جزئیات شهادت ۲ مرزبان در درگیری با پژاک در بانهفرماندار بانه از درگیری نیروهای مرزبانی این شهرستان با گروهک تروریستی پژاک خبر داد که به شهادت دو مرزبان و زخمی شدن یک نفر دیگر انجامید.احمد محمدرضایی اظهار داشت: سه‌شنبه‌شب (۳۱ تیر ۱۴۰۴) مرزبانان هنگ مرزی بانه در منطقه سیرانبند، حین پایش و مراقبت از مرز، با عوامل گروهک پژاک درگیر شدند که متأسفانه در این درگیری دو نفر از مرزبانان به درجه رفیع شهادت نائل آمدند.وی همچنین افزود: در این درگیری، یک مرزبان دیگر نیز زخمی شد و به دلیل جراحات وارده، به بیمارستان منتقل شده است.این حادثه در حالی رخ داد که دوشنبه‌شب (۳۰ تیر ۱۴۰۴) نیز در درگیری دیگری در منطقه، گروهبان یکم «سینا ستاروند» از مرزبانان هنگ مرزی بانه به شدت مجروح شده بود که با وجود تلاش‌های پزشکی برای احیا، به دلیل شدت جراحات وارده به شهادت رسید.️ پیش از این مرکز اطلاع‌رسانی و مطبوعاتی یگان‌های مدافع روژهلات کردستان (ی‌رک)در بیانیه‌ای درباره حمله پهپادی به روستای شیوه‌گویزان در منطقه پنجوین، اعلام کرده بود که ایران نیروهای آن را هدف قرار داده و در نتیجه حمله یکی از مسلحین این گروه با نام «سمکو کوبانی» کشته شده است.کردمان | @kurdstudies
گفت‌وگوی ویژه بی بی سی فارسی با امیرکریمی، ریاست مشترک پژاک: سلاح ما نقش تدافعی دارد و نه تهاجمی... از 14 سال پیش ما در یک آتش بس ضمنی با جمهوری اسلامی هستیم. ما به این آتش بس نیاز داشتیم تا وجهۀ سیاسی خود را تقویت کنیم و مانع این شویم که جمهوری اسلامی با حملات تحریک‌آمیز ما را وادار به واکنش کند. تا کنون مذاکره و ارتباط مستقیمی با جمهوری اسلامی نداشته ایم اما اگر این فرصت فراهم شود از آن استقبال می کنیم. ما بیشتر یک حرکت سیاسی هستیم تا نظامی. مشکل آن است که همیشه روی بعد نظامی ما زوم می شود. ما با اسرائیل ارتباطی نداریم اما حق خود می دانیم به عنوان یک گروه مبارز سیاسی با هر کسی ارتباط داشته باشیم. برنامه اسرائیل برای آزادی و دموکراسی در ایران یا برای ما مشخص نیست و ما نمی‌خواهیم مورد استفاده ابزاری برای منافع اسرائیل قرار گیریم. ما نمی‌خواهیم جمهوری اسلامی با استفاده از این جنگ مظلوم نمایی کند. ج.ا در برپایی این جنگ نقشی اساسی داشته و باید در مقابل وقوع آن پاسخگو باشد. پ.ک.ک در گذار به صلح جدی است. این معقول نیست که بخواهد سلاح را به ایران [و پژاک] منتقل کند.کردمان | @kurdstudies
فرزند نتانیاهو: کردها با جمعیتی حدود ۴۵ میلیون نفر، بزرگترین #ملت_بی‌دولت در جهان هستند.
آنها سکولار و متحد غرب هستند. قلمرو آنها توسط ترکیه، ایران، عراق و سوریه تقسیم و اشغال شده است.
چرا فرانسه، اسپانیا، ایرلند، بریتانیا، نروژ، پرتغال، کانادا، آلمان، مالت و اسلوونی کردستان را به رسمیت نشناخته‌اند؟
آنها سکولار و متحد غرب هستند. قلمرو آنها توسط ترکیه، ایران، عراق و سوریه تقسیم و اشغال شده است.
