م
درسهایی که اعراب از ترکیه باید بگیرند: روندشناسی تحول روابط ترکیه – اسرائیل (۱۹۸۰–۲۰۲۶) از شراکت راهبردی تا تقابل منطقهای#خط_روندبخش سوم
روند:
پس از حدود یک قرن از #فروپاشی_عثمانی و شکلگیری نظم جدید در منطقه غرب آسیا، اکنون به نظر میرسد در شرایط پس از جنگ رمضان، این منطقه در آستانه تغییرات تاریخی بنیادین قرار گرفته است.نقطه کلیدی این تغییر، رژیم صهیونسیتی و مناسبات آن با کشورهای منطقه است.پیشینه:
️ در طول یک قرن پیش، به مرور رژیم صهیونسیتی به عنوان «پاسگاه» نظم هژمونیک غرب به ویژه آمریکا در منطقه جعل شد.در پی شکستهای متعدد اعراب از رژیم، ترکیه فرصت را مهیا دید و برای پذیرفته شدن در اتحادیه اروپا و فرو رفتن هر چه بیشتر در نظام تمدنی غرب، به توسعه روابط با رژیم صهیونسیتی پرداخت. اما عملا پس از نیم قرن، به تقابل لاجرم با یکدیگر کشیده شدهاند. امری که هیچ یک از دو طرف نخواسته و نمیخواهند؛ اما الزامات جهانی و منطقهای بر آنان تحمیل شدهاست.الگو:
به نظر میرسد کشورهای عربی منطقه دقیقا همان مسیر را در پیش گرفتهاند؛ در سودای هضم شدن در هاضمهی تمدن غرب و غربیشدن، سیاست برقراری رابطه با رژیم را تعقیب کردند: شراکت پنهانی: ابتدا شکلگیری همکاریهای اطلاعاتی و امنیتی به صورت پنهانی. (درست مانند مرحله یکم مناسبات ترکیه-اسراییل.) شراکت علنی و راهبردی: سپس علنی کردن رابطه و توسعه مناسبات به سطح تعاملات اقتصادی و سیاسی و نظامی. (مانند پیمان ابراهیم و توافقات نرمالیزاسیون عبری - عربی)معمولا هر شراکت با اسرائیل در ابتدا اقتصادی و امنیتی شروع میشود. (مانند دهه ۹۰ ترکیه).
فروپاشی شراکت و آغاز رقابت محدود: با تغییر ساختار قدرت جهانی و منطقهای، شراکتهای گذشته علیرغم میل باطنی! به رقابت ژئوپلیتیکی تبدیل میشود. (مانند اتفاقی که برای ترکیه در ماجرای محور مقاومت و سوریه و داعش و کردها افتاد و امروز برای اعراب پس از طوفان الاقصی و جنگ رمضان محتمل است.) تبدیل رقابت به تقابل محدود ژئوپلیتیک: پس از توسعه و قویتر شدن کشورهای عربی، رقابتهای ژئوپلیتیک آنان با رژیم صهیونسیتی برجسته خواهد شد. به ویژه با توجه به رقابتهای جدی که بین عربستان و امارات شکل گرفته، روند انتقال قدرت از غرب به شرق، بحرانهای درونی و جهانی غرب و ... میتواند روابط کشورهای عربی با رژیم صهیونسیتی را علیرغم میل باطنی! از سطح رقابت بر سر منافع، به سطح منازعات ژئوپلیتیک بکشاند. (درست مانند ماجرای شکلگیری محور یونان–قبرس–اسرائیل علیه ترکیه و متحدانش، منازعات ژئوپلیتیک در سوریهی پس از بشار اسد، تلاش ترکیه برای گسترش حوزه نفوذ نوعثمانیگری و ...) گسترش تقابل و قرار گرفتن در آستانه تخاصم ژئوپلیتیک: با تضعیف آمریکا و غرب، توسعه شرقگرایی، توسعهطلبی منطقهای و فرامنطقهای برخی کشورهای عربی مانند عربستان و امارات، طرح اسراییل بزرگ رژیم صهیونسیتی و ... تقابل رژیم صهیونسیتی با کشورهای عربی میتواند به سطح خصومت هم برسد. (مانند تنشهای جدی که در ماجرای جنگ رمضان بین ترکیه و رژیم صهیونسیتی به وجود آمده است.) در نهایت محتمل است کشورهای عربی شبیه روندی که ترکیه طی کرده است، از شریک ← رقیب ← حریف ← (دشمن) را در نسبت با رژیم صهیونسیتی بپیمایند. تجویز راهبردی:در این مسیر، جنگ رمضان و قدرتنمایی ایران یک تیغ دولبه است: هم میتواند منجر به همگرایی این کشورها با یکدیگر و رژیم صهیونسیتی شود، هم میتواند منجر به واگرایی آنان با رژیم گردد. هدایت این مسیر به سمت واگرایی منطقه با رژیم، نیاز به سیاست جامع، پیچیده و بسیار فعالانهی ایران در نسبت با رژیم و کشورهای منطقه دارد.مشق استراتژی | حسام الدین حائری زاده@haerizadeh_h۴بازارسال شده از
