تدبیر ایران برای دور زدن محاصره دشمن آمریکایی به کمک خطوط ریلیبرای دریافت صوت کامل این سخنرانی روی اینجا ضربه بزنید. ۸ خرداد ۱۴۰۵ - نودمین شب تجمع مردم مبعوث شده دکتر میر سامان پیشواییخیابان پیروزی، چهارراه نبرد@mardom_piroozi @Pishvaee_ir۲۲۱۳۱
حکمــرانــــــــو تنگه هرمز دریچه فرصت اقتصاد دریامحور دکتر میرسامان پیشوائی استاد دانشگاه علم و صنعت ایران پژوهشگر حوزه سیستمهای اقتصادی و اجتماعیسیدحسن محفوظی کارشناس اقتصاد بینالملل سیدفرید موسویمجری _ کارشناس مشاهده فیلم کامل حکمــرانــــــــو را دنبال کنید یوتیوب | بله | تلگرام | ایتا @Pishvaee_ir۱۰۴۴۳
حکمــرانــــــــو ابعاد اقتصادی تنگه هرمز و پترودلار دکتر میرسامان پیشوائی استاد دانشگاه علم و صنعت ایران پژوهشگر حوزه سیستمهای اقتصادی و اجتماعیسیدحسن محفوظی کارشناس اقتصاد بینالملل سیدفرید موسویمجری _ کارشناس مشاهده فیلم کامل حکمــرانــــــــو را دنبال کنید یوتیوب | بله | تلگرام | ایتا @Pishvaee_ir۱۸ بایستـههای ایـــران پسـابعثت قسمت اول: بازآفرینی به جای بازسـازیمسئلهای که در این هنگامه اذهان بسیاری از متفکرین و ایراندوستان را به خود مشغول کرده است، موضوع «ایران پسابعثت» است؛ کشوری مقتدر با امتی برانگیخته و نظام حکمرانی کارآمد که قادر است ضمن بهرهگیری از ظرفیتها و شایستگیهای آحاد ملت، «ایرانی نو» دراندازد و «نو ایرانی» بسازد. نیل به این آرمان متعالی نیازمند بایستههایی است که مایلم اهم آنها را به طور خلاصه تشریح کنم.
تغییر نگرش از «بازسازی» به «بازآفرینی»: به نظر میرسد فرصت و ظرفیت کنونی برای تحول در ایران چنان گسترده و عمیق است که تقلیل آن به بازسازی فیزیکی صنایع و ابنیه آسیبدیده کفران نعمت و فرصتسوزی است. شکر نعمت امت مبعوث شده و پاسداشت خون رهبر شهید (رض) جز با «بازآفرینی» مطلوب سازههای سخت و نرم ایران و نظام حکمرانی آن میسر نخواهد شد. هر چند که ایران کارنامه مبارزاتی درخشانی در جنگ رمضان و اتفاقات ماقبل آن در مقابل دشمن جنایتکار از خود به جای گذاشت، لکن در بسیاری از عرصهها آسیبهای وارده نشان از برخی غفلتها و ناکارآمدیها داشت. در باور «واقعگرایانه» نگارنده این سطور «تضعیف فعل اهل خیانت»، «توجیه فعل اهل حماقت» و «تکمیل رسالت اصحاب حق» است. لذا در سیر تکامل انقلاب اسلامی به تمدن نوین اسلامی، توقف در هر منزلگاه، غفلت و حرکت به منزلگاه بعدی، رسالت محسوب میشود. سالها است که نظام حکمرانی ایران از امراض مزمنی رنج میبرد که پیامد آن ناکارآمدی در برخی ابعاد است. شایستهستیزی، بحراندوستی و حاشیهپروری در لباس شبـح ناکارآمدی بر برخی نظامات کلیدی سایه گسترانده است و درمان آن مستلزم بازآفرینی -و نه بازسازی- نظامات و سازوکارها در برخی عرصههای کلیدی حکمرانی است. تبدیل تهدید بحران و شکست به فرصت بازآفرینی برای نیل به سطح کارآمدی بالاتر از زمان قبل از حادث شدن بحران، امری شناخته شده در ادبیات علمی توسعه است که از آن تعبیر به ويژگی «پادشکننـدگی» میکنند. به نظر میرسد نهادینه کردن این امر در ایران، بزرگترین ضربه به دشمن جنایتکار و بهترین پاسداشت خون شهدای جنگ رمضان خواهد بود. میر سامان پیشوایی @Pishvaee_ir۸۷۳
