گ
بازارسال شده از
داستان یک پرواز بیبازگشت «تو شهید نمیشوی»، به چاپ سیوچهارم رسید کتاب «تو شهید نمیشوی»، روایتی از خاطرات شهید مدافع حرم، محمودرضا بیضایی که به همت انتشارات راهیار به چاپ رسیده بود در ایام هفتمین نمایشگاه مجازی کتاب به چاپ سیوچهارم رسید. اینکتاب دربرگیرنده روایتهای احمدرضا بیضایی، نویسنده کتاب و برادر شهید محمودرضا بیضایی از فراز و فرودهای یک زندگی با برکت، کودکی و نوجوانی، مسجد و مدرسه تا دانشگاه و پادگان، تبریز تا تهران و از تهران تا شام است؛ نویسندهای که به دلیل فعالیت در تبیین حق به دلایل نامعلوم بیش از یک سال و سه ماه در کشور ترکیه بازداشت و زندانی شده است.شهید بیضایی با آغاز جنگ در سوریه از سال ۱۳۹۰ برای یاری جبهه مقاومت و دفاع از حریم آلالله(ع) عازم سوریه شد و ۲۹ دی ۱۳۹۲ همزمان با سالروز میلاد پیامبر اعظم(ص) و امام جعفرصادق(ع) در منطقه قاسمیه دمشق در نبرد با تروریستهای تکفیری به شهادت میرسد. عنوان اینکتاب اشاره به وقایع زندگی و گفتگوی شهید بیضایی با یکی از دوستانش دارد که بیضایی در آن، پیش از آخرین سفر به سوریه گفته بود اینسفر بازگشتی نخواهد داشت.مطالعه خبر در آنا: ana.ir/004RH1 تهیه کتاب «توشهید نمیشوی» با تخفیف ویژه نمایشگاه کتاب و ارسال رایگان + هدیه ویژه عماریار @Rahyarpub | Link
امضا در وقت اضافه دلم در گرو خطبهای بود که آقا بخوانند. برای همین پایم را توی یک کفش کردم که مهریه فقط چهارده سکه باشد. آن زمان، مهریهها به سال تولد رسیده بود؛ مثلاً ۱۳۶۰ سکهی بهار آزادی. اما دایی و خواهرم پیش از من این رسم را شکسته بودند و آقا با چهارده سکه، عقدشان کرده بود؛ برای همین من هم دلم را صابون زدم که این اتفاق دوباره بیفتد. نزدیک نیمه شعبان بود و در آن شلوغیهای قبل از عید، هنوز مدارکمان آماده نشده بود. باید زودتر همه امضاها را در محضر میزدیم تا نوبتمان در بیت قطعی شود. سمیه، دوستم، گفت: «میخوای خواهرم به یکی از نزدیکان آقا بگه؟» منظورش دختری بود که چهار سال از ما کوچکتر بود و در مدرسه ما درس میخواند. من هم از خداخواسته معطل نکردم. مدارک که آماده شد؛ زحمت رساندنشان را سپردیم به دستهای او؛ و او هم با تواضع و مهربانی، واسطه وصال ما شد. موعد عقدمان شب نیمهی شعبان شد و اسممان، بهخاطر همان پیگیریهای دقیقهی نودی، ته فهرست و دستنویس اضافه شده بود. وقتی وارد شدم دیدم که پدر و مادرها عقب نشستهاند و عروس و دامادها جلو. جا توی اتاق عقد کم بود؛ اما من برای آنکه نزدیکتر باشم، از میان عروسهایی که دوزانو نشسته بودند، عبور کردم و خودم را به صف اول رساندم. همین که نشستم، آقا آمدند و پیش پایشان بلند شدم. آن لحظات چنان محوشان شده بودم که ثانیهای نتوانستم ازشان چشم بردارم. آقا سریع مراسم را شروع کردند. یکییکی اسمها را صدا زدند و با نگاه، دنبال عروس گشتند تا وکالت را مستقیم از خودش بگیرند. یکی شرط میگذاشت و بله میگفت، یکی از امام زمان(عج) اجازه میگرفت. دست آخر رسیدند به ته فهرست و اسم من. نامم را که صدا زدند، با مکثی کوتاه، چشم در چشم نگاهم کردند. یکهو قند توی دلم آب