ترسیم چهره متفاوت از ونس نسبت به ترامپ برای مخاطب ایرانی، بعد از پیام رهبر معظم انقلاب در ۱۳ آبان و تصریح بر باطل بودن این تصور ، آن هم توسط روزنامه آستان قدس رضوی یک خطای ساده نیست. قبلا هم یکی دیگر از روزنامه‌های اصول‌گرا چنین خطایی را مرتکب شده بود.
مسعود براتی@mbarati1364
مسعود براتی@mbarati1364
۵۲۲۱️ #خبر| ما باید مدعی عدم اشاعه باشیم/ ثبات قدم، رمز تحقق بازدارندگی مطلق در برابر تهدید دشمنروز جمعه ۱۵ آبان‌ماه، دکتر سعید جلیلی نماینده رهبر معظم انقلاب در شورای عالی امنیت ملی با حضور در برنامه گفت‌وگوی ویژه خبری شبکه خبر صداوسیما، به تبیین مسائل روز کشور پرداخت.چند ماه پیش، تفاهمی در اسلام‌آباد صورت گرفت اما هنوز مدت زیادی از آن نگذشته بود که طرف آمریکایی آن را بی‌اعتبار خواند؛ رئیس رژیم حاکم بر آمریکا اعلام کرد این تفاهم ارزشی بیش از یک تکه کاغذ ندارد. البته تفاهمی که طرف مقابل بگوید به اندازه کاغذش هم نمی‌ارزد، تفاهم نیست، سوءتفاهم است.برای رسیدن به قله، این جنگ باید با قدرت تمام شود. نه‌تنها باید جنگ پایان پیدا کند، بلکه نباید سایه جنگ نیز بر سر کشور باقی بماند. نباید در وضعیتی قرار بگیریم که یک روز جنگ باشد و روز دیگر نباشد. این هدف قطعاً با این تصور که اگر در چند موضوع امتیاز بدهیم، طرف مقابل هم اقدام متقابلی انجام خواهد داد، محقق نمی‌شود. رهبر انقلاب فرمودند: ما باید به نقطه‌ای از بازدارندگی مطلق برسیم که دیگر هیچ‌کس جرئت نکند به کشور ما تعرض کند. بازدارندگی مطلق مستلزم آن است که شما تمام قدرت خود را بشناسید، همه ظرفیت‌های خود و تمام یارانی را که می‌توانند در عرصه جهانی در کنار شما باشند، شناسایی کنید.هدف بلندمدت دیگر برای رسیدن به بازدارندگی مطلق، اصلاح روندهای غلط حاکم بر مناسبات جهانی است؛ روندهایی که به دشمن اجازه می‌دهد چنین رفتارهایی را تکرار کند. اصلاح این مناسبات نیازمند اقدام جهانی است. اینجاست که بازیگری در تراز قدرت‌های بزرگ معنا پیدا می‌کند. اگر شما یکی از چهار قدرت جهان هستید، باید بتوانید حرکت جدی و مؤثری را در این سطح آغاز کنید. مثال؛ فایده عضویت در npt این است که شما در برابر انجام تعهدات، از حقوقی برخوردار شوید. در این چارچوب، حدود ۲۲ حق برای اعضا تعریف شده است که یکی از آنها حق برخورداری از فعالیت‌های صلح‌آمیز هسته‌ای، از جمله غنی‌سازی. اما امروز چه اتفاقی افتاده است؟ نه‌تنها درباره استفاده ایران از این حقوق اما و اگر مطرح می‌کنند، بلکه حتی به تأسیسات هسته‌ای کشورمان حمله نظامی می‌شود. ماده ۱۰ NPT دو نکته اساسی را مطرح می‌کند: نخست اینکه ممکن است رویدادهای فوق‌العاده‌ای اتفاق بیفتد و دوم اینکه ممکن است منافع عالی کشور در معرض خطر قرار بگیرد، می‌تواند با صدور اطلاعیه‌ای اعلام کند که دیگر امکان ادامه حضور در این معاهده را ندارد. این موضوع در متن معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (NPT) پیش‌بینی شده است.