#قرآن - أَنَا الغَفور
#نهج‌البلاغه، حکمت ۸۲، فيض‌السلام ۷۹
امام علی عليه‌السلام:
... لايَرْجُوَنَّ أَحَدٌ مِنْكُمْ إِلاَّ رَبَّهُ؛ وَ لايَخَافَنَّ إِلاَّ ذَنْبَهُ ...
«به هيچ کس اميد نداشته باش جز خدا؛ از هيچ چيز نترس جز گناه.»
https://imamali.inoor.ir/nahj/text/motto/403
نکته:
مولا علي استاد انسان‌شناسي است. عادت‌ها و آفت‌ها رو مي‌شناسه. ريزه‌کاري‌ها رو بلده. مي‌دونه اکثر مردم، چيزي رو گردن نمي‌گيرند؛ گردن خدا و بقيه مردم مي‌ندازند. مي‌دونه اين در ميون مردم رواج داره که بايد از خدا ترسيد؛ در حالي که خدا ترس نداره. ترسِ زياد از خدا، باعث دلسري و نااميدي ميشه. مثل اينکه بچه‌اي خطا کرده، از پدر و مادرش اونقدر بترسه که از خونه فرار کنه.
امام فرمود: از خدا نترس؛ بلکه برعکس، تنها اميدت خدا باشه که پشت و پناهته و منشأ بخشش و رحمت.
سوره حجر
نَبِّئ عِبادي أَنّي أَنَا الغَفورُ الرَّحيمُ (٤٩)
«بگو و خبر بده به بندگانم که من، غفور و رحيمم.»
- غفور کسيه که اهل چشم‌پوشي از گناه و خطاست. به رخت نمي‌کشه. منت نمي‌گذاره. تو سرت نمي‌زنه.
- عادَتُكَ الْإِحْسانُ إِليٰ الْمُسِيئينَ، وَ سَبِيلُكَ الْإِبْقاءُ عَليٰ الْمُعْتَدِينَ. (دعاي ماه رجب)
- نَبّي: نگفت اَنبِئ عبادي. بلکه با تشديد گفت، با تاکيد.
سوره نمل
... يا موسىٰ لاتَخَف، إِنّي لايَخافُ لَدَيَّ المُرسَلونَ (١٠) إِلّا مَن ظَلَمَ، ثُمَّ بَدَّلَ حُسنًا بَعدَ سوءٍ، فَإِنّي غَفورٌ رَحيمٌ* (١١)
««ای موسی! نترس! که فرستادگان در آستان من نمی‌ترسند، (۱۰) مگر کسی که ستم کند؛ سپس بعد از بدی، کار خوبی را جایگزین نماید. همانا که من بخشنده مهربانم. (۱۱)»
- موسي، نترس؛ محضر من جاي آرامش و امنيته. در حضور من از هيچي نترس.
سوره قصص
قالَ: رَبِّ إِنّي ظَلَمتُ نَفسي، فَاغفِر لي؛ فَغَفَرَ لَهُ، إِنَّهُ هُوَ الغَفورُ الرَّحيمُ (١٦)
«[موسی] گفت: «پروردگارا! من به خویشتن ستم کرده‌ام. پس مرا بیامرز.» پس [خداوند] او را آمرزید. به درستی که او آمرزنده مهربان است.»
- موسي اعتراف کرد و خطاي خودش رو گردن گرفت.
- "فَ" که اول "غفر" اومده، هم نشونه سرعت و انجامِ بلافاصله است، هم معلول و نتيجه است. يعني موسي اشتباهش رو گردن گرفت و قبول کرد؛ که نتيجتاً بخشيده شد.
- اگر از "سَوف" استفاده مي‌کرد، مي‌شد: به زودي مي‌بخشد. مثل:
سوره يوسف
قالوا: يا أَبانَا استَغفِر لَنا ذُنوبَنا، إِنّا كُنّا خاطِئينَ (٩٧) قالَ: سَوفَ أَستَغفِرُ لَكُم رَبّي، إِنَّهُ هُوَ الغَفورُ الرَّحيمُ (٩٨)
[فرزندان یعقوب] گفتند: «ای پدر! برای گناهانمان [از خداوند] آمرزش بخواه که به راستی ما خطاکار بودیم.» (۹۷) [یعقوب] گفت: «به زودی از پروردگارم برای شما آمرزش می‌طلبم، که او، خود آمرزنده و مهربان است.» (۹۸)
»» #حدیث - پنج سفارش کلیدی:https://ble.ir/iEslaam/8694005260605559229/1763629174544
#ترس #خوف #امید #غفران #غفور #موسی #علیيکشنبه ۱۵ شهریور ۱۴۰۵
#نهج‌البلاغه، حکمت ۸۲، فيض‌السلام ۷۹
امام علی عليه‌السلام:
... لايَرْجُوَنَّ أَحَدٌ مِنْكُمْ إِلاَّ رَبَّهُ؛ وَ لايَخَافَنَّ إِلاَّ ذَنْبَهُ ...
