لوگوی پیام رسان بلهدانلود «بله»
عکس پروفایل راضمینابوکر
۴۴ عضو

راضمینابوک

روزنوشته‌های راضیه بهرامی، دختر عاشق کتاب و کلمهundefinedundefinedundefined
مشاهده در وب بله
۲۴ مهر
کشد و بقیه را به شرط نشان‌دادن مقر دیو سپید زنده می‌گذارد. خان ششم کشتن ارژنگِ دیو است همان دیوی که به دستور دیو سپید کاووس و سپاهش را به اسارت برد. و خان هفتم؟ رسیدن به جایگاه دیو سپید، دیوی که عادت خواب نیمروز دارد. (من هم دارم نکند دیوم؟!) رستم کشتن حریف در خواب را مخالف رسم جوانمردی می‌داند، پس با برآوردن بانگی خواب دیو را برمی‌آشوبد و طی نبردی تن‌به‌تن و پس از گلاویزیِ نفس‌گیر با دیو و قطع‌کردن یک دست و یک پایش او را به زمین می‌زند و جگرش را بیرون می‌کشد و به مرزبان می‌دهد تا به کاووس و سپاهش برساند زیرا چکاندن خون جگر دیو سپید در چشمان شاه و همراهانش کوری‌شان را درمان می‌کند.
کاووس رستم را بسیار گرامی می‌دارد و طی نامه‌ای به شاه مازندران از او تسلیم و خراج می‌طلبد اما شاه فرستادهٔ ایران را با پاسخی نامساعد و گستاخانه برمی‌گرداند. این‌بار هم رستم مأمور می‌شود تا حریف را به راه بیاورد، او در مسیر رسیدن به دربار شاه، درختی را از ریشه درمی‌آورد و به میانهٔ سپاه مازندران میفتد و بسیاری را در دم راهی وادی عدم می‌کند، سپس به تلافی رفتار شاه مازندران با فرستادهٔ ایران، دست یکایک پهلوانان را طوری می‌فشارد که رگ‌وریشه‌ای برایشان نمی‌ماند و از کتفشان جدا می‌شود. رستم عزم کشتن شاه مازندران می‌کند اما شاه به حیله‌ای تبدیل به تخته‌سنگ می‌شود. رستم تخته‌سنگ را به دوش می‌کشد و به پای کاووس میندازد و تهدید می‌کند که اگر بیرون نیاید با پتک هزارتکه می‌شود، شاه مازندران اطاعت می‌کند و از هیبت سنگی‌اش خارج می‌شود و تسلیم را می‌پذیرد، حالا مرزبان مازندران به پاس همراهی‌اش با سپاه ایران شاه مازندران می‌شود. کاووس و سپاه و رستم هم شاد و خرم از چیرگی بر دیوان به ایران بازمی‌گردند. پهلوان دوباره شاه را نجات داده و به درد وطن خورده، آیا شاه قدر این همه بی‌باکی را می‌داند یا باز راه نابخردی و قدرنشناسی پیش می‌گیرد؟
در ادامه خواهیم خواند.
پ.ن: این بخش را که می‌خواندم صحنه‌های نارنیا و ارباب‌حلقه‌ها و بازی تاج‌وتخت پیش چشمم زنده می‌شدند و به این فکر کردم که افسانه‌ها و اساطیر ملل تا چه حد به هم شبیه یا ملهم از یکدیگر است؟ این موضوعی‌ست که بررسی‌اش وقت و دقتی جداگانه می‌طلبد.
راضیه بهرامی، گروه همای چهرزاد

۵۵

۶:۲۲

یه چیزی خیلی روی اعصاب منه، مگه وقتی برای پلتفرم‌های نمایش فیلم حق اشتراک می‌خریم، اصولاً نباید این‌طوری باشه که دیگه تبلیغات وسط فیلم و سریال‌‌ها رو نبینیم؟ مثل یوتیوب. پس چرا هنوز پخش میشه و یهو از عصر قاجار پرت میشم وسط پارتی رقص‌نور پنیرهای موزارلا؟undefinedundefined
اگه راهی داره که اینجوری نشه و من بلد نیستم راهنمایی‌م بفرمایید.
#غرغرانه‌ها
@razminabook
undefined۱

