بازارسال شده از راوینا | روایت مردم ایران🇮🇷
از دهم اسفند که علم موکب جبهه مردمی را بهپا کردیم، تدارکاتش با من بود؛ صبحها خرید قند و شکر و چای و لیوان، شبها هم آمادهکردن چای و شربت. بعد از چهار ماه، محل تجمع تغییر کرد و کار موکب به آخر رسید.
چند شب، مثل بقیه مردم، فقط به میدان میآمدم و میان جمعیت میایستادم. موکبهای پذیرایی هنوز راه نیفتاده بودند و بچهها مدام این طرف و آن طرف میرفتند و دنبال آب میگشتند. یکی از بچهها که مرا میشناخت، آمد سمتم:
ـ عمو، دیگه آب و شربت نداری؟
همان شب با مسئول هیئت هماهنگ کردم و یک کلمن خریدیم. حالا دوباره تدارکات میدان دارم، اما فقط برای آب. هر شب که از میدان برمیگردم، اول میروم سراغ فریزر؛ قالبهای یخ را از آب پر میکنم و یک گالن بیستلیتری آب هم آماده میگذارم. نزدیک ساعت هشت شب، یخها را از قالب درمیآورم، گالن و یخها را برمیدارم و راهی میدان میشوم.
کلمن را که پر میکنم، لیوانها را کنارش میچینم. حواسم هست نه آب تمام شود، نه لیوان کم بیاید. بعضی شبها برای خرید لیوان پول کم میآورم؛ مردمی که مرا میشناسند جلو میآیند. یکی پولی میدهد، دیگری لیوان میخرد تا بساط آن شب لنگ نماند.
حالا دیگر خبری از سماورهای بزرگ چای و دبههای شربت زعفرانی نیست. همهچیز خلاصه شده در یک کلمن، یک گالن بیستلیتری و چند قالب یخ.
هر شب تا کلمن پر میشود، بچهها از دور پیدایشان میشود و داد میزنند:
ـ عمو شربتی اومد!
یکی لیوان برمیدارد، یکی شیر کلمن را باز میکند و بقیه منتظر میمانند تا نوبتشان برسد. برای بچهها نه اسمم مهم است، نه اینکه موکب کی برپا میشود؛ مرا به اسم خودشان صدا میزنند: «عمو شربتی».
#جنگ_رمضان#سهم_میدان
روایت: مهدی صادقی
۴
۱۷:۳۲
خیابانگردمان کردی، ولی ملت پشیمان نیست :)
🩹
۲۶۱
۲۰:۱۴
عمو اسفندیار توی کلاله تنهاست. از شب اول پای ثابت تجمع بوده. پسرش برای اینکه تنها نباشه، بردش مشهد خونه خودش؛ اما عمو اسفندیار طاقت نیاورد از تجمع جا بمونه و دوباره برگشت. این شبها یا پرچم دستشه یا پوستر. راه رفتن براش سخته، اما با عصا خودش رو به میدون میرسونه. یکی دو بار هم تو میدون حالش بد شد و با آمبولانس بردنش بیمارستان؛ اما حضورش توی تجمع قطع نشد.
۱۶۵
۲۰:۱۷
کدام بند تفاهم تقاص خون تو شد؟
۸۸
۲۲:۳۰
رفته انباری رو تمیز کرده. پارچههای هیئت رو برداشته و به دیوارهای انباری سیاهه زده. با یکی از مداحهای معروف کلاله هم هماهنگ کرده که بیاد براش مداحی کنه. سیستم صوتی رو هم با حاجآقای یه مسجد صحبت کرده و ازش رایگان گرفته. کلاً هم ده نفر رو دعوت کرده تا یه مجلس روضه واسه فاطمیه بگیره.
