️ روز دومی که قرار بود به هتل محل اقامت خانوادههای آسیبدیده از جنگ بروم، دوتا کتاب از قفسه کتابهای نوجوان خودم برداشتم و بُردم.اولین کاری که وسط پیچیدگی شرایط و هماهنگی هزارتا چیز انجامش دادیم، این بود که کتابخانهٔ کوچک هتل را راه بیندازیم. من توی هر خانهٔ تازهای که رفتم، تا وقتی کتابخانهام را سرپا نکرده بودم، احساس میکردم خانه، چیزی از خانهبودن کم دارد.
این احساس من بود و راستش داشتم تلاش میکردم، بدیلِ کوچکی از یک چیز خانه توی همان هتل بسازیم، چراکه احتمالا اگر توی همهٔ خانهها، کتابخانه نباشد، حتماً یک قفسه یا کمد برای کتابهای درسی وجود دارد. از طرفی هم چون زنها نمیتوانستند از آشپزخانه هتل استفاده کنند، فضای بیرونی شباهتی به حیاط خانه یا محله نداشت و همهچیز بیشازاندازه آماده بود.
روز اول، تصورم این بود که درستکردن یک کتابخانه برای اهالی آنجا که آنطور با خشونت جنگ چشمدرچشم شدهاند و داراییهای زندگیشان از دست رفته، زیادی غیرضروری و سانتیمانتال است. با این حال، به آن تصور پروبال ندادم و بهلطف آدمهای عزیز اینجا و دوستانم، کتابخانه درست شد.
روز جمعه دیدم که جز ساکنان و خانوادهها، کارمندان هتل هم سری به کتابخانه میزنند و برای خودشان و فرزندانشان کتاب امانت میبرند.
شاید که نگهداشتن حرمت کلمه و کتاب، شکلی از زندگی است و من تازه آن را فهمیدهام.
عکسنوشت: کتابخانهٔ هتل، ساکنان و کارمندان که کتاب و کلمه را دوست دارند.
فاطمه بهروزفخر#کمپین_دوباره_زندگی
@jaamacademy
۱۴۵۱
️ فرشتهها لزوما بال ندارند! ما فکر میکنیم فرشتهها موجوداتی فرازمینی هستند که بالهای بزرگ دارند. شاید هم اصلا اینگونه باشند اما حتما فرشتههای دیگری هم هستند. هر کسی که با بودنش، با گفتنش، با حضورش کمک میکند جهان زیستنیتر و زیباتر شود چرا یک فرشته نباشد. پرستاری که خطر را به جانش میخرد تا در آخرین لحظات کودکان نوزاد را بغل کند و از جسمش برای آنان یک پناهگاه میسازند یک فرشته نیست؟!ما نمیدانیم آن پرستار چه دیدگاه سیاسی دارد؟ نمیدانیم کدام طرفی است؟ اما در عمیقترین لایههای وجودمان او را میستاییم زیرا او قبل از هر چیزی یک فرشته است در لباس انسان.@jaamacademy
۴۲۲۱۱۱️ در محله قبلی که به تازگی از اونجا نقل مکان کردیم، هر سال وقتی دنبال خونه میگشتیم یا کلا هر فردی یا خانوادهای که دنبال خونه میگشت و بنگاهیها مواردی رو بالاخره متناسب با شرایطش بهش نشون میدادن، به بعضی مجتمعها که میرسیدیم میگفتن اینا روحیسازه. اولش نمیفهمیدم منظورشون چیه؟. یه دوستی داشتم تو اون منطقه که ازش پرسیدم این خونهها که میگن روحیسازه یعنی چی؟ گفت «ببین این خونهها رو یه آدمی ساخته که فامیلیاش روحی بوده. این آقای روحی ظاهراً خیلی آدم با وجدانی بوده چون هم خوش نقشه درآورده هم کامل و زیبا. مثلا خونهها فضاسازی هم شدن، فضای سبز دارن و لابی قابل استفاده و سالن و ... .از همه اینا مهمتر اینکه خیلی متریال خوبی استفاده کرده و اصولی ساخته، تو یک کلام بساز بنداز نبود طرف، واسه همین برای خودش برندی شده هر جا که میگن این خونه روحیسازه، مردم خیلی راحت به اصل موضوع اعتماد میکنن و فقط میرن ببینن متراژ و شرایط بهشون میخوره یا نه؟. برای همین خونههای روحیساز نمیمونه و معمولا خیلی راحت تو دست میچرخه. این یکی بلند شه سریع یکی دیگه میاد میشینه»خیلی موضوع برام جالب شد. تو دنیایی که مخصوصاً وقتی مستاجر باشی بیشتر با همه وجودت بساز بندازی رو لمس میکنی و باهاش زندگی میکنی اهمیت خونههای روحیساز بیشتر نمود پیدا میکنه.تو دنیایی که آدمها افتادن رو دور ۲ ایکس و ۳ ایکس و برای اینکه از بقیه جا نمونن، چشمشون رو روی خیلی چیزها میبندن، یکی چشم باز میکنه زمان میذاره حتی اگه به ظاهر عقب بمونه. ولی وقتی زمان میگذره میبینی اسمی از دسته اول نیست و این فقط نام روحیساز هاست که موندگار شده
با خودم فکر کردم آیا کارهایی که انجام میدم طوری انجام میدم که منم از اسمم یه برند بسازم، بعدا که نبودم بگن اینو فلانی انجام داده، خیالت راحت؟!پیش خودم تصمیم گرفتم جای روحی اسم خودم رو بذارم ببینم کجاها چکار میتونم بکنم که از اسمم یه برند بسازم. یه برند که نماد اعتماد و اطمینانه، یه برند که نماد سازندگی و آبادانیه، یه برند که بیش از هر چیزی نماد خودسازیه.حالا من کجاها خودمو اول ساختم تا بنای زندگی دیگران رو محکم کرده باشم؟
یکی تو نرنجیدن و نرنجاندن برند میشهیکی تو دست به خیر داشتنیکی تو گشادهرویییکی...یکی...من توی چی؟!