۳۹

۱۲:۴۵

۲۷ مهر
یک هفته قبل از شروع جنگ، عضو گروه تلگرامی کتاب‌خوانی «۷ اکتبر» شدم تا در کنار آدم‌هایی که «فلسطین» و «غزه» برایشان مسئله و دغدغهٔ جدی فکری‌ست، دربارهٔ این نقطهٔ ملتهب و پرچالش دنیا بخوانیم و بنویسیم و فکر کنیم و حرف بزنیم، داشتیم کتاب «اختراع قوم یهود» را می‌خواندیم که جنگ شد و نت‌ها قطع و همه‌چیز بهم ریخت تا اینکه بعد از چند ماه از همین هفته دوباره شروع کردیم و قرار شد کتاب را از اول و دقیق‌تر بخوانیم اما موضوع این یادداشت چیز دیگری‌ست.
وسط این همه موضوع و در اوضاع فعلی کشور چرا فلسطین باید برای من دغدغهٔ باشد؟ چرا نمی‌روم سراغ کتابی دربارهٔ ایران و مسائل و مصائبش؟ اصلاً غزه به ما چه ربطی دارد؟ خود عرب‌ها درباره‌اش تصمیم بگیرند دیگر، نه؟
قبلاً در یادداشت دیگری گفته‌ام که ما مردمان خاورمیانه «هم‌سرنوشت»یم و عمق این هم‌سرنوشتی بعد از دو جنگ اخیر و وقایع تلخ دی‌ماه به‌وضوح و بدون انکار بهم ثابت شد و به همین‌خاطر و ازآنجاکه سر تمام این فتنه‌ها و بلاها اس.رائیل است بر خودم لازم و واجب دانستم تا دربارهٔ تاریخ قوم یهود و چرایی و چگونگی شکل‌گیری و طرز فکرشان بیشتر بدانم، مقدمهٔ شکست دشمن، شناختن اوست و کتاب بهترین ابزار دستیابی به این شناخت.
به موازات «اختراع قوم یهود» کتاب دیگری را هم می‌خوانیم، «شاهدی از جهنم نسل‌کشی» نوشتهٔ جوانی اهل غزه به نام وسیم سعید است. وسیم روزنوشت‌هایش را از میان چادرهای وصله‌پینه‌ای بی‌حفاظ، صف‌های طویل آب و غذا و گازوئیل و صدای انفجار و آتش و خون نوشته تا خودش و هم‌وطنانش را از عدد و آمار خارج کند و روایتی بسازد که بماند.
فعلاً مقدمهٔ کتاب را خوانده‌ام و بخش‌هایی از مقدمه طوری چنگ انداخت به روحم که انگار نویسنده مقابلم ایستاده، نگاه به چشم‌هایم دوخته و شانه‌هایم را تکان‌تکان می‌دهد که بگوید:
«من این کتاب را ننوشتم که تو را به گریه بیندازم و نه برای اینکه به بگویی ای بیچاره! من آن را می‌نویسم تا این کلمات دینی بر گردنت باشد، تا تو را مسئول آنچه دیده‌ام کنم، مسئولیت اینکه حالا تو می‌دانی، حالا تو شاهدی.»*
بریده‌ای از مقدمهٔ کتاب

در روزهای آتی بیشتر خواهم گفت.

پ.ن: من نسخهٔ الکترونیک این کتاب را در اپ طاقچه می‌خوانم.

راضیه بهرامی، ۲۷ مهر ۱۴۰۵، گروه کتاب‌خوانی ۷ اکتبر*

#فلسطین‌خوانی
@razminabook

۳۰

۱۶:۴۰

هم غزه، هم لبنان، هم ایران
مسئلهٔ فلسطین همواره یکی از دغدغه‌های ذهنی‌ام بوده اما اعتراف می‌کنم که فقط در حد دغدغه باقی مانده و آنطور که باید برایش وقت نگذاشته‌ام. جنگ ۱۲روزه و وقایع تلخ دی‌ماه و حضور و نقش پر‌رنگ اس‌‌.رائیل در بروز این ناگواری‌های جان‌کاه ترغیبم کرد که دست از تعلل و تعویق بردارم و بیشتر دربارهٔ فلسطین، تاریخ این سرزمین و چرایی اشغالش و چگونگی شکل‌گیری اس.رائیل بدانم.
ممکن است سؤال شود که چرا باید دربارهٔ فلسطین بدانیم و بخوانیم؟ بهتر نیست روی تاریخ کشور خودمان متمرکز شویم؟ در پاسخ می‌گویم:
۱. بین خواندن تاریخ کشورمان و تاریخ دیگر کشورها هیچ تعارضی نیست. اصلاً تاریخ چطور شکل گرفته؟ داستان هر ملت با جنگ و صلح و روابطشان با دیگر ملل کامل می‌شود و خواندن تاریخ کشورهای دیگر، فرصتی است برای طورِ دیگر دیدن خودمان و پرهیز از اشتباهات مشابه دیگر اقوام در سرزمینمان.
۲. ما، مردمان خاورمیانه یا بهتر بگویم غرب آسیا «هم‌سرنوشتیم»، نمی‌توانیم خودمان را جدا از هم ببینیم و برای حفظ سرزمین‌هایمان و جلوگیری از تنش به دانستن و فهم آنچه بر هر کداممان گذشته نیاز داریم.
۳. اگر بی‌مرز‌تر فکر و مشاهده کنیم متوجه می‌شویم که اس.رائیل دشمن اصل «انسانیت» است و شناخت دشمن اولین قدم برای شکست او به‌خصوص در جبه‍هٔ جنگ روانی‌ست.
بنابراین از این به‌بعد و در کنار دیگر محتواهای کانال، یادداشت‌هایی را با محوریت معرفی کتاب‌های مرتبط با فلسطین و اس.رائیل با هشتگ #فلسطین‌خوانی منتشر خواهم کرد و پیشاپیش از توجه و همراهی‌تان متشکرم.
@razminabook