شد؛ تمام بدنم گر گرفت و بیهیچ شرطی، بله را گفتم. صیغهی محرمیت من و همسرم که جاری شد، آقا رو به همگیمان توصیه کردند که پایههای زندگیمان را با محبت محکم کنیم. توصیهای که تا همین حالا، زندگیمان را رجبهرج بالا برده. یک زندگی مشترک ۲۸ ساله که مدیون محبت کسی است که راه را برایمان هموار کرد؛ مدیون دختری که چهار سال از ما کوچکتر بود، اما کاری کرد بزرگتر از سن و سال ما. واسطه نجیب و متواضعی که نامش بود: شهید بشریسادات حسینی خامنهای. راوی: مهدیه یونسی پایگاه نشر روایتهای مردمی از جنگ رمضان @ganj_history۴۲۱۶۴۳
یه کشتی می تونه شهید بشه؟ از خودم میپرسم: ممکنه یه ابزار شهید بشه؟ من این سوال رو قبلا هم یک جایی شنیدم. درسته، امیر حبیب الله سیاری توی یکی از خاطراتش این سوال رو میپرسید. کلیدواژهها را توی نت جست و جو میکنم و چشم می دوزم به مانیتور. «روزهای آغاز جنگ بود، دشمن بعثی یورش بی امان خود را به خرمشهر آغاز کرده بود، شهر در آستانه سقوط بود، ما به عنوان تکاوران نیروی دریایی که در منطقه حضور داشتیم، تمام همت و تلاش خود را مصروف به دفاع از شهر و نجات آن کرده بودیم. سنگرهای خود را در میدان فرمانداری شهر مستقر کرده بودیم، خط مقدم نبرد ما با دشمن خیابان 45 متری بود. موقعیت محل و منطقه بسیار حساس بود، چون با فتح خیابان 45 متری و تسخیر میدان فرمانداری، شهر کاملا در دست دشمن قرار می گرفت. شهید بزرگوار «اسماعیل شعبانی» به عنوان تنها تیربارچی یگان ما بود، علاقه زیادی به تیربار داشت و همیشه به ما می گفت: «تا وقتی من زنده هسـتم، تیربارم کار می کند و شما صدای آن را می شنوید، اگر روزی صدای آن قطع شد، بدانید که من و تیربارم با هم شهید شده ایم، من و تیربارم هرگز از هم جدا نخواهیم شد». درست همینجای ماجرا امیر که آن روز تکاوری جوان است از خودش میپرسد، مگه یک اسلحه میتونه شهید بشه؟ و چند شب بعد: «یک شب که فشار دشمن زیاد بود، دیدیم که شهید شعبانی تیربار خود را به همراه مقدار زیادی مهمات بردوش گرفته و به طرف جایگاه استقرار جهت تیراندازی به دشمن می رود.او رفت، بعد از مدتی کوتاه صدای تیربار شعبانی را مجدد به گوش شنیدیم. ساعت حدود سه نیمه شب بود که متوجه شدم، صدای تیربار شهید شعبانی قطع شده، نگران شدم، از جایم برخاستم و به طرف محل استقرار او به راه افتادم. وقتی به محل استقرار او رسیدم، با صحنه بسیار عجیبی روبرو شدم. شهید بزرگوار شعبانی بر اثر اصابت آتشبار دشمن به شهادت رسیده بود، چگونگی شهادت او به این نحو بود که بر اثر اصابت ترکش و گلوله بر تیربار شعبانی، تیربار قطعه قطعه شده بود و به بدنش فرورفته بود، گویی جزئی از بدن او شده بود.» حالا من دارم به عاقبت ناو قهرمان دنا فکر می کنم. به نظرم دنا هم شهید شده، مثل تیربار اسماعیل. اصلا همان 20 شهیدی که رد و نشانی ازشان پیدا نشد، جاویدالاثر ها، از شخصیت جنگنده ی دنا حرف می زدند. خیلی اُخت شده بودند. آن قدر که با هم شهید شده اند. راوی: محدثه بلند همت #بوشهر پایگاه نشر روایتهای مردمی از جنگ رمضان @ganj_history۳۳۱۳۹۲۱بازارسال شده از