ما وقتی از شکل‌گیری مناسبات جدید و نظم جهانی مبتنی بر عدالت سخن می‌گوییم، معتقدیم که باید در این مسیر پیشگام باشیم. در همین موضوع هسته‌ای، ما مدعی جلوگیری از اشاعه سلاح‌های هسته‌ای هستیم و از خلع سلاح و حقوق هسته‌ای ملت‌ها دفاع می‌کنیم. در عین حال، وقتی آژانس به وظایف اولیه خود عمل نمی‌کند، در حالی که ایران هم عضو آژانس و هم عضو NPT است، چه باید کرد؟ وقتی سازوکارهای موجود از حقوق یک کشور عضو حمایت نمی‌کنند، باید برای شکل‌گیری مناسبات جدید ابتکار عمل داشت و این پرسش را مطرح کرد که چه نهادی و چه کشوری قرار است از حقوق ملت‌ها دفاع کند؟ در همین زمینه، دیدیم که ۱۱ کشور با محکوم کردن حملات به تأسیسات هسته‌ای ایران موضع‌گیری کردند. از جمله روسیه، چین و آفریقای جنوبی و کشورهای دیگری که در این موضوع تحت سلطه آمریکا قرار ندارند. این موضع‌گیری‌ها می‌تواند زمینه‌ای برای شکل‌گیری مناسبات جدید باشد. ملتی که می‌خواهد در چنین سطحی نقش‌آفرینی کند، به ابتکارهای جدید نیاز دارد. از سوی دیگر، ایران با ۱۵ کشور همسایه و ظرفیت‌های بزرگ منطقه‌ای و بین‌المللی مواجه است. باید از این ظرفیت‌ها استفاده کرد. همین عراق را در نظر بگیرید؛ کشوری که آمریکا بیش از ۲۰ سال پس از سرنگونی صدام همچنان در آن اعمال فشار می‌کند و حتی درباره منابع مالی و درآمدهای نفتی این کشور نیز محدودیت‌هایی ایجاد کرده است. با وجود این، مردم عراق در مراسم تشییع رهبر شهید ما حضور پیدا کردند و با ابراز ارادت، جایگاه و علاقه خود را نشان دادند. البته ملت عراق نباید اجازه بدهد هنوز پول فروش نفت این کشور زیر نظر خزانه‌داری آمریکا باشد. اینها فرصت‌هایی است که باید مورد توجه قرار بگیرد.شرط کنش‌گری بر اساس قدرت و ظرفیت‌های کشور؛ ثبات قدم است. طرف مقابل ما مانند یک قمارباز است؛ قماربازی که وقتی می‌بازد، ممکن است رفتارهای غیرمعقول‌تری از خود نشان دهد، باید آمادگی لازم را داشته باشیم و با قدرت در برابر او بایستیم تا قمار را از یاد ببرد. دشمن باید بداند که ملت ما انتقام را فراموش نمی‌کند و خون‌خواهی امام شهید نیز از یاد ملت ایران نخواهد رفت. متن کامل خبر را در سایت حیات طیبه بخوانید؛https://drjalily.com/posts/2187 @jalili_saeed۱۵۲
اوباما در زمستان ۱۳۹۰ در نامه‌ای محرمانه به ایران تنگه هرمز را خط قرمز آمریکا خوانده و تهدید کرده بود که هرگونه تلاش برای بستن آن با پاسخ نظامی فوری آمریکا روبه‌رو خواهد شد.حالا او می‌گوید ایران در تنگه هرمز حق وتو دارد.https://www.politico.com/story/2015/05/irans-dire-strait-117566
مسعود براتی
مسعود براتی
۲۰۶۱
تجربه تفاهم‌نامه اسلام‌آباد موجب تغییر رویکرد و تیم مذاکرات شد.