«به هيچ کس اميد نداشته باش جز خدا؛ از هيچ چيز نترس جز گناه.»
https://imamali.inoor.ir/nahj/text/motto/403
نکته:
مولا علي استاد انسان‌شناسي است. عادت‌ها و آفت‌ها رو مي‌شناسه. ريزه‌کاري‌ها رو بلده. مي‌دونه اکثر مردم، چيزي رو گردن نمي‌گيرند؛ گردن خدا و بقيه مردم مي‌ندازند. مي‌دونه اين در ميون مردم رواج داره که بايد از خدا ترسيد؛ در حالي که خدا ترس نداره. ترسِ زياد از خدا، باعث دلسري و نااميدي ميشه. مثل اينکه بچه‌اي خطا کرده، از پدر و مادرش اونقدر بترسه که از خونه فرار کنه.
امام فرمود: از خدا نترس؛ بلکه برعکس، تنها اميدت خدا باشه که پشت و پناهته و منشأ بخشش و رحمت.
سوره حجر
نَبِّئ عِبادي أَنّي أَنَا الغَفورُ الرَّحيمُ (٤٩)
«بگو و خبر بده به بندگانم که من، غفور و رحيمم.»
- غفور کسيه که اهل چشم‌پوشي از گناه و خطاست. به رخت نمي‌کشه. منت نمي‌گذاره. تو سرت نمي‌زنه.
- عادَتُكَ الْإِحْسانُ إِليٰ الْمُسِيئينَ، وَ سَبِيلُكَ الْإِبْقاءُ عَليٰ الْمُعْتَدِينَ. (دعاي ماه رجب)
- نَبّي: نگفت اَنبِئ عبادي. بلکه با تشديد گفت، با تاکيد.
سوره نمل
... يا موسىٰ لاتَخَف، إِنّي لايَخافُ لَدَيَّ المُرسَلونَ (١٠) إِلّا مَن ظَلَمَ، ثُمَّ بَدَّلَ حُسنًا بَعدَ سوءٍ، فَإِنّي غَفورٌ رَحيمٌ* (١١)
««ای موسی! نترس! که فرستادگان در آستان من نمی‌ترسند، (۱۰) مگر کسی که ستم کند؛ سپس بعد از بدی، کار خوبی را جایگزین نماید. همانا که من بخشنده مهربانم. (۱۱)»
- موسي، نترس؛ محضر من جاي آرامش و امنيته. در حضور من از هيچي نترس.
سوره قصص
قالَ: رَبِّ إِنّي ظَلَمتُ نَفسي، فَاغفِر لي؛ فَغَفَرَ لَهُ، إِنَّهُ هُوَ الغَفورُ الرَّحيمُ (١٦)
«[موسی] گفت: «پروردگارا! من به خویشتن ستم کرده‌ام. پس مرا بیامرز.» پس [خداوند] او را آمرزید. به درستی که او آمرزنده مهربان است.»
- موسي اعتراف کرد و خطاي خودش رو گردن گرفت.
- "فَ" که اول "غفر" اومده، هم نشونه سرعت و انجامِ بلافاصله است، هم معلول و نتيجه است. يعني موسي اشتباهش رو گردن گرفت و قبول کرد؛ که نتيجتاً بخشيده شد.