۲۶

۱۶:۴۱

راضمینابوک
هم غزه، هم لبنان، هم ایران مسئلهٔ فلسطین همواره یکی از دغدغه‌های ذهنی‌ام بوده اما اعتراف می‌کنم که فقط در حد دغدغه باقی مانده و آنطور که باید برایش وقت نگذاشته‌ام. جنگ ۱۲روزه و وقایع تلخ دی‌ماه و حضور و نقش پر‌رنگ اس‌‌.رائیل در بروز این ناگواری‌های جان‌کاه ترغیبم کرد که دست از تعلل و تعویق بردارم و بیشتر دربارهٔ فلسطین، تاریخ این سرزمین و چرایی اشغالش و چگونگی شکل‌گیری اس.رائیل بدانم. ممکن است سؤال شود که چرا باید دربارهٔ فلسطین بدانیم و بخوانیم؟ بهتر نیست روی تاریخ کشور خودمان متمرکز شویم؟ در پاسخ می‌گویم: ۱. بین خواندن تاریخ کشورمان و تاریخ دیگر کشورها هیچ تعارضی نیست. اصلاً تاریخ چطور شکل گرفته؟ داستان هر ملت با جنگ و صلح و روابطشان با دیگر ملل کامل می‌شود و خواندن تاریخ کشورهای دیگر، فرصتی است برای طورِ دیگر دیدن خودمان و پرهیز از اشتباهات مشابه دیگر اقوام در سرزمینمان. ۲. ما، مردمان خاورمیانه یا بهتر بگویم غرب آسیا «هم‌سرنوشتیم»، نمی‌توانیم خودمان را جدا از هم ببینیم و برای حفظ سرزمین‌هایمان و جلوگیری از تنش به دانستن و فهم آنچه بر هر کداممان گذشته نیاز داریم. ۳. اگر بی‌مرز‌تر فکر و مشاهده کنیم متوجه می‌شویم که اس.رائیل دشمن اصل «انسانیت» است و شناخت دشمن اولین قدم برای شکست او به‌خصوص در جبه‍هٔ جنگ روانی‌ست. بنابراین از این به‌بعد و در کنار دیگر محتواهای کانال، یادداشت‌هایی را با محوریت معرفی کتاب‌های مرتبط با فلسطین و اس.رائیل با هشتگ #فلسطین‌خوانی منتشر خواهم کرد و پیشاپیش از توجه و همراهی‌تان متشکرم. @razminabook
این یادداشت را قبل از جنگ رمضان توی کانال تلگرامم منتشر کرده بودم. خواندن دو پست اخیر در این کانال، چرایی روی آوردن من به خواندن و گفتن از فلسطین را تشریح می‌کند.

۳۱

۱۶:۴۳

۲۸ مهر
undefinedهشدار اسپویل
همین الان قسمت آخر فصل دوم بامداد خمار رو دیدم و با وجود اینکه رمانش رو از قبل خونده بودم و صحنه‌های داستان برام آشنا بود ولی به قول اخوان ثالث ابرهای همه عالم شب و روز در دلم می‌گریند. می‌گریند، گریستنی...
اگه محبوبه خواهر من بود غم شستن و کفن‌کردن و خاک‌کردنش با دستای خودم کمتر از دست‌به‌دست دادنش با رحیم نجار بی‌لیاقت بود.
آخ محبوبه، محبوبه، محبوبه... چه کردی با خودت دخترundefined‍🩹undefined
#غمگنانه‌ها
@razminabook
undefined۱