تجربه‌ای که امام سید مجتبی خامنه‌ای آن را «تجربه تاریک از بدعهدی و جنایت» خواندند و ملت مبعوث خیلی زود از آن عبور کرد.تفاهم‌نامه‌ای که در حقیقت «سوتفاهم» بود.مسعود براتی @mbarati1364
تجربه‌ای که امام سید مجتبی خامنه‌ای آن را «تجربه تاریک از بدعهدی و جنایت» خواندند و ملت مبعوث خیلی زود از آن عبور کرد.تفاهم‌نامه‌ای که در حقیقت «سوتفاهم» بود.مسعود براتی @mbarati1364
۲۵۸مقاله دقیق دکتر محمد رضا طاهری در روزنامه عصر ایرانیان
۵#سرمقاله | اشتباهات سخت، از مونیخ تا مسقط
محمدرضا طاهری
اشتباه نخست می تواند حاصل خطای محاسباتی باشد، اما اصرار بر همان سیاست اشتباه، نشانه تحجر سیاسی است. آدمی اگر اشتباه کند، ضربه می خورد و البته تجاربی هم به دست می آورد. اما اگر از این تجارب درس نگیرد، دچار اشتباه سخت می شود و البته ضربه سختی هم خواهد خورد.
سیاست مماشات با دشمن که در پشت مفاهیمی مثل واقع گرایی، عقلانیت، تنش زدایی، صلح طلبی و نظایر آن پنهان می شود، سیاستی است که یکی از مهمترین دستاوردهای تاریخی آن جنگ جهانی دوم بوده است. برای نمونه می توان به فضای سیاسی بریتانیا در سال های قبل از جنگ دوم جهانی رجوع کرد که فضایی بسیار آشنا با با زمانه ما دارد.
در اواخر دهه سی میلادی، چمبرلین، نخست وزیر وقت بریتانیا، و طیفی از روزنامه های مهم و پرنفوذ این کشور به دفاع از سازش و انعطاف در برابر هیتلر پرداختند و مخالفان خود را به جنگ طلبی متهم کردند. اما آنچه به جنگ ویرانگر جهانی دوم انجامید، نه مقاومت در برابر زیاده خواهی هیتلر، که سیاست مماشات و اوج آن در توافق مونیخ بود.
روزنامه‌نگارانی مانند جی. ال. گاروین، سردبیر آبزرور و از مدافعان سرسخت مماشات، مخالفان این سیاست را به تکرار الگوهای منسوخ سیاست خارجی متهم می‌کردند. او از کسانی انتقاد می‌کرد که با تکیه بر اصول خشک و انکار واقعیت‌های جدید، عملاً کشور را به سوی فاجعه‌ای دیگر سوق می‌دهند. بنابراین، طرفداری از مماشات را نه به معنای ضعف، که به معنای عقلانیت در برابر فاجعه جنگ می دانستند. در نگاه آنان، سیاستمداری که از جنگ جلوگیری می‌کند، مسئولانه‌تر از سیاستمداری عمل کرده است که صرفاً بر شرافت و مقاومت تأکید دارد.
هم روزنامه آبزرور و هم روزنامه تایمز که از روزنامه های پرنفوذ بریتانیا بودند، فضایی فکری و سیاسی ساختند که در آن مصالحه با آلمان هیتلری نه نشانه ضعف، بلکه جلوه‌ای از واقع‌گرایی، خرد سیاسی و مسئولیت‌پذیری در برابر خطر جنگ معرفی می‌شد. لذا مسأله صرفاً حمایت از یک سیاست خارجی مشخص نبود. بلکه مسأله مهمتر آن بود که به آن اعتبار فکری و اخلاقی می‌بخشیدند. آنها مخاطبان را وا می داشتند تا جهان را از زاویه‌ای ببینند که در آن، جنگ فاجعه‌ای قابل اجتناب، امتیازدهی راهی برای حفظ صلح و مخالفان مماشات سیاستمدارانی انعطاف‌ناپذیر و گرفتار توهم بودند.