شاهکارهای راهیار که مهر تایید رهبر شهید انقلاب را گرفتند بسته ویژه و پیشنهادی از آثار انتشارات راهیار که نگاه رهبر انقلاب را به خود خیره کردند در نمایشگاه مجازی کتاب و ارسال رایگان + هدیه ویژه عماریار حوض خون | روایتی تکاندهنده و زنانه از ایثار و جهادِ رختشوی خانه اندیمشک در دفاع مقدس؛ جایی که عشق، لکههای خون را از تن جبهه میشست + متن تقریظ رهبر شهید سرباز روز نهم | جستاری دقیق و پرکشش در زندگی سراسر مجاهدت و خستگیناپذیرِ شهید مدافع حرم، مصطفی صدرزاده؛ الگوی ناب جوان مؤمن انقلابی + متن تقریظ رهبر شهید سلولهای بهاری | داستان شگفتانگیز و الهامبخشِ جهاد علمی دکتر حسین بهاروند؛ روایتی از فتح قلههای دانش سلولهای بنیادی در بستر انقلاب + متن یادداشت رهبر شهید @Rahyarpub | Link
چفیهتان را به من میدهید؟ دکتر مینو اصلانی، رئیس پژوهشکده زنان دانشگاه امام حسین(ع)، در این روایت دستاول، از دو تجربه شخصی میگوید که یکسویش وفای به عهد یک رهبر الهی است و سوی دیگرش، لبخند رضایت او به توانمندی زنان در تراز انقلاب اسلامی. در هفته بسیج سال ۹۴ بهاتفاق فرمانده و مسئولان سازمان بسیج محضر مبارک حضرت آقا رسیدیم. قبل از ورود به حسینیه امام خمینی (ره) توفیق دیدار کوتاهی در حیاط پشت حسینیه حاصل شد، حضرت آقا همانطور که تشریف میبردند به سمت حسینیه، محضرشان عرض کردم: آقا چفیهتان را به من میدهید؟ فرمودند: بعد از مراسم. مراسم حدود سه ساعت طول کشید، ارائه مطالب توسط بسیجیان نخبه، گزارش عملکرد توسط فرمانده بسیج، مداحی و شعرخوانی حماسی بسیجیان و سپس سخنرانی قائد عظیمالشأن . پس از سخنرانی و شوری که بسیجیان هنگام دیدار دارند، گریهها و لبخندها، شعارهایی از سر عشق و ارادت، خلاصه همه به هم آمیخته بود و فضایی دلنشین میان رهبر شهیدمان و بسیجیان ایجاد کرده بود. به یکباره حضرت آقا به یکی از برادران محافظ با اشاره انگشت سبابه بهطرف من اشاره کرده و فرمودند: چفیه را به آن خانم بدهید و دقیقاً به سمت من اشاره فرمودند؛ لذا محافظ آقا مستقیم چفیه را به دست من رساند. گریه امانم نمیداد. واقعاً برایم شگفتانگیز بود که چگونه بعدازاین جلسه سنگین و طولانی حضرت آقا یادشان ماند که از ایشان درخواست چفیه کردم که البته این حقیر چون راهی به عالم معنا ندارم درکم در همین حد است اما آقای ما که تمامعیار مرد الهی است و ویژگی انسانهای وارسته و به خدا پیوسته جز این نیست. اما دو مسئله در این میان خیلی به نظرم جلوه داشت. اول اینکه حضرت آقا به قول خود وفا کرد و پس از مراسم چفیه را برایم فرستاد که عمل به قول و عهد و پیمان شیوه پیامبران و اولیا الهی است. دوم هوش و استعداد و حافظه فوق العاده ایشان که بعد از آن جلسه و گفت و شنودها این موضوع را فراموش نکردند و سوم اینکه پیوند ناگسستنی میان امام و امت وجود دارد که هیچ تئوری علمی نمیتواند آن را تبیین کند و این فقط در فرهنگ تشیع قابلدرک است. لعیا بغدادی پایگاه نشر روایتهای مردمی از جنگ رمضان @ganj_history۳۲۵۳۲۲۱
