بله | کانال فطرسستان 🇵🇸🇱🇧🇮🇷

۲۹ شهریور

بازارسال شده از مجله عین

۳۵

۱۲:۳۳

۳۰ شهریور

برادر بازیافته
رمان دوست بازیافته را یک روزه خواندم. داستانش عجیب قدیمی بود. شاید اگر کلمه ای کاملا مخالف ژانر اکشن بود، می‌شد اسم ژانر این کتاب. هیچ عجله ای برای پیشرفت داستان نداشت. مثل یک مادربزرگ تنها که بعد سالی نوه‌ی خردسالش را دیده و دارد با ربط و بی‌ربط همه چیز را برایش تعریف می‌کند. امروز هیچ نویسنده‌ی عاقلی دست به چنین مخاطرات زیبایی نمی‌زند. فکر کن وسط داستان یکهو قطع کنی و دو فصل حال و هوای جغرافیای منطقه داستان را برای خواننده ات تعریف کنی. انصافا مادربزرگی نیست؟!
داستان را لو نمی‌دهم اما پیام را چرا! داستان درباره نسبت دوستی و ایدئولوژی است. اینکه اعتقادات چگونه دوستی ها را تغییر می‌دهند و وقتی انسان به ماشین عقیده پرداز تبدیل شود چقدر راحت دوستی های قلبی اش را کنار می‌گذارد.
راستش این دقیقا قصه‌ی من است. منی که تا به حال یک راهپیمایی ۲۲ بهمنم هم قضا نشده. منی ‌که روی نمایه‌ی مجازی ام عکس آقا را گذاشته ام و منی که به پروفایل می‌گویم نمایه، فقط و فقط چون او دوست نداشت از کلمات بیگانه استفاده شود. من همه اینها هستم اما ربات عقیده پرداز نیستم. من آدمم و با همه‌ی خریت و حریتی که یک آدم دارد پای کار نظام ایستاده ام. من در دبیرستان بی هیچ عار و خجالتی با کسانی رفیق بودم که خیلی هایشان مثل من فکر نمی‌کردند.
رفیق بودیم و هنوز هم هستیم. چه باک که هر بار می‌گویم اوضاع بالاخره روزی رو به راه می‌شود می‌خندند؟! چه فرقی می‌کند که هروقت از سرنگونی نظام حرف می‌زنند بلند مسخره‌شان می‌کنم و حتی ادایشان را در می‌آورم؟حالا سالی به دوازده ماه ممکن است اوضاع مملکت تب کند و کمی بیشتر از اینها روی مخ هم راه برویم. ولی اول و آخرش همسایه ایم، رفیقیم، هم وطنیم. هم من می‌دانم آنها مزدور موساد نیستند و هم آنها مطمئنند من برای شرکت در تجمع شبانه چیزی نمی‌گیریم. آنقدر مطمئنند که یکی‌شان آن روز در گروه دوستانه نوشت: "سبحان انقدر رایگان سنگ اینا رو به سینه نزن، برو بینشون یه لقمه ام تو بردار!" گفت و خندیدیم و تمام شد! او همینقدر به من مطمئن است.
اصلا راستش را بخواهید ما خود انقلاب و کشور و رهبرمان را هم همینجوری دوست داریم. ما با سیدعلی زندگی کرده بودیم. ما دوست بازیافته‌ی آقا بودیم و او را از پس یک ذلت تاریخی به دوستی بازیافته بودیم. هیچ برهانی نیاز نبود تا حقانیت سیدعلی به ما اثبات شود. چند نفر از آنها که حین لبخند آقا بغض می‌کردند می‌دانستند قاعده‌ی لطف چیست؟ چند تا از آنها که حین ورودش به حسینیه با فریاد به جلو می‌دویدند بلد بودند ولایت فقیه را نقلی و عقلی اثبات کنند؟ نقل عقل و اینها نبود! سیدعلی اثبات شده بود!
امروز داشتم فکر می‌کردم راست راستی این شیوه درست است؟ نکند من اشتباه می‌کنم؟ همان لحظه رسیدم به آیه ۵۰ هود. آنجا که می‌گوید برای هدایت عاد، "برادرشان" هود را فرستادیم و پشت بندش در آیه ۶۱ تاکید می‌کند که برای هدایت ثمود هم "برادرشان" صالح را فرستادیم. باید علی رغم تمام تفاوت ها، حقیقتا و عمیقا برادر باشیم، باید زبان هم را بفهمیم. برادری، نه برای اینکه جذبشان کنیم. برای اینکه دوستشان داریم.
القصه که به کوری چشم دشمن، ما حالا حالا ها برادریم. هروقت این رفقای ما جاسوس موساد شدند یا ما برای تجمعات شبانه‌مان ساعتی پول گرفتیم، آن‌وقت می‌رویم در خیابان رو به روی هم شمشیر می‌کشیم.

#فطرسستان