۳۰

۱۵:۴۹

۱۵ آبان
راضمینابوک
*مروری بر مقرری یازدهم شاهنامه‌خوانی از تاریخ ۱ مهر ۱۴۰۵ تا تا ۲۴ مهر ۱۴۰۵، سفر کاووس به مازندران و هفت‌خان رستم* خواندیم که کیقباد پس از بیرون‌راندن افراسیاب و شکست تورانیان بر سریر سلطنت ایران تکیه زد و صد سالی در اوج عدل و آرامش بر این ایران حکم راند و بعد از آنکه به حکم قانون طبیعت سر بر بالین خاک نهاد فرزندش کیکاووس بر تخت نشست، فرزندی برخلاف پدر از رفتار و گفتار سنجیده بی‌بهره، تندمزاج و کم‌عقل و خیره‌سر و اهل عیش‌وعشرت و می و معشوق. این رذایل اخلاقی سبب می‌شود دیوی در هیئت رامشگر نزد او بیاید و با وسوسه شاه را هوایی سفر به مازندران خوش‌وخرم کند. نکته اینکه بنابر تحقیقات شاهنامه‌پژوهان این مازندران همین مازندران کنونی و شمالی ایران نیست و جایی بوده در ارتفاعات شمال‌شرقی افغانستان و مشرق تاجیکستان امروزی. القصه شاه سست‌‌عنصر با فریب رامشگر عزم رفتن به مازندران می‌کند و نصایح زال و رستم مبنی براینکه آن خطه سرزمین دیو و جادوست و هیچ شاهی یارای رفتن به آنجا را ندارد در گوش کاووس یاسین است و بس. کاووس به‌محض ورود به مازندران و برپایی اردوگاه به گیو، یکی از سردارانش دستور می‌دهد که به مردم آن منطقه یورش برد. چرا؟ دیوانگی و سودای اثبات قدرت! هر چه پدر رعیت‌نواز و عادلْ رشته بود، پسر ناخلف مردم‌آزار دهان‌بین پنبه می‌‌کند. این قسمت‌های شاهنامه به‌نظر من چهره‌ای واقعی‌تر از تاریخ ارائه می‌کنند و روایت را از داستانی صرفاً اساطیری و حماسی با جلوه‌های افسانه و خیال متمایز می‌کنند و شاهی را پیش چشممان می‌آورند که زمینی‌ست و امیال دنیایی و زمینی‌اش مردم و زیردستانش را خاکستر می‌کند و همین تصویر ضرباهنگ روایت شاهنامه را تنوع می‌بخشد و همزمان حاوی پند جناب حافظ است که دائماً یکسان نباشد حال دوران... . باری، شاه سرمست از قدرت برای دیو سپید، بزرگترین دیو مازندران پیام می‌فرستد و از او طلب یاری می‌کند. دیو نیز در پاسخ و برای اینکه به شاه بفهماند خیال تصرف مازندران هوسی خام است شبانه ابری سیاه بر فراز لشکر ایران می‌فرستد که از آن سنگ و چوب می‌بارد و سبب کشته‌شدن عدهٔ کثیری از سپاهیان و نابینایی شاه ایران و برخی فرماندهان می‌شود. دیو سپید با لحنی طعنه‌آمیز به کاووس هشدار می‌دهد که اگر با گرشاسپ‌شاه پیمان نبسته بود که با جادو و نیرنگ به جنگ ایران نیاید، شاه و سپاهش را به خاک‌وخون می‌کشید. نهایتاً کاووس‌شاه و باقی‌ماندهٔ سپاه، با ۱۲هزار نگهبانِ دیو اسیر می‌شوند و حالا باید راهی برای نجات پیدا شود. یکی از افراد سپاه که از اسارت جان به در برده، به دستور شاه مأمور رفتن به سیستان و کمک‌خواستن از زال و رستم می‌شود و زال هم چاره‌ای نمی‌بیند جز اینکه فرزند برومندش رستم را راهی سفر به مازندران کند، سفری که به راهنمایی زال از راهی کوتاه‌تر اما پرخطر صورت می‌گیرد و سفر معروف هفت‌خان که تبدیل به استعاره‌ای از انجام کارهای دشوار با طی مراحل طولانی و پیچیده شده است. خان اول، نیستانی‌ست به‌ظاهر آرام که رستم قصد خفتن در آن می‌کند، غافل ازآنکه شیری در آن نیستان خانه دارد که شبانه از لانه‌اش بیرون می‌آید و چون رستم و رخش را خفته ‌می‌بیند آهنگ دریدن رخش می‌کند اما رخش آنقدر با سُمش بر سر او می‌کوبد و او را به دندان می‌گیرد و بر زمین می‌زند که شیر می‌میرد و بلاگردان پهلوان می‌شود. (یعنی خواب رستم اینقدر سنگین بوده؟) خان دوم، بیابان بی‌آب‌وعلفی‌ست که تشنگی شدیدی بر اسب‌ و سوار عارض می‌کند تا اینکه میشی از راه می‌رسد و رستم در پی او به چشمهٔ آبی می‌رسد که سیرابش می‌کند و فرصت شکار و استراحت می‌دهد. خان سوم بیشه‌ای‌ست که اژدهایی در آن سکنی گزیده و شبانگاه از پناهگاهش بیرون می‌آید اما به‌محض سر‌وصدای رخش و کمک‌خواستن او از رستم، اژدها با نیرنگی ناپدید می‌شود تااینکه در مرتبهٔ سوم فریبش