#آن_چهرههای_قابگرفته_با_کلاه_و_شال
بوی کیکیزدی پیچید توی کلهام. سر بلند کردم؛ پرچم آویزان ترکیه را که از طبقهی سوم دیدم، ایستادم. خودش بود؛ موکب «شیخبایرام»، مخصوص زوّار آذریزبان.سال قبل هم آنجا رفته بودیم و خاطرهی خوش همنشینی با شیعیان ترکیه و آذربایجان، ما را دوباره کشانده بود حوالی عمود ۶۵۷.خسته بودم. کوله را انداختم روی دوشم. علی را از داخل کالسکه بغل کردم. سجاد از پشت سر میآمد. فاطمه هم با کولهی خودش، جلوتر از ما وارد موکب خانمها شد. آهستهآهسته پلهها را بالا رفتم. عرق از پشت گردنم شرّه میکرد تا گودی کمرم. نفسم بند آمده بود. طبقهی اول و دوم، جا نداشتند. به جانکندنی خودم را رساندم طبقه سوم.جماعتی منظم، روی تشکهای ابری، زیر باد کولرهای گازی خواب بودند. هرچه چشمچشم کردم، جایی ندیدم. یکی از خانمها که صدای قیژّ بازشدن در را شنیده بود، سر بلند کرد. با یک چشم بسته به ترکی چیزی گفت که متوجه نشدم. فهمید ترکزبان نیستم. اشاره کرد به انتهای سالن و با انگشت، عدد یک را نشان داد؛ فهمیدم به اندازه یکنفر، جای خالی هست. خستهتر از آن بودم که حسابوکتاب کنم با سهتا بچهی قدونیمقدِ هلاک، روی یک تشک میتوانیم بخوابیم یا نه! دنبال جایی بودم تا زودتر، کوله و بچه را زمین بگذارم.پاورچینپاورچین جلو رفتم تا تشک خالی را پیدا کردم. همه خواب بودند. کوله را روی همان فضای حدوداً یک در دو، زمین گذاشتم؛ بچه را هم. سجاد و فاطمه حسابی خسته بودند. به طرفةالعینی روی همان تشک و توی حلق یکدیگر، خوابشان برد. خودم بیجا ماندم؛ به زور، بچهها را جابهجا کردم تا حداقل جایی برای نشستن داشته باشم. ساعت هنوز شش نشده بود که صدای گریهی علی بلند شد. تا به خودم بیایم و بغلش کنم، خانمی که بعداً فهمیدم از اهالی آذربایجان است، سرش را بلند کرد. چشمهایش به زور، باز میشد اما از صدای گریه شاکی بود و به زبانی که نفهمیدم، کلماتی حوالهام کرد.دستهایم را به نشانهی عذرخواهی کنار هم گذاشتم ولی نگاه نکرد و دوباره خوابید.بچه را خواباندم. خودم را مچاله کردم تا به هر طریقی که بود، سرم را به زمین برسانم و لَختی بخوابم. بالاخره پیچیده در خود، خوابم برد.ساعتی نگذشته بود که کمکم با صدای دوروبریها بیدار شدم. خانم مسنّی کنارم نشسته بود. شروع کرد به زبان آذری صحبتکردن. اشاره کردم که من فارس هستم و متوجه کلامش نمیشوم اما باز ادامه داد. چندبار که گفت، از ایماء و اشاره فهمیدم منظورش این است که دست بچه را از داخل دهانش دربیاورم. علی، طبق معمول، در حال مکیدن انگشت، خوابش برده بود و اگر دستش را میکشیدم، بیدار میشد. توجّهی نکردم چون تبعاً نمیتوانستم برایش توضیح دهم که این عادت بچه است.چشمهایم را که از شدت بیخوابی میسوخت، مالیدم تا ردیف خانمهای کناری را بهتر ببینم. چندین خانم جوان با پوست سفید و موی روشن، نشسته بودند. یکیشان همان بود که موقع رسیدن، از گریه بچه، شاکی شده بود.لبخند زدند؛ من هم. به تدریج، همه بیدار شدند و من فهمیدم تنها ایرانیهای داخل سالن، من و بچههایم هستیم. همسرم موقع رسیدن، پیام داده بود که «ما تو موکب آقایون جایی برا استراحت پیدا کردیم، شما چطور؟»بعد از دو ساعت، جواب دادم «بله، تقریباً».خانم جوان و تپلی که روبهرویم بود به ترکی، حرفی زد. گفتم ایرانیام.خندید و گفت «ایرااااان»، بعد اشاره کرد به جمع خودشان و گفت «آذربایجان» و ردیف کناری را با دست، نشان داد.یخمان که شکست، پای «مترجم گوگل» را به گفتگو باز کردم. پرسیدم و پرسیدند؛ از تعداد روزهای سفر، از میزان پیادهروی، از عدد بچههایمان، از اوضاع جنگ ایران و آمریکا و ...یواشیواش، علی بیدار شد و از دیدنش ذوق کردند. کاروان آذربایجان، تنها یکی، دو دختر سه، چهارساله داشتند. بقیه همه جوان بودند و اغلب، بچههایشان را نیاورده بودند. عکس بچههایشان را در گالری موبایل، نشانم دادند. علی بین خانمهای آذربایجانی و ترکیهای دستبهدست میچرخید. با هربار علی گفتنشان، میخندید و آنها را به وجد میآورد.
عصر، جماعت آمادهی حرکت شدند. شکل حجاب خانمهای آذربایجانی که حالا حسابی رفیق شده بودیم، خاص بود؛ کلاههای زیر شال را با دقت سر کردند. موهایشان را کامل پوشاندند و بعد با روش مخصوصی، شالهایشان را چند دور، روی کلاه، بستند.این حجاب، مختصّ خودشان بود و با رنگ روشن چشم و پوست از بقیهی زوّار ایرانی و عرب، متفاوتشان میکرد.
با اخبار این روزهای آذربایجان، آن چهرههای مهربان پیچیده در کلاه و شال، مدام جلوی چشمم میآید. حسّ زیبای خواهرانه زیر بیرق امام حسین(ع)، نمیگذارد از فکرشان بیرون بیایم. نمیدانم آن دختر نوجوان محجّبه که موقع خداحافظی، یک خودکار زیبا به دخترم هدیه داد، الان چه میکند؟ یعنی بیخیال درس و مدرسه میشود؟
#فهیمه_صمدی
جان و جهان
بوی کیکیزدی پیچید توی کلهام. سر بلند کردم؛ پرچم آویزان ترکیه را که از طبقهی سوم دیدم، ایستادم. خودش بود؛ موکب «شیخبایرام»، مخصوص زوّار آذریزبان.سال قبل هم آنجا رفته بودیم و خاطرهی خوش همنشینی با شیعیان ترکیه و آذربایجان، ما را دوباره کشانده بود حوالی عمود ۶۵۷.خسته بودم. کوله را انداختم روی دوشم. علی را از داخل کالسکه بغل کردم. سجاد از پشت سر میآمد. فاطمه هم با کولهی خودش، جلوتر از ما وارد موکب خانمها شد. آهستهآهسته پلهها را بالا رفتم. عرق از پشت گردنم شرّه میکرد تا گودی کمرم. نفسم بند آمده بود. طبقهی اول و دوم، جا نداشتند. به جانکندنی خودم را رساندم طبقه سوم.جماعتی منظم، روی تشکهای ابری، زیر باد کولرهای گازی خواب بودند. هرچه چشمچشم کردم، جایی ندیدم. یکی از خانمها که صدای قیژّ بازشدن در را شنیده بود، سر بلند کرد. با یک چشم بسته به ترکی چیزی گفت که متوجه نشدم. فهمید ترکزبان نیستم. اشاره کرد به انتهای سالن و با انگشت، عدد یک را نشان داد؛ فهمیدم به اندازه یکنفر، جای خالی هست. خستهتر از آن بودم که حسابوکتاب کنم با سهتا بچهی قدونیمقدِ هلاک، روی یک تشک میتوانیم بخوابیم یا نه! دنبال جایی بودم تا زودتر، کوله و بچه را زمین بگذارم.پاورچینپاورچین جلو رفتم تا تشک خالی را پیدا کردم. همه خواب بودند. کوله را روی همان فضای حدوداً یک در دو، زمین گذاشتم؛ بچه را هم. سجاد و فاطمه حسابی خسته بودند. به طرفةالعینی روی همان تشک و توی حلق یکدیگر، خوابشان برد. خودم بیجا ماندم؛ به زور، بچهها را جابهجا کردم تا حداقل جایی برای نشستن داشته باشم. ساعت هنوز شش نشده بود که صدای گریهی علی بلند شد. تا به خودم بیایم و بغلش کنم، خانمی که بعداً فهمیدم از اهالی آذربایجان است، سرش را بلند کرد. چشمهایش به زور، باز میشد اما از صدای گریه شاکی بود و به زبانی که نفهمیدم، کلماتی حوالهام کرد.دستهایم را به نشانهی عذرخواهی کنار هم گذاشتم ولی نگاه نکرد و دوباره خوابید.بچه را خواباندم. خودم را مچاله کردم تا به هر طریقی که بود، سرم را به زمین برسانم و لَختی بخوابم. بالاخره پیچیده در خود، خوابم برد.ساعتی نگذشته بود که کمکم با صدای دوروبریها بیدار شدم. خانم مسنّی کنارم نشسته بود. شروع کرد به زبان آذری صحبتکردن. اشاره کردم که من فارس هستم و متوجه کلامش نمیشوم اما باز ادامه داد. چندبار که گفت، از ایماء و اشاره فهمیدم منظورش این است که دست بچه را از داخل دهانش دربیاورم. علی، طبق معمول، در حال مکیدن انگشت، خوابش برده بود و اگر دستش را میکشیدم، بیدار میشد. توجّهی نکردم چون تبعاً نمیتوانستم برایش توضیح دهم که این عادت بچه است.چشمهایم را که از شدت بیخوابی میسوخت، مالیدم تا ردیف خانمهای کناری را بهتر ببینم. چندین خانم جوان با پوست سفید و موی روشن، نشسته بودند. یکیشان همان بود که موقع رسیدن، از گریه بچه، شاکی شده بود.لبخند زدند؛ من هم. به تدریج، همه بیدار شدند و من فهمیدم تنها ایرانیهای داخل سالن، من و بچههایم هستیم. همسرم موقع رسیدن، پیام داده بود که «ما تو موکب آقایون جایی برا استراحت پیدا کردیم، شما چطور؟»بعد از دو ساعت، جواب دادم «بله، تقریباً».خانم جوان و تپلی که روبهرویم بود به ترکی، حرفی زد. گفتم ایرانیام.خندید و گفت «ایرااااان»، بعد اشاره کرد به جمع خودشان و گفت «آذربایجان» و ردیف کناری را با دست، نشان داد.یخمان که شکست، پای «مترجم گوگل» را به گفتگو باز کردم. پرسیدم و پرسیدند؛ از تعداد روزهای سفر، از میزان پیادهروی، از عدد بچههایمان، از اوضاع جنگ ایران و آمریکا و ...یواشیواش، علی بیدار شد و از دیدنش ذوق کردند. کاروان آذربایجان، تنها یکی، دو دختر سه، چهارساله داشتند. بقیه همه جوان بودند و اغلب، بچههایشان را نیاورده بودند. عکس بچههایشان را در گالری موبایل، نشانم دادند. علی بین خانمهای آذربایجانی و ترکیهای دستبهدست میچرخید. با هربار علی گفتنشان، میخندید و آنها را به وجد میآورد.