من نمیدونم این آقای روحی الان زنده است یا نه؟ ولی در هر دو صورت خدا بهش خیر بده که روحیسازها رو بنا کرد.
#روحیساز
@jaamacademy
۷۱۱۱۱️ یک جایی هم باید در جهان باشد برای گمشدهها، به قول فرنگیها «لاست اند فاند».جایی که هر کس بتواند سراغ گمشدهاش را بگیرد. هرکس بتواند برود در صف بایستد، قدمبهقدم جلو برود، جلوی پیشخوان که رسید؛ مشخصات گمشدهاش را به کارمندی بگوید که کارش یافتن گمشدههاست.کارمند کاغذ به دست هم مشخصات گمشده را بنویسد و آدم مثلا بگوید: خودم را گم کردهام و کارمند، مشخصات آدم را بپرسد و آدم از خودش بگوید و کارمند همه را یادداشت کند و بعد برود و از اتاق پشتی، گمشده به دست بیاید و در گوش آدم بگوید که «و وجدک ضالا فهدی» (تو را سرگشته و حیران یافت و هدایت کرد.)نقل از امیرعلی بنیاسدی
@jaamacademy
۵۷۷
️بعضی وقتها آدم فکر میکنه برای حس بهتر، باید همه چیز زندگی تغییر کنه؛اما شاید چیزی که کم داریم، «معنا» باشه نه «امکانات».ویکتور فرانکل حرف جالبی میزنه:اینکه حتی در سختترین شرایط هم میشه دلیلی برای ادامه دادن پیدا کرد.
توی این کلیپ درباره چند نگاه ساده اما عمیق حرف میزنیم که میتونه کمک کنه زندگی رو از زاویه متفاوتی ببینیم.
بعد از دیدن ویدئو برامون بگو:این روزها چه چیزی به زندگی تو معنا میده؟
آکادمی جام؛ جستجوی آگاهی و معنا
@JaamAcademy
۱۶۳چرا قهرمان اخلاقی واژه مناسبی برای حسین (ع) نیست-.pdf
۴۴۶.۷۳ کیلوبایت
چرا قهرمان اخلاقی واژه مناسبی برای حسین (ع) نیست؟مطلبی برای غیردینداران و دینداراننسخه مناسب برای موبایل (ایستاده)
@jaamacademy
۴۰۲چرا قهرمان اخلاقی واژه مناسبی برای حسین (ع) نیست.pdf
۳۷۲.۹۹ کیلوبایت
چرا قهرمان اخلاقی واژه مناسبی برای حسین (ع) نیست؟مطلبی برای غیردینداران و دینداراننسخه مناسب برای کامپیوتر و دسکتاپ
@jaamacademy
۱۰۲
️ گاهی مسئله این نیست که چند سال زندگی کردهایم؛ بلکه این است که چند سال را «واقعاً» زندگی کردهایم.اگر عمرمان را نه فقط با زمان، بلکه با رسالت، فضیلت، اصالت، خدمت و رضایت بسنجیم، مقدار عمر واقعی ما چقدر خواهد بود؟
@jaamacademy
۱۵
همهٔ ما در ذهنمان حسرتهایی از «آن اتفاقهای متولد نشده» داریم؛ مسیرهایی که هیچوقت نپیمودیم.«ای کاش آن رشته را میخواندم...»،«ای کاش زودتر دست به کار میشدم...»،«ای کاش آن سال شجاعت به خرج میدادم...»،«ای کاش در شهر یا کشور دیگری بودم...»
حسرت خوردن برای این مسیرهای نرفته، تنها یک نتیجهٔ قطعی دارد: کمرنگ کردنِ نقطهٔ سبزِ «امروز» شما.
مغز ما شیفتهٔ شبیهسازی مسیرهای جایگزین است. اما حقیقتِ تلخ و در عین حال رهاییبخش این است که آن مسیرها دیگر وجود خارجی ندارند. آنها تنها «دادههای سوخته» و تمامشدهاند.انرژیای که صرف این گذشتهٔ فرضی میکنیم، دقیقاً همان سوختی است که برای ترسیم مسیرهای رنگیِ آینده، به آن نیاز داریم.
قدرت واقعی ما در «ای کاشها» نیست؛ بلکه در همین نقطهٔ کوچکِ اتصال به اکنون است. دقیقاً همینجاست که تصمیم میگیریم بهجای خیره شدن به گذشته، اولین خطِ کجوکوله، اما «زنده» و واقعیِ آیندهمان را بکشیم.
منبع: کانال زندگی بهتر
آکادمی جام؛ جستجوی آگاهی و معنا
@jaamacademy
۹۴