کارگر نمیفتد و رستم هلاکش می‌کند. خان چهارم جایی‌ست که سفره‌ای مملو از انواع غذا و نوشیدنی گسترده شده و رستم سر سفره می‌نشیند، رفع گرسنگی و تشنگی می‌کند، تار کنار سفره را برمیدارد و می‌نوازد که ناگهان دیوی در هیئت زنی زیبا و فریبا به سمتش می‌آید، رستم با دیدن او به نشانهٔ تحسین نام خدا را به زبان می‌آورد و زن به‌محض شنیدن نام خدا تیره و تار می‌شود و به ذات اصلی‌اش باز می‌گردد و رستم خشمگین از این حیله، دوشقه‌اش می‌کند. خان پنجم مزرعه‌ای‌ست سرسبز که رستم رخش را در آن به چرا رها می‌کند و خود به خواب می‌رود. صاحب مزرعه گله‌کنان سروقت رستم می‌آید و با چوب می‌زندش و رستم هم در پاسخ هر دو گوش او را می‌برد و می‌گذارد کف دستش! صاحب مزرعه شرح ماوقع با مرزبان آن ناحیه می‌گوید و مرزبان قصد حمله به رستم می‌کند. (رفتار رستم با صاحب مزرعه را نمی‌پسندم و یک نمرهٔ منفی گوشهٔ ذهنم برایش ثبت می‌کنم. مگر چه خواسته بود؟ تو بی‌اجازه رفتی مزرعهٔ او.) باری، رستم گروهی از افراد مرزبان را می‌
*مروری بر مقرری دوازدهم شاهنامه‌خوانی، از تاریخ ۲۴ مهر ۱۴۰۵ تا ۱۴ آبان ۱۴۰۵، نبرد کاووس و شاهِ هاماوران
باز هم کاووس و خودسری‌هایش؛ شاه تندمزاج کم‌خرد که گوشش به حرف اهل اندیشه نیست و مجمعی از عقلا باید گرد هم آیند تا سنگی را که در چاه انداخته، بیرون آورند. در یادداشت قبل خواندیم که کاووس چطور با بوالهوسی و خیره‌سری عزم مازندران کرد و دیوان آنجا را برانگیخت و رستم را وادار به گذر از هفت‌خان کرد و حالا هم قصد دارد ماجرایی تازه را آغاز کند.
کاووس‌شاه این‌بار به‌قصد گرفتن خراج و پیچاندن گوش یاغیان به مرز توران و چین رفت و چون مردم آنجا را تسلیم‌شده دید، آرام گرفت و بعد راهی سیستان شد و یک ماهی مهمان زال و رستم بود که خبر رسید شاهِ هاماوران با همدستی فرمانروایان مصر و شام، خیال خام شورش در سر دارد، پس ایران را به زال و رستم سپرد و خود راهی هاماوران شد؛ هاماوران کجاست؟ منطقه‌ای در مجاورت حجاز و شام و دربرگیرندهٔ یمن. یعنی مرزهای ایران این‌قدر گسترده بوده؟ این موضوعی‌ست درخور تحقیق و تأمل.
کاووس با قایق از دریا می‌گذرد (این یعنی ایران صنعت کشتی‌سازی و حمل‌ونقل دریایی داشته.) نبردی خونین درمی‌گیرد و شاه هاماوران که جنگ را مغلوبه می‌بیند با اهدای تحفه‌های بسیار تسلیم می‌شود. کاووس سرمست از این پیروزی و قبل از بازگشت درمی‌یابد شاه هاماوران دختری زیبا به نام سودابه دارد. باز هم پای یک زن در میان است، آن هم زنی فتانه و پرآشوب که بعدها خواهیم خواند چه خون‌ها که به دل ایران و ایرانی نمی‌کند.
شاهِ هاماوران با ناخرسندی، دختر را به حجلهٔ کاووس می‌فرستد اما با فراهم‌آوردن بساط عشرت و رامش و باده‌نوشی، لشکریان شاه را می‌فریبد و زندانی می‌کند. سودابه با پدر همراهی نمی‌کند و طرف شوهرش را می‌گیرد. لشکر ایران، بی‌پادشاه به ایران برمی‌گردند و وضع مملکت را آشفته می‌بینند، دشمنان فرصت‌طلب که عرصه را خالی دیده‌اند به ایران یورش برده‌اند و دوباره تمام نگاه‌ها برای نجات و ظفر به سمت سیستان و زال و رستم است.
رستم اول پیامی می‌فرستد تا با زبان خوش، شاه هاماوران را راضی به آزادی کاووس کند. اما شاه به پشت‌گرمی دیگر متحدانش ازجمله فرمانروایان مصر و شام تن به صلح نمی‌دهد تا اینکه رستم همان متحدان را یک‌یک و طی رویارویی‌های خونین شکست می‌دهد و شاه هاماوران را چاره‌ای جز صلح و تسلیم نمی‌ماند.
کاووس باز هم با تدبیر و شجاعت رستم نجات پیدا می‌کند، به ایران بازمی‌گردد، افراسیاب طمع‌کار نیرنگ‌باز را به یاری رستم وادار به فرار می‌کند و دوباره بر ایران مسلط می‌شود و رستم را «جهان‌پهلوان» می‌نامد و با هدایای بسیار می‌نوازد.
یک پایان خوش؛) اما ادامه‌دار؟ در روزهای آتی بیشتر خواهیم خواند.
راضیه بهرامی، گروه شاهنامه‌خوانی همای چهرزاد
#شاهنامه‌خوانی
@razminabook