چرا فرانسه، اسپانیا، ایرلند، بریتانیا، نروژ، پرتغال، کانادا، آلمان، مالت و اسلوونی کردستان را به رسمیت نشناخته‌اند؟
️ بررسی وضعیت جریان‌های سیاسی عراق همزمان با انتخابات مجلس بخش چهاردهم: بررسی حزب اتحاد میهنیشهاب نورانی حزب اتحاد میهنی، دومین حزب قدرتمند در اقلیم کردستان پس از حزب دمکرات محسوب می‌شود و در حال حاضر دارای مناصب ریاست پارلمان اقلیم، معاون نخست‌وزیر اقلیم کردستان، ریاست جمهوری عراق در دولت فدرال و دو وزارتخانه در این دولت است (البته پیش از تشکیل دولت فعلی، اتحاد میهنی تنها یک وزارتخانه در اختیار داشت اما با تشکیل دولت «سودانی» و ایجاد یک وزارتخانه جدید، سهم این حزب به دو وزارتخانه افزایش یافت). پایگاه اجتماعی اصلی این حزب عمدتا در استان‌های سلیمانیه و حلبچه قرار دارد. در این یادداشت به بررسی تاریخچه این حزب، وضعیت فعلی آن و چشم‌انداز آینده‌اش خواهیم پرداخت. تاریخچه حزب اتحاد میهنی در مورد زمان تأسیس این حزب باید گفت که اتحاد میهنی پس از حزب دمکرات کردستان (تأسیس 1946) تأسیس شده است. اما اتحاد میهنی در سال ۱۹۷۵ و پس از توافق الجزایر میان ایران و عراق و توسط جلال طالبانی شکل گرفت؛ توافقی که بازنده اصلی آن کردهای عراق بودند. این اتفاق همچنین پس از فوت ملا مصطفی بارزانی رخ داد. البته پیش از آن نیز جلال طالبانی، که از اعضای ارشد حزب دمکرات بود، با رهبری آن حزب اختلافاتی جدی داشت. بنابراین می‌توان گفت که تأسیس اتحاد میهنی نتیجه‌ی یک انشعاب از حزب دمکرات بود. به طور کلی، در آغاز تأسیس، اتحاد میهنی حزبی بود که بیشتر مورد حمایت طبقه‌ی فرهیخته و سوسیالیست‌های کرد قرار داشت؛ در حالی که حزب دمکرات بیشتر با طبقه‌ی عشایری اقلیم پیوند خورده بود. بر همین اساس تأسیس اتحاد میهنی تحت تأثیر فضای چپگرایی و مبارزات چریکی در آن دوران بوده است. البته امروزه هر دو حزب با اقشار مختلف اجتماعی در ارتباط هستند و هر دو بخش مهمی از الیگارشی سیاسی اقلیم را تشکیل می‌دهند. از منظر روابط خارجی، اتحاد میهنی عمدتا با کشورهای بلوک شرق و همچنین ایران رابطه نزدیکی داشته است، در حالی که حزب دمکرات روابط خود را بیشتر با بلوک غرب تنظیم کرده است. در دهه ۱۹۹۰، این دو حزب وارد درگیری‌های نظامی داخلی شدند، اما پس از سال ۲۰۰۳ میان آنها توافق و مصالحه برقرار شد و از آن زمان به بعد، عمده اختلافاتشان در سطح سیاسی و نه نظامی بوده است. اتحاد میهنی در طول دوران فعالیتش همواره با اختلافات و انشعابات داخلی روبه‌رو بوده و برخلاف حزب دموکرات نتوانسته انسجام داخلی خود را حفظ کند. برای مثال، در سال ۲۰۰۶، نوشیروان مصطفی که از رهبران مؤسس اتحاد میهنی بود، از حزب جدا شده و حزب تغییر (گوران) را بنیان گذاشت. پس از درگذشت جلال طالبانی، رهبری حزب به‌صورت مشترک میان لاهور شیخ جنگی (برادرزاده جلال طالبانی) و بافل طالبانی (پسر جلال طالبانی) اداره می‌شد، اما در سال ۲۰۲۱ در پی بروز اختلافاتی میان این دو، لاهور شیخ جنگی و خواهرش آلا طالبانی از حزب و کمیته مرکزی کنار گذاشته شدند. پس از این جدایی، لاهور شیخ جنگی حزب جدیدی به نام جبهه خلق را تأسیس کرد. وضعیت فعلی اتحاد میهنی برای بررسی وضعیت کنونی اتحاد میهنی، می‌توان آن را در دو سطح درون اقلیم و در چارچوب دولت فدرال عراق بررسی کرد: ۱.در سطح اقلیم کردستان: در انتخابات پارلمان اقلیم کردستان در سال ۲۰۲۴، حزب اتحاد میهنی موفق شد ۲۳ کرسی به دست آورد و در کنار آن ۲ کرسی مربوط به اقلیت‌ها نیز نصیبش شد که در مجموع به ۲۵ کرسی رسید. این در حالی است که در انتخابات سال ۲۰۱۸، اتحاد میهنی ۲۱ کرسی داشت؛ بنابراین، تعداد کرسی‌های آن به ۴ کرسی افزایش یافته است. اما این میزان رشد را نمی‌توان یک پیروزی بزرگ برای این حزب تلقی کرد، و این امر به دو دلیل بازمی‌گردد:۱-نارضایتی عمومی از عملکرد اتحاد میهنی در دولت اقلیم، به‌ویژه از نظر اقتصادی.۲-ظهور یک رقیب نوظهور به نام جنبش نسل نو که توانست در سلیمانیه رقیبی جدی برای اتحاد میهنی باشد و آن را به شدت به چالش بکشد. ۲.در سطح دولت فدرال عراق: در انتخابات شوراهای استانی، اتحاد میهنی حضوری پررنگ به‌ویژه در استان کرکوک داشت و موفق شد ۵کرسی را به دست آورد، در حالی که رقیبش یعنی حزب دمکرات کردستان، کرسی‌های کمتری کسب کرد و به این ترتیب، اتحاد میهنی در رده اول در این استان قرار گرفت. همچنین در جریان انتخاب استاندار و رئیس شورای استانی، استانداری کرکوک، برای نخستین بار از سال ۲۰۱۷، منصب استاندار به یک استاندار کرد از حزب اتحاد میهنی واگذار شد. ...@IraqLevant
گزارش Al-Monitor از فشارهای دولت ترکیه بر دمشق، برای لغو نشست پاریس میان مقامات سوریه و رهبران کرد پرده برداشته است.