عصر، جماعت آمادهی حرکت شدند. شکل حجاب خانمهای آذربایجانی که حالا حسابی رفیق شده بودیم، خاص بود؛ کلاههای زیر شال را با دقت سر کردند. موهایشان را کامل پوشاندند و بعد با روش مخصوصی، شالهایشان را چند دور، روی کلاه، بستند.این حجاب، مختصّ خودشان بود و با رنگ روشن چشم و پوست از بقیهی زوّار ایرانی و عرب، متفاوتشان میکرد.
با اخبار این روزهای آذربایجان، آن چهرههای مهربان پیچیده در کلاه و شال، مدام جلوی چشمم میآید. حسّ زیبای خواهرانه زیر بیرق امام حسین(ع)، نمیگذارد از فکرشان بیرون بیایم. نمیدانم آن دختر نوجوان محجّبه که موقع خداحافظی، یک خودکار زیبا به دخترم هدیه داد، الان چه میکند؟ یعنی بیخیال درس و مدرسه میشود؟
#فهیمه_صمدی
جان و جهان
۶۴.۵K
۴:۳۳
#فیض_مجلس_و_درد_مشق
در جواب سوالِ «یک جای بهداشتی را نام ببر.» مینویسد: «پیپی»درست نمیتوانم دستخط خرچنگیاش را بخوانم. گیج نگاهش میکنم؛ خودش میخندد و قبل از اینکه یک نیشگون پدرداری حوالهی دست و پایش کنم، پاککن را برمیدارد، کلمه را پاک میکند و مینویسد «دستشویی».
نمیدانم چرا حالیاش نبود، الان، درست در وسط مسجد، توی مراسم مداح معروف، اصلا جای این خوشمزهبازیهایش نیست.اطرافم را نگاه میکنم؛ هنوز قرآن اول مجلس را هم نخواندهاند و شلوغ نشده؛ میخواهم صدایم را کنترل کنم که از حدی بالاتر نرود.بیحوصله مداد را رها میکند. به خودم لعنتی میفرستم که چرا مشقهایشان را زودتر پیگیری نکردم که نرسند به شب آخر.سوال بعدی را برایش میخوانم. - باید یک ضربالمثل بنویسی.بیحوصلهتر میگوید: «آخه چی بنویسم؟! من که بلد نیستم!» - بنویس «گر صبر کنی ز غوره حلوا سازی.» ضربالمثلی که از کودکیشان بارها در زمانی که باید صبوری میکردند، مشقشان کرده بودم. بلند میشود و یک لبخند خسته اما خبیثانه میزند. دفتر و مداد را بلند میکند و طوریکه من نبینم، مینویسد.بعد از چند ثانیه دفتر را میکوبد جلویم روی زمین. سعی میکنم به خانمهای اطرافم نگاهی نکنم. ضربالمثلی که نوشته است را میخوانم. آه خدای من! همزمان هم دلم میخواهد خفهاش کنم و هم میخواهم بخندم. هرچند تلاشم برای نگه داشتن خندهام بیفایده بود و لبهایم کش آمده بود. دوباره ضربالمثلش را میخوانم: «خر رو آخر تابستان میشمارن.»این چندمین سوال بود که یک چرتوپرتی مینوشت و من پاک میکردم تا چیز درخورتری به جایش بنویسد.میگویم خر را بکن جوجه! در ضمن، جناب فیلسوف، آخر پاییز وقت شمارش است، نه تابستان. قطعا با این حرصی که به جانم تزریق کرده بود، عمرا زیر بار نگهداریشان تا آخر مجلس میرفتم.یکی از سوالها را ننوشته بود؛- یک رشتهی ورزشی را نام ببر و یک خط درموردش بنویس.انگار که فحشش داده باشم. اینهمه در طول هفته مشتاق رفتن به کلاس کونگفو و فوتبالش بود، اما حالا برای نوشتن اسمشان، انگار جانش را طلب کرده بودند. پشت چشمی نازک میکند، به سختی مداد را توی دستهایش میگیرد و روی خط نگه میدارد. دوباره سوال را میگویم؛ - بنویس دیگه! چه ورزشی رو دوست داری؟ فوتبال یا کونگفو، یکیشو بنویس!مینویسد:«زهرمار»مینشیند و به عقب برمیگردد. دستش را تا ته کیسه چیپسِ توی دست فاطمه، فرو میکند.نه، دیگر نمیتوانم. دفتر را با حرص درحالیکه چشمهایم روی کلمهی زهرمارش قفل شده بود، میبندم. یک شیرینعسل، یک اسمارتیز و یک بطری آب میگذارم توی کولهی حسنا. هر سهپسرها را بلند میکنم و میفرستم جلوی در.میگویم بروید پیش بابا. آدرس بابا را هم با پیامک گرفتهام. کفشهاشان را میپوشند و میروند.بله، باید میرفتند؛ وگرنه امشب جلوی یک جماعت شاهد، مرتکب قتل آشکار میشدم. روزنامههای صبح فردا مینوشتند: «مادر سنگدلی، پسر دانشآموزش را بهخاطر مشق شب کشت!»
#رضوان_رحیمی
در جان و جهان هر بار یکی از مادران درباره چیزی سخن میگوید؛ از آفاق تا انفس...
بله | [ایتا]() 
در جواب سوالِ «یک جای بهداشتی را نام ببر.» مینویسد: «پیپی»درست نمیتوانم دستخط خرچنگیاش را بخوانم. گیج نگاهش میکنم؛ خودش میخندد و قبل از اینکه یک نیشگون پدرداری حوالهی دست و پایش کنم، پاککن را برمیدارد، کلمه را پاک میکند و مینویسد «دستشویی».
نمیدانم چرا حالیاش نبود، الان، درست در وسط مسجد، توی مراسم مداح معروف، اصلا جای این خوشمزهبازیهایش نیست.اطرافم را نگاه میکنم؛ هنوز قرآن اول مجلس را هم نخواندهاند و شلوغ نشده؛ میخواهم صدایم را کنترل کنم که از حدی بالاتر نرود.بیحوصله مداد را رها میکند. به خودم لعنتی میفرستم که چرا مشقهایشان را زودتر پیگیری نکردم که نرسند به شب آخر.سوال بعدی را برایش میخوانم. - باید یک ضربالمثل بنویسی.بیحوصلهتر میگوید: «آخه چی بنویسم؟! من که بلد نیستم!» - بنویس «گر صبر کنی ز غوره حلوا سازی.» ضربالمثلی که از کودکیشان بارها در زمانی که باید صبوری میکردند، مشقشان کرده بودم. بلند میشود و یک لبخند خسته اما خبیثانه میزند. دفتر و مداد را بلند میکند و طوریکه من نبینم، مینویسد.بعد از چند ثانیه دفتر را میکوبد جلویم روی زمین. سعی میکنم به خانمهای اطرافم نگاهی نکنم. ضربالمثلی که نوشته است را میخوانم. آه خدای من! همزمان هم دلم میخواهد خفهاش کنم و هم میخواهم بخندم. هرچند تلاشم برای نگه داشتن خندهام بیفایده بود و لبهایم کش آمده بود. دوباره ضربالمثلش را میخوانم: «خر رو آخر تابستان میشمارن.»این چندمین سوال بود که یک چرتوپرتی مینوشت و من پاک میکردم تا چیز درخورتری به جایش بنویسد.میگویم خر را بکن جوجه! در ضمن، جناب فیلسوف، آخر پاییز وقت شمارش است، نه تابستان. قطعا با این حرصی که به جانم تزریق کرده بود، عمرا زیر بار نگهداریشان تا آخر مجلس میرفتم.یکی از سوالها را ننوشته بود؛- یک رشتهی ورزشی را نام ببر و یک خط درموردش بنویس.انگار که فحشش داده باشم. اینهمه در طول هفته مشتاق رفتن به کلاس کونگفو و فوتبالش بود، اما حالا برای نوشتن اسمشان، انگار جانش را طلب کرده بودند. پشت چشمی نازک میکند، به سختی مداد را توی دستهایش میگیرد و روی خط نگه میدارد. دوباره سوال را میگویم؛ - بنویس دیگه! چه ورزشی رو دوست داری؟ فوتبال یا کونگفو، یکیشو بنویس!مینویسد:«زهرمار»مینشیند و به عقب برمیگردد. دستش را تا ته کیسه چیپسِ توی دست فاطمه، فرو میکند.نه، دیگر نمیتوانم. دفتر را با حرص درحالیکه چشمهایم روی کلمهی زهرمارش قفل شده بود، میبندم. یک شیرینعسل، یک اسمارتیز و یک بطری آب میگذارم توی کولهی حسنا. هر سهپسرها را بلند میکنم و میفرستم جلوی در.میگویم بروید پیش بابا. آدرس بابا را هم با پیامک گرفتهام. کفشهاشان را میپوشند و میروند.بله، باید میرفتند؛ وگرنه امشب جلوی یک جماعت شاهد، مرتکب قتل آشکار میشدم. روزنامههای صبح فردا مینوشتند: «مادر سنگدلی، پسر دانشآموزش را بهخاطر مشق شب کشت!»