مطبوعات حامی مماشات با برجسته کردن هزینه‌های جنگ، این تصور را تقویت می‌کردند که مقاومت در برابر خواسته‌های آلمان الزاماً نشانه قدرت نیست و ممکن است به نابودی کشور بیانجامد. به این ترتیب، پرسش اصلی را از این موضوع که «آیا مطالبات هیتلر مشروع است؟» به این پرسش تغییر می دادند که «آیا ارزش دارد برای جلوگیری از تحقق این مطالبات وارد جنگ شویم؟» این جابه‌جایی در صورت‌بندی مسئله اهمیت زیادی دارد، زیرا به‌تدریج پذیرش مطالبات متجاوز را به گزینه‌ای عقلانی، و مقاومت در برابر آن را به انتخابی پرهزینه و غیرمسئولانه تبدیل می‌کرد.
از آنجا که مخاطب چنین روزنامه‌هایی فقط افکار عمومی داخلی نبود. دولت‌ها، دیپلمات‌ها و محافل سیاسی خارجی نیز مواضع این روزنامه را دنبال می‌کردند. به همین دلیل، این مواضع سازش طلبانه به طرف آلمانی این پیام را می داد که بریتانیا برای پذیرش برخی مطالبات هیتلر آمادگی دارد. امری که موجب گستاخی بیشتر هیتلر می شد.
لذا مطبوعات تسلیم طلب سه پیام را به مخاطبان داخلی و دشمن خارجی منتقل می کردند: جنگ ممکن است تمدن و جامعه ما را نابود کند؛ مذاکره و امتیازدهی نشانه خرد سیاسی است، نه الزاماً ضعف؛ و مقاومت در برابر مطالبات دولت های قدرتمند می تواند ناشی از جمود فکری و ناتوانی در درک شرایط باشد.
وقتی از خطر نابودی تمدن و کشور به سبب جنگ سخن گفته می شود، آنچه هدف قرار گرفته می شود، بالا بردن هزینه مقاومت است. اما مسأله مهم اینجاست که وقتی مقاومت تضعیف شود، جنگ تقویت می شود. از اینروست که سیاست مماشات در برابر هیتلر نه تنها به صلح نیانجامید که به یکی از ویرانگرترین جنگ های تاریخ بشری منتهی شد.
پرسش مهمی که همواره باید در ذهن جامعه و دولت ها باشد آن است که کدام سیاست احتمال جنگ در آینده را کاهش می‌دهد: امتیازدهی برای جلوگیری از بحران، یا ایجاد بازدارندگی برای جلوگیری از تکرار تهدید؟ تجارب تاریخی از مونیخ تا مسقط نشان می دهد که کسانی که تصور می کنند با امتیاز دادن به دشمن زیاده خواه می توانند مانع دشمنی او شوند و دوستی دریافت کنند، دچار اشتباه سخت شده اند، امری که می تواند به پیامدهای سختی برای کشور منتهی شود.
@asreiranian_ir
محمدرضا طاهریاشتباه نخست می تواند حاصل خطای محاسباتی باشد، اما اصرار بر همان سیاست اشتباه، نشانه تحجر سیاسی است. آدمی اگر اشتباه کند، ضربه می خورد و البته تجاربی هم به دست می آورد. اما اگر از این تجارب درس نگیرد، دچار اشتباه سخت می شود و البته ضربه سختی هم خواهد خورد.
سیاست مماشات با دشمن که در پشت مفاهیمی مثل واقع گرایی، عقلانیت، تنش زدایی، صلح طلبی و نظایر آن پنهان می شود، سیاستی است که یکی از مهمترین دستاوردهای تاریخی آن جنگ جهانی دوم بوده است. برای نمونه می توان به فضای سیاسی بریتانیا در سال های قبل از جنگ دوم جهانی رجوع کرد که فضایی بسیار آشنا با با زمانه ما دارد.
