روایتگر پیوند اربعین و مقاومت باشید فراخوان جمعآوری روایتهای مردمی از اربعین ۱۴۰۵ این روزها، عطر خون شهدای جنگ رمضان با قدمهای زائران در مسیر نجف تا کربلا گره خورده و داغ رهبر شهید، بر دل این راهپیمایی عظیم نشسته است. پایگاه نشر روایتهای مردمی از جنگ رمضان، در راستای جمعآوری، حفظ و گسترش گنجینه تاریخ شفاهی این دوران، از تمامی زائران، راویان، فعالان رسانهای و عموم مردم دعوت میکند تا روایتهای خود را از این سفر معنوی و حماسی ثبت و برای ما ارسال کنند. محورهای روایتها: روایت گفتوگو با میزبانان و زائران عراقی - بینالمللی شامل نگاه آنان به رهبر شهید، آیتالله سید مجتبی خامنهای، جنگ رمضان و ایران کنشگری کودکان و نوجوانان برای زنده نگهداشتن یاد شهدای جنگ رمضان، رهبر شهید و آیتالله سید مجتبی خامنهای در طریق نجف به کربلا یادمان شهدای جنگ رمضان در حماسه اربعین، فضاسازی مسیر پیادهروی، موکبها و ثبت جلوههای همبستگی میزبانان عراقی و سایر زائران با ایرانیها روایت خلق و پیام پلاکاردها، تصاویر و آثار هنری درباره جنگ رمضان، شهدای جنگ رمضان و بیعت با رهبر جمهوری اسلامی توسط زائران ایرانی و بینالمللی فرصتهای همکاری: انتشار آثار برگزیده در بسترهای مختلف رسانه «گنج» دعوت به همکاری از راویان برتر جوایز و حمایتهای فرهنگی و آموزشی بهرهگیری از روایتها برای تولید آثار هنری، ادبی و علمی قالب و شرایط آثار ارسالی: صداقت، سندیت و اصالت روایت، معیار اصلی پذیرش است. بهصورت متن (حداکثر ۵۰۰ واژه)، تصویر، فیلم یا فایل صوتی بدون نیاز به رعایت اصول داستاننویسی یا نگارش ادبی امکان ارسال چندرسانهای (متن + تصویر + فیلم + سند) روش ارسال آثار:ارسال روایتها به شناسهی زیر در پیامرسانهای بله، ایتا و روبیکا: @ganj_history_admin #یالثارات_الخامنهای #باید_برخاست #اربعین پایگاه نشر روایتهای مردمی از جنگ رمضان @ganj_history۱۰۲۱۱
آقای سرآشپز چشمم افتاد به پلاکارد دستش. خندهام گرفت. گفتم: «شما خودتون اینا رو زدید؟ یعنی مغازه چاپ و اینا دارین؟» گفت: «نه، خودم هزینه کردم!» گفتم: «بابا ماشاءالله! خیلی باحالن!» بعد شروع کرد به گفتن. صدا و لحنش خیلی صادق و فروتنانه بود؛ جوری که تو مجذوب میشدی گوش بدی... گفت: «من تو زندگیم یک اشتباه بزرگ کردم که دست خودم بود. من معاند بودم...»دست گذاشت روی پهلوش و صداش رو آرومتر کرد: «جای ساچمه دارم اینجا. برای همین دی ماهه... هفت هشت تا بسیجی رو خودم زدم!» گفت: «سر پاره کردن عکس رهبر گرفتنم. گرفتن بردنم یه مدت نگه داشتن. بعد یه روز گفتن عفو رهبری خورده... بعدها فهمیدم رهبر گفته هرکسی عکس منو پاره کرده، آزاد کنید... وقتی اینو فهمیدم مُریدش شدم...» در مقابلش نمیدانستم باید چه واکنشی داشته باشم. بغضم رو بیرون بریزم؟ با افتخار نگاهش کنم؟ یا تعجب کنم؟ ولی نمیخواستم ماهعسلیاش کنم! پس فقط دست به سینه ایستاده بودم و نگاهش میکردم. نمیخواستم حتی با نگاهم حس شرمندگی از گذشتهاش یا غرور به الانش پیدا کنه. سعی میکردم فقط شنوندهاش باشم. حاجخانومی کنجکاو شده بود. اومد جلو و بهمون اضافه شد. ادامه داد: «تاریخ داره تکرار میشه... اسلام داره مرور میشه. سیدعلی رو زدن و پسرش مجتبی اومد. دقیقاً امام اول و امام دوم... من مُرید سیدعلی و مولاش شدم.» «براش هم هزینه دادم. از شب اول تو خیابونم. همسرم ترکم کرده... فحش خوردم. همین جا تو همین میدون یه ماشینی رد شد، پسر جوونی بود، بهم فحش مادر داد ولی من چیزی نگفتم.»باورم نمیشد. حاجخانم سر صحبت رو باهاش باز کرد و حرفهاشون گل انداخت. اما من سرمو دیگه انداخته بودم پایین. بعد به بقیه نگاه کردم. کاش میتونستم داستان تکتک این مردم رو بفهمم. کوتاه یا بلند... مردم داستان دارن. نباید بذاریم این داستانها توی سرعت گذشتِ ساعتها گم بشن. راوی: زهرا مهدیار #تهران #یالثارات_الخامنهای #باید_برخاست پایگاه نشر روایتهای مردمی از جنگ رمضان @ganj_history۷۵۱