به گفته سه منبع مطلع منطقه‌ای، سفر روز پنج‌شنبه وزیر خارجه ترکیه، هاکان فیدان، به دمشق با هدف قانع‌کردن مقام‌های سوری برای لغو این نشست صورت گرفت؛ نشستی که در چارچوب توافق اولیه‌ای میان احمد الشرع، رئیس‌جمهور موقت سوریه، و مظلوم عبدی، فرمانده نیروهای دموکراتیک سوریه (SDF)، طراحی شده بود.
نشست قبلی که قرار بود در ۲۵ ژوئیه در پاریس برگزار شود نیز در آخرین لحظه، همزمان با آماده‌شدن هیئت کردی برای پرواز از اربیل – با هواپیمایی که به گفته منابع توسط رئیس اقلیم کردستان، نچیروان بارزانی، تأمین شده بود – لغو شد. هرچند دمشق دلیل این لغو را نگرانی‌های امنیتی ناشی از درگیری‌های اخیر در استان سویدا عنوان کرد، اما منابع آگاه به Al-Monitor گفته‌اند که فشارهای ترکیه دلیل واقعی این تصمیم بوده است.
آنکارا از کردها خواسته بود پیش از برگزاری نشست، امتیازاتی درباره دیرالزور – استان عمدتاً عرب‌نشینی که هم‌اکنون در کنترل اداره خودگردان کردهاست – بدهند. گرچه طرف کردی با حاکمیت مشترک در آن مناطق موافقت کرده، اما از واگذاری کنترل امنیتی محلی تا زمان دستیابی به توافق ملی فراگیر خودداری کرده است.
ترکیه همچنین با محل برگزاری این نشست در پاریس مخالف است و پیشنهاد داده که امان، پایتخت اردن، به عنوان جایگزینی بی‌طرف انتخاب شود. یک منبع مطلع به Al-Monitor گفته است: «ترک‌ها از کنار گذاشته‌شدن خود در این گفت‌وگوها ناراضی‌اند و معتقدند در صورت برگزاری مذاکرات در پاریس، نفوذشان کاهش خواهد یافت.» این منبع همچنین افزوده که احمد الشرع «ناچار است به ترکیه گوش دهد، حتی اگر این مسئله برایش ناخوشایند باشد.»
فرانسه از دیرباز روابط نزدیکی با گروه‌های کردی در منطقه داشته و وزیر خارجه آن کشور، ژان-نوئل بارو، در ماه آوریل با مظلوم عبدی در اربیل دیدار کرده بود. وی در سخنانی تأکید کرده که حقوق کردها باید در روند گذار سیاسی سوریه لحاظ شود. فابریس بالانش، کارشناس فرانسوی مسائل سوریه، در گفت‌وگو با Al-Monitor گفت: «موضع طرفدارانه فرانسه نسبت به کردها، ترکیه را آزرده است.» وی همچنین افزود که دعوت فرانسه از الشرع برای حضور در کنفرانس فوریه، با هدف مقابله با نفوذ ترکیه و مشارکت در پروژه‌های بازسازی پس از جنگ بوده است.
رقابت ترکیه و فرانسه تنها به سوریه محدود نمی‌شود و در مناطقی چون شرق مدیترانه و غرب آفریقا نیز برای نفوذ نظامی و اقتصادی با یکدیگر رقابت دارند.