#رضوان_رحیمی
در جان و جهان هر بار یکی از مادران درباره چیزی سخن میگوید؛ از آفاق تا انفس...
۶۱.۶K
۵:۴۸
#سایهها
برای امروز فاطمهآلاء سفارش ساندویچ ترکیهای داده بود. باید گشنیز و جعفری تازه میخریدم. حدود ساعت یک، لباس پوشیدم تا سبزی تمام نشده خودم را به مغازه برسانم. محمدباقر اصرار کرد با من بیاید، توی دلم پوفی کردم و گفتم: «اگه زود میای، با هم بریم!»رفت کنار جاکفشی و کفشش را بیرون کشید. براندازش کرد و با لبهای آویزان شروع کرد به واکس زدن. واکس را تند تند میکشید روی کفش و یک بند حرف میزد. حرفهایش تا برگشت از خرید کِش آمدند؛ درست تا لحظهای که رسید به همان جاکفشی و جلویش وا رفت. با این وجود باز دست از حرف زدن نکشید؛ «چون خیلی خسته شدم، نمیتونم کفشهامو بیارم تو!» محمدباقر حتی ثانیهای فرصت فکر کردن به مغزم نمیداد. تند و تند یا سوال میکرد یا یک چیزی تعریف میکرد. توی راه برگشت از مغازه، وسطهای کوچه؛ بعد از درخواستش برای خریدن ماشین سیاه توی مغازه اسباب بازی فروشی، یکی از آخرین سوالهایش را پرسید: «مامان! چرا سایهی شما از مال من بلندتره؟» گفتم: «چون قد من بلندتره!» دوباره پرسید: «آخه سایهی من خیلی وقتا از خودم بلندتره!» خندیدم، انتظار داشت سایهی خودش سایهی بلند عصرگاهی باشد و سایهی مادرش نیمسایهی وسط روز! دستش توی دستم بود. چهارانگشتش کنارهم بین انگشتهایم قفل شده بود. کوچک بودن دستش برایم دقیقا ملموس بود. چیزی که با لمس برایم معنی پیدا میکرد. سایههایمان را کنار هم نگاه کردم. مگر من چند بار تا الان فرصت ده دقیقه قدم زدن با سید کوچکم را در زندگی پیدا کردهام؟ مگر این زندگی چند بار دیگر ممکن است به ما فرصت دهد تنهایی قدم بزنیم و دربارهی قد سایههایمان حرف بزنیم؟ مگر چندبار دیگر ممکن است با او قدم بزنم، دستهای کوچکش را محکم و بدون هیچ مشکلی برای خودم داشته باشم و از شنیدن تمامی آنچه درون ذهنش میگذرد لذت ببرم؟برگشتم و نگاهش کردم. چشمهایش درشت و براق به روبرو نگاه میکرد. محمدباقر من، کوچک و مثل آینه داشت هرچیزی که میدید یا به ذهنش میرسید را برایم تعریف میکرد. چرا این چند قدمی که تا خانه مانده بود آنقدر کش پیدا نمیکرد که من از صدایش بیشتر بشنوم؟ دستهایش را بیشتر بگیرم؟ بغض پیچید توی صدایم. محمد برگشت و نگاهم کرد، فوری پرسید: «مامان چرا ناراحتی؟» میخواستم بگویم: «دلم برات تنگ میشه محمد!»به کفشهای آویزان از دستش نگاه میکنم. میروم سمتش. کفشش را توی جاکفشی میگذارم و بغلش میکنم؛ محکم و ممتد. دلم برای این محمدی که الان دارم از همین الان تنگ است!
#ثمین_شاطری
در جان و جهان هر بار یکی از مادران درباره چیزی سخن میگوید؛ از آفاق تا انفس...
بله | [ایتا]() 
برای امروز فاطمهآلاء سفارش ساندویچ ترکیهای داده بود. باید گشنیز و جعفری تازه میخریدم. حدود ساعت یک، لباس پوشیدم تا سبزی تمام نشده خودم را به مغازه برسانم. محمدباقر اصرار کرد با من بیاید، توی دلم پوفی کردم و گفتم: «اگه زود میای، با هم بریم!»رفت کنار جاکفشی و کفشش را بیرون کشید. براندازش کرد و با لبهای آویزان شروع کرد به واکس زدن. واکس را تند تند میکشید روی کفش و یک بند حرف میزد. حرفهایش تا برگشت از خرید کِش آمدند؛ درست تا لحظهای که رسید به همان جاکفشی و جلویش وا رفت. با این وجود باز دست از حرف زدن نکشید؛ «چون خیلی خسته شدم، نمیتونم کفشهامو بیارم تو!» محمدباقر حتی ثانیهای فرصت فکر کردن به مغزم نمیداد. تند و تند یا سوال میکرد یا یک چیزی تعریف میکرد. توی راه برگشت از مغازه، وسطهای کوچه؛ بعد از درخواستش برای خریدن ماشین سیاه توی مغازه اسباب بازی فروشی، یکی از آخرین سوالهایش را پرسید: «مامان! چرا سایهی شما از مال من بلندتره؟» گفتم: «چون قد من بلندتره!» دوباره پرسید: «آخه سایهی من خیلی وقتا از خودم بلندتره!» خندیدم، انتظار داشت سایهی خودش سایهی بلند عصرگاهی باشد و سایهی مادرش نیمسایهی وسط روز! دستش توی دستم بود. چهارانگشتش کنارهم بین انگشتهایم قفل شده بود. کوچک بودن دستش برایم دقیقا ملموس بود. چیزی که با لمس برایم معنی پیدا میکرد. سایههایمان را کنار هم نگاه کردم. مگر من چند بار تا الان فرصت ده دقیقه قدم زدن با سید کوچکم را در زندگی پیدا کردهام؟ مگر این زندگی چند بار دیگر ممکن است به ما فرصت دهد تنهایی قدم بزنیم و دربارهی قد سایههایمان حرف بزنیم؟ مگر چندبار دیگر ممکن است با او قدم بزنم، دستهای کوچکش را محکم و بدون هیچ مشکلی برای خودم داشته باشم و از شنیدن تمامی آنچه درون ذهنش میگذرد لذت ببرم؟برگشتم و نگاهش کردم. چشمهایش درشت و براق به روبرو نگاه میکرد. محمدباقر من، کوچک و مثل آینه داشت هرچیزی که میدید یا به ذهنش میرسید را برایم تعریف میکرد. چرا این چند قدمی که تا خانه مانده بود آنقدر کش پیدا نمیکرد که من از صدایش بیشتر بشنوم؟ دستهایش را بیشتر بگیرم؟ بغض پیچید توی صدایم. محمد برگشت و نگاهم کرد، فوری پرسید: «مامان چرا ناراحتی؟» میخواستم بگویم: «دلم برات تنگ میشه محمد!»به کفشهای آویزان از دستش نگاه میکنم. میروم سمتش. کفشش را توی جاکفشی میگذارم و بغلش میکنم؛ محکم و ممتد. دلم برای این محمدی که الان دارم از همین الان تنگ است!
#ثمین_شاطری
در جان و جهان هر بار یکی از مادران درباره چیزی سخن میگوید؛ از آفاق تا انفس...