گمشدهی خاص ساعت ۵:۴۵ صبح. مردی با صدای گرفته توی بلندگو اعلام کرد:«آقای امیرعلی جداوی از میناب، لطفاً اگر به کربلا رسیدی، هر جا اسکان کردی، به خانوادهات خبر بده.» پیج این اسم از میناب و درخواستشان برایم کمی عجیب بود. اسمش یادم ماند و فامیلیاش یادم رفت، ولی درخواستشان را توی فضای شخصی گوشیام نوشتم برای اینکه بعداً پیگیریاش کنم. با دلم کلنجار رفتم که گمشدگان مینابی این روزها خاصاند. اسم گمشده مدام توی سرم وول میخورد. دل را یکدله کردم، رفتم مرکز گمشدگان و پرسیدم: «آقای مینابی اسمش چه بود؟» مرد عرب گفت: «ماکان نصیری و امیرعلی جداوی.» فامیلیاش را در فضای شخصی نوشتم. صاحبش را نمیشناختم. رسیدم ایران. سرچش کردم. توی گوگل زدم دومین شهید جاویدالاثر میناب که فقط یک لنگه کفش ازش به جا مانده است. اتفاقاً این خبر را ۴۸ ساعت پیش بارگذاری کردهاند. بهخاطر اینکه مادر هشتماهه باردار بوده، پدر بهش نگفته که خدا تمام پسرت را خواسته برای خودش. راوی: سیده مریم گلچمن #اربعین #یالثارات_الخامنهای #باید_برخاست پایگاه نشر روایتهای مردمی از جنگ رمضان @ganj_history۵۳۱۱گنج/ روایتهای مردمی از جنگ روایتِ طلقهای ماندگار در قابِ دوربینها/ قسمت سوم چرا امتِ مبعوث، نسبت به روند مذاکرات نامحرم است؟ همون شبهای اول بعد از آتشبس، کفِ میدان انقلاب دور هم جمع شده بودیم و غصه میخوردیم. یکی از متنهایی که روی طلقهایمان نوشته بودیم و سرِ دست گرفته بودیم، این بود: «چرا امتِ مبعوث، نسبت به روند دقیق مذاکرات نامحرمند؟» و زیرش با خطی خوش اضافه کرده بودیم: «مسئولین محترم! با شفافسازی روند مذاکرات، از وحدت مردم صیانت کنید.» در همان اوج غصه و دغدغهمندی، ناگهان اتفاق بدی افتاد. آقایی با هیاهو و داد و بیداد به سمت ما آمد و فریاد کشید: «شما مگر سواد دارید؟ اینها اخبار محرمانه است! حق ندارید بخواهید و به شما هیچ ربطی ندارد که مسئولین به شما توضیح بدهند! شما نامحرم نیستید، اما دشمن هم نباید بشنود!» با خودم گفتم: بابا اینها دارند سر یک میز با دشمن مینشینند و صحبت میکنند، حالا ما شدیم نامحرم؟ چرا میگویید دشمن نباید خبردار بشود؟ مذاکره که اسرار جنگی نیست، یک روند کاملاً شفاف است... اما آنها فقط با داد و بیداد و هیاهو سر ما فریاد میزدند. متأسفانه بعضی از مردمی که از کنارمان رد میشدند، با دیدن این شلوغی فکر کردند ما این هیاهو را شروع کردهایم! آنها هم شروع کردند به توهین کردن... آن شب، غربت عجیبی را تحمل کردیم. بعد از داد و بیدادِ آن آقا، دو نفر از مأموران امنیتی که البته خیلی هم برخورد محترمانهای داشتند، آمدند و ما را از کف میدان جمع کردند و گفتند: «بیایید کنار ماشین تا توضیحات را خدمتتان بدهیم.» رفتیم کنار ماشین و با هم صحبت کردیم. خودشان هم هیچ دلیلی برای قانع کردن ما نداشتند و عملاً راضی به این روند بودند، اما چه کنیم که زمان داشت از دست میرفت. مردمی که آن شب آنطور به ما هجمه آوردند، بعدها خودشان دیدند چه اتفاقی افتاد! ما آن موقع با احترام به آنها میگفتیم: «ما خودمان دانشجوی همین دانشگاههای مطرح و سراسری تهرانیم؛ بیسواد نیستیم! رهبر عزیزمان خودش در دیدارهایش با دانشجویان به ما اجازه داده و میفرمودند: شما باید مطالبه کنید؛ اینکه منتظر بمانید تا فقط نظر رهبر را بشنوید، کار را قفل میکند. کاری که به نظرتان درست است را جلو ببرید و از مسئولین مطالبه کنید. دانشجو باید پویا، فعال و مطالبهگر باشد.» هرچقدر این حرفها را با احترام کف خیابان میگفتیم، گوش شنوایی نبود؛ تا اینکه کمکم با عدول از مرزهای حقه ایران و شروط مذاکراتی که رهبرمان پاسدارشان بود، همه دیدند که نگرانِ ما کاملاً بهحق بود... احساس رعب و خوفی که آن روزها نشان داده شد، قطعاً در جنگهای آینده ضربههای به مراتب بدتری به ایران و ایرانیان خواهد زد. اما همان شبها در میدان انقلاب، دیدیم یکسری از دانشجویان هم با پلاکاردهایی با همین مضامین ایستادهاند. یک شب که با طلقهایمان ایستاده بودیم، آقایی با مشتی پلاکارد در دست از جلوی ما رد شد. احساس کردیم دغدغهمان یکی است و میتوانیم همافزایی کنیم. رفتیم جلو و سر صحبت باز شد؛ فهمیدیم از اعضای بسیج دانشجویی دانشگاه امیرکبیر هستند. پرسیدیم چطور میتوانیم به هم کمک کنیم؟ گفتند: «ما میتوانیم مقوا تهیه کنیم، شما هم که خطاط دارید، بنشینیم با هم بنویسیم.» قرار شد موضوعات مهم را محور قرار دهیم و مواضعمان را جوری انتخاب کنیم که از خطوط قرمز رهبری رد نشود، اما کاملاً تبیینگرانه و روشنگر باشد. از قضا بعدها فهمیدم برادر خودم هم که در دانشگاه امیرکبیر درس میخواند، با این بچهها حشر ونشر داشته و آشنا از آب درآمدند! اینطور بود که فعالیت ما رسماً با بچههای کانال «فریاد خیابان» همراه شد و از آنجا بود که دیگر احساس کردیم وقتش رسیده تا یک خطدهی منظم، منسجم و تشکیلاتی داشته باشیم. راوی: الناز برکاتی به نقل از زینب کاظمی #یالثارات_الخامنهای #باید_برخاست پایگاه نشر روایتهای مردمی از جنگ رمضان @ganj_history
روایتِ طلقهای ماندگار در قابِ دوربینها/ قسمت سوم چرا امتِ مبعوث، نسبت به روند مذاکرات نامحرم است؟ همون شبهای اول بعد از آتشبس، کفِ میدان انقلاب دور هم جمع شده بودیم و غصه میخوردیم. یکی از متنهایی که روی طلقهایمان نوشته بودیم و سرِ دست گرفته بودیم، این بود: «چرا امتِ مبعوث، نسبت به روند دقیق مذاکرات نامحرمند؟» و زیرش با خطی خوش اضافه کرده بودیم: «مسئولین محترم! با شفافسازی روند مذاکرات، از وحدت مردم صیانت کنید.» در همان اوج غصه و دغدغهمندی، ناگهان اتفاق بدی افتاد. آقایی با هیاهو و داد و بیداد به سمت ما آمد و فریاد کشید: «شما مگر سواد دارید؟ اینها اخبار محرمانه است! حق ندارید بخواهید و به شما هیچ ربطی ندارد که مسئولین به شما توضیح بدهند! شما نامحرم نیستید، اما دشمن هم نباید بشنود!» با خودم گفتم: بابا اینها دارند سر یک میز با دشمن مینشینند و صحبت میکنند، حالا ما شدیم نامحرم؟ چرا میگویید دشمن نباید خبردار بشود؟ مذاکره که اسرار جنگی نیست، یک روند کاملاً شفاف است... اما آنها فقط با داد و بیداد و هیاهو سر ما فریاد میزدند. متأسفانه بعضی از مردمی که از کنارمان رد میشدند، با دیدن این شلوغی فکر کردند ما این هیاهو را شروع کردهایم! آنها هم شروع کردند به توهین کردن... آن شب، غربت عجیبی را تحمل کردیم. بعد از داد و بیدادِ آن آقا، دو نفر از مأموران امنیتی که البته خیلی هم برخورد محترمانهای داشتند، آمدند و ما را از کف میدان جمع کردند و گفتند: «بیایید کنار ماشین تا توضیحات را خدمتتان بدهیم.» رفتیم کنار ماشین و با هم صحبت کردیم. خودشان هم هیچ دلیلی برای قانع کردن ما نداشتند و عملاً راضی به این روند بودند، اما چه کنیم که زمان داشت از دست میرفت. مردمی که آن شب آنطور به ما هجمه آوردند، بعدها خودشان دیدند چه اتفاقی افتاد! ما آن موقع با احترام به آنها میگفتیم: «ما خودمان دانشجوی همین دانشگاههای مطرح و سراسری تهرانیم؛ بیسواد نیستیم! رهبر عزیزمان خودش در دیدارهایش با دانشجویان به ما اجازه داده و میفرمودند: شما باید مطالبه کنید؛ اینکه منتظر بمانید تا فقط نظر رهبر را بشنوید، کار را قفل میکند. کاری که به نظرتان درست است را جلو ببرید و از مسئولین مطالبه کنید. دانشجو باید پویا، فعال و مطالبهگر باشد.» هرچقدر این حرفها را با احترام کف خیابان میگفتیم، گوش شنوایی نبود؛ تا اینکه کمکم با عدول از مرزهای حقه ایران و شروط مذاکراتی که رهبرمان پاسدارشان بود، همه دیدند که نگرانِ ما کاملاً بهحق بود... احساس رعب و خوفی که آن روزها نشان داده شد، قطعاً در جنگهای آینده ضربههای به مراتب بدتری به ایران و ایرانیان خواهد زد. اما همان شبها در میدان انقلاب، دیدیم یکسری از دانشجویان هم با پلاکاردهایی با همین مضامین ایستادهاند. یک شب که با طلقهایمان ایستاده بودیم، آقایی با مشتی پلاکارد در دست از جلوی ما رد شد. احساس کردیم دغدغهمان یکی است و میتوانیم همافزایی کنیم. رفتیم جلو و سر صحبت باز شد؛ فهمیدیم از اعضای بسیج دانشجویی دانشگاه امیرکبیر هستند. پرسیدیم چطور میتوانیم به هم کمک کنیم؟ گفتند: «ما میتوانیم مقوا تهیه کنیم، شما هم که خطاط دارید، بنشینیم با هم بنویسیم.» قرار شد موضوعات مهم را محور قرار دهیم و مواضعمان را جوری انتخاب کنیم که از خطوط قرمز رهبری رد نشود، اما کاملاً تبیینگرانه و روشنگر باشد. از قضا بعدها فهمیدم برادر خودم هم که در دانشگاه امیرکبیر درس میخواند، با این بچهها حشر ونشر داشته و آشنا از آب درآمدند! اینطور بود که فعالیت ما رسماً با بچههای کانال «فریاد خیابان» همراه شد و از آنجا بود که دیگر احساس کردیم وقتش رسیده تا یک خطدهی منظم، منسجم و تشکیلاتی داشته باشیم. راوی: الناز برکاتی به نقل از زینب کاظمی #یالثارات_الخامنهای #باید_برخاست پایگاه نشر روایتهای مردمی از جنگ رمضان @ganj_history
روایتِ طلقهای ماندگار در قابِ دوربینها/ قسمت چهارم مشقِ وحدت وسط معرکه بعد از آن اتفاق تلخ و هیاهویی که توی میدان انقلاب برایمان پیش آمد، یک لحظه به خودمان آمدیم. یاد کلام رهبر عزیزمان افتادیم که چقدر روی «وحدت جامعه» تأکید داشتند و میفرمودند باید از هر موضوعی که موجب نزاع و درگیری بشود، پیشگیری کرد. اگرچه مطالبات ما کاملاً بهحق بود و حرف دل امت حزبالله را میزدیم، اما تصمیم گرفتیم برای اینکه خدای نکرده فضای نزاع و تفرقه پیش نیاید، صحن اصلی و شلوغ میدان را ترک کنیم. به سمت سینما بهمن آمدیم؛ درست همانجایی که فضای بازتر و آرامتری داشت. چرا سینما بهمن؟ چون پیادهروی جلوی سینما مجالی عالی برای گفتگو بود. وقتی با پلاکاردهایی که روی طلقها نوشته بودیم آنجا میایستادیم، کمکم مردم آرامآرام نزدیک میشدند، میایستادند، نوشتهها را میخواندند و سرِ صحبت باز میشد. این فضا خیلی به ما کمک کرد تا به جای یکطرفه شعار دادن، بیشتر با مردم ارتباط بگیریم، مواضعمان را تبیین کنیم و منطق حرفمان را جا بیندازیم؛ نه اینکه فقط یک جنجال زودگذر به پا بشود و تمام! اتفاقاً اگر کسی هم میآمد که قصدش بحث علمی، منطقی و تبیینی نبود و فقط میخواست فریاد بکشد یا احساساتش را خالی کند، اصلاً با او وارد کلکل نمیشدیم. به او حق میدادیم، آرامی لبخند میزدیم و رهایش میکردیم؛ چون تمام غصهمان این بود که از بیرون، اجتماع ما بچهمذهبیها به نظر دعوا، درگیری و آشوب نیاید. تا جایی که در توانمان بود از این حرمت و آرامش حراست کردیم، اما در عین حال، حتی یک قدم هم از مطالباتِ صریحمان عقب ننشستیم. این کار شده بود سیرِ ثابتِ شبهای ما. اگرچه پایگاه و محله اصلی خودمان استاد معین بود و خیلی از شبها آنجا فعالیت میکردیم، اما بعد از یک مدت، با توجه به اهمیت اتفاقاتی که مرکز شهر میافتاد و هجمهای که روی ذهن مردم بود، حضورمان سمت میدان انقلاب و پیادهروی سینما بهمن خیلی پررنگتر و مدامتر شد تا نگزاریم صدای تبیین و روایتِ درست جنگ و آتشبس خاموش بشود. راوی: الناز برکاتی به نقل از زینب کاظمی #یالثارات_الخامنهای #باید_برخاست پایگاه نشر روایتهای مردمی از جنگ رمضان @ganj_history۵۱۱۱۱
تفنگ و شکلات مثل هر شب، ماشینمان را کنار خیابان پارک کردیم و پرچم به دست، به طرف جمعیت راه افتادیم. زیرِ لب تکبیرها را تکرار میکردم و پشت سر پسرهای هفت و سه سالهام راه میرفتم؛ همانها که ذرهای از شور هر شبشان کم نشده بود. تندتند راه میرفتند و بلندبلند «اللهاکبر» میگفتند. سهچهار متری با هم فاصله پیدا کرده بودیم. خیابان امن بود؛ پر از بسیجی. دورِ میدان، ناگهان بچهها جلوی یک بسیجیِ تفنگبهدست ایستادند. مثل همهی بسیجیهای خندهروی این روزهای میدان بود؛ مهربان و صمیمی. تفنگش را طوری پایین گرفته بود که قد پسرهایم به آن برسد. بچهها سر خم کرده بودند، انگار داشتند درون تفنگ دنبال چیزی میگشتند. با خودم گفتم حتماً دوباره