هـل مـن منتقـم؟برای حج به مکه رفته و به محضر امام سجاد (ع) شرفیاب شدم. آن حضرت چون مرا دید فرمود: «از حرملة بن کاهل اسدی (قاتل برادر شیرخوارم علیاصغر) چه خبر؟»گفتم: «او زنده است و در کوفه سکونت دارد.» امام (ع) با چشمانی اشکبار دست به آسمان بلند کرد و سه مرتبه فرمود: «اللهم اذقه حر الحدید، اللهم اذقه حر النار» - «پروردگارا! داغی آهن را به او بچشان. پروردگارا او را به آتش دوزخ بسوزان»من از سفر حج بازگشتم و باخبر شدم که مختار در کوفه به خونخواهی امام حسین (ع) قیام کرده است با یکی از دوستانم به قصد دیدار او رفتیم. چون به مختار رسیدیم، دیدیم مختار اسب خود را طلبید و با سپاهیانش به محلهی کناسهی کوفه حرکت نمود. ما نیز با مختار همراه شدیم و دانستیم که او مأمورانی را برای دستگیری «حرمله» فرستاده است. مدتی نگذشت که مأموران مختار، حرمله را دست بسته آوردند. مختار چون نگاهش به حرملهی جنایتکار افتاد فرمود: «حمد و سپاس خدایی را که مرا بر تو مسلط نمود.» آنگاه دستور داد تا حرمله را قصاص کنند.منهال بن عمرو گوید: چون حرمله را در آن حال دیدم، ناخود آگاه به یاد دعای امام سجاد (ع) در مکه افتادم و از روی تعجب چند بار گفتم: «سبحان الله، سبحان الله...» مختار متوجه شد و فرمود: «چرا تسبیح گفتی؟» من داستان خود و دعای امام (ع) را نقل کردم و گفتم اینک از مشاهدهی اجرای نفرین امام (ع) به دست تو متعجب شدم و خدای را تسبیح گفتم. مختار از شنیدن این خبر بسیار شادمان و هیجانزده شد و گفت: «الله، الله. آیا به راستی ابوالحسن در مورد حرمله این چنین نفرین فرمود.» گفتم: «آری به خدا سوگند.» مختار فورا از اسب پیاده شد و دو رکعت نماز خواند و سجدهای طولانی به جا آورد و خدا را به سبب افتخاری که نصیبش شده بود شکر گفت.سپاه مختار سپس به طرف کوفه بازگشت. چون به مقابل خانهام رسیدیم به مختار گفتم: «ای امیر! مرا سرافراز کن و امروز ناهار میهمان من باش.» مختار فرمود: «ای منهال! تو به من خبر میدهی که ابوالحسن سه بار حرمله را نفرین نمود و آنگاه دیدی که نفرین ابوالحسن به دست من اجرا شد و با این وجود مرا برای صرف غذا دعوت میکنی؟ امروز روز غذا خوردن نیست بلکه روزی است که باید به شکرانهی اجرای خواستهی ابوالحسن به دست من روزه گرفت» کشف الغمه، ج 2، ص 312 - بحارالانوار، ج 45، ص 332. @Pishvaee_ir۲۶۴۱میر سامان پیشوایی بایستـههای ایـــران پسـابعثت قسمت اول: بازآفرینی به جای بازسـازی مسئلهای که در این هنگامه اذهان بسیاری از متفکرین و ایراندوستان را به خود مشغول کرده است، موضوع «ایران پسابعثت» است؛ کشوری مقتدر با امتی برانگیخته و نظام حکمرانی کارآمد که قادر است ضمن بهرهگیری از ظرفیتها و شایستگیهای آحاد ملت، «ایرانی نو» دراندازد و «نو ایرانی» بسازد. نیل به این آرمان متعالی نیازمند بایستههایی است که مایلم اهم آنها را به طور خلاصه تشریح کنم. تغییر نگرش از «بازسازی» به «بازآفرینی»: به نظر میرسد فرصت و ظرفیت کنونی برای تحول در ایران چنان گسترده