۳.۲K
۶:۲۵
#نیرویی_به_وسعت_انسان
دندانپزشکی بردن پسرم همان قورباغهای بود که باید قورت میدادم. به جای پسر ششسالهام ترسیده بودم. نمیدانستم با تجربهی جدیدی که شاید کمی دردناک باشد، چطور مواجه میشود.روزی که دست روی لپش گذاشت و گفت: «دندونم درد میگیره وقتی هویج میخورم» امیدوار بودم چیز مهمی نباشد؛ اما وقتی همسرم نور چراغقوهی گوشی را توی دهان پسرم انداخت و اعلام کرد دندان سیاه شده، دلم ریخت.میان غرغرهای پسرم و تکرار جملهی «نمیخوام برم دندونپزشکی» لباسهایش را پوشاندم. به او حق میدادم. درحالیکه توی دل خودم هزار زن با هم لباس میشستند، سعی کردم آرامش کنم: «یه معاینهی ساده است عزیزم، مثل اون روز که دلت درد میکرد و رفتیم دکتر. دندونپزشک باید دندونت رو نگاه کنه و اگر لازم باشه درستش کنه تا بتونی راحتتر غذا بخوری.»وقتی به کلینیک رسیدیم، سالن دندانپزشکی اطفال دقیقا مطابق انتظارم بود؛ کاغذدیواریهایی با طرحهای بچگانه در و دیوار اتاقها را پوشانده بودند. فضای کلی مرتب بود و باب سلیقه بچهها.سلام گرم خانم دکتر با لبخند احتمالی از پشت ماسک سفید، دلم را قرص کرد. پسرم چسبیده به من ایستاده و دستم را گرفته بود. همزمان چادرم را دور دست دیگرش میپیچاند و سعی میکرد پشت سرم قایم شود.دستم را پشت کمرش گذاشتم و به سمت صندلی مخصوص هُلش دادم. از کنار وسایل دندانپزشکی با آن همه سیم و لوله رد شد و روی صندلی نشست. کسی با قاشق محتویات دلم را هم زد. دوست داشتم مثل روزی که برای واکسن سرخک رفته بودیم، همهچیز را به همسرم بسپرم و از درمانگاه بیرون بروم. اما همان لحظه همسرم زیر دست دندانپزشک دیگری در طبقه اول نشسته بود و باید تنها با ترسم روبهرو میشدم. دستیار دکتر وسیلهی گوشپاککن مانندی را توی ژل صورتی رنگ مالید و جلوی چشم پسرم تکان داد؛ «یه ژل خوشبوی توتفرنگی میخوایم بزنیم به دندونت. بوش کن ببین چه باحاله!»بعد ژل را به دندان پسرم مالید و از آنطرف آمپول را آهسته به دست دکتر داد. نگاهم که به آمپول بیحسی افتاد، سرگیجه گرفتم. دم عمیقی گرفتم تا بلکه حجم اکسیژن بیشتری به مغزم برسد. بوی میخک تمام بینیام را پر کرد.دکتر گفت: «خب کرم دندونت آروم داره میاد بیرون، بذار ببینم» دست چپش را جلوی چشم پسرم گرفت و با دست دیگر آمپول را به دندانش نزدیک کرد.سرم را چرخاندم و به عکس بزرگ برهی ناقلا که روی دیوار جاخوش کرده بود، نگاه کردم. با شنیدن آخ آخ گفتن پسرم، قلبم تیر کشید. با یک دست بند کیفم را فشار دادم و با دست دیگر گوشه چادرم را مچاله کردم.دکتر گفت: «ای کرم بد! داره دندونتو گاز میگیره. دست منم گاز گرفت. الان میگیریمش، میندازیمش بیرون.»تزریق بیحسی که تمام شد، شانههای منقبضم، شل شد. برخلاف تصوراتم، نه گریهای در کار بود و نه جیغ و دادی. از مقاومت پسرم راضی بودم اما از ترسیدن خودم، نه! انگار همهچیز را زیادی برای خودم بزرگ کرده بودم. آرام بودن پسرم و اینکه به حرفهای دکتر گوش میداد، حالم را بهتر کرد. دستهایش را روی پیشبند پلاستیکی توی هم گره زده بود. دستم را جلو بردم و روی دستش گذاشتم. دندانپزشک خوشذوق برای هر وسیله اسمی گذاشته بود؛ «ما اینجا یه مسواکبرقی داریم که میکشیم روی دندونت» و بعد بدون آنکه وسیلهی سوزندار را نشان دهد، مشغول کار شد. با صدای تراش دادن دندان چشمهای پسرم روی هم فشرده شد اما وقتی مطمئن شد درد ندارد، آرام چشمهایشرا باز کرد. اواسط کار دکتر بود که همسرم وارد اتاق شد. لبخندی زدم و با تأیید سر خیالش را راحت کردم که همهچیز مرتب است.چند دقیقه بعد دکتر با گفتن «آفرین، چه پسر قهرمانی» پیشبند دور گردن پسرم را باز کرد. آینهی کوچک نارنجی را به سمتش گرفت و گفت: «اینم جایزهت که اینقدر پسر خوبی بودی.»از درمانگاه که بیرون آمدیم، تمام مسیر تا خانه به میزان تحمل پسرم فکر کردم. برای هزارمین بار به خودم یادآوری کردم کوچک بودنش دلیل بر ضعیف و ناتوان بودنش نیست. میتواند با مشکلات کنار بیاید، شرایط جدید را بپذیرد و با آن روبهرو شود. مثل تمام وقتهایی که خودم از انجام کاری طفره میرفتم اما بعد از انجامش به خودم میگفتم: «دمت گرم که تونستی» یا تمام روزهای سختی که گذشت و بعدها باور نمیکردم چطور از دل آن روزها بیرون آمدم.همین چندروز قبل بود که کتاب «در آغوش نیل» را ورق می زدم. کلامی از آقای شهید دیدم که در تفسیر سوره تغابن گفته بودند:«وسع انسانی بینهایت است. یک چیزهایی است که من و شما در اول امر، در وسع خودمان نمیبینیم اما وقتی وارد شدیم، در وسع خود میبینیم... . نیروی انسان بیپایان است.»
#حدیث_زارعی
در جان و جهان هر بار یکی از مادران درباره چیزی سخن میگوید؛ از آفاق تا انفس...
بله | [ایتا]() 
دندانپزشکی بردن پسرم همان قورباغهای بود که باید قورت میدادم. به جای پسر ششسالهام ترسیده بودم. نمیدانستم با تجربهی جدیدی که شاید کمی دردناک باشد، چطور مواجه میشود.روزی که دست روی لپش گذاشت و گفت: «دندونم درد میگیره وقتی هویج میخورم» امیدوار بودم چیز مهمی نباشد؛ اما وقتی همسرم نور چراغقوهی گوشی را توی دهان پسرم انداخت و اعلام کرد دندان سیاه شده، دلم ریخت.میان غرغرهای پسرم و تکرار جملهی «نمیخوام برم دندونپزشکی» لباسهایش را پوشاندم. به او حق میدادم. درحالیکه توی دل خودم هزار زن با هم لباس میشستند، سعی کردم آرامش کنم: «یه معاینهی ساده است عزیزم، مثل اون روز که دلت درد میکرد و رفتیم دکتر. دندونپزشک باید دندونت رو نگاه کنه و اگر لازم باشه درستش کنه تا بتونی راحتتر غذا بخوری.»وقتی به کلینیک رسیدیم، سالن دندانپزشکی اطفال دقیقا مطابق انتظارم بود؛ کاغذدیواریهایی با طرحهای بچگانه در و دیوار اتاقها را پوشانده بودند. فضای کلی مرتب بود و باب سلیقه بچهها.سلام گرم خانم دکتر با لبخند احتمالی از پشت ماسک سفید، دلم را قرص کرد. پسرم چسبیده به من ایستاده و دستم را گرفته بود. همزمان چادرم را دور دست دیگرش میپیچاند و سعی میکرد پشت سرم قایم شود.دستم را پشت کمرش گذاشتم و به سمت صندلی مخصوص هُلش دادم. از کنار وسایل دندانپزشکی با آن همه سیم و لوله رد شد و روی صندلی نشست. کسی با قاشق محتویات دلم را هم زد. دوست داشتم مثل روزی که برای واکسن سرخک رفته بودیم، همهچیز را به همسرم بسپرم و از درمانگاه بیرون بروم. اما همان لحظه همسرم زیر دست دندانپزشک دیگری در طبقه اول نشسته بود و باید تنها با ترسم روبهرو میشدم. دستیار دکتر وسیلهی گوشپاککن مانندی را توی ژل صورتی رنگ مالید و جلوی چشم پسرم تکان داد؛ «یه ژل خوشبوی توتفرنگی میخوایم بزنیم به دندونت. بوش کن ببین چه باحاله!»بعد ژل را به دندان پسرم مالید و از آنطرف آمپول را آهسته به دست دکتر داد. نگاهم که به آمپول بیحسی افتاد، سرگیجه گرفتم. دم عمیقی گرفتم تا بلکه حجم اکسیژن بیشتری به مغزم برسد. بوی میخک تمام بینیام را پر کرد.دکتر گفت: «خب کرم دندونت آروم داره میاد بیرون، بذار ببینم» دست چپش را جلوی چشم پسرم گرفت و با دست دیگر آمپول را به دندانش نزدیک کرد.سرم را چرخاندم و به عکس بزرگ برهی ناقلا که روی دیوار جاخوش کرده بود، نگاه کردم. با شنیدن آخ آخ گفتن پسرم، قلبم تیر کشید. با یک دست بند کیفم را فشار دادم و با دست دیگر گوشه چادرم را مچاله کردم.دکتر گفت: «ای کرم بد! داره دندونتو گاز میگیره. دست منم گاز گرفت. الان میگیریمش، میندازیمش بیرون.»تزریق بیحسی که تمام شد، شانههای منقبضم، شل شد. برخلاف تصوراتم، نه گریهای در کار بود و نه جیغ و دادی. از مقاومت پسرم راضی بودم اما از ترسیدن خودم، نه! انگار همهچیز را زیادی برای خودم بزرگ کرده بودم. آرام بودن پسرم و اینکه به حرفهای دکتر گوش میداد، حالم را بهتر کرد. دستهایش را روی پیشبند پلاستیکی توی هم گره زده بود. دستم را جلو بردم و روی دستش گذاشتم. دندانپزشک خوشذوق برای هر وسیله اسمی گذاشته بود؛ «ما اینجا یه مسواکبرقی داریم که میکشیم روی دندونت» و بعد بدون آنکه وسیلهی سوزندار را نشان دهد، مشغول کار شد. با صدای تراش دادن دندان چشمهای پسرم روی هم فشرده شد اما وقتی مطمئن شد درد ندارد، آرام چشمهایشرا باز کرد. اواسط کار دکتر بود که همسرم وارد اتاق شد. لبخندی زدم و با تأیید سر خیالش را راحت کردم که همهچیز مرتب است.چند دقیقه بعد دکتر با گفتن «آفرین، چه پسر قهرمانی» پیشبند دور گردن پسرم را باز کرد. آینهی کوچک نارنجی را به سمتش گرفت و گفت: «اینم جایزهت که اینقدر پسر خوبی بودی.»از درمانگاه که بیرون آمدیم، تمام مسیر تا خانه به میزان تحمل پسرم فکر کردم. برای هزارمین بار به خودم یادآوری کردم کوچک بودنش دلیل بر ضعیف و ناتوان بودنش نیست. میتواند با مشکلات کنار بیاید، شرایط جدید را بپذیرد و با آن روبهرو شود. مثل تمام وقتهایی که خودم از انجام کاری طفره میرفتم اما بعد از انجامش به خودم میگفتم: «دمت گرم که تونستی» یا تمام روزهای سختی که گذشت و بعدها باور نمیکردم چطور از دل آن روزها بیرون آمدم.همین چندروز قبل بود که کتاب «در آغوش نیل» را ورق می زدم. کلامی از آقای شهید دیدم که در تفسیر سوره تغابن گفته بودند:«وسع انسانی بینهایت است. یک چیزهایی است که من و شما در اول امر، در وسع خودمان نمیبینیم اما وقتی وارد شدیم، در وسع خود میبینیم... . نیروی انسان بیپایان است.»