در اواخر دهه سی میلادی، چمبرلین، نخست وزیر وقت بریتانیا، و طیفی از روزنامه های مهم و پرنفوذ این کشور به دفاع از سازش و انعطاف در برابر هیتلر پرداختند و مخالفان خود را به جنگ طلبی متهم کردند. اما آنچه به جنگ ویرانگر جهانی دوم انجامید، نه مقاومت در برابر زیاده خواهی هیتلر، که سیاست مماشات و اوج آن در توافق مونیخ بود.
روزنامه‌نگارانی مانند جی. ال. گاروین، سردبیر آبزرور و از مدافعان سرسخت مماشات، مخالفان این سیاست را به تکرار الگوهای منسوخ سیاست خارجی متهم می‌کردند. او از کسانی انتقاد می‌کرد که با تکیه بر اصول خشک و انکار واقعیت‌های جدید، عملاً کشور را به سوی فاجعه‌ای دیگر سوق می‌دهند. بنابراین، طرفداری از مماشات را نه به معنای ضعف، که به معنای عقلانیت در برابر فاجعه جنگ می دانستند. در نگاه آنان، سیاستمداری که از جنگ جلوگیری می‌کند، مسئولانه‌تر از سیاستمداری عمل کرده است که صرفاً بر شرافت و مقاومت تأکید دارد.
هم روزنامه آبزرور و هم روزنامه تایمز که از روزنامه های پرنفوذ بریتانیا بودند، فضایی فکری و سیاسی ساختند که در آن مصالحه با آلمان هیتلری نه نشانه ضعف، بلکه جلوه‌ای از واقع‌گرایی، خرد سیاسی و مسئولیت‌پذیری در برابر خطر جنگ معرفی می‌شد. لذا مسأله صرفاً حمایت از یک سیاست خارجی مشخص نبود. بلکه مسأله مهمتر آن بود که به آن اعتبار فکری و اخلاقی می‌بخشیدند. آنها مخاطبان را وا می داشتند تا جهان را از زاویه‌ای ببینند که در آن، جنگ فاجعه‌ای قابل اجتناب، امتیازدهی راهی برای حفظ صلح و مخالفان مماشات سیاستمدارانی انعطاف‌ناپذیر و گرفتار توهم بودند.
مطبوعات حامی مماشات با برجسته کردن هزینه‌های جنگ، این تصور را تقویت می‌کردند که مقاومت در برابر خواسته‌های آلمان الزاماً نشانه قدرت نیست و ممکن است به نابودی کشور بیانجامد. به این ترتیب، پرسش اصلی را از این موضوع که «آیا مطالبات هیتلر مشروع است؟» به این پرسش تغییر می دادند که «آیا ارزش دارد برای جلوگیری از تحقق این مطالبات وارد جنگ شویم؟» این جابه‌جایی در صورت‌بندی مسئله اهمیت زیادی دارد، زیرا به‌تدریج پذیرش مطالبات متجاوز را به گزینه‌ای عقلانی، و مقاومت در برابر آن را به انتخابی پرهزینه و غیرمسئولانه تبدیل می‌کرد.
از آنجا که مخاطب چنین روزنامه‌هایی فقط افکار عمومی داخلی نبود. دولت‌ها، دیپلمات‌ها و محافل سیاسی خارجی نیز مواضع این روزنامه را دنبال می‌کردند. به همین دلیل، این مواضع سازش طلبانه به طرف آلمانی این پیام را می داد که بریتانیا برای پذیرش برخی مطالبات هیتلر آمادگی دارد. امری که موجب گستاخی بیشتر هیتلر می شد.