کردمان | @kurdstudies
به گفته سه منبع مطلع منطقه‌ای، سفر روز پنج‌شنبه وزیر خارجه ترکیه، هاکان فیدان، به دمشق با هدف قانع‌کردن مقام‌های سوری برای لغو این نشست صورت گرفت؛ نشستی که در چارچوب توافق اولیه‌ای میان احمد الشرع، رئیس‌جمهور موقت سوریه، و مظلوم عبدی، فرمانده نیروهای دموکراتیک سوریه (SDF)، طراحی شده بود.
نشست قبلی که قرار بود در ۲۵ ژوئیه در پاریس برگزار شود نیز در آخرین لحظه، همزمان با آماده‌شدن هیئت کردی برای پرواز از اربیل – با هواپیمایی که به گفته منابع توسط رئیس اقلیم کردستان، نچیروان بارزانی، تأمین شده بود – لغو شد. هرچند دمشق دلیل این لغو را نگرانی‌های امنیتی ناشی از درگیری‌های اخیر در استان سویدا عنوان کرد، اما منابع آگاه به Al-Monitor گفته‌اند که فشارهای ترکیه دلیل واقعی این تصمیم بوده است.
آنکارا از کردها خواسته بود پیش از برگزاری نشست، امتیازاتی درباره دیرالزور – استان عمدتاً عرب‌نشینی که هم‌اکنون در کنترل اداره خودگردان کردهاست – بدهند. گرچه طرف کردی با حاکمیت مشترک در آن مناطق موافقت کرده، اما از واگذاری کنترل امنیتی محلی تا زمان دستیابی به توافق ملی فراگیر خودداری کرده است.
ترکیه همچنین با محل برگزاری این نشست در پاریس مخالف است و پیشنهاد داده که امان، پایتخت اردن، به عنوان جایگزینی بی‌طرف انتخاب شود. یک منبع مطلع به Al-Monitor گفته است: «ترک‌ها از کنار گذاشته‌شدن خود در این گفت‌وگوها ناراضی‌اند و معتقدند در صورت برگزاری مذاکرات در پاریس، نفوذشان کاهش خواهد یافت.» این منبع همچنین افزوده که احمد الشرع «ناچار است به ترکیه گوش دهد، حتی اگر این مسئله برایش ناخوشایند باشد.»
فرانسه از دیرباز روابط نزدیکی با گروه‌های کردی در منطقه داشته و وزیر خارجه آن کشور، ژان-نوئل بارو، در ماه آوریل با مظلوم عبدی در اربیل دیدار کرده بود. وی در سخنانی تأکید کرده که حقوق کردها باید در روند گذار سیاسی سوریه لحاظ شود. فابریس بالانش، کارشناس فرانسوی مسائل سوریه، در گفت‌وگو با Al-Monitor گفت: «موضع طرفدارانه فرانسه نسبت به کردها، ترکیه را آزرده است.» وی همچنین افزود که دعوت فرانسه از الشرع برای حضور در کنفرانس فوریه، با هدف مقابله با نفوذ ترکیه و مشارکت در پروژه‌های بازسازی پس از جنگ بوده است.
رقابت ترکیه و فرانسه تنها به سوریه محدود نمی‌شود و در مناطقی چون شرق مدیترانه و غرب آفریقا نیز برای نفوذ نظامی و اقتصادی با یکدیگر رقابت دارند.
کردمان | @kurdstudies خلاصه سیاستی «بسط الگوی عراقی در همگرایی با کردها» نویسنده: حمید عظیمی با توجه به تحولات چشمگیر حوزۀ کردی و سقوط سریع قسد در شرق فرات متن سیاستی «بسط الگوی عراقی در همگرایی با کردها» انتشار عمومی یافت. این متن تحت قالب کاربرگ سیاستی (working paper) ظرف شش ماه گذشته در حال طرح و بازخوردگیری از نهادهای تصمیم‌گیر و جریانات کارشناسی مختلف بود. بر اساس این فرضیه که شکست ستون فقرات محور مقاومت در سوریه دستگاه ادراکی ما را آمادۀ تغییر جهت‌های راهبردی کرده است، این بستۀ سیاستی کردها را به عنوان یک گزینۀ اصلی در تغییر همپیمانی‌ها برجسته ساخته و تلاش می‌کند نسخه‌ای متوازن برای تدارک چنین ائتلافی را پیشنهاد دهد. اکنون پس از بسته شدن زودهنگام پنجرۀ فرصت روژاوا، هرچند فوری‌ترین توصیۀ این بسته از موضوعیت سیاستی افتاده است، مبانی و راهبرد کلی آن همچنان می‌تواند مورد ارزیابی و گفتگو و استناد جامعۀ تحلیلی