#حدیث_زارعی
در جان و جهان هر بار یکی از مادران درباره چیزی سخن میگوید؛ از آفاق تا انفس...
۱.۷K
۳:۱۷
#مشق_شب
مجید انگشت اشاره دست راستش را بلند میکند و با گریه میگوید: «آقا اجازه! میشه به مولایی هم بگید بیاد؟»کیارستمی دلش انگار از گریههای ممتد مجید و درک اضطرابش ریش میشود. صدا میزند «جهان! بگو مولایی بیاد.»مولایی پشتوانه مجید است. اعتمادبهنفس مجید مقابل دوربین به حضور او گره خورده. کیارستمی میپرسد: «از چی میترسی مجید؟ مگه ما میخوایم چی کارت کنیم؟»پسرک با بلوز بافت سفید و مشکی و قرمز، حالا که مولایی آمده، صدایش صاف شده، انگشت اشارهاش پایین آمده و فقط فینفین کردن برایش باقی مانده است. و بعد با حرکات پاندولی بدنش اضطراب را به نمایش میگذارد. مولایی در قاب بعدی میگوید: «بخاطر تنبیه معلممون مجید اینطوری شده.»کیارستمی در مستند «مشق شب»، در سال ۱۳۶۷، از این بچهها فقط درباره مشق شب میپرسد؛ از مجید و مولایی و چندین دانشآموز دیگر کلاس دوم ابتدایی. یک تحقیق مصوّر با چندین قاب کلوزآپ از صورت بچهها. بعضی مقابل دوربین نخودی میخندند، اما بیشترشان ردّی از اضطراب با خود دارند. وقتی کیارستمی میپرسد: «کارتون رو بیشتر دوست داری یا مشق رو؟» با خویشتنداری عجیبی جواب میدهند: «مشق!»بچهها مقابل دوربین، زُمبَسته به نظر میرسند؛ زیر کلاههای بافتنی نقابدار، کاپشنهای حجیم رنگارنگ و بلوزهای یقهاسکی. یکجور صبوری و خودسانسوری دارند که حتی وقت تعریف کردن از تنبیه معلم هم دست از سرشان برنمیدارد. با متانت از خطکشی میگویند که از شدت ضربه زدن به دست بچهها شکسته و معلمشان بهتازگی ابزار مقاومتری را جایگزین کرده است!
بین سوژههای مختلف، غلامرضا بیشتر از همه میخندد. عاشق سینماست و هر پنجشنبه به سینما میرود. صحنههای فیلمی را که بهتازگی دیده با آبوتاب برای کیارستمی تعریف میکند.
چیزی که در این مستند بیش از همه توجهم را جلب میکند، پاسخ بچهها به یک سؤال کیارستمی است؛ «کی بهت دیکته میگه؟»جواب میشنود «خواهرم، برادرم، دختر صاحبخونهمون!»لابهلای صحبت بچهها یک جایی قاب دوربین میرود روی چند دسته پرسشنامه و یک زن با صدای تیزش میگوید: «طبق نتایج پرسشنامهای که بین خانواده بچهها توزیع کردیم، حدود ۳۷ درصد از این خانوادهها بیسواد هستند!» میخِ آن ۳۷ درصد میشوم. من درست در میانه دهه هفتاد به دنیا آمدم. هرچقدر توی آرشیو خاطراتم میگردم، یادم نمیآید که پدر و مادر هیچکدام از همکلاسیهایم در دوره دبستان بیسواد باشند؛ دبستانی که از قضا غیرانتفاعی هم نبود. یعنی سرعت سوادآموزی توی این چند دهه چقدر بوده که دیگر خیلی خیلی کم بچهای هست که برای دیکته گفتن محتاج خواهر و برادر و دختر صاحبخانه باشد؟! خطکشها هم که سالهاست از چرخه آموزش کنار رفتهاند! بچههایی که نه تنها مثل مجید کارشان به تنبیه و ترومای بعدش نمیرسد، بلکه برای آرام کردن خاطر خانوادههایشان، یک کارنامه توصیفی ارائه میکنند، که نهایت تألّم و تأسّف معلمشان با «نیاز به تلاش بیشتر» مشخص میشود!
#زینب_فرهمند
در جان و جهان هر بار یکی از مادران درباره چیزی سخن میگوید؛ از آفاق تا انفس...
بله | [ایتا]() 
مجید انگشت اشاره دست راستش را بلند میکند و با گریه میگوید: «آقا اجازه! میشه به مولایی هم بگید بیاد؟»کیارستمی دلش انگار از گریههای ممتد مجید و درک اضطرابش ریش میشود. صدا میزند «جهان! بگو مولایی بیاد.»مولایی پشتوانه مجید است. اعتمادبهنفس مجید مقابل دوربین به حضور او گره خورده. کیارستمی میپرسد: «از چی میترسی مجید؟ مگه ما میخوایم چی کارت کنیم؟»پسرک با بلوز بافت سفید و مشکی و قرمز، حالا که مولایی آمده، صدایش صاف شده، انگشت اشارهاش پایین آمده و فقط فینفین کردن برایش باقی مانده است. و بعد با حرکات پاندولی بدنش اضطراب را به نمایش میگذارد. مولایی در قاب بعدی میگوید: «بخاطر تنبیه معلممون مجید اینطوری شده.»کیارستمی در مستند «مشق شب»، در سال ۱۳۶۷، از این بچهها فقط درباره مشق شب میپرسد؛ از مجید و مولایی و چندین دانشآموز دیگر کلاس دوم ابتدایی. یک تحقیق مصوّر با چندین قاب کلوزآپ از صورت بچهها. بعضی مقابل دوربین نخودی میخندند، اما بیشترشان ردّی از اضطراب با خود دارند. وقتی کیارستمی میپرسد: «کارتون رو بیشتر دوست داری یا مشق رو؟» با خویشتنداری عجیبی جواب میدهند: «مشق!»بچهها مقابل دوربین، زُمبَسته به نظر میرسند؛ زیر کلاههای بافتنی نقابدار، کاپشنهای حجیم رنگارنگ و بلوزهای یقهاسکی. یکجور صبوری و خودسانسوری دارند که حتی وقت تعریف کردن از تنبیه معلم هم دست از سرشان برنمیدارد. با متانت از خطکشی میگویند که از شدت ضربه زدن به دست بچهها شکسته و معلمشان بهتازگی ابزار مقاومتری را جایگزین کرده است!
بین سوژههای مختلف، غلامرضا بیشتر از همه میخندد. عاشق سینماست و هر پنجشنبه به سینما میرود. صحنههای فیلمی را که بهتازگی دیده با آبوتاب برای کیارستمی تعریف میکند.
چیزی که در این مستند بیش از همه توجهم را جلب میکند، پاسخ بچهها به یک سؤال کیارستمی است؛ «کی بهت دیکته میگه؟»جواب میشنود «خواهرم، برادرم، دختر صاحبخونهمون!»لابهلای صحبت بچهها یک جایی قاب دوربین میرود روی چند دسته پرسشنامه و یک زن با صدای تیزش میگوید: «طبق نتایج پرسشنامهای که بین خانواده بچهها توزیع کردیم، حدود ۳۷ درصد از این خانوادهها بیسواد هستند!» میخِ آن ۳۷ درصد میشوم. من درست در میانه دهه هفتاد به دنیا آمدم. هرچقدر توی آرشیو خاطراتم میگردم، یادم نمیآید که پدر و مادر هیچکدام از همکلاسیهایم در دوره دبستان بیسواد باشند؛ دبستانی که از قضا غیرانتفاعی هم نبود. یعنی سرعت سوادآموزی توی این چند دهه چقدر بوده که دیگر خیلی خیلی کم بچهای هست که برای دیکته گفتن محتاج خواهر و برادر و دختر صاحبخانه باشد؟! خطکشها هم که سالهاست از چرخه آموزش کنار رفتهاند! بچههایی که نه تنها مثل مجید کارشان به تنبیه و ترومای بعدش نمیرسد، بلکه برای آرام کردن خاطر خانوادههایشان، یک کارنامه توصیفی ارائه میکنند، که نهایت تألّم و تأسّف معلمشان با «نیاز به تلاش بیشتر» مشخص میشود!
#زینب_فرهمند
در جان و جهان هر بار یکی از مادران درباره چیزی سخن میگوید؛ از آفاق تا انفس...
۲۲.۷K
۱۰:۰۰
#فرشتگان_سبزهرو
آنگاه، رسولخدا صلیاللهعلیهوآلهوسلم فرمود: «کارهای داخل خانه را فاطمه علیهاالسلام و کارهای بیرون منزل را علی علیهالسلام انجام دهد.» پس فاطمه(س) فرمود: «جز خدا کسی نمیداند که من چقدر از این تقسیم (کار) خوشحال شدم.»¹
برای خودم یک برنامه مفصّل نوشته بودم از خردترین کارهای خانه. اما اینبار همهی کارها را به جای پخشکردن توی یک ماه (که هرگز محقق نمیشد!) در دو ماه گذاشتم. تصمیم گرفتم زندگی را به افق خودم تنظیم کنم. به کسی چه مربوط که من یخچالم را ماهی دوبار دستمال میکشم یا یکبار؟!میدانستم در عمل، تمیزی خاصی ایجاد نمیکرد. فقط شاهدی بود برای خودم و خدا که من در کندترین حالت ممکن، مسافر این مسیرم؛ یعنی خانه را به عنوان محل تنزیل نور به رسمیت میشناسم و برای مرتب بودنش برنامه دارم. البته هنوز هم به آن درجه از عرفان نرسیده بودم که به کارهای خانهمان، لبخند رضایت بزنم؛ آنقدر عمیق که در تاریخ اسلام بنویسند!