برگرفته از یک توئیت:امروز صادقانه از یک مقام ایرانی در ایران پرسیدم:
«آیا آنها لبنان را رها کردهاند؟»این پاسخ او بود و واقعاً از اینکه چنین سؤال احمقانهای پرسیدم، احساس شرمندگی میکنم.لطفاً بخوانید:آیا ایران لبنان را رها کرده است؟آنها جلوی ساخت نیروگاهها توسط ایران را گرفتند تا لبنان به خودکفایی انرژی برسد، سپس گفتند ایران شما را رها کرده است.آنها مانع ساخت سدها توسط ایران شدند، ابتدا در مناطق مسیحی، و پشتپرده درخواست پول کردند تا خودشان آنها را بسازند، اما همانطور که بخش زیادی از کمکها را دزدیدند، این پولها را هم اختلاس کردند، سپس گفتند ایران شما را رها کرده است.آنها مانع ورود مهندسان و پزشکان ایرانی به لبنان برای بازسازی شدند، سپس گفتند ایران شما را رها کرده است.آنها حسابهای بانکی ایران در لبنان را به بهانه تحریمهای آمریکا مسدود کردند و مانع رسیدن میلیاردها دلار به آسیبدیدگان و کسانی شدند که خانههایشان ویران شده بود، سپس گفتند ایران شما را رها کرده است.آنها پروازهای ایرانی به لبنان را متوقف کردند، و پیش از آن نیز مانع سوختگیری هواپیماهای ایرانی در فرودگاه بیروت شدند، سپس گفتند ایران شما را رها کرده است.آنها مسیر زمینی ارتباط ایران با لبنان را قطع کردند (برای مثال حمله در کحاله)، سپس گفتند ایران شما را رها کرده است.آنها سفیر لبنان را از ایران فراخواندند، سپس گفتند ایران شما را رها کرده است.آنها سفیر ایران را از لبنان اخراج کردند، سپس گفتند ایران شما را رها کرده است.آنها کمکهای انسانی و نظامی ایران، به میزان صدها تُن، را از رسیدن به لبنان بازداشتند، سپس گفتند ایران شما را رها کرده است.آنها با پاکستان تماس گرفتند تا مانع از آن شوند که ایران اعتبار برقراری آتشبس در لبنان را به دست آورد، و در عوض آتش و کشتار علیه مردم لبنان را ادامه دادند، سپس گفتند ایران شما را رها کرده است.آنها هر کاری که توانستند انجام دادند، و حتی کارهایی که نمیتوانم اینجا بیان کنم، فقط برای اینکه بعداً بگویند ایران شما را رها کرده است.نه، و هزار بار نه: ایران هرگز مقاومت در لبنان را رها نکرده و نخواهد کرد. این شما هستید که انسانیت، عزت و مردم خود را رها کردید و به آغوش آمریکا پناه بردید تا برای چیزی که ایران آماده بود به تمام لبنان بدهد، التماس کنید، اما از روی لجاجت آن را رد کردید، همانطور که همیشه.این حقایق باید برای همه روشن شود... شناسه نظام معترض در ایتا، بله و روبیکا:ꞋꞌꞋ✎ @MaysamAzarbakhsh ༺𑁍︎𑁍︎𑁍︎𑁍︎༻ معماری امنیتی آمریکا و رژیم صهیونسیتی از ۱۹۴۸ تا امروز️رژیم صهیونسیتی در جهان غرب، یک «استثنا» است. توضیح چرایی این موضوع در یادداشت جداگانهای ارائه خواهد شد انشاءالله. یادداشت کنونی تشریح اجمالی «کیفیت» این استثناگرایی فقط در بعد امنیتی و نظامی است. هر گونه طراحی برای مواجهه با این رژیم نیاز به اشراف کامل به این ساختار دارد. در این بین، روابط اسرائیل و ایالات متحده از همه خاصتر است و یک «معماری چند بعدی، چندلایهای و چندمرحلهای» است که طی ۷۵ سال تکامل یافته و امروز به شکلی رسیده که رژیم صهیونسیتی: برترین شریک امنیتی آمریکا در جهان تنها دارندهی قانون الزامآور «برتری کیفی نظامی QME» تنها غیرناتویی با دسترسی به فناوریهای فوقحساس و تنها کشوری که روابطش با آمریکا در چند سطح حقوقی، امنیتی، اطلاعاتی، سیاسی و فناورانه نهادینه شده است. کمی واضحتر:اسرائیل تنها کشوری در جهان است که:
برتری نظامی کیفیاش (QME) توسط کنگرهی آمریکا الزام قانونی دارد و رئیسجمهور آمریکا «مکلف» است آن را حفظ کند. هیچ کشور دیگری در جهان چنین حجم قوانین حمایتی الزامآوری برای دولت آمریکا ندارد!! کمک نظامی «ثابت، بلندمدت، تضمینشده و غیرمشروط» از دولت دریافت میکند. این مدل را آمریکا در بین همه کشورهای جهان فقط برای اسرائیل دارد!! نخستین غیرناتوییای است که به بسیاری از پروژههای مشترک دفاعی حساس دسترسی دارد. هیچ کشور دیگری شبیه این موقعیت نیست؛ حتی انگلیس به فناوریهای فوقحساس مثل F-35I با آزادی اسرائیل دسترسی ندارد!! شریک عملیاتهای سایبری و اطلاعاتی فوقمحرمانه است. در برخی حوزههای سایبری و هوش مصنوعی، ایالات متحده، اسرائیل را همسطح خود قرار داده است!! در ساختار فرماندهی عملیاتی ارتش آمریکا (CENTCOM) ادغام شده است. هیچ کشوری در جهان این کیفیت از ادغام در ساختار نظامی آمریکا را ندارد!! ذخایر نظامی آمریکا را با پروتکلی متفاوت در خاک خود دارد (WRSA-I). در اسناد رسمی و کلان NSS، NDS و اسناد پنتاگون، امنیت اسرائیل بخشی از امنیت ملی آمریکا تعریف شده است و این در مورد هیچ کشور دیگری صادق نیست!!#ارزیابی_راهبردی (Strategic Assessment)
برای فهم این مناسبات استثنایی امنیتی و نظامی پیچیده، عمیق و بسیار راهبردی، بین آمریکا و رژیم صهیونسیتی، باید روند ساخت تاریخی آنها را مرحلهبهمرحله بازسازی کرد. این بازسازی، شامل انواعی از توافقها، قوانین و اسناد رسمی است که در پیامهای بعدی شرح داده خواهند شد انشاءالله. ادامه را در نوشتهی بعدی بخوانید...مشق استراتژی | حسام الدین حائری زاده@haerizadeh_h۷ درهمتنیدگی امنیتی آمریکا و رژیم صهیونیستی در طول ۷۵ سال چگونه و چرا اسرائیل در ساختار غربی به یک «استثنا» تبدیل شد؟بخش دوم#ارزیابی_راهبردی (Strategic Assessment)
روابط اسرائیل و ایالات متحده، فراتر از یک اتحاد، درهمتنیدگی است؛ یک «معماری چندلایه، چندبعدی و چندمرحلهای» که ۷۵ سال طول کشیده تا تکامل یافته و به کیفیت کنونی برسد. امروز اسراییل بدون آمریکا نمیتواند باشد، آمریکا هم بدون اسراییل دچار شکست امنیت ملی است.برای فهم این وضعیت «استثنایی»، باید مسیر تاریخی–ساختاری این رابطه متقابل را مرحلهبهمرحله بازسازی کرد.️مرحله یکم: از ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۷«دوره تأسیس سیاسی و حمایت محدود امنیتی» دورهای که اسرائیل بیشتر از اروپا سلاح میگرفت، اما از آمریکا «مشروعیت سیاسی» نقش آمریکا در تأسیس دولت اسرائیل - آمریکا در ۱۴ مه ۱۹۴۸، تنها ۱۱ دقیقه پس از اعلام استقلال، اسرائیل را به رسمیت شناخت.- واشنگتن، با استفاده از نفوذ خود بر بلوک آمریکای لاتین و فرانسه، رأی کافی برای قطعنامههای سازمان ملل فراهم نمود.- جامعه یهودیان آمریکا و «صهیونیسم مسیحی» در حوزه سیاسی نقشی کلیدی داشتند. چرا کمک نظامی آمریکا در این دوره کم بود؟ دو دلیل ساختاری:- واشنگتن تا دهه ۶۰ میلادی، اصولاً سیاست ارسال سلاح به خاورمیانه نداشت (Containment Policy «سیاست مهار» شوروی). - آمریکا نگران بود کمک نظامی به اسرائیل، جنگ سرد را تشدید کند و شوروی را به سمت اعراب نزدیکتر کند.
بنابراین، اسرائیل در این دوران:
- هواپیماها و موشکهایش را عمدتاً از فرانسه و تا حدی بریتانیا گرفت. - برنامه هستهایاش را فرانسه ساخت (ریاکتور دیمونا ۱۹۵۶–۶۳) - ماجراهای نظامی مهم مثل سوئز ۱۹۵۶، تقریباً تمامش اروپایی بود.
اینها هیچکدام با نقش سیاسی آمریکا در سازمان ملل تناقض ندارد: آمریکا عمدتا حامی سیاسی بود تا امنیتی.
توافقهای رسمی دهه ۵۰ و ۶۰در این دوره تنها توافقهای «نرم» شکل گرفت:- کمکهای اقتصادی اولیه USAID (از مجموعه کمکهای خارجی آمریکا)- همکاریهای کشاورزی و فنی - توافقهای کوچک راداری - نخستین خطوط تبادل اطلاعات سطح پایین - آغاز فروش رسمی تسلیحات آمریکا به اسرائیل از ۱۹۶۶ مانند سامانه Hawk، فروش محدود هواپیماهای A‑4 و F‑4.