و عمیق است که تقلیل آن به بازسازی فیزیکی صنایع و ابنیه آسیبدیده کفران نعمت و فرصتسوزی است. شکر نعمت امت مبعوث شده و پاسداشت خون رهبر شهید (رض) جز با «بازآفرینی» مطلوب سازههای سخت و نرم ایران و نظام حکمرانی آن میسر نخواهد شد. هر چند که ایران کارنامه مبارزاتی درخشانی در جنگ رمضان و اتفاقات ماقبل آن در مقابل دشمن جنایتکار از خود به جای گذاشت، لکن در بسیاری از عرصهها آسیبهای وارده نشان از برخی غفلتها و ناکارآمدیها داشت. در باور «واقعگرایانه» نگارنده این سطور «تضعیف فعل اهل خیانت»، «توجیه فعل اهل حماقت» و «تکمیل رسالت اصحاب حق» است. لذا در سیر تکامل انقلاب اسلامی به تمدن نوین اسلامی، توقف در هر منزلگاه، غفلت و حرکت به منزلگاه بعدی، رسالت محسوب میشود. سالها است که نظام حکمرانی ایران از امراض مزمنی رنج میبرد که پیامد آن ناکارآمدی در برخی ابعاد است. شایستهستیزی، بحراندوستی و حاشیهپروری در لباس شبـح ناکارآمدی بر برخی نظامات کلیدی سایه گسترانده است و درمان آن مستلزم بازآفرینی -و نه بازسازی- نظامات و سازوکارها در برخی عرصههای کلیدی حکمرانی است. تبدیل تهدید بحران و شکست به فرصت بازآفرینی برای نیل به سطح کارآمدی بالاتر از زمان قبل از حادث شدن بحران، امری شناخته شده در ادبیات علمی توسعه است که از آن تعبیر به ويژگی «پادشکننـدگی» میکنند. به نظر میرسد نهادینه کردن این امر در ایران، بزرگترین ضربه به دشمن جنایتکار و بهترین پاسداشت خون شهدای جنگ رمضان خواهد بود. میر سامان پیشوایی @Pishvaee_ir
بایستـههای ایـــران پسـابعثت قسمت اول: بازآفرینی به جای بازسـازی مسئلهای که در این هنگامه اذهان بسیاری از متفکرین و ایراندوستان را به خود مشغول کرده است، موضوع «ایران پسابعثت» است؛ کشوری مقتدر با امتی برانگیخته و نظام حکمرانی کارآمد که قادر است ضمن بهرهگیری از ظرفیتها و شایستگیهای آحاد ملت، «ایرانی نو» دراندازد و «نو ایرانی» بسازد. نیل به این آرمان متعالی نیازمند بایستههایی است که مایلم اهم آنها را به طور خلاصه تشریح کنم. تغییر نگرش از «بازسازی» به «بازآفرینی»: به نظر میرسد فرصت و ظرفیت کنونی برای تحول در ایران چنان گسترده و عمیق است که تقلیل آن به بازسازی فیزیکی صنایع و ابنیه آسیبدیده کفران نعمت و فرصتسوزی است. شکر نعمت امت مبعوث شده و پاسداشت خون رهبر شهید (رض) جز با «بازآفرینی» مطلوب سازههای سخت و نرم ایران و نظام حکمرانی آن میسر نخواهد شد. هر چند که ایران کارنامه مبارزاتی درخشانی در جنگ رمضان و اتفاقات ماقبل آن در مقابل دشمن جنایتکار از خود به جای گذاشت، لکن در بسیاری از عرصهها آسیبهای وارده نشان از برخی غفلتها و ناکارآمدیها داشت. در باور «واقعگرایانه» نگارنده این سطور «تضعیف فعل اهل خیانت»، «توجیه فعل اهل حماقت» و «تکمیل رسالت اصحاب حق» است. لذا در سیر تکامل انقلاب اسلامی به تمدن نوین اسلامی، توقف در هر منزلگاه، غفلت و حرکت به منزلگاه بعدی، رسالت محسوب میشود. سالها است که نظام حکمرانی ایران از امراض مزمنی رنج میبرد که پیامد آن ناکارآمدی در برخی ابعاد است. شایستهستیزی، بحراندوستی