کنجکاویشان گل کرده است. قدمهایم را تندتر برداشتم تا قبل از بیرون ریخته شدن دل و روده تفنگ، خودم را به آنجا رسانده باشم. جلوتر رفتم. با دیدن شکلاتها درون قنداقهی پلاستیکیِ تفنگ بادی، حسی وجودم را فرا گرفت؛ شبیه شرمندگی، چیزی بین غم و شادی، افتخار، شاید هم کمی دلسوزی. چند ثانیهای نگاهم روی تفنگ قفل ماند. کوتاهترین فیلم کوتاه جهان در ذهنم پخش شد؛ فیلمی از شجاعت، رشادت و خستگیناپذیری همهی برادران بسیجیام در همهی این سالها. نوبت به من رسید. قنداقهی تفنگ را سمت من گرفت: «خواهرم بفرما!» من هم شکلاتی برداشتم، هنوز لبخند به لب داشت. سورهی فتح را این روزها زیاد خواندهام. آیهی ۲۹ زبان حالشان بود:مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللهِ وَ الَّذِینَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْکُفَّارِ رُحَمَاءُ بَیْنَهُمْ
راوی: فرشته دانشمندی #تهران #یالثارات_الخامنهای #باید_برخاست پایگاه نشر روایتهای مردمی از جنگ رمضان @ganj_history۷۲۲۱۱
من مکانیک این روایتگریام؛ آمدهام صدای شهدای میناب شوم از همان روز اول که فهمیدم آمریکا با موشک مدرسه میناب را هدف قرار داده و دانشآموزانش را به شهادت رسانده، عزمم را جزم کردم تا صدای آن کودکان باشم. در یکی از همان اجتماعات روزهای اول، موکبی را دیدم که با چند عکس و یک نیمکت، یاد شهدا را زنده میکرد. اما تعداد این فرشتهها خیلی بیشتر از آن چند عکس بود. با خودم گفتم: «اینطور نمیشود صدای مظلومیتشان را به گوش دنیا رساند.» نگاهی به ماشینم انداختم و جرقهای در ذهنم شکل گرفت. بدنهی این ماشین میتواند تریبونی باشد برای آنهایی که دیگر نیستند. فضای بیشتری دارم؛ میتوانم صدایشان را به جایی برسانم. اسمم محمد چهارلنگ است. از عشایر بختیاری. با همین لباس بختیاری و ماشینی که عکس دانشآموزان میناب بر بدنهاش نقش بسته، به دل جاده زدهام. از بوشهر و خوزستان و فارس تا اصفهان، یزد و کرمان. در اجتماعات مردمی استانهای مختلف، روایتگر شهدای دانشآموز میناب هستم. ابتدا سی روز تمام در میناب ماندم؛ میان خانوادههای داغدار. میخواستم حقیقت را از نزدیک لمس کنم. تا دو ماه، پسر ۱۱ سالهام نیز همراهم بود. وقتی به میناب رسیدم، درد و رنج خانوادهها آنقدر سنگین بود که حس میکردم استخوانهایم زیر بار آن خرد میشود. سی روز، پای رنج و ضجههای تکبهتک مادران و پدران مینابی نشستم؛ پدرانی که قامتشان از غصه یکشبه خمیده شده بود. آنجا بود که مصممتر شدم برای این فریادهای بیصدا، برای غربت مادرانی که هنوز هم به مدرسه شجرهطیبه میروند و بچههایشان را صدا میزنند، صدایی باشم. این مادران وقتی ناامید از کوچهپسکوچههای میناب برمیگشتند، دلشان نمیآمد پا به خانه بگذارند. با همان جسم خسته، دوباره راهی مدرسهی ویرانشده میشدند و کنار آوارها مینشستند. آنقدر بچهها را صدا میزدند که نایی برایشان باقی نمیماند... شغلم را رها کردم تا صدای شهیدان میناب باشم. هزینههای این مسیر را هم از پسانداز شخصیام میدهم. اندوختهای که برای تعویض ماشینم کنار گذاشته بودم، حالا خرج این سفر شده است اما مردم ایران هم به من لطف دارند و خانهشان را برای استراحت در اختیارم میگذارند. من این همه محبت را فقط در ایران و ایرانی میبینم. محمد چهارلنگ حالا در مسیر مشهد است، اما فراتر از این مسیر را در سر دارد: «حتی بعد از مشهد تصمیم دارم با همین ماشین و عکسهایی که نماد مظلومیت دانشآموزان میناب است، به کشورهای خارجی هم بروم. از عراق و کربلا شروع میکنم. این تصمیم قطعی من است. برای ادامه مسیر، همچنان که تا الان از هزینه هیچ ارگانی استفاده نکردهام، باز هم از خودم هزینه میکنم. فقط مسئولان مرا در کارهای خروج از کشور و هماهنگیهای اولیه یاری کنند تا بتوانم دنیا را از مظلومیت شهدای میناب باخبر سازم.» #یالثارات_الخامنهای #باید_برخاست پایگاه نشر روایتهای مردمی از جنگ رمضان @ganj_history۳۳۳۳۱۱