و سیاسی قرارگیرد. درواقع این کاربرگ با نظر به فوریت شرایط و ضرب‌آهنگ سریع پیشروی برنامۀ ترامپ علیه مقاومت، اختصاصا حاکمیت در ایران را مخاطب توصیه‌ها قرار داد. صرف‌نظر از فشار این فوریت روشن بود که انگاره‌های ملی‌گرایانۀ حاضر در محیط‌های رسمی چنان در احاطۀ دولت‌گرایی قرار گرفته است که جنبش‌های کرد خطری به مراتب بزرگتر از دولت‌های ترک به چشم می‌آید. تحول پارادایم در مسئلۀ کردی به میزان زیادی تابع شکل‌گیری جریانی خارج از دوائر حاکمیتی و رسمی است. امید است که این بستۀ سیاستی بتواند در شکستن تابوهای موجود و پا گرفتن این جریان بدیل مساهمت موثر داشته باشد. متن کامل خلاصه سیاستی را از اینجا مطالعه کنید. @mersadcssبازارسال شده از مطالعات ترکیه و قفقاز
چگونه اقدامات اخیر اربیل به شک و تردید در آنکارا دامن می‌زند؟
یعقوب کنان
تحولات شتابان میدانی در شمال سوریه و فروپاشی ساختارهای خودمختار کُردی، موازنه قوا را دگرگون کرده است. با وجود تسلط بر شریان‌های حیاتی نفت (که ۷۰٪ درآمد دولت خودمختار را تأمین می‌کرد) و اثبات ناکارآمدی بودجه‌های کلان طرف مقابل، آنکارا هنوز به این دستاوردها به دیده تردید می‌نگرد. نگاه ترکیه به تحرکات بعدی اربیل و خاندان بارزانی، نه نگاه به یک متحد قطعی، بلکه نگاهی آمیخته با «علامت سوال‌های بزرگ» است.
چرخش تاکتیکی اربیل و پارادوکس طالبانی تا پیش از این: دولت بارزانی منتقد سرسخت رویکرد واشنگتن در حمایت از رقیب دیرینه‌شان (بافل طالبانی در سلیمانیه) بود و رسانه‌های وابسته به آن، فساد این خاندان را برجسته می‌کردند. اما آنچه برای آنکارا «مشکوک و غیرقابل قبول» می‌نماید، همگرایی ناگهانی اربیل با «مظلوم عبدی» و نیروهای دموکراتیک سوریه (SDF) است؛ گروهی که پیش‌تر متهم به خصومت با هواداران بارزانی بودند. ترکیه این تغییر موضع سیستماتیک در ماه‌های حیاتی منتهی به انحلال SDF را از یاد نبرده است.
جنگ نیابتی رسانه‌ای و پایان پیش‌بینی‌پذیری در محافل امنیتی ترکیه: خاندان بارزانی دیگر بازیگری «قابل پیش‌بینی» محسوب نمی‌شوند. کانون این خشم، عملکرد شبکه خبری «روداو» است. این رسانه با طراحی هوشمندانه پرسش‌های جهت‌دار از مقامات آمریکایی و دریافت پاسخ‌های ضدترکیه‌ای، عملاً یک دستورکار سیاسی هماهنگ را مخابره می‌کند. آنکارا معتقد است این رفتار از مرزهای روزنامه‌نگاری عبور کرده و مصداق بارز «سیاست‌ورزی پنهان» علیه منافع ملی ترکیه است.
لابی‌گری با کارت اسرائیل برای احیای جایگاه : گزارش‌های اطلاعاتی حاکی از آن است که خاندان بارزانی برای ترمیم روابط آسیب‌دیده با واشنگتن، به کانال‌های اطلاعاتی و میانجی‌گری اسرائیل متوسل شده‌اند. اگرچه آنکارا به عمق تاریخی این روابط (از دهه ۶۰ میلادی) واقف است، اما هشدار می‌دهد که احیای روابط با آمریکا نباید به توهم «نمایندگی انحصاری سیاسی» برای اربیل منجر شود. ترکیه اجازه نخواهد داد روایت‌های تاریخی، موجب خطای محاسباتی اربیل در معادلات امروز شود.
مناقشه پروتکلی و نمایش سلاح در خاک ترکیه : نقطه اوج تنش‌ها در سفر ۲۹ نوامبر «مسعود بارزانی» به منطقه جیزره (شیرناق) رقم خورد. قدرت‌نمایی تیم حفاظتی وی با «سلاح‌های لوله بلند» در انظار عمومی، واکنشی تند را از سوی «دولت باغچلی» برانگیخت که این اقدام را نقض حاکمیت و فاقد وجاهت پروتکلی دانست. اعزام بازرسان وزارت کشور برای تحقیق در خصوص این خطای فاحش حاکمیتی، نشان از جدیت موضوع دارد.