و حاشیهپروری در لباس شبـح ناکارآمدی بر برخی نظامات کلیدی سایه گسترانده است و درمان آن مستلزم بازآفرینی -و نه بازسازی- نظامات و سازوکارها در برخی عرصههای کلیدی حکمرانی است. تبدیل تهدید بحران و شکست به فرصت بازآفرینی برای نیل به سطح کارآمدی بالاتر از زمان قبل از حادث شدن بحران، امری شناخته شده در ادبیات علمی توسعه است که از آن تعبیر به ويژگی «پادشکننـدگی» میکنند. به نظر میرسد نهادینه کردن این امر در ایران، بزرگترین ضربه به دشمن جنایتکار و بهترین پاسداشت خون شهدای جنگ رمضان خواهد بود. میر سامان پیشوایی @Pishvaee_ir بایستـههای ایـــران پسـابعثت قسمت دوم: مبـارزه با شبـح ناکارآمـدی نهـادیجناب روحانی در زمانی که رئیس جمهور بود در مصاحبهای گفته بود: «یک وقتی چند اقتصاددان بودند که سر قیمت ارز همیشه با ما چانه میزدند؛ مثلا ارز ۳۸۰۰ تومان بود میگفتند اگر این بشود ۴۲۰۰ تومان تمام ایران، گلستان میشود. میگفتند اگر ارز بشود، ۴۲۰۰ تومان صادرات ما ۲ برابر میشود. ... آنچه ایشان میگفتند که با ارز ۴۲۰۰ تومانی محقق میشود و ارز بازار دوم، اگر محقق میشد الان دنیا گلستان میشد. اما نباید فقط یک بعد داستان را ببینیم. اقتصاد دانش بسیار پیچیدهای است. اقتصاد کتاب نیست. بعضیها فکر میکنند، اقتصاد کتاب است. فرمولهایی که در کتاب خواندند، رفتند امتحان دادند و نمره گرفتند، میشوند اقتصاددان؛ نه اقتصاد خیلی فراز و نشیب دارد». آری، اساساً کسب موفقیت در عرصه حکمرانی با یک اقدام شکلی به جای اصلاح نهادی، بیش از آنکه با واقعیت نسبت داشته باشد ریشه در رویاهای خام دارد. معتقدان به چنین راهکارهایی (بخوانید راهکارهای روبنایی) یا درک صحیحی از نظام حکمرانی نداشته و یا برای کسب محبوبیت رویافروشی میکنند. لذا نه با تغییر دفعی نرخ ارز و نه با امضای برجام و نه با هیچ راهکار روبنایی دیگری ایران گلستان نشد و نمیشود!
تغییر رویکرد از «راهکارهای روبنایی» به «راهکارهای نهادی»: راهکارهای روبنایی ممکن برای مدتی کوتاه اوضاع را بهبود دهند اما در بلندمدت نه تنها قادر به تثبیت بهبود نیستند بلکه فرصتی برای رشد ریشههای ناکارآمدی هستند. دستیابی به کارآمدی نظام حکمرانی در گرو اصلاحات نهادی ریشهای است. همانطور که پیشتر گفته شد نظام حکمرانی ایران از سه عامل نهادی (1) شایستهستیزی، (2) بحراندوستی و (3) حاشیهپروری (شبـح ناکارآمدی) رنج میبرد. این سه، خواسته یا ناخواسته، به صورت سیستماتیک قفل بزرگی بر تغییرات منجر به کارآمدی زدهاند. اما نباید تصوری روبنایی از این موانع نهادی داشت. برای مثال وقتی صحبت از شایستهستیزی میشود، منظور تنها فرآیند جذب و انتصاب نامناسب نیست، بلکه منظور نظام اداری نهادینه شدهای است که در آن عملکرد به فراموشی سپرده شده و شایستگی انگیزهای برای بروز پیدا نمیکند. یا وقتی از بحراندوستی صحبت میشود، منظور آن چرخه نهادینه شدهای است که مسائل را به تدریج به بحران و موضوع امنیت ملی تبدیل کرده و عمده حکمرانان را به مدیریت بحران ناشی از عدم حل مسائل گذشته مشغول میکند. و در نهایت مراد از حاشیهپروری، نظامات و