بله | کانال گنج‌/ روایت‌های مردمی از جنگ

۲۱ مهر

پرچمی روی دوش...

ردِ نگاه مرد را که دنبال کردم، به فائزه رسیدم؛ داخل حیاط حسینه، با کیکی در دستانش که دو شمع روی آن بود. مرد که همان مجری مردمیِ تجمع شصت‌نفره‌مان بود، نگاهش را از فائزه به ما انداخت و درحالی‌که مخاطبش ما و شاید عابران بودند، گفت:

«زمان جنگ ایران و عراق، جنگ هشت سال طول کشید؛ اما زندگی متوقف نشد؛ مردم جشن می‌گرفتند و عروسی می‌کردند. آن زمان، خودشان را با جنگ هماهنگ کردند و حالا که ما هم چندین ماه است در جنگیم، باید خودمان را با آن هماهنگ کنیم؛ مراسم‌هایمان باید با این شرایط سازگار شود و زندگی باید با قوت ادامه پیدا کند.»

هم تجمعی‌ها سرشان را به سمت فائزه چرخاندند، یک نفر پرچم را گذاشت روی شانه‌اش و دست زد، پیرمردی که همیشه روی صندلی تاشویش می‌نشست و پرچم تکان می‌داد، بلند شد و چند قدم جلو آمد تا میز و ماجرا را بهتر ببیند. ما با صدای بلند که در بین صدای مداحی گم می‌شد تبریک می‌گفتیم. اما بچه‌ها هنوز نفهمیده بودند! مشغول بازی بودند.

مرد دوباره رو به کوچه کرد و فریاد زد: «بچه‌ها از کوچه بیایید بیرون، بیایید اینجا!» و با دست، کنار خودش را نشان داد. اما بچه‌ها محلش ندادند. کیک روی میز سفید پلاستیکیِ وسط پیاده‌رو بود و چندین فشفشه هم کنارش قرار داشت، اما آن‌ها هنوز متوجه حضور کیک نشده بودند و ته کوچه جمع شده بودند؛ تا اینکه یکی از آن‌ها داد زد: «کیییییک!»

مجری منتظرشان نشد و ادامه داد: «امشب تولد فاطمه یاس خانم و داداشش علی‌آقا است. از طرف اهالی تجمع خیابان پاسداران تولدتون مبارک باشه بچه‌ها. برای سلامتی و عاقبت‌ بخیری‌شان اول صلوات بفرستید و بعد دست بزنید.»

حالا بچه‌ها دور میز جمع شده بودند و بالا و پایین می‌پریدند و ما از همان کنار خیابان، پرچم به دست نگاهشان می‌کردیم. مداحی تمام شد و نوبت آهنگ «مردم دمتون گرم» رسید. بچه‌ها فشفشه‌ها را از روی میز برداشتند و یکی برایشان روشن می‌کرد؛ قدونیم‌قد فشفشه‌ها در دستشان بود. فشفشه‌ها که سوختند و جیغ و داد بچه‌ها که تمام شد، حالا نوبت دعای فرج بود؛ دعای استغاثه به امام زمان در میانه‌ی تولدی که در خیابان گرفته شده بود. کیک را بردند داخل همان حسینه تا به تعداد برش بزنند.

رفتم کنار فائزه. توی ذهنم بود که چرا اینجا؟ وسط خیابان! سوالم را که شنید، سرش را کج کرد و با چشم‌هایی تنگ، به نوک درختان چنار کنار خیابان پاسداران نگاه کرد. کمی لب‌هایش را پیچاند، سپس نگاهش را برگرداند و زل زد توی چشمم و گفت:

«ما هر شب تو خیابانیم. دقیقاً از ده اسفند... یه شب هم قضا نشد! حتی زیر بمب! مدل زندگی‌مون عوض شده؛ دیگه شب‌ها مهمونی نمی‌گیریم، مهمونی خانوادگی فقط ظهر جمعه است. پارسال‌ها شب مهمونی می‌گرفتم، اما امسال نمی‌شد. نمی‌شد بمونم خونه و مثل همیشه تولد بگیرم؛ انگار نه انگار که آقا شهید شده و ما وظیفه خیابون رو داریم. خب بچه‌ها هم کوچیکن و انتظارداشتن تولد بگیرم... برای همین به همه گفتم شب بیان اینجا، تولد تجمعی، که بچه‌ها هم غافلگیر بشن.»

حرفش که تمام شد، با دست مادر و پدرش را نشان داد؛ خواهر و داماد و بچه‌های خواهرش هم از پایه‌های اصلی و همیشگی تجمع پاسداران بودند. چند نفر دیگر هم مهمان داشتند، علاوه بر همه‌ی تجمعی‌ها. همه کم‌کم از اطراف جمع شدند کنار در حسینه، همان محل پذیرایی چای و نذری‌های آخر تجمع.

آقای مجری باز بلندگو را برداشت و گفت: «حالا نوبت کادو ما به بچه‌هاست، کادویی از طرف تجمعی‌ها. همتون یه صف اینجا وایستین.» و با دستش خط نامرئی‌ای روی عرض پیاده‌رو کشید. بچه‌ها بی‌معطلی دویدند و روی همان خط ایستادند. مرد دو تا وسیله در فاصله دو متری بچه‌ها گذاشت که من تا به حال ندیده بودم؛ وقتی آتش را روشن کرد، فهمیدم چه خبر است. بغل‌دستی‌ام گفت: «آخ جون، آتش‌بازی عروسی!»

چند ماشین نیش ترمز زدند و سرشان را داخل پیاده‌رو کشیدند. یک نفر گفت: «الان می‌گن علاوه بر پول و غذا، بهشون کیک هم می‌دن و براشون آتش‌بازی هم راه می‌ندازن.» و خندیدند.

بعد از ۷ ماه عادت کرده بودیم. من اما با دیدن ترقه‌ها، به صبح ۹ اسفند فکر کردم؛ صبحی که بعد از آن زندگی ما جور دیگر شد، یک مبدأ تاریخی جدید که حتی تولد‌هایمان را هم با قبل متفاوت کرد. به نبودنی که هنوز به آن عادت نکرده‌ایم و... نمی‌خواهیم عادت کنیم! ....تا روز موعود!

راوی: عارفه رضائی

#امت_مبعوث

#یالثارات_الخامنه‌ای

#باید_برخاست

پایگاه نشر روایت‌های مردمی از جنگ رمضان