مهسا؛ مربی پرورشی که شب سالگرد ازدواجش به خاک سپرده شد مهسا رنجبری، متولد ۱۳۷۶ و دانشآموختهٔ مهندسی صنایع، امسال از میان سه داوطلب، به عنوان مربی پرورشی دبستان شهدای رهپویان خلیج فارس میناب برگزیده شد؛ همان مدرسهای که طبقهٔ اولش پسرانه و طبقهٔ دومش دخترانه بود. مادرش مریم صادقی، او را فرزند ارشد، اجتماعی، هنرمند، سادهزیست، خیرخواه و بیتوقع توصیف میکند؛ دختری که حلقه اتصال فامیل بود و هنرمندی که از سیاهقلم تا شیرینیپزی و آرایشگری را بلد بود. روحیهٔ پرتلاشش چنان بود که در ساخت خانه کنار پدر دیوار رنگ میکرد و در مغازهٔ کامپیوتریاش نیز کمک او بود. اهل تجملات نبود و با یک جشن ساده به خانه بخت رفت. آرزو داشت کارگاه خیاطی برای زنان فامیل و آشنا راه بیندازد تا وضع مالیشان بهتر شود. تقدیر اما به گونهای دیگر رقم خورد؛ خانواده چهار روز تمام در جستوجوی پیکرش بودند، و سرانجام درست در شب چهارمین سالگرد ازدواجش، او را به خاک سپردند. شبی که قرار بود جشن بگیرند اما به سوگ نشستند. مادر داغدارش که برای اولین بار در روز معلم پا به درون مدرسه گذاشت، تازه عمق فاجعه را درک کرد؛ گودال عظیمی که «قتلگاه» ۱۶۸ کودک معصوم، معلم، والدین بود، همانجا که از مهسا تنها قرص صورتی از دل خاک بیرون کشیده شد. او در میان آوارها به دنبال لنگه کفش مهسا گشت اما هیچ نشانی نیافت. تنها چیزی که از او باقی مانده، صدایی است که هنوز در گوش مادر زنده است و پسری دو سالونیمه که باید از مادرش، فقط قصه بشنود. جهان بانو #میناب پایگاه نشر روایتهای مردمی از جنگ رمضان @ganj_history۵K۲۳۵۷۲۱۵۱۰۷۷۱۱۱۱
مادری با طعم باروت و آغوش / روایت یک تصویر مقتدرانه بی معطلی میپرسم: «خودتون بگید، از آن لحظهای که تصمیم گرفتید با ۲ فرزند خردسال در این رژه باشکوه حاضر بشید.» با صدایی که حالا جان گرفته، پاسخ میدهد: «راستشو بخواین، غیرتِ این روزها دیگه کوچیک و بزرگ نمیشناسه. صبح زود، پسر ۵ سالهام علیرضا رو بیدار کردم، لباس بسیجیاش را تنش کردم و با تفنگ اسباببازیاش راهیش کردم تا در کنار پدرش باشه؛ دلم میخواد که بچه هام از همین حالا بدونن که ایستادن در کنار حق، مرد میخواد. خودمم با معصومهی ۳ ماههام در جمع بانوان حاضر شدم تا به همه اونهایی که چشم طمع به این کشور دارن، نشون بدم که ما خانمها، هر جا که پای اعتقاد و وطنمون در میون باشه، در هر شرایطی که باشیم، حضور داریم. نوزاد برای ما مانع مقاومت نیست، بلکه آینده بچه هامون خودِ انگیزه ست.» دوباره پرسیدم: «تو اون شلوغی و هیاهوی رژه، معصومه کوچولو اذیت نشد؟ چطور تونستی هم مراقب اون باشی و هم سلاح به دست بگیری؟» خنده کوتاهی میکند که بوی مادرانگی میدهد: «معصومه رو مجهز آورده بودم؛ جاش که تمیز بود و شکمشش هم سیر، بچه رو طوری به سینهم چسبونده بودم که انگار صدای ضربان قلبم رو با همه وجودش میشنوه، به همین خاطر آرومِ آروم بود. اما راستشو بخواین، اسلحه خیلی سنگین بود. نسبت به بقیه خانمها، من بارم مضاعف بود؛ هم باید وزن دخترکم رو تحمل میکردم و هم سنگینی سلاح رو، چند ساعت ایستادن دشوار بود، اما خدا توان میداد. هر جا لازم بود شعار میدادم و هر جا باید ساکت میبودیم، زیر لب ذکر میگفتم. گاهی وسط رژه، معصومه رو ناز میدادم، صدای خندههای شیرین دخترکم بلند میشد و من دوباره قوت میگرفتم تا به مسیر ادامه بدم.» راوی: امسلمه فرد |#گیلان #رشت پایگاه نشر روایتهای مردمی از جنگ رمضان @ganj_history۴۹۱۰۵۲۱