علیبنابیطالب گفت: «به خدا قسم! اى پيامبر خدا، من شما را خبر خواهم داد. فاطمه از آبكشيدن با مشک، سينهاش مجروح گشته و از گرداندن آسيا، دستانش پينه بسته و از جاروكردن خانه، لباسهايش غبارآلود گشته و از آتشافروختن در زير ديگ غذا لباسهايش دودهاى گرديده است. من به او گفتم اى كاش نزد پدرت مىرفتى و از ايشان درخواست يك خادم مىكردى تا سختى اعمال خانه را از تو كفايت كند!»¹
میدانستم عملیکردن همین برنامه سبک هم برایم سخت است. پس نیّت تسبیحات حضرت زهرا کردم بعد از هر نماز، تا خداوند ملائک را بفرستد کمککارم.حالا کار خاصی باشد یا نباشد، من کمک احتیاج دارم. با وجود محمد، کوچکترین کارهای دنیا سخت است. چون در حین اینکه داری اینطرف خانه را مرتب میکنی، آنطرف دارد به هم میریزد! بماند که لذت و نعمت کار عمیق را مدتهاست از دست دادهام.
رسولخدا صلىاللهعليهوآلهوسلم فرمود: «آيا من چيزى را كه براى شما از خادم بهتر است به شما تعليم ندهم؟!»
گفتم: «بفرماييد اى رسول خدا!»
ايشان صلىاللهعليهوآلهوسلم فرمودند: «وقتى خواستيد بخوابيد، ۳۳ بار سبحاناللّٰه و ۳۳ بار الحمداللّٰه و ۳۴ بار اللّٰهاكبر بگوييد.»¹
یک هفته گذشت. مثل همیشه رفتم توی خیالات پرستار و کمککار و خدمتکار. از این زنهای تروفرزی که پشت یا اخیراً جلوی دوربین بلاگرهای فرزند، رژه میروند و کارها را راستوریس میکنند.صبح جمعه از خواب بیدار شدم، دیدم گاز، برق میزند. ظرفها و میوهها، شستهشده روی آبچکان هستند. فرشتهای، چیزی آمده بود؟کمی که توی آشپزخانه گیج خوردم، صدای تقوتق آمد.از کنار پیشخوان، سر کشیدم توی پذیرایی. و چه کسی گفته فرشتهها همه سفید و بلوری هستند؟ دیدم شوهرم بعد از دهماه، نشسته سر تعمیر کشوی بچهها.نمیدانستم ملَکی که برای من میفرستند، چهره سبزهای دارد و ریشهای جوگندمی؛ شانههای پهن و دستهای قویاش آشناست. موقع تمرکز، اخم قشنگی میکند. جوری دل میدهد به کار که آدم دلش میخواهد بنشیند و همینطور، تماشایش کند.
در آن لحظه، فاطمه عليهاالسلام فرمود: «من از خدا و رسولش راضى شدم.»¹
¹ بحارالانوار، جلد ۸۳، صفحه ۶
#سمانه_بهگام
در جان و جهان هر بار یکی از مادران درباره چیزی سخن میگوید؛ از آفاق تا انفس...
بله | [ایتا]() 
آنگاه، رسولخدا صلیاللهعلیهوآلهوسلم فرمود: «کارهای داخل خانه را فاطمه علیهاالسلام و کارهای بیرون منزل را علی علیهالسلام انجام دهد.» پس فاطمه(س) فرمود: «جز خدا کسی نمیداند که من چقدر از این تقسیم (کار) خوشحال شدم.»¹
برای خودم یک برنامه مفصّل نوشته بودم از خردترین کارهای خانه. اما اینبار همهی کارها را به جای پخشکردن توی یک ماه (که هرگز محقق نمیشد!) در دو ماه گذاشتم. تصمیم گرفتم زندگی را به افق خودم تنظیم کنم. به کسی چه مربوط که من یخچالم را ماهی دوبار دستمال میکشم یا یکبار؟!میدانستم در عمل، تمیزی خاصی ایجاد نمیکرد. فقط شاهدی بود برای خودم و خدا که من در کندترین حالت ممکن، مسافر این مسیرم؛ یعنی خانه را به عنوان محل تنزیل نور به رسمیت میشناسم و برای مرتب بودنش برنامه دارم. البته هنوز هم به آن درجه از عرفان نرسیده بودم که به کارهای خانهمان، لبخند رضایت بزنم؛ آنقدر عمیق که در تاریخ اسلام بنویسند!
علیبنابیطالب گفت: «به خدا قسم! اى پيامبر خدا، من شما را خبر خواهم داد. فاطمه از آبكشيدن با مشک، سينهاش مجروح گشته و از گرداندن آسيا، دستانش پينه بسته و از جاروكردن خانه، لباسهايش غبارآلود گشته و از آتشافروختن در زير ديگ غذا لباسهايش دودهاى گرديده است. من به او گفتم اى كاش نزد پدرت مىرفتى و از ايشان درخواست يك خادم مىكردى تا سختى اعمال خانه را از تو كفايت كند!»¹
میدانستم عملیکردن همین برنامه سبک هم برایم سخت است. پس نیّت تسبیحات حضرت زهرا کردم بعد از هر نماز، تا خداوند ملائک را بفرستد کمککارم.حالا کار خاصی باشد یا نباشد، من کمک احتیاج دارم. با وجود محمد، کوچکترین کارهای دنیا سخت است. چون در حین اینکه داری اینطرف خانه را مرتب میکنی، آنطرف دارد به هم میریزد! بماند که لذت و نعمت کار عمیق را مدتهاست از دست دادهام.
رسولخدا صلىاللهعليهوآلهوسلم فرمود: «آيا من چيزى را كه براى شما از خادم بهتر است به شما تعليم ندهم؟!»
گفتم: «بفرماييد اى رسول خدا!»
ايشان صلىاللهعليهوآلهوسلم فرمودند: «وقتى خواستيد بخوابيد، ۳۳ بار سبحاناللّٰه و ۳۳ بار الحمداللّٰه و ۳۴ بار اللّٰهاكبر بگوييد.»¹
یک هفته گذشت. مثل همیشه رفتم توی خیالات پرستار و کمککار و خدمتکار. از این زنهای تروفرزی که پشت یا اخیراً جلوی دوربین بلاگرهای فرزند، رژه میروند و کارها را راستوریس میکنند.صبح جمعه از خواب بیدار شدم، دیدم گاز، برق میزند. ظرفها و میوهها، شستهشده روی آبچکان هستند. فرشتهای، چیزی آمده بود؟کمی که توی آشپزخانه گیج خوردم، صدای تقوتق آمد.از کنار پیشخوان، سر کشیدم توی پذیرایی. و چه کسی گفته فرشتهها همه سفید و بلوری هستند؟ دیدم شوهرم بعد از دهماه، نشسته سر تعمیر کشوی بچهها.نمیدانستم ملَکی که برای من میفرستند، چهره سبزهای دارد و ریشهای جوگندمی؛ شانههای پهن و دستهای قویاش آشناست. موقع تمرکز، اخم قشنگی میکند. جوری دل میدهد به کار که آدم دلش میخواهد بنشیند و همینطور، تماشایش کند.
در آن لحظه، فاطمه عليهاالسلام فرمود: «من از خدا و رسولش راضى شدم.»¹
¹ بحارالانوار، جلد ۸۳، صفحه ۶
#سمانه_بهگام
در جان و جهان هر بار یکی از مادران درباره چیزی سخن میگوید؛ از آفاق تا انفس...
۲.۶K
۳:۱۲
#ذکر_گرهگشا
همسنوسال مامان بود. گوشیاش زنگ خورد، نوشته بود «گلافشون». سلام کرد؛ از لهجهاش نتوانستم حدس بزنم از کجا آمده! بلندبلند حرف زد، گفت که روبروی ضریح نشسته، گفت که مشهد دارد باران میآید، گفت که حسابی لباس پوشیده و حواسش هست سرما نخورد. گلافشان، دخترش بود. قطع که کرد چادرش را کشید جلوتر و رو کرد به ضریح:«آقا من یه مادرم!آقا من یه مادرم!آقا من یه مادرم ...»باقیاش را با اشک و آرامآرام گفت، اما میشنیدم که برای گلافشان دعا میکند؛ برای مریضی گلافشان.
«آقا من یه مادرم»اش انگار کلمهی رمزی بود که پشتبندش هزار و یک گره ریز و درشت را خودبهخود ردیف میکرد پشت هم. هزار و یک غم مشترک، درد مشترک، دلشورهی مشترکی که کُنج دل هرچه مادر بوده و هست نشسته؛ از حوا تا همیشهی عالم! حتی کلمهی رمز همهی زنانی که مادر نشدهاند اما مادرند، یا مادرانی که رفتهاند و به ظاهر نیستند! آنقدر برایم نوبرانه بود که باور کردم یک ذکر گرهگشاست.
نشستم چشمدرچشم حضرت، توی دلم روضه خواندم؛ برای گلافشان، برای تمام دخترکان سرزمینم، برای همهی فرزندانمان،که آقا به حُرمت عزیزترین مادر عالم؛ «مادرتان»و ذکر گفتم:«من یه مادرم!من یه مادرم!من یه مادرم ...»
#آصفه_آصفپور
در جان و جهان هر بار یکی از مادران درباره چیزی سخن میگوید؛ از آفاق تا انفس...