فرآیندهایی است که بسیاری از تصمیمات مهم را به حواشی و نامسئلهها گره میزند به طوری که متن مهجور و حاشیه پررونق میشود. این سه در کنار هم چرخه سوزندهای را سرعت میدهند که حاصل آن «تعادل شوم تثبیت ناکارآمدی» است. در چنین تعادلی قریب به اتفاق تحولات تعالیخواهانه محکوم به شکست هستند. لذا بهرهمندی از فرصتهای محیطی و اجرای طرحهای تحول مستلزم برهمزدن این تعادل شوم است. تعادل جدید باید مبتنی بر یک رویکرد اصلاح نهادی و ایجاد یک چرخه سازنده بر اساس شایستهپروری، پیشگیریمحوری و متنپردازی شکل گیرد. میر سامان پیشوایی @Pishvaee_ir۱۵۶۳میر سامان پیشوایی بایستـههای ایـــران پسـابعثت قسمت دوم: مبـارزه با شبـح ناکارآمـدی نهـادی جناب روحانی در زمانی که رئیس جمهور بود در مصاحبهای گفته بود: «یک وقتی چند اقتصاددان بودند که سر قیمت ارز همیشه با ما چانه میزدند؛ مثلا ارز ۳۸۰۰ تومان بود میگفتند اگر این بشود ۴۲۰۰ تومان تمام ایران، گلستان میشود. میگفتند اگر ارز بشود، ۴۲۰۰ تومان صادرات ما ۲ برابر میشود. ... آنچه ایشان میگفتند که با ارز ۴۲۰۰ تومانی محقق میشود و ارز بازار دوم، اگر محقق میشد الان دنیا گلستان میشد. اما نباید فقط یک بعد داستان را ببینیم. اقتصاد دانش بسیار پیچیدهای است. اقتصاد کتاب نیست. بعضیها فکر میکنند، اقتصاد کتاب است. فرمولهایی که در کتاب خواندند، رفتند امتحان دادند و نمره گرفتند، میشوند اقتصاددان؛ نه اقتصاد خیلی فراز و نشیب دارد». آری، اساساً کسب موفقیت در عرصه حکمرانی با یک اقدام شکلی به جای اصلاح نهادی، بیش از آنکه با واقعیت نسبت داشته باشد ریشه در رویاهای خام دارد. معتقدان به چنین راهکارهایی (بخوانید راهکارهای روبنایی) یا درک صحیحی از نظام حکمرانی نداشته و یا برای کسب محبوبیت رویافروشی میکنند. لذا نه با تغییر دفعی نرخ ارز و نه با امضای برجام و نه با هیچ راهکار روبنایی دیگری ایران گلستان نشد و نمیشود! تغییر رویکرد از «راهکارهای روبنایی» به «راهکارهای نهادی»: راهکارهای روبنایی ممکن برای مدتی کوتاه اوضاع را بهبود دهند اما در بلندمدت نه تنها قادر به تثبیت بهبود نیستند بلکه فرصتی برای رشد ریشههای ناکارآمدی هستند. دستیابی به کارآمدی نظام حکمرانی در گرو اصلاحات نهادی ریشهای است. همانطور که پیشتر گفته شد نظام حکمرانی ایران از سه عامل نهادی (1) شایستهستیزی، (2) بحراندوستی و (3) حاشیهپروری (شبـح ناکارآمدی) رنج میبرد. این سه، خواسته یا ناخواسته، به صورت سیستماتیک قفل بزرگی بر تغییرات منجر به کارآمدی زدهاند. اما نباید تصوری روبنایی از این موانع نهادی داشت. برای مثال وقتی صحبت از شایستهستیزی میشود، منظور تنها فرآیند جذب و انتصاب نامناسب نیست، بلکه منظور نظام اداری نهادینه شدهای است که در آن عملکرد به فراموشی سپرده شده و شایستگی انگیزهای برای بروز پیدا نمیکند. یا وقتی از بحراندوستی صحبت میشود، منظور آن چرخه نهادینه شدهای است که مسائل را به تدریج به بحران و موضوع امنیت ملی تبدیل کرده و عمده حکمرانان را به مدیریت بحران ناشی از عدم حل مسائل گذشته مشغول میکند. و در نهایت مراد از