تحول برجامی وسط بلوار ایستاده بود. به پلاکارد توی دستش نگاه کردم؛ نوشته بود: «مدیریت تنگه هرمز با ماست، چه با محاصره چه بیمحاصره.» دو دل بودم برای اینکه بروم سمتش. یک لحظه چشمم خورد به قرآن توی دستش. همانطور که پلاکارد را با دست چپش بالا گرفته بود، با دست راست قرآنش را با دو انگشت باز کرد و ذکر گفت؛ یا شاید آیهای را خواند. رفتم پیش. جوان شهررضایی آنقدر خوشرو و خوشاخلاق بود که به درخواستم برای مصاحبه نه نگفت. همانجا که پلاکارد را بالا گرفته بود، صحبت کردیم. با گروه جهادی آمده بود برای کمک به زائران. آدم علمی بود و قبلاً توی شرکتی کار میکرد که در رقابت با شرکت آمریکایی فعالیت داشت. حتی یک اختراع هم در زمینهی ساخت خودکار فضایی ثبت کرده بود. توی سوالاتی که ازش پرسیدم، جایی اشاره کردم به تغییر و تحول شخصی. با لهجهی شیرین اصفهانیاش گفت: «زمان ریاستجمهوری خاتمی، من طرفدار گفتوگوی تمدنها بودم. میگفتم چرا نباید صحبت کرد. باید بریم با آمریکا و همهی دنیا صحبت کنیم. باید تعامل کنیم. اون زمان هم رهبری مخالف گفتوگو با آمریکا بودن. ولی من با رهبری مخالف بودم؛ میگفتم داره اشتباه میکنه.» «گذشت تا اینکه بعد از برجام، وقتی بچهی دومم تو راه بود، شرکتمون به خاطر تحریمها و شرایط بعد از برجام مجبور شد تعدیل نیرو کنه و من رو از شرکت بیرون کردن. خیلی شرایط بدی داشتم. تحت فشار بودم. شغلم رو از دست دادم و در به در دنبال کار میگشتم.» و اینجا بود که لبخندش تلخ شد، اما با همان حالِ آرام ادامه داد:«بعد از این اتفاق فهمیدم واقعاً حق با آقا بود. رهبری چیزهایی رو میدیدن که امثال ما نمیدیدیم. ما نباید با آمریکا مذاکره کنیم.»
راوی: پویان حسننیا #یالثارات_الخامنهای #باید_برخاست پایگاه نشر روایتهای مردمی از جنگ رمضان @ganj_history۱۷۳گنج/ روایتهای مردمی از جنگ روایتِ طلقهای ماندگار در قابِ دوربینها/ قسمت چهارم مشقِ وحدت وسط معرکه بعد از آن اتفاق تلخ و هیاهویی که توی میدان انقلاب برایمان پیش آمد، یک لحظه به خودمان آمدیم. یاد کلام رهبر عزیزمان افتادیم که چقدر روی «وحدت جامعه» تأکید داشتند و میفرمودند باید از هر موضوعی که موجب نزاع و درگیری بشود، پیشگیری کرد. اگرچه مطالبات ما کاملاً بهحق بود و حرف دل امت حزبالله را میزدیم، اما تصمیم گرفتیم برای اینکه خدای نکرده فضای نزاع و تفرقه پیش نیاید، صحن اصلی و شلوغ میدان را ترک کنیم. به سمت سینما بهمن آمدیم؛ درست همانجایی که فضای بازتر و آرامتری داشت. چرا سینما بهمن؟ چون پیادهروی جلوی سینما مجالی عالی برای گفتگو بود. وقتی با پلاکاردهایی که روی طلقها نوشته بودیم آنجا میایستادیم، کمکم مردم آرامآرام نزدیک میشدند، میایستادند، نوشتهها را میخواندند و سرِ صحبت باز میشد. این فضا خیلی به ما کمک کرد تا به جای یکطرفه شعار دادن، بیشتر با مردم ارتباط بگیریم، مواضعمان را تبیین کنیم و منطق حرفمان را جا بیندازیم؛ نه اینکه فقط یک جنجال زودگذر به پا بشود و تمام! اتفاقاً اگر کسی هم میآمد که قصدش بحث علمی، منطقی و تبیینی نبود و فقط میخواست فریاد بکشد یا احساساتش را خالی کند، اصلاً با او وارد کلکل نمیشدیم. به او حق میدادیم، آرامی لبخند میزدیم و رهایش میکردیم؛ چون تمام غصهمان این بود که از بیرون، اجتماع ما بچهمذهبیها به نظر دعوا، درگیری و آشوب نیاید. تا جایی که در توانمان بود از این حرمت و آرامش حراست کردیم، اما در عین حال، حتی یک قدم هم از مطالباتِ صریحمان عقب ننشستیم. این کار شده بود سیرِ ثابتِ شبهای ما. اگرچه پایگاه و محله اصلی خودمان استاد معین بود و خیلی از شبها آنجا فعالیت میکردیم، اما بعد از یک مدت، با توجه به اهمیت اتفاقاتی که مرکز شهر میافتاد و هجمهای که روی ذهن مردم بود، حضورمان سمت میدان انقلاب و پیادهروی سینما بهمن خیلی پررنگتر و مدامتر شد تا نگزاریم صدای تبیین و روایتِ درست جنگ و آتشبس خاموش بشود. راوی: الناز برکاتی به نقل از زینب کاظمی #یالثارات_الخامنهای #باید_برخاست پایگاه نشر روایتهای مردمی از جنگ رمضان @ganj_history