این دوره، هنگامی تمام میشود که اسرائیل در جنگ ۱۹۶۷ با اعراب پیروز شد و از نگاه آمریکا به «دارایی استراتژیک ضدشوروی» تبدیل گردید.
ادامه را در نوشتهی بعدی بخوانید...مشق استراتژی | حسام الدین حائری زاده@haerizadeh_h۳ درهمتنیدگی امنیتی آمریکا و رژیم صهیونیستی در طول ۷۵ سال چگونه و چرا اسرائیل در ساختار غربی به یک «استثنا» تبدیل شد؟بخش سوم#ارزیابی_راهبردی (Strategic Assessment)
️مرحله دوم: ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۳«دوره ایجاد پیوند امنیتی؛ پیش از نهادینه شدن کامل»جنگ یومکیپور، گلدا مایر، کیسینجر و تولد پارادایم QME جنگ ششروزه ۱۹۶۷ این جنگ با پیروزی رژیم صهیونیستی پایان یافت. پیروزی اسرائیل بر مصر، سوریه و اردن، وزن راهبردی اسرائیل را در نگاه آمریکا تغییر داد. نتیجه:- افزایش فروش سلاحهای مهم- افزایش سطح تبادلات اطلاعاتی- همکاری امنیتی محدود در مدیترانه- و آغاز ارزیابیهای استراتژیک آمریکا درباره قابلیتهای نظامی اسرائیل
اما هنوز «اتحاد ساختاری» شکل نگرفته بود.
جنگ یومکیپور ۱۹۷۳این جنگ، نقطه عطف واقعی روابط شد. در جریان جنگ یوم کیپور، اسرائیل در آستانه شکست نهایی قرار گرفته بود و معلوم شد بدون کمک آمریکا امکان دوام ندارد. گلدا مایر نخستوزیر رژیم صهیونیستی در خانهی خود، کیسینجر وزیر وقت خارجه آمریکا را ملاقات کرده و ضمن اذعان به این موضوع، حمایت تمام عیار نظامی آمریکا را دریافت نمود و از فروپاشی نجات یافت.دکترین کیسینجر: اسرائیل نباید هیچوقت دوباره در چنین وضعیتی قرار گیرد. عملیات «نیکل گرس» (Nickel Grass) بزرگترین پل هوایی نظامی آمریکا از جنگ جهانی دوم تا جنگ یوم کیپور- ارسال بیش از ۸۰۰۰ تن سلاح- تحویل ۲۲٬۰۰۰ قبضه مهمات- ارسال تانک، قطعات فانتوم، موشکهای هوابهزمین - انتقال شبانهروزی با هواپیماهای C‑5 و C‑141
اهمیت تاریخی:- برای نخستینبار آمریکا بهصورت عملیاتی برای نجات اسرائیل مداخله کرد. - این عملیات بذر تعهد امنیتی رسمی را کاشت. - کیسینجر بعداً گفت: «از این پس، امنیت اسرائیل، بخشی از امنیت ملی آمریکا است.»
تولد چهارچوب «برتری کیفی نظامی» اسراییلQME = Qualitative Military Edgeپس از جنگ یوم کیپور، واشنگتن به این جمعبندی رسید:
۱. اگر کشورهای عرب چند برابر اسرائیل جمعیت دارند،۲. و از شوروی سلاح انبوه میگیرند،۳. پس باید اسرائیل نیز همیشه «یک نسل» جلوتر از اعراب باشد.
این اصل به سیاست ثابت امنیت ملی آمریکا تبدیل شد:«اسرائیل باید در هر زمان، هر مکان و در هر حوزهٔ نظامی، یک شکاف تکنولوژیک ساختاری نسبت به همسایگان خود داشته باشد.»
این دکترین، بنیان قانونی–عملی QME شد.