۴۴

۱۰:۱۸

۱۸ آبان
راضمینابوک
یک هفته قبل از شروع جنگ، عضو گروه تلگرامی کتاب‌خوانی «۷ اکتبر» شدم تا در کنار آدم‌هایی که «فلسطین» و «غزه» برایشان مسئله و دغدغهٔ جدی فکری‌ست، دربارهٔ این نقطهٔ ملتهب و پرچالش دنیا بخوانیم و بنویسیم و فکر کنیم و حرف بزنیم، داشتیم کتاب «اختراع قوم یهود» را می‌خواندیم که جنگ شد و نت‌ها قطع و همه‌چیز بهم ریخت تا اینکه بعد از چند ماه از همین هفته دوباره شروع کردیم و قرار شد کتاب را از اول و دقیق‌تر بخوانیم اما موضوع این یادداشت چیز دیگری‌ست. وسط این همه موضوع و در اوضاع فعلی کشور چرا فلسطین باید برای من دغدغهٔ باشد؟ چرا نمی‌روم سراغ کتابی دربارهٔ ایران و مسائل و مصائبش؟ اصلاً غزه به ما چه ربطی دارد؟ خود عرب‌ها درباره‌اش تصمیم بگیرند دیگر، نه؟ قبلاً در یادداشت دیگری گفته‌ام که ما مردمان خاورمیانه «هم‌سرنوشت»یم و عمق این هم‌سرنوشتی بعد از دو جنگ اخیر و وقایع تلخ دی‌ماه به‌وضوح و بدون انکار بهم ثابت شد و به همین‌خاطر و ازآنجاکه سر تمام این فتنه‌ها و بلاها اس.رائیل است بر خودم لازم و واجب دانستم تا دربارهٔ تاریخ قوم یهود و چرایی و چگونگی شکل‌گیری و طرز فکرشان بیشتر بدانم، مقدمهٔ شکست دشمن، شناختن اوست و کتاب بهترین ابزار دستیابی به این شناخت. به موازات «اختراع قوم یهود» کتاب دیگری را هم می‌خوانیم، «شاهدی از جهنم نسل‌کشی» نوشتهٔ جوانی اهل غزه به نام وسیم سعید است. وسیم روزنوشت‌هایش را از میان چادرهای وصله‌پینه‌ای بی‌حفاظ، صف‌های طویل آب و غذا و گازوئیل و صدای انفجار و آتش و خون نوشته تا خودش و هم‌وطنانش را از عدد و آمار خارج کند و روایتی بسازد که بماند. فعلاً مقدمهٔ کتاب را خوانده‌ام و بخش‌هایی از مقدمه طوری چنگ انداخت به روحم که انگار نویسنده مقابلم ایستاده، نگاه به چشم‌هایم دوخته و شانه‌هایم را تکان‌تکان می‌دهد که بگوید: «من این کتاب را ننوشتم که تو را به گریه بیندازم و نه برای اینکه به بگویی ای بیچاره! من آن را می‌نویسم تا این کلمات دینی بر گردنت باشد، تا تو را مسئول آنچه دیده‌ام کنم، مسئولیت اینکه حالا تو می‌دانی، حالا تو شاهدی.»* بریده‌ای از مقدمهٔ کتاب در روزهای آتی بیشتر خواهم گفت. پ.ن: من نسخهٔ الکترونیک این کتاب را در اپ طاقچه می‌خوانم. راضیه بهرامی، ۲۷ مهر ۱۴۰۵، گروه کتاب‌خوانی ۷ اکتبر* #فلسطین‌خوانی @razminabook
مروری بر کتاب «شاهدی از جهنم نسل‌کشی» به‌قلم وسیم سعید، بخش دوم
این فصل، حکایت غریبی و آوارگی در وطن است، شرح زندگی در کلاس‌های کوچک مدرسه با پنجاه نفر دیگر، انتظار طولانی و بی‌پایان در صف‌های شلوغ و فشردهٔ غذا و نان و شوق وصف‌ناپذیر از دسترسی به آرد، طلای سفید، راز بقا و ماده‌ای گران و ارزنده.
وسیم ضمن گزارش دشواری‌های دسترسی به امکانات اولیهٔ زندگی و توصیف شادی‌های کوچک مثل پیچیدن بوی غذا در کوچه‌ها موقع آتش‌بس، لحظاتی از درنگ را با خواننده به اشتراک می‌گذارد، درنگ در نامردی و بی‌صفتی سوداگران و فرصت‌طلبان و تنزل سطح انتظار و توقع تا حد سرخوشی از دسترسی به یک قرص نان.
جنگ همین است، سختی همین است، تا وقتی گیرش نیفتی عیار عافیت و سلامت را نمی‌فهمی. در تمام مدت جنگ چهل‌روزه هر لحظه برایم لحظهٔ آخر بود، مدام نگران بودم و می‌ترسیدم یک موشک بخورد به خانه‌مان، دعای سال‌تحویل را با هول و اضطراب و دلشوره ‌می‌خواندم و شب‌ها آماده‌باش می‌خوابیدم، آماده‌باش یعنی با ژاکت و جوراب و روسری و کوله و کفش و موبایلْ بالای سر، آماده بودم برای هر لحظه بُریدن و رفتن و دل‌کندن و تلاش برای حفظ بقا، در آن روزها بود که فهمیدم باقی دغدغه‌ها پیش دغدغهٔ جنگ و هراس دائمی از مرگ هیچ‌‌اند و من چه بیهوده حرص می‌خوردم و نگران بودم.
نوشته‌های وسیم مرا یاد همان روزها میندازد، روزهای ایستادن بر لبهٔ مرگ و زندگی و مهیا شدن برای گذاشتن و گذشتن.
در روزهای آتی بیشتر خواهم گفت.
راضیه بهرامی، ۵ آبان ۱۴۰۵، گروه کتاب‌خوانی ۷ اکتبر
#فلسطین‌خوانی
@razminabook