روایتِ طلقهای ماندگار در قابِ دوربینها/ قسمت چهارم مشقِ وحدت وسط معرکه بعد از آن اتفاق تلخ و هیاهویی که توی میدان انقلاب برایمان پیش آمد، یک لحظه به خودمان آمدیم. یاد کلام رهبر عزیزمان افتادیم که چقدر روی «وحدت جامعه» تأکید داشتند و میفرمودند باید از هر موضوعی که موجب نزاع و درگیری بشود، پیشگیری کرد. اگرچه مطالبات ما کاملاً بهحق بود و حرف دل امت حزبالله را میزدیم، اما تصمیم گرفتیم برای اینکه خدای نکرده فضای نزاع و تفرقه پیش نیاید، صحن اصلی و شلوغ میدان را ترک کنیم. به سمت سینما بهمن آمدیم؛ درست همانجایی که فضای بازتر و آرامتری داشت. چرا سینما بهمن؟ چون پیادهروی جلوی سینما مجالی عالی برای گفتگو بود. وقتی با پلاکاردهایی که روی طلقها نوشته بودیم آنجا میایستادیم، کمکم مردم آرامآرام نزدیک میشدند، میایستادند، نوشتهها را میخواندند و سرِ صحبت باز میشد. این فضا خیلی به ما کمک کرد تا به جای یکطرفه شعار دادن، بیشتر با مردم ارتباط بگیریم، مواضعمان را تبیین کنیم و منطق حرفمان را جا بیندازیم؛ نه اینکه فقط یک جنجال زودگذر به پا بشود و تمام! اتفاقاً اگر کسی هم میآمد که قصدش بحث علمی، منطقی و تبیینی نبود و فقط میخواست فریاد بکشد یا احساساتش را خالی کند، اصلاً با او وارد کلکل نمیشدیم. به او حق میدادیم، آرامی لبخند میزدیم و رهایش میکردیم؛ چون تمام غصهمان این بود که از بیرون، اجتماع ما بچهمذهبیها به نظر دعوا، درگیری و آشوب نیاید. تا جایی که در توانمان بود از این حرمت و آرامش حراست کردیم، اما در عین حال، حتی یک قدم هم از مطالباتِ صریحمان عقب ننشستیم. این کار شده بود سیرِ ثابتِ شبهای ما. اگرچه پایگاه و محله اصلی خودمان استاد معین بود و خیلی از شبها آنجا فعالیت میکردیم، اما بعد از یک مدت، با توجه به اهمیت اتفاقاتی که مرکز شهر میافتاد و هجمهای که روی ذهن مردم بود، حضورمان سمت میدان انقلاب و پیادهروی سینما بهمن خیلی پررنگتر و مدامتر شد تا نگزاریم صدای تبیین و روایتِ درست جنگ و آتشبس خاموش بشود. راوی: الناز برکاتی به نقل از زینب کاظمی #یالثارات_الخامنهای #باید_برخاست پایگاه نشر روایتهای مردمی از جنگ رمضان @ganj_history
روایتِ طلقهای ماندگار در قابِ دوربینها / قسمت پنجم از طلقهای انقلاب تا رنگینکمانِ آزادی اصل و مبنای کار ما از همان اول، «تبیین» بود؛ اما تبیین که همیشه با حرفهای خشک و جدیِ بزرگسالانه پیش نمیرود! وقتی دور هم جمع شده بودیم، ایدههای قشنگ و بکری از سمت خانمهای گروهمون رو شد. دو تا از بانوانِ هنرمندمان که استعداد فوقالعادهای در کاریکاتور و تصویرسازی داشتند، پیشنهادی دادند که مسیر کار را جذابتر کرد: تولید محتوای متناسب برای کودکان. گاهی حرفهایی که اگر بزرگترها بزنند کمتر شنیده میشود، وقتی از زبان هنر و دست یک کودک بیرون میآید، هزار بار بیشتر اثر میگذارد و به دل مینشیند. همین شد که یک خطِ جدید و پرانرژی به داستانِ پلاکاردنویسیمان اضافه کردیم. دخترانِ گل و پرانرژیمان در این شبها پا به پای ما رشد کردند؛ آنقدر بزرگ و پای کار شدند که خودشان ایده میدادند، دست به قلم میشدند و پلاکاردهای خلاقانه و جالب میساختند. تمام روز، صحنه اصلی کار ما مسجدالمهدی بود؛ جایی که هر روز حجم بالایی از این پلاکاردها با عشق طراحی و آماده میشد تا برای معرکه شبانه دست خالی نباشیم. شبها که میشد، دامنه کارمان از پیادهرو سینما بهمن گسترهتر میشد و به میدان انقلاب و میدان آزادی میرسید. آنجا میزهای «پلاکاردنویسی صلواتی» را برای مردم و تجمعکنندگان برپا میکردیم. استقبال مردم بینظیر بود، اما قشنگترین صحنهها زمانی رقم میخورد که بچهها و نوجوانها سمت میزها میآمدند. با چه شوقی قلم به دست میگرفتند و پای کار میآمدند! شاهکار اصلی، همان بخش کوچکی از هنر بانوان مسجدالمهدی بود که شبها در میدان آزادی توزیع میشد؛ طرحها و نوشتههایی که با استقبال فوقالعاده مردم، بهخصوص کودکان و نوجوانان نازنین روبهرو شد و نشان داد که اگر هنر و تبیین دست به دست هم بدهند، پایههای وحدت چقدر شیرین و محکم ساخته میشود. راوی: الناز برکاتی به نقل از زینب کاظمی #یالثارات_الخامنهای #باید_برخاست پایگاه نشر روایتهای مردمی از جنگ رمضان @ganj_history۴۲۱