بله | [ایتا]() 
همسنوسال مامان بود. گوشیاش زنگ خورد، نوشته بود «گلافشون». سلام کرد؛ از لهجهاش نتوانستم حدس بزنم از کجا آمده! بلندبلند حرف زد، گفت که روبروی ضریح نشسته، گفت که مشهد دارد باران میآید، گفت که حسابی لباس پوشیده و حواسش هست سرما نخورد. گلافشان، دخترش بود. قطع که کرد چادرش را کشید جلوتر و رو کرد به ضریح:«آقا من یه مادرم!آقا من یه مادرم!آقا من یه مادرم ...»باقیاش را با اشک و آرامآرام گفت، اما میشنیدم که برای گلافشان دعا میکند؛ برای مریضی گلافشان.
«آقا من یه مادرم»اش انگار کلمهی رمزی بود که پشتبندش هزار و یک گره ریز و درشت را خودبهخود ردیف میکرد پشت هم. هزار و یک غم مشترک، درد مشترک، دلشورهی مشترکی که کُنج دل هرچه مادر بوده و هست نشسته؛ از حوا تا همیشهی عالم! حتی کلمهی رمز همهی زنانی که مادر نشدهاند اما مادرند، یا مادرانی که رفتهاند و به ظاهر نیستند! آنقدر برایم نوبرانه بود که باور کردم یک ذکر گرهگشاست.
نشستم چشمدرچشم حضرت، توی دلم روضه خواندم؛ برای گلافشان، برای تمام دخترکان سرزمینم، برای همهی فرزندانمان،که آقا به حُرمت عزیزترین مادر عالم؛ «مادرتان»و ذکر گفتم:«من یه مادرم!من یه مادرم!من یه مادرم ...»
#آصفه_آصفپور
در جان و جهان هر بار یکی از مادران درباره چیزی سخن میگوید؛ از آفاق تا انفس...
۲.۲K
۴:۴۰
پادکست جان و جهان_ آشنای غریبهها.mp3
۰۶:۲۶-۱۱.۸ مگابایت
#روایت_شنیدنی
#آشنای_غریبهها
نویسنده، گوینده، تنظیم و تدوین: #روزنوشتهای_یک_خانم_معلّم
@kh_moalem
در جان و جهان هر بار یکی از مادران درباره چیزی سخن میگوید، از آفاق تا انفس...
۱.۹K
۱۰:۲۱
#رشتهکوه
یکروز پیله کردم که چادر میخواهم. پدرم گفت: «حالا هنوز چند سال مونده تا تکلیف بشی!» و مادرم گفت: «چند روز سر میکنی، دلتو میزنه، بذار بزرگتر بشی، برات میخریم.» آمادگی یا به قول امروزیها پیشدبستانی میرفتم. گریه کردم و گفتم چادر میخواهم و قول میدهم کنار نگذارم. مامان گفت که نگاه میکند ببیند چادر کهنه دارد؛ اگر داشت، کوتاه میکند. بابا گفت: «اگه دیدم کنار نمیذاری برات میخرم.»
مامان در بقچههایش گشت و یک چادر گلدرشت و برّاق مشکی پیدا کرد. چادر را برایم کوتاه و دورتادورش را چرخ کرد. یک کِش هم زد. روی سرم که گذاشتم حس کردم یک جای کار میلنگد؛ نباید اینقدر گشاد باشد. ولی چیزی نگفتم. در خانه چادر را سرم میکردم و از زیر گلو رو میگرفتم، بعد میچرخیدم. چادر گشاد بود؛ مثل یک دامن پفی که کمرش دورِ گردنم افتاده، یک دایره موّاج میساخت و من کیف میکردم. ولی در خیابان مسخرهبازی درنمیآوردم. چادر را با تمامِ مشتم خوب زیر گلو نگه میداشتم. به سایه خودم و مامان نگاه میکردم؛ عین هم بود. کوتاه و بلند. دست در دست هم، مثل یک کوه و یک تپّه. از آن کوه کوچک خیلی خوشم میآمد. همان گلگلی برّاق را تا آخر آمادگی پوشیدم. میرفتم سر کلاس، با قدبلندی کردن، کنار کاپشنم آویزانش میکردم. بابابزرگ میآمد دنبالم. کیفم را میگرفت دستش و یک مشت نخود و کشمش در دستم میریخت. با یک دست چادر را میگرفتم و با آن یکی، نخود کشمش را میخوردم. نه آفرین گفتنش را یادم میآید نه سرزنش کردنش، و نه حتی نگاه متعجبش. الان که فکر میکنم حتما قدمهایش را کُند میکردم ولی چیزی نمیگفت.
سال نوی تحصیلی رسید. بابا و مامان دستم را گرفتند و رفتیم یک قواره کوچک چادر با شکوفههای ریز خریدیم. چادر را دوست داشتم. دلیلش را نمیدانستم. یک انگشت زیر یک پر چادر و یکی زیر پر دیگر، و بعد دو انگشت روی هم. خیلی زود یاد گرفتم رو بگیرم. بعدها در مورد حجاب کتاب خواندم، تا یاد بگیرم از چیزی که دوست دارم دفاع کنم! اما اصل چادر سرکردنم به خاطر استدلالهای کتابها نبود؛ دیگر انگار چادر عضو بدنم شده بود.
یکبار پدرم گفت کودک که بوده، درِ اتاقی را باز کرده که گویا اتاق تعویض لباس در مجلس عروسی بوده است. او سریع در را بسته و نگاه نکرده. انگار میگفت: «من با حیا وارد دین شدم.»یکبار مادرم گفت: «من از هفت سالگی تلفظ نمازم رو درست کردم.» انگار میگفت: «من با نماز وارد دین شدم.» خواهر وسطی، جمع پدر و مادر بود. چهار پنج ساله بود که دو روسری روی هم میبست و نماز میخواند؛ روسری دوم به جای چادر رنگی. از پدرم شنیده بودیم در قنوت نماز، میتوان فارسی حرف زد. یکبار شنیدم شعر جدیدی که از مهد یاد گرفته بود، برای خدا میخواند!خواهر سومی، مدل خودش بود. او تا آخرین روز قبل تکلیف چادر نگذاشت. اما از روز اولِ مکلّف شدن، قانونمدارانه وارد دین شد و مقیّد به چادر و نماز و روزه. اتفاقا در ماه رمضان تکلیف شد.همیشه فکر میکردم آواره منم، که تلفظم را وقت عمره صحیح کردم، و به شوخیها بلندبلند میخندم، و احتمالا اگر درِ آن اتاق را باز میکردم، نمیبستم!
آماده میشویم که به روضه فاطمیه برویم. چادرم را سر میکنم. آن را آنقدر جلو میکشم که صدای مادرم درمیآید. «عین پیرزنا کردی خودتو! بده عقب اون چادر و روسری رو.» نگاه به آیینه میکنم. روسری مشکیام تا ابرو آمده. همینطوری خوب است. فکر میکنم: «من با عشق وارد دین شدم» و این را مدیون شما هستم، «مادر».
#زینب_امهطلب
در جان و جهان هر بار یکی از مادران درباره چیزی سخن میگوید؛ از آفاق تا انفس...
بله | [ایتا]() 
یکروز پیله کردم که چادر میخواهم. پدرم گفت: «حالا هنوز چند سال مونده تا تکلیف بشی!» و مادرم گفت: «چند روز سر میکنی، دلتو میزنه، بذار بزرگتر بشی، برات میخریم.» آمادگی یا به قول امروزیها پیشدبستانی میرفتم. گریه کردم و گفتم چادر میخواهم و قول میدهم کنار نگذارم. مامان گفت که نگاه میکند ببیند چادر کهنه دارد؛ اگر داشت، کوتاه میکند. بابا گفت: «اگه دیدم کنار نمیذاری برات میخرم.»
مامان در بقچههایش گشت و یک چادر گلدرشت و برّاق مشکی پیدا کرد. چادر را برایم کوتاه و دورتادورش را چرخ کرد. یک کِش هم زد. روی سرم که گذاشتم حس کردم یک جای کار میلنگد؛ نباید اینقدر گشاد باشد. ولی چیزی نگفتم. در خانه چادر را سرم میکردم و از زیر گلو رو میگرفتم، بعد میچرخیدم. چادر گشاد بود؛ مثل یک دامن پفی که کمرش دورِ گردنم افتاده، یک دایره موّاج میساخت و من کیف میکردم. ولی در خیابان مسخرهبازی درنمیآوردم. چادر را با تمامِ مشتم خوب زیر گلو نگه میداشتم. به سایه خودم و مامان نگاه میکردم؛ عین هم بود. کوتاه و بلند. دست در دست هم، مثل یک کوه و یک تپّه. از آن کوه کوچک خیلی خوشم میآمد. همان گلگلی برّاق را تا آخر آمادگی پوشیدم. میرفتم سر کلاس، با قدبلندی کردن، کنار کاپشنم آویزانش میکردم. بابابزرگ میآمد دنبالم. کیفم را میگرفت دستش و یک مشت نخود و کشمش در دستم میریخت. با یک دست چادر را میگرفتم و با آن یکی، نخود کشمش را میخوردم. نه آفرین گفتنش را یادم میآید نه سرزنش کردنش، و نه حتی نگاه متعجبش. الان که فکر میکنم حتما قدمهایش را کُند میکردم ولی چیزی نمیگفت.
سال نوی تحصیلی رسید. بابا و مامان دستم را گرفتند و رفتیم یک قواره کوچک چادر با شکوفههای ریز خریدیم. چادر را دوست داشتم. دلیلش را نمیدانستم. یک انگشت زیر یک پر چادر و یکی زیر پر دیگر، و بعد دو انگشت روی هم. خیلی زود یاد گرفتم رو بگیرم. بعدها در مورد حجاب کتاب خواندم، تا یاد بگیرم از چیزی که دوست دارم دفاع کنم! اما اصل چادر سرکردنم به خاطر استدلالهای کتابها نبود؛ دیگر انگار چادر عضو بدنم شده بود.