۱۲

۱۶:۲۵

راضمینابوک
مروری بر کتاب «شاهدی از جهنم نسل‌کشی» به‌قلم وسیم سعید، بخش دوم این فصل، حکایت غریبی و آوارگی در وطن است، شرح زندگی در کلاس‌های کوچک مدرسه با پنجاه نفر دیگر، انتظار طولانی و بی‌پایان در صف‌های شلوغ و فشردهٔ غذا و نان و شوق وصف‌ناپذیر از دسترسی به آرد، طلای سفید، راز بقا و ماده‌ای گران و ارزنده. وسیم ضمن گزارش دشواری‌های دسترسی به امکانات اولیهٔ زندگی و توصیف شادی‌های کوچک مثل پیچیدن بوی غذا در کوچه‌ها موقع آتش‌بس، لحظاتی از درنگ را با خواننده به اشتراک می‌گذارد، درنگ در نامردی و بی‌صفتی سوداگران و فرصت‌طلبان و تنزل سطح انتظار و توقع تا حد سرخوشی از دسترسی به یک قرص نان. جنگ همین است، سختی همین است، تا وقتی گیرش نیفتی عیار عافیت و سلامت را نمی‌فهمی. در تمام مدت جنگ چهل‌روزه هر لحظه برایم لحظهٔ آخر بود، مدام نگران بودم و می‌ترسیدم یک موشک بخورد به خانه‌مان، دعای سال‌تحویل را با هول و اضطراب و دلشوره ‌می‌خواندم و شب‌ها آماده‌باش می‌خوابیدم، آماده‌باش یعنی با ژاکت و جوراب و روسری و کوله و کفش و موبایلْ بالای سر، آماده بودم برای هر لحظه بُریدن و رفتن و دل‌کندن و تلاش برای حفظ بقا، در آن روزها بود که فهمیدم باقی دغدغه‌ها پیش دغدغهٔ جنگ و هراس دائمی از مرگ هیچ‌‌اند و من چه بیهوده حرص می‌خوردم و نگران بودم. نوشته‌های وسیم مرا یاد همان روزها میندازد، روزهای ایستادن بر لبهٔ مرگ و زندگی و مهیا شدن برای گذاشتن و گذشتن. در روزهای آتی بیشتر خواهم گفت. راضیه بهرامی، ۵ آبان ۱۴۰۵، گروه کتاب‌خوانی ۷ اکتبر #فلسطین‌خوانی @razminabook
مروری بر کتاب «شاهدی از جهنم نسل‌کشی» به‌قلم وسیم سعید، بخش سوم
گرسنگی، محور و مرکز تمام گزارش‌های این قسمت از کتاب است. منشأ رنجی عظیم و سلاحی مرگبار برای از میان بردن تدریجی یک ملت، شکستن مقاومت و در نهایت پذیرش و تسلیم. وسیم در این بخش از کتاب از مصائب خودش و خانواده‌اش برای یافتن غذا و به‌خصوص دست‌یابی به گنج سفید و حیات‌بخش، آرد می‌گوید. آردی که به قیمت تکه‌تکه‌شدن اعضای بدن، مجروحیت شدید و ساعت‌های طولانی انتظار و گیر افتادن در ازدحام جمعیت و دعوا و خشونت به دست می‌آید.
توصیف بعضی صحنه‌ها طوری روح و قلب آدم را چنگ می‌زند که با خودت می‌گویی مگر می‌شود؟ چطور انسان با انسان کاری می‌کند که حیوان با هم‌نوعش نمی‌کند و بعد که یاد فهرست جنایات بشر از کوره‌های آدم‌سوزی هیتلر تا گولاگ استالین و گوانتانامو میفتی می‌فهمی این رشتهٔ تنیده با خون، سر دراز دارد و به قول فریدون مشیری:
از همان روزی که دست حضرت قابیل، گشت آلوده به خون حضرت هابیلاز همان روزی که فرزندان آدمزهر تلخ دشمنی در خونشان جوشیدآدمیت مُردگرچه آدم زنده بود...
جایی در کتاب، وسیم از زبان دوستش روزی را روایت می‌کند که صهیونیست‌ها کیسه‌های آرد را به‌قصد تله و فریب در جاده‌ای تلنبار کردند و مردم غزه با اینکه می‌دانستند خطر مرگ حتمی‌ست به سمت این طعمهٔ هلاکت‌بار شتافتند و اما چیزی جز رگبار گلوله و بدن‌های ازهم‌پاشیده نصیبشان نشد. سپیدی آرد با سرخی خون درآمیخت و سیاههٔ بی‌گناهان مقتول تاریخ طولانی‌تر شد.
وسیم می‌گوید، می‌شنود و می‌نویسد تا آدم‌های این سیاهه، نشان‌دار شوند توی ذهنمان، ابومالک، موسی و دیگرانی که بعد، بیشتر ازشان خواهم خواند.
راضیه بهرامی، ۱۱ آبان ۱۴۰۵، گروه کتاب‌خوانی هفت اکتبر
#فلسطین‌خوانی
@razminabook