لذا مطبوعات تسلیم طلب سه پیام را به مخاطبان داخلی و دشمن خارجی منتقل می کردند: جنگ ممکن است تمدن و جامعه ما را نابود کند؛ مذاکره و امتیازدهی نشانه خرد سیاسی است، نه الزاماً ضعف؛ و مقاومت در برابر مطالبات دولت های قدرتمند می تواند ناشی از جمود فکری و ناتوانی در درک شرایط باشد.
وقتی از خطر نابودی تمدن و کشور به سبب جنگ سخن گفته می شود، آنچه هدف قرار گرفته می شود، بالا بردن هزینه مقاومت است. اما مسأله مهم اینجاست که وقتی مقاومت تضعیف شود، جنگ تقویت می شود. از اینروست که سیاست مماشات در برابر هیتلر نه تنها به صلح نیانجامید که به یکی از ویرانگرترین جنگ های تاریخ بشری منتهی شد.
پرسش مهمی که همواره باید در ذهن جامعه و دولت ها باشد آن است که کدام سیاست احتمال جنگ در آینده را کاهش می‌دهد: امتیازدهی برای جلوگیری از بحران، یا ایجاد بازدارندگی برای جلوگیری از تکرار تهدید؟ تجارب تاریخی از مونیخ تا مسقط نشان می دهد که کسانی که تصور می کنند با امتیاز دادن به دشمن زیاده خواه می توانند مانع دشمنی او شوند و دوستی دریافت کنند، دچار اشتباه سخت شده اند، امری که می تواند به پیامدهای سختی برای کشور منتهی شود.
@asreiranian_ir۱۶۲
نکات مهمی در گفتگوی ویژه خبری دیشب از سوی دکتر محمد جواد لاریجانی درباره وضعیت جنگ و سیاست‌های نظامی و مذاکراتی ایران بیان شد. این گفتگو را حتما ببینید:https://telewebion.ir/live/irinn?e=0x16d21389
۴
#روزنامه
یکشنبه 17 آبان 1405
هم عهدی تا اهداف والا
روایت رهبر معظم انقلاب از مجموعه نقاط عطف صف‌آرایی جبهه حق و باطل و گفتگوی سعید جلیلی با مردم شریف ایران
مشاهده نسخه کامل روزنامه درasre-iranian.ir
@asreiranian_ir
یکشنبه 17 آبان 1405 هم عهدی تا اهداف والا روایت رهبر معظم انقلاب از مجموعه نقاط عطف صف‌آرایی جبهه حق و باطل و گفتگوی سعید جلیلی با مردم شریف ایران مشاهده نسخه کامل روزنامه درasre-iranian.ir @asreiranian_ir۴تحلیل وضعیت. میدان هفت تیر - مسعود براتی.mp3
۱۶:۴۵-۷.۶۷ مگابایت
دیشب در جمع مردم مبعوث شده میدان شهدای هفت تیر بودم. تحلیلی کوتاه از وضعیت و لزوم ثبات قدم در عرصه فکری و نرم‌افزاری برای مقابله با فریب‌های دشمن ارایه کردم.مسعود براتی@mbarati1364
۴
جلیلی گفته: «رئیس‌جمهور آمریکا تفاهم را امضا کرد، اما چند روز بعد گفت این تفاهم ارزش کاغذش را هم ندارد. این تفاهم نیست، سوءتفاهم است!»
حرف جلیلی درباره بدعهدی و فریبکاری آمریکاست؛ ولی به بعضی در داخل برخورده است!
چرا؟ دوست دارید فریب آمریکا را بخورید یا طرفدار آمریکا هستید؟
مسعود براتی @mbarati1364
حرف جلیلی درباره بدعهدی و فریبکاری آمریکاست؛ ولی به بعضی در داخل برخورده است!
چرا؟ دوست دارید فریب آمریکا را بخورید یا طرفدار آمریکا هستید؟
مسعود براتی @mbarati1364
۲۳۲