال، خطوط کشتیرانی در حال راهاندازی خدمات پل زمینی سریع جدیدی بین اروپا و بازارهای خلیج فارس از طریق مصر و اردن هستند که تنگه هرمز را دور میزند، هرچند همچنان به کانال سوئز وابسته است. در اقدامی بلندپروازانهتر، مقامات ریاض در حال رایزنی با دولت جدید دمشق هستند و به سوریه به عنوان یک نقطه اتصال کلیدی در دریای مدیترانه مینگرند. عربستان همچنین در حال پیشبرد طرح یک خط آهن است که این کشور را از طریق ترکیه، سوریه و گذرگاه «الحدیثه» اردن (که در حال حاضر به شبکه ریلی عربستان متصل است) به بازارهای اروپایی متصل میکند. با این حال، این مسیر با چالشهای زیادی همراه است: سوریه هنوز ناپایدار است و اردن به ارتقای اساسی زیرساختها نیاز دارد. با این وجود، عربستان سعودی تمایل کمتری برای عبور از عراق دارد، چرا که آن را تحت نفوذ ایران میداند. اینجاست که نقش اروپا برای هماهنگی این مسیرهای پیچیده آغاز میشود. اروپا باید در بازطراحی آیمک، اصل «تابآوری از طریق ایجاد مسیرهای مازاد تعمدی» را محور قرار دهد. یک کریدور تکمسیره به راحتی با یک جرقه تنش فلج میشود؛ بنابراین باید چندین مسیر موازی وجود داشته باشد. از جنبه لجستیکی نیز بنادر رژیم صهیونیستی مانند حیفا توان جابهجایی حجم بالایی از کالا را ندارند (۱.۵ میلیون کانتینر در سال ۲۰۲۴)، در حالی که بندر اسکندریه مصر با ظرفیت ۵.۳ میلیون گزینه بسیار مناسبتری است. همچنین اروپا باید عمان (با بنادر خارج از هرمز) و قطر (با توانمندی خطوط هوایی) را به عنوان نقاط ورود آسیایی به کریدور اضافه کند. در نهایت، توسعه این زیرساختها نباید صرفاً تجاری باشد، بلکه باید به عنوان ابزاری برای تنشزدایی و ایجاد منافع اقتصادی مشترک استفاده شود؛ به گونهای که حمله به یک مسیر، هزینهای سنگین برای همه بازیگران منطقه در پی داشته باشد. به عنوان مثال، اروپا میتواند از نزدیکی دیپلماسی عربستان به انصارالله یمن استفاده کرده و پروژه قدیمی ساخت کریدور از عربستان به دریای عرب از طریق منطقه حضرموت یمن را احیا کند. اما واقعیت تلخ این است که هیچ زیرساختی در فضای پر از تنش ایمن نخواهد بود. اروپا باید پیش از آنکه حمله به مسیرهای تجاری به ابزار عادی فشار در منطقه تبدیل شود، برای ایجاد مکانیسمهای مدیریت بحران و تعیین خطوط قرمز حول زیرساختهای غیرنظامی و تجاری پافشاری کند.#تنگه_هرمز
ایپلماسی | @eplomac
۵۱