۱۰

۱۶:۲۵

راضمینابوک
مروری بر کتاب «شاهدی از جهنم نسل‌کشی» به‌قلم وسیم سعید، بخش سوم گرسنگی، محور و مرکز تمام گزارش‌های این قسمت از کتاب است. منشأ رنجی عظیم و سلاحی مرگبار برای از میان بردن تدریجی یک ملت، شکستن مقاومت و در نهایت پذیرش و تسلیم. وسیم در این بخش از کتاب از مصائب خودش و خانواده‌اش برای یافتن غذا و به‌خصوص دست‌یابی به گنج سفید و حیات‌بخش، آرد می‌گوید. آردی که به قیمت تکه‌تکه‌شدن اعضای بدن، مجروحیت شدید و ساعت‌های طولانی انتظار و گیر افتادن در ازدحام جمعیت و دعوا و خشونت به دست می‌آید. توصیف بعضی صحنه‌ها طوری روح و قلب آدم را چنگ می‌زند که با خودت می‌گویی مگر می‌شود؟ چطور انسان با انسان کاری می‌کند که حیوان با هم‌نوعش نمی‌کند و بعد که یاد فهرست جنایات بشر از کوره‌های آدم‌سوزی هیتلر تا گولاگ استالین و گوانتانامو میفتی می‌فهمی این رشتهٔ تنیده با خون، سر دراز دارد و به قول فریدون مشیری: از همان روزی که دست حضرت قابیل، گشت آلوده به خون حضرت هابیل از همان روزی که فرزندان آدم زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید آدمیت مُرد گرچه آدم زنده بود... جایی در کتاب، وسیم از زبان دوستش روزی را روایت می‌کند که صهیونیست‌ها کیسه‌های آرد را به‌قصد تله و فریب در جاده‌ای تلنبار کردند و مردم غزه با اینکه می‌دانستند خطر مرگ حتمی‌ست به سمت این طعمهٔ هلاکت‌بار شتافتند و اما چیزی جز رگبار گلوله و بدن‌های ازهم‌پاشیده نصیبشان نشد. سپیدی آرد با سرخی خون درآمیخت و سیاههٔ بی‌گناهان مقتول تاریخ طولانی‌تر شد. وسیم می‌گوید، می‌شنود و می‌نویسد تا آدم‌های این سیاهه، نشان‌دار شوند توی ذهنمان، ابومالک، موسی و دیگرانی که بعد، بیشتر ازشان خواهم خواند. راضیه بهرامی، ۱۱ آبان ۱۴۰۵، گروه کتاب‌خوانی هفت اکتبر #فلسطین‌خوانی @razminabook
مروری بر کتاب «شاهدی از جهنم نسل‌کشی» به‌قلم وسیم سعید، بخش چهارم
روی فرش لاکی اتاق، زیر سقف و کنار بخاری نشسته‌ام و روسری پشمی انداختم روی پایم تا سوز موذی آبان نپیچد به جانم درحالی‌که کیلومترها دور‌تر از جایی که منم؛ در غزه، آدم‌هایی، بچه‌هایی، بی‌پناه و گرسنه‌اند و سرما و آب راه گرفته به چادرهای نایلونی‌شان و انسانیت بی‌معنا‌ترین واژه در جغرافیای فکری کسانی‌ست که در لباس انسان به انسان ستم می‌کنند.
این رنج‌ها را می‌بینم و از دیگر رنج‌ها می‌خوانم. وسیم سعید این‌بار پای حرف‌های دیگران نشسته و از دشواری‌های طاقت‌سوزشان نوشته، از لحظهٔ از هم پاشیدن قلب و سر زن و مرد و پیر و جوان و بچه با گلوله‌های بی‌رحم تک‌تیراندازان شیطان‌صفت. تکان‌دهنده‌ترین «گزارش»* اما، نقل خانواده‌ای‌ست که به‌اجبار جسد بی‌خون و چروکیدهٔ مادر جوانشان را نایلون‌پیچ در یخچال خانه‌شان نگه داشتند چون گلوله‌های بی‌امان تک‌تیراندازان مجال بیرون‌رفتن از خانه و خاک‌سپاری بهشان نمی‌داده. وسیم از روزهایی می‌گوید که بچه‌های این مادر، پای یخچال می‌نشستند و انگار که تابوت، برای مادر سوگواری می‌کردند.
زمانی فکر می‌کردم این اتفاق‌ها فقط توی فیلم‌های خونین هالیوودی میفتد اما حالا چیزهایی پیش چشمم رقم می‌خورند که فراتر از ظرفیت روحم‌اند و واقعاً حس می‌کنم کم آورده‌ام و گاهی از دوام‌آوردن خودم متعجب می‌شوم. شاید فقط «فکر» می‌کنم ظرفیتم پر شده و هنوز بسیار سفر باید تا پخته شود خامی.
*علت این را که نگفتم «روایت» و گفتم «گزارش» در یادداشت بعدی‌ام بر این کتاب خواهم گفت.
پ.ن: نسخهٔ فیزیکی کتاب «اختراع قوم یهود» هم به‌تازگی به دستم رسیده و دارم از اول می‌خوانمش، دربارهٔ آن هم در سلسله‌یادداشت‌هایی خواهم گفت.
راضیه بهرامی، ۱۸ آبان ۱۴۰۵، گروه کتاب‌خوانی هفت اکتبر
#فلسطین‌خوانی
@razminabook

۱۱

۱۶:۲۶