- اگر از "سَوف" استفاده مي‌کرد، مي‌شد: به زودي مي‌بخشد. مثل:
سوره يوسف
قالوا: يا أَبانَا استَغفِر لَنا ذُنوبَنا، إِنّا كُنّا خاطِئينَ (٩٧) قالَ: سَوفَ أَستَغفِرُ لَكُم رَبّي، إِنَّهُ هُوَ الغَفورُ الرَّحيمُ (٩٨)
[فرزندان یعقوب] گفتند: «ای پدر! برای گناهانمان [از خداوند] آمرزش بخواه که به راستی ما خطاکار بودیم.» (۹۷) [یعقوب] گفت: «به زودی از پروردگارم برای شما آمرزش می‌طلبم، که او، خود آمرزنده و مهربان است.» (۹۸)
»» #حدیث - پنج سفارش کلیدی:https://ble.ir/iEslaam/8694005260605559229/1763629174544
#ترس #خوف #امید #غفران #غفور #موسی #علیيکشنبه ۱۵ شهریور ۱۴۰۵
۱#حدیث - شرايط سخت سياسي
#نهج‌البلاغه خطبه ۵امام علي عليه‌السلام
أَيُّهَا النّاسُ شُقُّوا أَمْواجَ الْفِتَنِ بِسُفُنِ النَّجاةِ، وَ عَرِّجُوا عَنْ طَرِيقِ الْمُنافَرَةِ، وَ ضَعُوا تِيجانَ الْمُفاخَرَةِ. أَفْلَحَ مَنْ نَهَضَ بِجَناحٍ أَوِ اِسْتَسْلَمَ فَأَراحَ. ماءٌ آجِنٌ وَ لُقْمَةٌ يَغُصُّ بِها آكِلُها، وَ مُجْتَنِي الثَّمَرَةِ لِغَيْرِ وَقْتِ إِيناعِها كَالزّارِعِ بِغَيْرِ أَرْضِهِ. فَإِنْ أَقُلْ يَقُولُوا حَرَصَ عَلَى الْمُلْكِ، وَ إِنْ أَسْكُتْ يَقُولُوا جَزِعَ مِنَ الْمَوْتِ. هَيْهاتَ بَعْدَ اللَّتَيّا وَ الَّتِي. وَ اللَّهِ لَابْنُ أَبِي طالِبٍ آنَسُ بِالْمَوْتِ مِنَ الطِّفْلِ بِثَدْيِ أُمِّهِ؛ بَلِ اِنْدَمَجْتُ عَلَى مَكْنُونِ عِلْمٍ لَوْ بُحْتُ بِهِ لاَضْطَرَبْتُمْ اِضْطِرابَ الْأَرْشِيَةِ فِي الطَّوِيِّ الْبَعِيدَةِ.
https://imamali.inoor.ir/nahj/text/sermon/1609/
امام عليه‌السلام اين سخنراني را پس از رحلت رسول اللّٰه - صلّى اللّٰه عليه و آله - ايراد فرمود، همان موقع كه عباس و ابوسفيان نزدش آمدند تا با وى بيعت كنند:
ای مردم، امواج فتنه‌ها را با کشتی‌های نجات بشکافید، و از راه دشمنی و کناره‌گیری بیرون آیید، و تاج‌های فخرفروشی را فرو نهید. رستگار شد آن کس که با بال [عزم و اراده] برخاست، یا [در برابر حق] تسلیم شد و آسوده گشت. [این دنیا] آبی است گندیده و لجن‌آلود، و لقمه‌ای است که خورنده‌اش با آن گلوگیر می‌شود؛ و آنکه میوه را پیش از رسیدنش بچیند، همچون کسی است که در زمین دیگری بکارد. اگر [حق را] بگویم، می‌گویند: بر پادشاهی حریص است؛ و اگر سکوت کنم، می‌گویند: از مرگ ترسیده است. (من و ترس) ابدا، پس از آن ماجراها و کشمکش‌ها. به خدا سوگند، پسر ابوطالب به مرگ بيشتر انس دارد تا کودک به پستان مادرش. بلکه من بر علمي پنهان آگاهم که اگر آن را آشکار کنم، همچون ریسمان در چاه‌های ژرف، مضطرب و لرزان شوید.
نکته:
- مولا علي علاوه بر اينکه جانشين حقيقي پيامبر بود، جزو فعالين سياسي و اجتماعي و نظامي آن زمان حساب مي‌شد.
- با اين حال شرايط زمانه را سنجيد، و کنارگيري از قدرت را انتخاب کرد.
- بدون اينکه قدمي بر ايجاد تفرقه و آشوب و تضعيف حکومت بردارد.
- وَ اللَّهِ لَابْنُ أَبِي طالِبٍ آنَسُ بِالْمَوْتِ مِنَ الطِّفْلِ بِثَدْيِ أُمِّه: امام مي‌دانست اگر دست به کاري زند، رقباء در گرفتن جانش، ترديد نمي‌کنند.
- بَلِ اِنْدَمَجْتُ عَلَى مَكْنُونِ عِلْم: سکوت و کنارگيري امام، نه از سر ترس بود؛ بلکه به خاطر اطلاعات و شناختي بود که از شرايط حساس آن دوران داشت.