عزیزترین میهمانان حج امسال در صحن مسجدالحرام، زائر مصری با دیدن پرچم ایران روی چادر یک خانم ایرانی، با لبخند و اشتیاقی فریاد زد: «یا الله… ایرانی!» بعد جلو آمد، دستش را فشرد و گفت: «به خدا قسم، شما دل مسلمانها را شاد کردید.» کنار صفا و مروه، مردی از اندونزی به زائر قمی گفت: «شما قهرمانید. همه جا درباره ایران حرف میزنند.» در مدینه، کنار قبر پیامبر(ص)، زائر پاکستانی دستش را روی شانه روحانی ایرانی گذاشت و آرام گفت: «ایران امروز عزت مسلمانهاست.» این روزها در منا، میان چادرهای سفید و خیابانهای شلوغ منتهی به جمرات، هر جا پرچم سهرنگ ایران دیده میشود، نگاهها فرق میکند. بعضی فقط لبخند میزنند. بعضی سلام میکنند. بعضی درخواست عکس یادگاری دارند. یکی از مدیران کاروانها که سالها تجربه حج دارد، میگوید: «من حجهای زیادی دیدهام، اما امسال فرق دارد. مردم جوری دیگر با ایرانیان برخورد دارند و با افتخار از ایران میگویند.» در مسیر رمی جمرات، جوانی از بوسنی وقتی فهمید زائران کناری ایرانی است، گوشی را بالا آورد و گفت: «فقط یک عکس، برای ایران.»کمی جلوتر، چند زائر آفریقایی دور یک پیرمرد ایرانی حلقه زده بودند. یکی از آنها به انگلیسی شکسته میگفت: «ایران پاور مسلمین.» بعضی از این حجاج شاید تا چند ماه پیش، فقط اسم ایران را شنیده بودند. اما حالا تصاویر موشکهای ایرانی، ایستادگی مقابل اسرائیل و پاسخ به آمریکا، نام ایران را تا دورترین کشورها برده است.یکی از زائران تعریف میکرد: «جوانی از نیجریه گوشی را درآورد و فیلم حمله موشکی ایران را نشانم داد. بعد دستش را روی قلبش گذاشت و گفت: ما برای شما دعا کردیم.» حج امسال در کنار عبادت و حس و حال معنوی، موسم روایت است. روایت زائرانی که فقط برای انجام مناسک حج به سرزمین وحی مشرف نشدهاند. آنها رفتهاند تا روای حقیقت باشند. راوی ملتی که با وجود تهدیدها، باز هم به دعوت خدا پاسخ داد. راوی مردمی که زیر سنگینترین فشارها و بمباران رژیم صهیونیستی و آمریکا عقب ننشستند و حالا حتی در سرزمین وحی نامشان با احترام برده میشود. یکی از روحانیون کاروان میگفت: «امسال هر زائر ایرانی یک رسانه و روایت زنده از ایران است.» و واقعاً همینطور است. راوی: مریم سادات آجودانی پایگاه نشر روایتهای مردمی از جنگ رمضان @ganj_history۶۹۱۶۱
پدری که دختر مجروحش را تنها گذاشت #ببینید | روایتی از لحظات تلخ و نفسگیر بیمارستان لامرد پس از بمباران شهر پایگاه نشر روایتهای مردمی از جنگ رمضان @ganj_history۱۷۵
روایت جنگی که با هدف نابودی حزبالله شروع شد، اما با پیروزی مقاومت به پایان رسید…همه چیز آماده بود؛ از دولتهای عربی تا G8، از آسمان تا زمین، همه آمده بودند تا کار حزبالله را تمام کنند. اما سید گفت: «اگه شهرهای ما رو بزنید، ما هم شهرهای شما رو میزنیم.» برگرفته از کتاب سفیر قدس پایگاه نشر روایتهای مردمی از جنگ رمضان @ganj_history۵۴