دیپلماسی هشدار؛ عبور از اتحاد ایدئولوژیک: پیام نهایی آنکارا شفاف است: روابط با اربیل صرفاً بر پایه «منافع مشترک» استوار است، نه یک اتحاد ایدئولوژیک ناگسستنی. موضع کنونی ترکیه نه یک تهدید آنی، بلکه یک «هشدار راهبردی» است. تداوم یا توقف این شراکت، تماماً به اراده اربیل برای اصلاح رفتارهای تحریک‌آمیز و بازنگری در سیاست‌های اخیرش بستگی دارد.
منبع اصلی: turkiyetoday
کانال مطالعات ترکیه و قفقاز اندیشکده مرصاد @turkeycaucasus
یعقوب کنانتحولات شتابان میدانی در شمال سوریه و فروپاشی ساختارهای خودمختار کُردی، موازنه قوا را دگرگون کرده است. با وجود تسلط بر شریان‌های حیاتی نفت (که ۷۰٪ درآمد دولت خودمختار را تأمین می‌کرد) و اثبات ناکارآمدی بودجه‌های کلان طرف مقابل، آنکارا هنوز به این دستاوردها به دیده تردید می‌نگرد. نگاه ترکیه به تحرکات بعدی اربیل و خاندان بارزانی، نه نگاه به یک متحد قطعی، بلکه نگاهی آمیخته با «علامت سوال‌های بزرگ» است.چرخش تاکتیکی اربیل و پارادوکس طالبانی تا پیش از این: دولت بارزانی منتقد سرسخت رویکرد واشنگتن در حمایت از رقیب دیرینه‌شان (بافل طالبانی در سلیمانیه) بود و رسانه‌های وابسته به آن، فساد این خاندان را برجسته می‌کردند. اما آنچه برای آنکارا «مشکوک و غیرقابل قبول» می‌نماید، همگرایی ناگهانی اربیل با «مظلوم عبدی» و نیروهای دموکراتیک سوریه (SDF) است؛ گروهی که پیش‌تر متهم به خصومت با هواداران بارزانی بودند. ترکیه این تغییر موضع سیستماتیک در ماه‌های حیاتی منتهی به انحلال SDF را از یاد نبرده است.جنگ نیابتی رسانه‌ای و پایان پیش‌بینی‌پذیری در محافل امنیتی ترکیه: خاندان بارزانی دیگر بازیگری «قابل پیش‌بینی» محسوب نمی‌شوند. کانون این خشم، عملکرد شبکه خبری «روداو» است. این رسانه با طراحی هوشمندانه پرسش‌های جهت‌دار از مقامات آمریکایی و دریافت پاسخ‌های ضدترکیه‌ای، عملاً یک دستورکار سیاسی هماهنگ را مخابره می‌کند. آنکارا معتقد است این رفتار از مرزهای روزنامه‌نگاری عبور کرده و مصداق بارز «سیاست‌ورزی پنهان» علیه منافع ملی ترکیه است.لابی‌گری با کارت اسرائیل برای احیای جایگاه : گزارش‌های اطلاعاتی حاکی از آن است که خاندان بارزانی برای ترمیم روابط آسیب‌دیده با واشنگتن، به کانال‌های اطلاعاتی و میانجی‌گری اسرائیل متوسل شده‌اند. اگرچه آنکارا به عمق تاریخی این روابط (از دهه ۶۰ میلادی) واقف است، اما هشدار می‌دهد که احیای روابط با آمریکا نباید به توهم «نمایندگی انحصاری سیاسی» برای اربیل منجر شود. ترکیه اجازه نخواهد داد روایت‌های تاریخی، موجب خطای محاسباتی اربیل در معادلات امروز شود.مناقشه پروتکلی و نمایش سلاح در خاک ترکیه : نقطه اوج تنش‌ها در سفر ۲۹ نوامبر «مسعود بارزانی» به منطقه جیزره (شیرناق) رقم خورد. قدرت‌نمایی تیم حفاظتی وی با «سلاح‌های لوله بلند» در انظار عمومی، واکنشی تند را از سوی «دولت باغچلی» برانگیخت که این اقدام را نقض حاکمیت و فاقد وجاهت پروتکلی دانست. اعزام بازرسان وزارت کشور برای تحقیق در خصوص این خطای فاحش حاکمیتی، نشان از جدیت موضوع دارد.دیپلماسی هشدار؛ عبور از اتحاد ایدئولوژیک: پیام نهایی آنکارا شفاف است: روابط با اربیل صرفاً بر پایه «منافع مشترک» استوار است، نه یک اتحاد ایدئولوژیک ناگسستنی. موضع کنونی ترکیه نه یک تهدید آنی، بلکه یک «هشدار راهبردی» است. تداوم یا توقف این شراکت، تماماً به اراده اربیل برای اصلاح رفتارهای تحریک‌آمیز و بازنگری در سیاست‌های اخیرش بستگی دارد.منبع اصلی: turkiyetoday