حاشیهپروری، نظامات و فرآیندهایی است که بسیاری از تصمیمات مهم را به حواشی و نامسئلهها گره میزند به طوری که متن مهجور و حاشیه پررونق میشود. این سه در کنار هم چرخه سوزندهای را سرعت میدهند که حاصل آن «تعادل شوم تثبیت ناکارآمدی» است. در چنین تعادلی قریب به اتفاق تحولات تعالیخواهانه محکوم به شکست هستند. لذا بهرهمندی از فرصتهای محیطی و اجرای طرحهای تحول مستلزم برهمزدن این تعادل شوم است. تعادل جدید باید مبتنی بر یک رویکرد اصلاح نهادی و ایجاد یک چرخه سازنده بر اساس شایستهپروری، پیشگیریمحوری و متنپردازی شکل گیرد. میر سامان پیشوایی @Pishvaee_ir
بایستـههای ایـــران پسـابعثت قسمت دوم: مبـارزه با شبـح ناکارآمـدی نهـادی جناب روحانی در زمانی که رئیس جمهور بود در مصاحبهای گفته بود: «یک وقتی چند اقتصاددان بودند که سر قیمت ارز همیشه با ما چانه میزدند؛ مثلا ارز ۳۸۰۰ تومان بود میگفتند اگر این بشود ۴۲۰۰ تومان تمام ایران، گلستان میشود. میگفتند اگر ارز بشود، ۴۲۰۰ تومان صادرات ما ۲ برابر میشود. ... آنچه ایشان میگفتند که با ارز ۴۲۰۰ تومانی محقق میشود و ارز بازار دوم، اگر محقق میشد الان دنیا گلستان میشد. اما نباید فقط یک بعد داستان را ببینیم. اقتصاد دانش بسیار پیچیدهای است. اقتصاد کتاب نیست. بعضیها فکر میکنند، اقتصاد کتاب است. فرمولهایی که در کتاب خواندند، رفتند امتحان دادند و نمره گرفتند، میشوند اقتصاددان؛ نه اقتصاد خیلی فراز و نشیب دارد». آری، اساساً کسب موفقیت در عرصه حکمرانی با یک اقدام شکلی به جای اصلاح نهادی، بیش از آنکه با واقعیت نسبت داشته باشد ریشه در رویاهای خام دارد. معتقدان به چنین راهکارهایی (بخوانید راهکارهای روبنایی) یا درک صحیحی از نظام حکمرانی نداشته و یا برای کسب محبوبیت رویافروشی میکنند. لذا نه با تغییر دفعی نرخ ارز و نه با امضای برجام و نه با هیچ راهکار روبنایی دیگری ایران گلستان نشد و نمیشود! تغییر رویکرد از «راهکارهای روبنایی» به «راهکارهای نهادی»: راهکارهای روبنایی ممکن برای مدتی کوتاه اوضاع را بهبود دهند اما در بلندمدت نه تنها قادر به تثبیت بهبود نیستند بلکه فرصتی برای رشد ریشههای ناکارآمدی هستند. دستیابی به کارآمدی نظام حکمرانی در گرو اصلاحات نهادی ریشهای است. همانطور که پیشتر گفته شد نظام حکمرانی ایران از سه عامل نهادی (1) شایستهستیزی، (2) بحراندوستی و (3) حاشیهپروری (شبـح ناکارآمدی) رنج میبرد. این سه، خواسته یا ناخواسته، به صورت سیستماتیک قفل بزرگی بر تغییرات منجر به کارآمدی زدهاند. اما نباید تصوری روبنایی از این موانع نهادی داشت. برای مثال وقتی صحبت از شایستهستیزی میشود، منظور تنها فرآیند جذب و انتصاب نامناسب نیست، بلکه منظور نظام اداری نهادینه شدهای است که در آن عملکرد به فراموشی سپرده شده و شایستگی انگیزهای برای بروز پیدا نمیکند. یا وقتی از بحراندوستی صحبت میشود، منظور آن چرخه نهادینه شدهای است که مسائل را به تدریج به بحران و موضوع امنیت ملی تبدیل کرده و عمده حکمرانان را به مدیریت بحران ناشی از عدم حل مسائل گذشته مشغول میکند. و در نهایت مراد از