#سیاسی #اجتماعی #فتنه #علیدوشنبه ۳۰ شهریور ۱۴۰۵
#نهج‌البلاغه خطبه ۵امام علي عليه‌السلام
أَيُّهَا النّاسُ شُقُّوا أَمْواجَ الْفِتَنِ بِسُفُنِ النَّجاةِ، وَ عَرِّجُوا عَنْ طَرِيقِ الْمُنافَرَةِ، وَ ضَعُوا تِيجانَ الْمُفاخَرَةِ. أَفْلَحَ مَنْ نَهَضَ بِجَناحٍ أَوِ اِسْتَسْلَمَ فَأَراحَ. ماءٌ آجِنٌ وَ لُقْمَةٌ يَغُصُّ بِها آكِلُها، وَ مُجْتَنِي الثَّمَرَةِ لِغَيْرِ وَقْتِ إِيناعِها كَالزّارِعِ بِغَيْرِ أَرْضِهِ. فَإِنْ أَقُلْ يَقُولُوا حَرَصَ عَلَى الْمُلْكِ، وَ إِنْ أَسْكُتْ يَقُولُوا جَزِعَ مِنَ الْمَوْتِ. هَيْهاتَ بَعْدَ اللَّتَيّا وَ الَّتِي. وَ اللَّهِ لَابْنُ أَبِي طالِبٍ آنَسُ بِالْمَوْتِ مِنَ الطِّفْلِ بِثَدْيِ أُمِّهِ؛ بَلِ اِنْدَمَجْتُ عَلَى مَكْنُونِ عِلْمٍ لَوْ بُحْتُ بِهِ لاَضْطَرَبْتُمْ اِضْطِرابَ الْأَرْشِيَةِ فِي الطَّوِيِّ الْبَعِيدَةِ.
https://imamali.inoor.ir/nahj/text/sermon/1609/
امام عليه‌السلام اين سخنراني را پس از رحلت رسول اللّٰه - صلّى اللّٰه عليه و آله - ايراد فرمود، همان موقع كه عباس و ابوسفيان نزدش آمدند تا با وى بيعت كنند:
ای مردم، امواج فتنه‌ها را با کشتی‌های نجات بشکافید، و از راه دشمنی و کناره‌گیری بیرون آیید، و تاج‌های فخرفروشی را فرو نهید. رستگار شد آن کس که با بال [عزم و اراده] برخاست، یا [در برابر حق] تسلیم شد و آسوده گشت. [این دنیا] آبی است گندیده و لجن‌آلود، و لقمه‌ای است که خورنده‌اش با آن گلوگیر می‌شود؛ و آنکه میوه را پیش از رسیدنش بچیند، همچون کسی است که در زمین دیگری بکارد. اگر [حق را] بگویم، می‌گویند: بر پادشاهی حریص است؛ و اگر سکوت کنم، می‌گویند: از مرگ ترسیده است. (من و ترس) ابدا، پس از آن ماجراها و کشمکش‌ها. به خدا سوگند، پسر ابوطالب به مرگ بيشتر انس دارد تا کودک به پستان مادرش. بلکه من بر علمي پنهان آگاهم که اگر آن را آشکار کنم، همچون ریسمان در چاه‌های ژرف، مضطرب و لرزان شوید.
نکته:
- مولا علي علاوه بر اينکه جانشين حقيقي پيامبر بود، جزو فعالين سياسي و اجتماعي و نظامي آن زمان حساب مي‌شد.
- با اين حال شرايط زمانه را سنجيد، و کنارگيري از قدرت را انتخاب کرد.
- بدون اينکه قدمي بر ايجاد تفرقه و آشوب و تضعيف حکومت بردارد.
- وَ اللَّهِ لَابْنُ أَبِي طالِبٍ آنَسُ بِالْمَوْتِ مِنَ الطِّفْلِ بِثَدْيِ أُمِّه: امام مي‌دانست اگر دست به کاري زند، رقباء در گرفتن جانش، ترديد نمي‌کنند.
- بَلِ اِنْدَمَجْتُ عَلَى مَكْنُونِ عِلْم: سکوت و کنارگيري امام، نه از سر ترس بود؛ بلکه به خاطر اطلاعات و شناختي بود که از شرايط حساس آن دوران داشت.
#سیاسی #اجتماعی #فتنه #علیدوشنبه ۳۰ شهریور ۱۴۰۵
۱