این چهارچوب ابتدا غیررسمی (غیر حقوقی) بود از ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۹.بعدها تبدیل شد به: - قانون ۱۹۷۹- قانون ۱۹۸۵- و قانون تقویتشدهی ۱۹۹۹ و ۲۰۱۸
توافقهای رسمی دوره ۶۷–۷۳- تحویل تسلیحات سنگین پس از ۱۹۶۷- ایجاد خط ارتباطی امنیتی مستقیم - عقد توافق ۱۹۷۳ درباره هماهنگی امنیتی - تقویت انتقال سلاحهای پیشرفته - شکلگیری پیشنویس سیاست QME - تاسیس توافق امنیتی ۱۹۷۵ (پیشدرآمد کمپ دیوید)
ادامه را در نوشتهی بعدی بخوانید...مشق استراتژی | حسام الدین حائری زاده@haerizadeh_h۳ درهمتنیدگی امنیتی آمریکا و رژیم صهیونیستی در طول ۷۵ سال چگونه و چرا اسرائیل در ساختار غربی به یک «استثنا» تبدیل شد؟بخش چهارم#ارزیابی_راهبردی (Strategic Assessment)
️مرحله سوم: ۱۹۷۳ تا ۱۹۹۱«دوره نهادینهسازی و تثبیت اتحاد امنیتی–نظامی بین آمریکا و اسراییل» در این مرحله پرده عوض میشود: رابطه از «حمایت سیاسی و نظامی» به اتحاد استراتژیک و «ساختاری» امنیتی–نظامی تبدیل میشود. این مهمترین مرحله در کل تاریخ روابط آمریکا و رژیم است. محور نخست: توافق امنیتی ۱۹۷۵ U.S.–Israel Memorandum of Understandingنخستین تعهد رسمی آمریکا به امنیت اسرائیلاین همان سندی است که بعد از توافق جداسازی نیروها بین اسرائیل و مصر (Sinai II) صادر شد و آمریکا در آن متعهد شد:- هیچ فشار سیاسی عمده بدون هماهنگی بر اسرائیل وارد نکند،- کمکهای نظامی جبرانی بدهد،- اسرائیل را وارد یک چارچوب همکاری امنیتی پایدار کند.
یعنی آمریکا تعیین کرد زمین، امنیت، جنگ، صلح و مرزهای اسرائیل، بخشی از سیاست امنیت ملی ایالات متحده است.در یک کلام:
اسرائیل از یک متحد خارجی به عنوان یک «موضوع سیاست خارجی»، تبدیل شد به: «مؤلفهی داخلیِ امنیت ملی آمریکا و یک مولفهٔ ثابت در معماری امنیت ملی آمریکا در منطقهی موسوم به خاورمیانه.به بیان دیگر، از منظر آمریکا: قبل از ۱۹۷۵؛ اسرائیل = دوستی که ازش حمایت میکنی!بعد از ۱۹۷۵؛ اسرائیل = اندامی که اگر آسیب ببیند، خودت فلج میشوی!
این تفاوتِ حمایت، با ادغام امنیتی است.
محور دوم: کمپ دیوید (۱۹۷۸–۷۹)کمپ دیوید به عنوان چهارچوب توافقی بین مصر و رژیم (Camp David Accords) – سپتامبر 1978، که منجر به معاهدهی بین دو رژیم شد (Israel–Egypt Peace Treaty) – مارس 1979:
ما به ازای خروج مصر از جنگ، رژیم صهیونیستی ضمانت امنیت دریافت کرد و آمریکا ضلع سوم امنیت اسرائیل شد.
پس از کمپ دیوید، آمریکا برای اسراییل:
- شبکه کمک نظامی ثابت ایجاد کرد،- خط ارتباطی اطلاعاتی تقویت شد،- هماهنگی پنتاگون–وزارت دفاع رژیم IDF رسمی شد،- نظارت آمریکا بر ترتیبات امنیتی سینا دائمی شد.
این نخستینبار بود که «معماری امنیتی آمریکا در خاورمیانه» با «امنیت اسرائیل» گره خورد. محور سوم: تعیین وضعیت MNNA (۱۹۸۱) MNNA = Major Non-NATO Allدو سال پس از انقلاب اسلامی ایران یعنی در سال ۱۹۸۱ ، رژیم صهیونیستی به سطح «متحدِ اصلی و عمدهی غیرناتو» (Designation as MNNA) برای آمریکا درآمد. تعیین این عنوان، یک انقلاب حقوقی در روابط آمریکا و اسراییل بود:مبتنی بر بخشی از قانون Title 10 U.S. Code و بخش 517 از قانون کمک خارجی آمریکا (Foreign Assistance Act, FAA) این وضعیت (Status) در سال 1987 توسط کنگره ایجاد شد و بعدها گسترش یافت. اعطای این وضعیت به یک کشور خارجی در اختیار رئیسجمهور آمریکا است. به این ترتیب رژیم صهیونیستی بدون این که عضو ناتو باشد از مزایای امنیتی ویژه و حتی بالاتر از سطح ناتو برخوردار است:دسترسی اسرائیل به:- تسلیحات سطحبالای آمریکا،- پروژههای مشترک تحقیقاتی،- مشارکت در برنامههای دفاع موشکی،- حق ذخایر نظامی آمریکا در خاک اسرائیل (WRSA-I).
هیچ کشور غیرناتویی چنین موقعیتی ندارد جز معدود کشورها؛
اما نسخه اسرائیل فراتر از نسخهٔ عمومی MNNA است. محور چهارم: توافق همکاری راهبردی (۱۹۸۳)U.S.–Israel Strategic Cooperation Agreement(پس از تجاوز اسرائیل به لبنان در ۱۹۸۲ و در اثنای تدوین دکترین ریگان برای مهار شوروی)؛نخستین سند رسمی که اسرائیل را «شریک استراتژیک» (Strategic Partner) آمریکا تعریف کرد.شامل:- تشکیل «گروه مشترک سیاسی–نظامی» (JPWG)- هماهنگی در سیاستهای منطقهای- مقابله مشترک با تهدید «قدرتهای خارجی» در خاورمیانه (ضدشوروی)- تبادل اطلاعات سطح بالا- ایجاد مخازن پیشجنگی آمریکا در اسرائیل (WRSA‑I) برای ذخیرهسازی مهمات، سوخت، خودروهای زرهی و تجهیزات- نخستین همکاری رسمی در جنگ الکترونیک- تعهد آمریکا به تقویت توان بازدارندگی اسرائیل
در این مرحله، بذر QME کاشته شد که بعدها در ۱۹۸۷، ۱۹۹۸ و ۲۰۰۸ تبدیل به قانون شد.