کانال مطالعات ترکیه و قفقاز اندیشکده مرصاد @turkeycaucasus️ خط‌ونشان کشیدن پ.ک.ک برای آنکارا؛ اگر روژاوا سقوط کند، جنگ را به داخل ترکیه میکشیم در پی فروپاشی مواضع یگان‌های (YPG/SDG) در سوریه و عدم حمایت ایالات متحده، سران پ.ک.ک، ترکیه را به کشاندن جنگ به داخل شهرهای ترکیه تهدید کردند. «مصطفی کاراسو»، از سران ارشد پ.ک.ک، با اشاره به حمایت آنکارا از عملیات ارتش سوریه گفت: «ترکیه در آینده از کاری که کرده پشیمان خواهد شد. دولت ترکیه در این جنگ دخیل است. در برنامه‌ریزی و مدیریت آن دخیل است. این سیاست در آینده برای ترکیه گران تمام خواهد شد.»نکته مهم در اظهارات کاراسو، اشاره مستقیم به بافت جمعیتی شهرهای ترکیه بود. او با گفتن اینکه «۶ تا ۷ میلیون کرد در مناطق شهری زندگی می‌کنند. این یک واقعیت اجتماعی است»، تلویحاً تهدید کرده است که جنگ از مناطق مرزی به شهرهای بزرگ ترکیه کشیده خواهد شد. این تهدیدها تنها به کاراسو محدود نشد،«آلدار خلیل» از رهبران سیاسی PYD نیز با ادبیاتی مشابه هشدار داد: «اگر روژاوا سقوط کند، شرق و جنوب‌شرق ترکیه (مناطق کردنشین) نیز سقوط خواهد کرد.» همچنین مدعی شد: «اگر جنگ ادامه یابد، ترکیه نیز آسیب خواهد دید. ترکیه نمی‌تواند پیشرفت کند و مسئله کردها حل نخواهد شد. ترکیه ۵۰ سال دیگر را از دست خواهد داد.»مقامات ترکیه این اظهارات را نتیجه شکست قطعی در سوریه توصیف کرده‌اند. رجب طیب اردوغان با هشدار به شهروندان برای عدم ورود به بازی‌های تروریست‌ها تاکید کرد که راه مردم از گروه‌های مسلح تروریست جداست. همزمان، دولت باغچلی نیز خواهان ریشه‌کن کردن کامل YPG از سوریه شد. به نظر می‌رسد با پیشروی ارتش سوریه در غرب فرات و عقب‌نشینی اجباری شبه‌نظامیان، پروژه تجزیه شمال سوریه به پایان خود نزدیک شده است.منابع: Takvim و Haberler
کانال مطالعات ترکیه و قفقاز اندیشکده مرصاد @turkeycaucasus️ نیروهای کرد زیر سایه رقابت‌های درون حزبی؛ از نبرد بازپس‌گیری حقوق تا رقابت بر سر «ریاست‌ها و وزارتخانه‌ها» وبسایت العالم الجدید طی گزارشی به تاثیر رقابت‌های حزبی میلن احزاب کرد بر جایگاه بیت کردی در معادلات داخلی عراق پرداخته که در ادامه به بخش‌هایی از آن اشاره خواهد شد. پس از گذشت بیش از یک سال از انتخابات پارلمان اقلیم کردستان در اکتبر ۲۰۲۴، اختلافات میان دو حزب اصلی حاکم، حزب دموکرات کردستان و اتحادیه میهنی کردستان، همچنان ادامه دارد. تمامی دورهای مذاکره برای تقسیم مناصب در دولت اقلیم و فعال‌سازی پارلمان عملاً بی‌نتیجه مانده و پارلمان کردستان به نهادی تعطیل و بی‌اثر تبدیل شده است. در عمل نیز ساختار اجرایی اقلیم به دو اداره حزبی مجزا شباهت یافته که هرکدام سازوکارها و محاسبات خاص خود را دارند. پس از انتخابات پارلمانی عراق در نوامبر ۲۰۲۵، دو حزب بار دیگر وارد مذاکراتی تازه شدند؛ این‌بار نه‌تنها درباره مناصب اربیل، بلکه درباره سهم خود در دولت بغداد. مهم‌ترین محور اختلاف، منصب ریاست‌جمهوری عراق است که طبق توافق‌های سیاسی پس از ۲۰۰۵ به کردها اختصاص یافته است. با این حال، مذاکرات میان هیئت‌های حزبی و رهبران ارشد