تحولی از دل روستای بدره از شهرستان بدره در استان ایلام آمده بودند؛ یکیشان با لحنی که هنوز لرزش آن صبح تلخ در آن پیدا بود گفت: «تا چند ساعتی باورمون نمیشد. فکر میکردیم دروغ است و منتظر بودیم تکذیب کنند. حس خیلی بدی بود. نزدیکهای ساعت پنج صبح بود که تیتر خبری زدند. قبلش شایعه بود، اما هنوز رسمی اعلام نشده بود...» مدام جمعیت را نگاه میکرد؛ انگار منتظر چیزی بود، یا شاید هم هنوز در آن ساعت ۵ صبح مبهم گیر کرده بود. او همیشه آرزوی دیدار داشت، اما تقدیر، دیدار را به روز تشییع موکول کرده بود: «من همیشه آرزوی دیدار آقا را داشتم، اما زمانی که در قید حیات بودند، توفیق پیدا نکردم. الان خداروشکر میکنم که توانستم در مراسم تشییعشان حضور داشته باشم. وگرنه حسرتش تا ابد برایم میماند.» سفر از ایلام تا تهران، مسیری پرپیچوخم بود: «به دلیل کمبود امکانات، نمیتوانستیم با خودرو یا وسیلهی شخصی بیاییم. به دنبال کاروانی بودیم که ظرفیت داشته باشد. به همهی آشنایان سپرده بودیم. تا اینکه یک روز از ناحیهی بسیج تماس گرفتند و گفتند برای کسانی که تمایل دارند، وسیله جور کردهاند. آن لحظه انگار دنیا را به من دادند. فکر نمیکردم با توجه به محدودیتها بتوانم بیایم، اما انگار آقا طلبیدند.» با اینکه ساعات زیادی بیخوابی کشیده بود، کلمات را چنان با تأکید ادا میکرد که انگار تازه از خواب برخاسته بود: «دیروز حوالی ساعت ۱۳ حرکت کردیم و امروز حوالی ۵:۳۰ صبح به تهران رسیدیم. مسیر خیلی سخت بود. از دیروز حتی یک وعده غذای گرم نخوردیم؛ اما به عشق آقا حتی یکبار هم فکر گرسنگی به سرم نزد. حتی دو روز است استراحت هم نکردیم. صبح که رسیدیم تهران، نگران بودیم که نکند دیر برسیم، برای همین بلافاصله با مترو خودمان را به میدان انقلاب رساندیم. وقتی به انقلاب رسیدیم، دیگر تاب نداشتم. انتظار خیلی سخت است. میدانستم مسیر تشییع از ولیعصر است. پیاده تا چهارراه ولیعصر رفتم تا شاید زودتر آقا را ببینم، اما آقا نیامد. دوباره به اینجا، یعنی میدان انقلاب، در کنار همکاروانیهایم برگشتم و باز هم منتظر آقا هستم.» وقتی صحبت از برکت خون شد، لحنش عوض شد. او که در روستای خود فعال فرهنگی بود، از زنی گفت که زمانی یک منتقد صریح بود: «من به چشم خودم دیدم افرادی را که از ولایت و دین فاصله گرفته بودند، ولی به برکت خون آقا مسیر درست را پیدا کردند. در روستایمان دختری سیساله است که وقتی در گروههای فرهنگی ما بحث میشد، همیشه علیه نظام و رهبری موضع میگرفت. حتی وقتی میرفتیم از مغازهاش خرید کنیم، چون میدانست ما طرفدار رهبری هستیم، به آقا اهانت میکرد تا ما را اذیت کند... اما بعد از جنگ و شهادت آقا، همین خانم به سراغم آمد و گفت"درسته که این مدت در گروه بحثهایی کردیم، ولی این الان نگاهم تغییر کرده است. متوجه شدم که جمهوری اسلامی واقعاً اقتدار دارد و نگاهم به رهبر شهید تغییر کرد. از این به بعد هر موقع جنس خواستی یا نذری داشتی، بیا از خودم بگیر تا من هم در این ثواب سهمی داشته باشم... ."» راوی: حنانه سادات مطلبی #یالثارات_الخامنهای #باید_برخاست پایگاه نشر روایتهای مردمی از جنگ رمضان @ganj_history۲۱۱
علی رأسی... بدو بدو اومد، با خواهش و تمنا گفت: «پرچمتون رو میشه بدید به من؟ برای سر در موکبم میخوام!» طبیعتاً نمیشد نه گفت. گرفت و برد. با ذوق زدش بالای ورودی. دست گذاشت روی سرش و گفت: «علی رأسی...» راوی: فاطمه رایگانی #اربعین #یالثارات_الخامنهای #باید_برخاست پایگاه نشر روایتهای مردمی از جنگ رمضان @ganj_history۲۲۱