محور پنجم: آغاز کمک نظامی ثابت (۱۹۸۵)- «سالانه و ثابت» شد،- حدود ۳.۵ تا ۴ میلیارد دلار تضمینشده،- یکسوم قابل خرج در صنایع نظامی اسرائیل (حمایت از صنایع بومی رژیم)
️ این دوره یک «تغییر پارادایم» بود؛چون از این دوره به بعد، رابطه دیگر فقط تصمیم رئیسجمهور یا وزیرخارجه نیست؛بلکه یک ساختار حکومتی ثابت در پنتاگون، سیا، وزارت خارجه، کنگره و صنایع نظامی با رژیم صهیونیستی است. ادامه را در نوشتهی بعدی بخوانید...مشق استراتژی | حسام الدین حائری زاده@haerizadeh_h۴ درهمتنیدگی امنیتی آمریکا و رژیم صهیونیستی در طول ۷۵ سال چگونه و چرا اسرائیل در ساختار غربی به یک «استثنا» تبدیل شد؟بخش پنجم و پایانی#ارزیابی_راهبردی (Strategic Assessment)
مرحله چهارم: ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۱«دوره ادغام کامل فناوری و اطلاعاتی بین آمریکا و رژیم صهیونیستی» گذار از عصر «جنگ سرد» به جهان جدید
زمینه ساختاری:«سیاست خاورمیانهای آمریکا» پس از جنگ سرد و فروپاشی شوروی روی سه محور تعریف شد:۱. مهار ایران که از جنگ تحمیلی بیرون آمده بود،۲. مدیریت روند صلح در نقاط باقیماندهی درگیری به نفع آمریکا،۳. مقابله با اشاعه موشکی و فناوریهای حساس.
اسرائیل در این معماری، تبدیل شد به: - شریک اصلی در مانیتورینگ منطقه، - شریک اصلی در پروژههای ضد موشکی، - شریک اصلی در ارزیابی تهدیدات منطقه.دستاوردهای ساختاری به نفع رژیم: - قانون «منع فروش سلاح به دشمنان اسرائیل» - همکاری اطلاعاتی سطح بالا (علیه ایران، عراق، سوریه) - تبادل دادههای ماهوارهای - شروع همکاریهای سایبری اولیه NSA–Unit8200 - کمک مالی مهاجرت یهودیان شوروی - تقویت قانون QME ۱۹۹۹ - همکاریهای ضدموشکی مانند توافق امنیتی ۱۹۹۶ Anti‑Missile Cooperation Agreement و برنامه موشکی ضد بالستیک Arrow-2مرحله پنجم: ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۶ «یکیسازی امنیت داخلی آمریکا با اسرائیل»2001 - Joint Counterterrorism Agreementپس از ۱۱ سپتامبر، در دوره به اصطلاح «جنگ علیه ترور» ساختار همکاری وارد سطح جدید شد: توافقنامه ضدتروریسم مشترک در سال ۲۰۰۱.
در این دوره، اسرائیل تبدیل شد به بهترین شریک آمریکا برای:- شناخت محیط تهدیدات خاورمیانه - مقابله با شبکههای غیردولتی - فناوریهای ضدترور - امنیت فرودگاهی - سایبر و جنگ الکترونیک
دستاوردهای ساختاری برای رژیم:- همکاری سایبری عمیق NSA–Unit8200 مانند پروژه Stuxnet. - همکاری FBI–Shin Bet - گسترش تبادل دادههای فضایی - پروژههای مشترک سقوط پهپادها، حسگرها، جنگ الکترونیک - گسترش همکاری امنیت داخلی آمریکا–اسرائیل (Homeland Security) - پروژههای پهپادی - برنامههای گسترده ضد موشکی مانند: Arrow Program (و پیکان ۳) برنامه پیکانDavid’s Sling فلاخن داودIron Dome گنبد آهنیناین پروژهها با بودجه مشترک آمریکا–اسرائیل توسعه یافتهاند.
اسراییل برای آمریکا فراتر از هر کشور دیگر:کنگره آمریکا در 2014 اسرائیل را به عنوان (MSP) Major Strategic Partner معرفی کرد. این جایگاه حتی از (MNNA) Major Non‑NATO Ally که مرزبانی به تحولات دوره سوم بود هم بالاتر است!مرحله ششم: ۲۰۱۶ تا امروز«دوره قفل شدن ساختاری» رابطه به حالت «نظام حکمرانی مشترک» رسیده است.