نیز نتوانست بر سر مناصبی چون ریاست‌جمهوری، ریاست اقلیم، وزارت کشور و شورای امنیت اقلیم به توافق برسد. اتحادیه میهنی با ۲۳ کرسی در پارلمان اقلیم و ۱۸ کرسی در پارلمان عراق خواهان نیمی از این مناصب است. در مقابل، حزب دموکرات که ۳۹ کرسی در اقلیم و ۲۷ کرسی در بغداد دارد، این مناصب را حق طبیعی خود می‌داند و خواهان در اختیار گرفتن آن‌هاست. از اواخر ۲۰۲۴ تاکنون پارلمان اقلیم تنها یک جلسه برگزار کرده که آن هم به دلیل گره خوردن انتخاب هیئت‌رئیسه به توافق کلی بر سر ریاست اقلیم و دولت، بی‌نتیجه مانده است. در این میان، احزاب مخالف نیز حاضر به ائتلاف با دو حزب اصلی نشده‌اند و همین امر مانع دستیابی به اکثریت لازم برای تشکیل دولت شده است. نتیجه، اقلیمی بدون دولت کامل، پارلمانی تعطیل، نهادهای نیمه‌فلج و اقتصادی شکننده است. این شکاف داخلی، نفوذ کردها در بغداد را نیز کاهش داده است. اقلیم که زمانی نقش «سازنده دولت» در عراق را ایفا می‌کرد، اکنون به شریکی کوچک‌تر تبدیل شده است. رقابت بر سر ریاست‌جمهوری به اوج رسیده؛ اتحادیه میهنی که پنج دوره متوالی این منصب را در اختیار داشت، همچنان آن را سهم خود می‌داند. اما حزب دموکرات با استناد به افزایش کرسی‌هایش، تأکید می‌کند این منصب متعلق به کل کردهاست، نه یک حزب خاص. مسعود بارزانی سه پیشنهاد برای حل اختلاف ارائه کرده است: تعیین نامزد از سوی پارلمان اقلیم، توافق همه احزاب کرد بر سر یک فرد، یا انتخاب نامزد توسط نمایندگان کرد در پارلمان عراق. اتحادیه میهنی این پیشنهادها را رد کرده و برخی چهره‌های مخالف نیز آنها را به دلیل تعطیلی پارلمان اقلیم یا نبود اجماع گسترده، غیرعملی دانسته‌اند. در صورت شکست مذاکرات، کردها با چند نامزد وارد جلسه رأی‌گیری خواهند شد و در نهایت این فراکسیون‌های شیعی پارلمان عراق، که بیش از ۱۸۰ کرسی دارند، نقش تعیین‌کننده خواهند داشت. در چنین حالتی، رئیس‌جمهور کرد با آرای نمایندگان شیعه انتخاب می‌شود؛ امری که می‌تواند به تضعیف موقعیت چانه‌زنی کردها در بغداد و افزایش وابستگی سیاسی بینجامد. همزمان، کشمکش بر سر تشکیل دولت اقلیم نیز ادامه دارد. تلاش حزب دموکرات برای جذب نمایندگان جنبش نسل نو و فشار بر اتحادیه میهنی نتیجه قطعی نداشت. در مقابل، اتحادیه میهنی با ائتلاف با نسل نو کوشید موازنه قدرت را تغییر دهد و امتیازهایی از جمله وزارت کشور را مطالبه کند. ادامه این وضعیت پیامدهای اجتماعی و اقتصادی قابل‌توجهی داشته است. تأخیر در پرداخت حقوق، اختلاف بر سر درآمدهای مرزی و تداوم رکود نهادینه شده، اعتماد عمومی را کاهش داده و شکاف میان جامعه و طبقه سیاسی را عمیق‌تر کرده است. به باور تحلیلگران، فرض وجود منافع یکپارچه برای همه کردها نادرست بوده و رقابت‌های حزبی عملا این وحدت را از میان برده است. برخی پژوهشگران راه‌حل را در رجوع به پارلمان و پذیرش رقابت شفاف می‌دانند، هرچند معتقدند گرایش به این گزینه بیشتر ناشی از بن‌بست و ناامیدی از توافق‌های پشت‌پرده است تا باور به سازوکار نهادی. در همین حال، هشدار داده می‌شود که تداوم این اختلافات می‌تواند دستاوردهای پس از ۲۰۰۳، از جمله پیگیری اصل ۱۴۰ قانون اساسی، قانون نفت و گاز و تضمین سهم بودجه‌ای اقلیم را بیش از پیش تضعیف کند. کانال مطالعات عراق و شامات | اندیشکده مرصاد@IraqLevant