یکبار پدرم گفت کودک که بوده، درِ اتاقی را باز کرده که گویا اتاق تعویض لباس در مجلس عروسی بوده است. او سریع در را بسته و نگاه نکرده. انگار میگفت: «من با حیا وارد دین شدم.»یکبار مادرم گفت: «من از هفت سالگی تلفظ نمازم رو درست کردم.» انگار میگفت: «من با نماز وارد دین شدم.» خواهر وسطی، جمع پدر و مادر بود. چهار پنج ساله بود که دو روسری روی هم میبست و نماز میخواند؛ روسری دوم به جای چادر رنگی. از پدرم شنیده بودیم در قنوت نماز، میتوان فارسی حرف زد. یکبار شنیدم شعر جدیدی که از مهد یاد گرفته بود، برای خدا میخواند!خواهر سومی، مدل خودش بود. او تا آخرین روز قبل تکلیف چادر نگذاشت. اما از روز اولِ مکلّف شدن، قانونمدارانه وارد دین شد و مقیّد به چادر و نماز و روزه. اتفاقا در ماه رمضان تکلیف شد.همیشه فکر میکردم آواره منم، که تلفظم را وقت عمره صحیح کردم، و به شوخیها بلندبلند میخندم، و احتمالا اگر درِ آن اتاق را باز میکردم، نمیبستم!
آماده میشویم که به روضه فاطمیه برویم. چادرم را سر میکنم. آن را آنقدر جلو میکشم که صدای مادرم درمیآید. «عین پیرزنا کردی خودتو! بده عقب اون چادر و روسری رو.» نگاه به آیینه میکنم. روسری مشکیام تا ابرو آمده. همینطوری خوب است. فکر میکنم: «من با عشق وارد دین شدم» و این را مدیون شما هستم، «مادر».
#زینب_امهطلب
در جان و جهان هر بار یکی از مادران درباره چیزی سخن میگوید؛ از آفاق تا انفس...
۲.۳K
۱۲:۰۸
#بارقه_نور
تقریبا دیگر مطمئن شدم، که نمیخواهمش!حتی از مرگش هم ناراحت نمیشوم. البته روی این یک گزاره مطمئن نیستم؛ چون احساس خسران خواهم کرد، از اینکه بهترین دوران جوانیام را خرج بزرگشدنش کردم!ولی به هر حال این را مطمئنم که اگر توی زندگی ما نباشد، اتفاق غمانگیزی رخ نمیدهد، بلکه حتما زندگی بهتر، آرامتر و شادتری خواهیم داشت.مثل عادت همیشگیاش برای تحقق خواستهاش دارد زمین و زمان را به هم میدوزد. از کنارش فرار میکنم و به اتاق میروم. از لحظاتی که دیوانهوار برای رسیدن به خواستههایش داد میزند، متنفرم؛ لحظاتی که نه هیچ حرفی آرامش میکند، نه هیچ سکوتی! با خودم تکرار میکنم «اگه الان از این خونه بره بیرون و هیچوقت برنگرده ناراحت نمیشم. بچهای که تو سن ۱۲ سالگی اینطور یاغی هست، معلوم نیست بزرگ که بشه تبدیل به چه هیولایی میشه! بهتره این علف هرز از این زمین کنده بشه تا نفس بقیه ریشهها رو نبریده!»پشت درِ اتاق مینشینم. روی سرامیکهای سرد. و همه زندگیاش را مرور میکنم؛ از بدو تولدش به شکلهای مختلف برای من و پدرش آزار داشت. از آنجا که شخصیت خاص و متفاوتی داشت بارها به روانشناسهای مختلفی مراجعه کردیم، اما هیچ کدام کارساز نشدند. وجودِ این بچه با اکثر بچههای دیگر فرق داشت؛ بدقلق بود. قلقش نه دست هیچ مربیای میآمد، نه هیچ معلم باسابقهای، و نه حتی خانوادهاش که ما باشیم. همین هم باعث شده بود همیشه احساس ناکافی بودن داشته باشم؛ اینکه من حتما مادر خیلی بدی هستم که عاقبت کار این شده و حتما نواقص اخلاقی من کار این بچه را به اینجا رسانده.اما واقعیت این نبود و گواهِ آن فرزندان بعدی من بودند؛ همگی مشابه بچههای عادی دیگر با مسائل رایجی که داشتند، بودند.باید اعتراف کنم که من بلدِ این کار نیستم؛ بلدِ رشد دادن یک گیاه عجیبالخلقه!
میروم حمام. میخواهم بعد از این فکرها تنها باشم. گوشهایم را با دو دستم زیر دوش محکم میگیرم و چشمهایم را میبندم؛ انگار زیر باران تند و سنگینی هستم. در سیاهی مطلق. دنبال سنگ قبر دخترم میگردم. دلم میخواهد هوا روشن بشود، رنگینکمان بزند و یک نفر نجاتم بدهد.یکدفعه انگار مهدی رسولی توی سرم میکروفن میگیرد؛ «شما در رو گدا نمیبندین.. منش فاطمهست میدونم...». باید هقهق کنم با این شعر، اما گریهام هم نمیآید. فقط انگار یک نفر به من میگوید: «برو کروکی مسیرِ از جهنم تا بهشت رو از حضرت زهرا(س) بگیر. بگو مادری کردن یه بچهی خاص رو یادم بدی؛ نابلدم.»
از حمام بیرون میآیم. دارد لباسهایش را میپوشد تا خودش را به کلاس عصرش برساند. سه بار برایش زیر لب میخوانم «اللَّهُمَّ اجْعَلْنِي فِي دِرْعِكَ الْحَصِينَةِ الَّتِي تَجْعَلُ فِيهَا مَنْ تُرِيد».
#ا_م
در جان و جهان هر بار یکی از مادران درباره چیزی سخن میگوید؛ از آفاق تا انفس...
بله | [ایتا]() 
تقریبا دیگر مطمئن شدم، که نمیخواهمش!حتی از مرگش هم ناراحت نمیشوم. البته روی این یک گزاره مطمئن نیستم؛ چون احساس خسران خواهم کرد، از اینکه بهترین دوران جوانیام را خرج بزرگشدنش کردم!ولی به هر حال این را مطمئنم که اگر توی زندگی ما نباشد، اتفاق غمانگیزی رخ نمیدهد، بلکه حتما زندگی بهتر، آرامتر و شادتری خواهیم داشت.مثل عادت همیشگیاش برای تحقق خواستهاش دارد زمین و زمان را به هم میدوزد. از کنارش فرار میکنم و به اتاق میروم. از لحظاتی که دیوانهوار برای رسیدن به خواستههایش داد میزند، متنفرم؛ لحظاتی که نه هیچ حرفی آرامش میکند، نه هیچ سکوتی! با خودم تکرار میکنم «اگه الان از این خونه بره بیرون و هیچوقت برنگرده ناراحت نمیشم. بچهای که تو سن ۱۲ سالگی اینطور یاغی هست، معلوم نیست بزرگ که بشه تبدیل به چه هیولایی میشه! بهتره این علف هرز از این زمین کنده بشه تا نفس بقیه ریشهها رو نبریده!»پشت درِ اتاق مینشینم. روی سرامیکهای سرد. و همه زندگیاش را مرور میکنم؛ از بدو تولدش به شکلهای مختلف برای من و پدرش آزار داشت. از آنجا که شخصیت خاص و متفاوتی داشت بارها به روانشناسهای مختلفی مراجعه کردیم، اما هیچ کدام کارساز نشدند. وجودِ این بچه با اکثر بچههای دیگر فرق داشت؛ بدقلق بود. قلقش نه دست هیچ مربیای میآمد، نه هیچ معلم باسابقهای، و نه حتی خانوادهاش که ما باشیم. همین هم باعث شده بود همیشه احساس ناکافی بودن داشته باشم؛ اینکه من حتما مادر خیلی بدی هستم که عاقبت کار این شده و حتما نواقص اخلاقی من کار این بچه را به اینجا رسانده.اما واقعیت این نبود و گواهِ آن فرزندان بعدی من بودند؛ همگی مشابه بچههای عادی دیگر با مسائل رایجی که داشتند، بودند.باید اعتراف کنم که من بلدِ این کار نیستم؛ بلدِ رشد دادن یک گیاه عجیبالخلقه!
میروم حمام. میخواهم بعد از این فکرها تنها باشم. گوشهایم را با دو دستم زیر دوش محکم میگیرم و چشمهایم را میبندم؛ انگار زیر باران تند و سنگینی هستم. در سیاهی مطلق. دنبال سنگ قبر دخترم میگردم. دلم میخواهد هوا روشن بشود، رنگینکمان بزند و یک نفر نجاتم بدهد.یکدفعه انگار مهدی رسولی توی سرم میکروفن میگیرد؛ «شما در رو گدا نمیبندین.. منش فاطمهست میدونم...». باید هقهق کنم با این شعر، اما گریهام هم نمیآید. فقط انگار یک نفر به من میگوید: «برو کروکی مسیرِ از جهنم تا بهشت رو از حضرت زهرا(س) بگیر. بگو مادری کردن یه بچهی خاص رو یادم بدی؛ نابلدم.»
از حمام بیرون میآیم. دارد لباسهایش را میپوشد تا خودش را به کلاس عصرش برساند. سه بار برایش زیر لب میخوانم «اللَّهُمَّ اجْعَلْنِي فِي دِرْعِكَ الْحَصِينَةِ الَّتِي تَجْعَلُ فِيهَا مَنْ تُرِيد».
#ا_م
در جان و جهان هر بار یکی از مادران درباره چیزی سخن میگوید؛ از آفاق تا انفس...
۹۲۶
۱۳:۵۴