این مرحله ادامهٔ منطقی ۵ مرحله قبل است، اما عمیقتر و ادغامشدهتر.
محورهای کلیدی۱. یادداشت تفاهم MOU دهساله ۲۰۱۶:۳۸ میلیارد دلار کمک تضمینشده(بزرگترین بسته کمک نظامی آمریکا در تاریخ)اسرائیل قرار آمریکا تنها کشوری است که:کمک نظامی چندسالهی تضمینشده،و بدون نیاز به درخواست سالانه،دریافت میکند.۲. تقویت QME (قانون ۲۰۱۸) - هر فروش تسلیحاتی به عربستان، امارات، مصر، ترکیه باید سطح پایینتر از نسخه اسرائیلی باشد. - در صورت فروش مشابه، آمریکا موظف است سطح تسلیحات اسرائیل را بالاتر ببرد.
۳. انتقال اسرائیل به سنتکام (۲۰۲۱) - ادغام کامل اسرائیل در معماری عملیاتی آمریکا - دسترسی به شبکه راداری و هشدار زودهنگام - هماهنگی علیه تهدیدات منطقهای
🟧 جمعبندی نهاییتکامل ۷۵ سالهی روابط آمریکا و اسرائیل، چهار «پرش ساختاری» داشته است:
۱۹۴۸–۶۷: بهرسمیتشناسی سیاسی + حمایت محدود امنیتی، ۶۷–۷۳: پیوند امنیتی و تولد QME، ۷۳–۹۱: نهادینهسازی اتحاد امنیتی–نظامی، ۹۱–۲۰۱۶: ادغام اطلاعاتی–فناورانه، ۲۰۱۶ تا امروز: قفلشدن ساختاری و الزام قانونی.در طول این مسیر، دهها توافق امنیتی و قانون رسمی (بالغ بر ۴۰ مورد) ستون فقرات این معماری را ساختهاند و نتیجه نهایی:
اسرائیل از میان تمام کشورهای جهان، نزدیکترین و ممتازترین شریک امنیتی آمریکا است.
🟨 این «استثنا» محصول دههها ساختوساز لایهبهلایهی امنیتی در «سیاست خاورمیانهای آمریکا» است؛ سیاستی که امنیت اسرائیل را کاملا متناسب با تحولات نظام جهانی و نظم منطقهای، بخشی از امنیت ملی آمریکا تعریف کرده است.
علاوه بر نظام امنیتی، بین آمریکا و رژیم صهیونیستی، پیوندهای اقتصادی، علمی، تکنولوژیک، صنعتی و ... نیز وجود دارند که در یادداشتهای ارزیابی راهبردی بعدی اشاره خواهند شد انشاءالله.مشق استراتژی | حسام الدین حائری زاده@haerizadeh_h۸ تناقض جنگ؛ وسط میدان، به زور به جهنم نرویم! در میانهی یک جنگ تمامعیار،هزاران جوان، با آرزوهای بزرگ، خودشان را برای کنکور آماده میکنند؛ برای ورود به دانشگاه.برای نشستن در کلاسهایی که قرار است به آنها «علوم انسانی» یاد بدهند. بیش از نیمی از دانشجویان کشور در رشتههای علوم انسانی تحصیل میکنند؛یعنی میلیونها ذهن جوان!اما کدام علوم انسانی؟تا چه بخوانند؟ همان علومی که مبانیاش در همان تمدنی شکل گرفته که امروز مقابل ما ایستاده است.همان دستگاه فکریای که انسان را نه «عبد خدا»، بلکه «حیوانانگاری» از انسان دارد. تمام رشتههای علوم انسانی، انسان را حیوان، البته حیوانی پیچیدهتر تعریف کردهاند. (حیوان ناطق، حیوان مدنی، حیوان خداشونده، حیوان ...) در حالی که به تعبیر علامه جوادی، انسان «حیّ متألّه» است.