حاشیهپروری، نظامات و فرآیندهایی است که بسیاری از تصمیمات مهم را به حواشی و نامسئلهها گره میزند به طوری که متن مهجور و حاشیه پررونق میشود. این سه در کنار هم چرخه سوزندهای را سرعت میدهند که حاصل آن «تعادل شوم تثبیت ناکارآمدی» است. در چنین تعادلی قریب به اتفاق تحولات تعالیخواهانه محکوم به شکست هستند. لذا بهرهمندی از فرصتهای محیطی و اجرای طرحهای تحول مستلزم برهمزدن این تعادل شوم است. تعادل جدید باید مبتنی بر یک رویکرد اصلاح نهادی و ایجاد یک چرخه سازنده بر اساس شایستهپروری، پیشگیریمحوری و متنپردازی شکل گیرد. میر سامان پیشوایی @Pishvaee_ir بایستـههای ایـــران پسـابعثت قسمت سوم: «دالان سبـز پیشـرفت» برای طـرحهای تحـولتجربههای قبلی طرحهای تحول حاکی از آن است که بسیاری از این طرحها در هفتخوان دیوانسالاری نظام حکمرانی کشور گرفتار شده و در عمل به نتیجه نمیرسند. تحقق 30 درصدی احکام برنامههای توسعه پنجساله کشور علیرغم اینکه قوانینی لازمالاجرا بودهاند، مصداق کاملی برای این مشکل است. چنین ساختار ناکارآمدی نه تنها بر طرحهای تحول قفل میزند، بلکه از آن مهمتر، به تدریج جامعه نخبگی کشور و آحاد مردم را نسبت به ایجاد تحول ناامید میکند. بسیاری از حکمرانان و مدیران شایسته تحولخواه در چنین شرائطی یا به تدریج از چرخه حکمرانی کشور با انتخاب خود خارج میشوند و یا به جرم خرق نظام دیوانی ناکارآمد، درگیر پروندههای نظارتی در مراجع مختلف میشوند.
دالان سبـز پیشـرفت: تجربه برخی کشورهای دیگر موید این است که برای تحقق طرحهای تحول باید یک «دالان سبـز» که مورد حمایت عالیترین مقامات کشور باشد، تمهید شود. در ایران نیز گاهی اوقات این روش به صورت پراکنده (مانند برخی طرحهای توسعه فناوریهای خاص) امتحان شده و توفیق بیشتری نسبت به رویه معمول داشته است. این «دالان سبز» بایست تحت کنترل یک ساختار نهادی چابک و متشکل از عصاره توان نخبگی کشور به نام «نهاد توسعه» يا «نهاد پیشرفت» قرار گیرد. «نهاد پیشرفت» نهادی فراقوهای، مستقل و پایدار است که سه نقش مهم (1) «اولویتبندی طرحهای تحول برای ورود به دالان سبز» به منظور ایجاد تمرکز و اثربخشی، (2) «همسویی منابع و ارکان» و (3) «پایش و یادگیری مستمر» را به منظور تسهیل اجرا به عهده دارد. هر چند که سازمان برنامه و بودجه کشور در هنگام تأسیس قرار بوده است چنین نقشی ایفا کند، اما به تدریج از مأموریت اصلی خود منحرف شده و عملاً به یک دستگاه اداری کمخاصیت و مشغول بودجه جاری تبدیل شده است. لذا به نظر میرسد در مقطع کنونی و برای دوری از آفات و موانع جاری لازم است نهادی حرفهای با اختیارات کافی برای این امر مهم تأسیس شود. میر سامان پیشوایی @Pishvaee_ir۸۶۳
دختــر بـدرالدجـی (س)، امشب سه جـا دارد عـــزاگاه میگوید پدر (ص)، گاهی حسن (ع)، گاهی رضا (ع)
رسولالله الأعظم (ص) خطاب به امیرالمومنین حضرت علی (ع):آن گاه که مردم با انجام انواع نیکیها میکوشند به خدا نزدیک شوند، تو با عقل به خدا نزدیک شو تا از آنها سبقت بگیری!
️علی بن حسن طبرسی، مشكاة الأنوار في غرر الأخبار، ص ۴۳۹، ح۱۴۷۶ @Pishvaee_ir۲۷۳