اینجاست که تناقض شروع میشود:از یک طرف میگوییم در جنگ تمدنی هستیم. از طرف دیگر، فرزندانمان را میفرستیم تا ذهنشان را با نظریهها و مبانی همان تمدن پر کنند! امام شهید، ۲۹ مهر ۱۳۸۹ هشدار داد: «علوم انسانی غربی ذاتاً مسموم است.»🦠 مسموم یعنی علمی که ظاهرش قشنگ و قانعکننده است، اما در حقیقت اغواکننده است. چون «مبنایش مادی، غیر الهی و غیر توحیدی است.» (امام خامنهای، ۱۳۹۳)️ خطر علم فاسد از هر فسادی بدتر است؛ چون جهل میسازد، جاهل فقط کسی نیست که چیزی نداند. بلکه جاهل کسی است که غلط بداند و خیال کند درست میداند.و جهل، در مقابل عقل، انسان را جهنمی میکند.@haerizadeh_h
این متن از علامه جوادی آملی را حتما بخوانید تا ببینید: چقدر «ساده» میشود بهشتی شد، در حالی که نظام دانشگاهی چقدر پیچیده، به اجبار به جهنم میبرد. تحصیلکردهها کمتر به بهشت میروند!خیلی از افراد هستند که به بهشت میروند؛ اما تحصیلکرده نیستند، این، برابر همان فطرتی که میداند چه چیزی خوب است و چه چیزی بد است عمل میکند. بیش از این هم که نیست، اکثری مردم هم همین هستند. اکثر اهل بهشت افراد ساده هستندخدا مرحوم حکیم خواجه طوسی را غریق رحمت کند! ایشان در شرح اشارات این حدیث را خوب معنا کرده است که «أَکْثَرُ أَهْلِ الْجَنَّةِ الْبُلْه» نه «بُلَهاء»! «بُلْه» جمع اَبله است. «أَکْثَرُ أَهْلِ الْجَنَّةِ الْبُلْه»، نه «بُلَهاء»، «بُلَهاء» استعمال نشد. «بُلْه» جمع اَبله است. فرمود اکثر اهل بهشت همین افراد ساده هستند. اینها هر چه که مراجعشان گفتند عمل میکنند، دیگر چه میخواستند بگویند. حالا مطالب علمی را نمیداند؛ اما این شخص نه بیراهه میرود نه راه کسی را میبندد. «اَبله»؛ یعنی «سلیم الصدر»؛ یعنی نقشه بکشد، حیله بزند، امروز این طور، فردا آن طور، این طور نیست. یا کشاورز است یا دامدار است، یا پیشهور است یا کاسب است، همین کار خودش را انجام میدهد. اکثر اهل بهشت اینها هستند. بازار مکّارهی علم و دانشجویی[در آن سو،] در روایات ما هم هست که عالم «علی شفا حفرة من النار» حرکت میکند؛ یعنی همین لبه جهنم است که اگر یک وقت افتاد، میافتد در آتش... بنابراین اکثر اهل بهشت همین مردم مؤمن هستند. وجوهات شرعی خود را میدهد، نماز خود را هم میخواند، روزه خود را هم میگیرد، حالا ممکن است چهار تا گناه صغیره هم بکند. در این بخشها هم فرمود کسانی که گناه کبیره ندارند، اگر مختصر لغزشی کردند ما میبخشیم: ﴿إِن تَجْتَنِبُوا کَبَائِرَ مَا تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُکَفِّرْ عَنکُمْ سَیِّئَاتِکُم﴾؛ سیّئات یعنی سیّئات صغیره. در همین بحث در آیه ۳۲ هم دارد که ﴿الَّذینَ یَجْتَنِبُونَ کَبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ إِلاَّ اللَّمَمَ﴾؛ یعنی گناهان صغیره دارند، ما میبخشیم. این وعده الهی است. بیتوبه! چون با توبه که گناهان کبیره را هم میبخشد، این خداست! آن وقت با این لطف الهی آدم جهنم برود تعجب است. فرمود ما بهشت را برای عادل خلق نکردیم، عادل آن است که نه گناه کبیره دارد نه گناه صغیره؛ اما اینها که گناه کبیره ندارند، یک اشتباهات جزئی دارند ما میبخشیم، ﴿الَّذینَ یَجْتَنِبُونَ کَبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ﴾ که اینها هم یک گناهان کبیره مخصوص هستند، ﴿إِلاَّ اللَّمَمَ﴾، یک گناهان جزئی مرتکب شدهاند، ﴿إِنَّ رَبَّکَ واسِعُ الْمَغْفِرَةِ﴾، البته بیتوبه، چون با توبه گناهان کبیره را هم میبخشد، این خداست! لذا وجود مبارک امام سجاد فرمود: من تعجب میکنم که کسی برود جهنم! «وَیْلٌ لِمَنْ غَلَبَتْ آحَادُهُ أَعْشَارَه»؛ وای به حال کسی که با این همه رحمت الهی، جهنم برود، چون گناه، یک کیفر دارد؛ اما هر یک حسنه، دَه پاداش دارد. فرمود چگونه میشود که یکیها بر دَه تاها پیروز میشود؟تفسیر تسنیم؛ سوره نجم، ذیل آیات ۳۰ تا ۳۲
مشق استراتژی | حسام الدین حائری زاده@haerizadeh_h۶۱۱ بسم الله الرحمن الرحیم واکاوی درهمتنیدگی نظامی و امنیتی آمریکا و رژیم صهیونیستی امشب حدود ساعت ۲۳ شبکه افقبرنامه قرارگاه جنگ
مشق استراتژی | حسام الدین حائری زاده@haerizadeh_h۶۱ بسم الله الرحمن الرحیم بررسی آخرین تحولات جنگ رمضان ، برای نوجوانان امشب حدود ساعت ۲۳ شبکه امید برنامه اشارهمشق استراتژی | حسام الدین حائری زاده@haerizadeh_h۴۱