ما هم همهی اینا رو همین الان فهمیدم :)
ما هم همهی اینا رو همین الان فهمیدم :)
۳۲
۲۰:۴۱
روزنوشتهای بیتعریف | زهرا سالاری
رفته انباری رو تمیز کرده. پارچههای هیئت رو برداشته و به دیوارهای انباری سیاهه زده. با یکی از مداحهای معروف کلاله هم هماهنگ کرده که بیاد براش مداحی کنه. سیستم صوتی رو هم با حاجآقای یه مسجد صحبت کرده و ازش رایگان گرفته. کلاً هم ده نفر رو دعوت کرده تا یه مجلس روضه واسه فاطمیه بگیره. ما هم همهی اینا رو همین الان فهمیدم :)
اینو یادم رفت بگم:
مامانم یه مقدار چای داره که استفاده نمیکنه. اونا رو برداشته برای فردا چای روضهاش باشه. مشکلش قنده که اونم به دوستاش گفته هر کدوم پنج تا قند از خونهشون بیارن.
بچم کاملاً مستقله.
مامانم یه مقدار چای داره که استفاده نمیکنه. اونا رو برداشته برای فردا چای روضهاش باشه. مشکلش قنده که اونم به دوستاش گفته هر کدوم پنج تا قند از خونهشون بیارن.
بچم کاملاً مستقله.
۴۴
۲۱:۳۶
بازارسال شده از راوینا | روایت مردم ایران🇮🇷
ـ حاجآقا، شما هر شب میاین اینجا؟
مرد خم شده بود و صندلیها را یکییکی از روی زمین برمیداشت و کنار هم میگذاشت. سرش را بالا آورد و گفت:ـ آره، هر شب.ـ از کجا میاین؟ـ اوقچی بزرگ.ـ خسته نمیشین هر شب این همه راه رو میاین کلاله؟لبخندی زد و گفت:ـ نه. اما بعضیا بهم میگن مگه دیوونهای که هر شب این همه راه رو میای و برمیگردی.
صندلی دیگری برداشت و روی صندلیهای قبلی گذاشت.
اولین بار نبود که در میدان میدیدمش. تقریباً همه او را میشناختند. مرد قدبلندی که با لباس روحانیت اهل سنت و عمامهاش، همیشه ردیف اول مینشست. هر کس از کنارش رد میشد، سلامی میکرد و چند کلمهای با او حرف میزد. او هم از جایش بلند میشد، لبخند میزد و دستهای طرف را میان دستهایش میگرفت.
آن شب بعد از مراسم، وقتی بیشتر مردم رفته بودند، هنوز کنار صندلیها مانده بود. از دیدارهایش با آقا چیزهایی شنیده بودم، پرسیدم:
ـ حاجآقا، چند بار آقا رو از نزدیک دیدین؟
لبخندی زد و گفت چهارده بار به دیدار رهبر شهید رفته. یک بار هم از آقا انگشترشان خواسته و ایشان انگشتر را به او هدیه دادهاند.
با همان لبخند گفت:ـ وصیت کردم وقتی از دنیا رفتم، همین انگشتر رو همراهم دفن کنن. امیدوارم روز قیامت شفیعم بشه.
میگفت هر سال منتظر هفته وحدت بوده تا شاید دوباره فرصت دیدار آقا را پیدا کند. امسال هم روزها را میشمرده تا به دیدار بعدی برسد؛ اما این بار خبر شهادت آقا را شنیده بود.
ـ باورم نمیشد. داشتم روزها رو میشمردم تا به دیدار بعدی برسم، اما یهدفعه دنیا روی سرم خراب شد.
صندلی دیگری را برداشت. هنوز چندتایی روی زمین مانده بود.
پرسیدم:ـ حالا که دیگه امکان دیدار نیست، چی باعث میشه باز هم هر شب بیاین میدان؟
این بار دست از کار کشید. نگاهم کرد و گفت:ـ منم جانفدام. تا وقتی سید مجتبی دستور بدن، توی میدون میمونم و پشت ولایت رو خالی نمیکنم.
حرفش که تمام شد، دوباره خم شد. صندلی بعدی را برداشت و کنار بقیه گذاشت.
#جنگ_رمضان#سهم_میدان
۴
۱۳:۰۳
بازارسال شده از راوینا | روایت مردم ایران🇮🇷
ساعت ۱۲ شب است. همسرم خوابیده. بچهها توی اتاقشان نشستهاند و برای هم کتاب میخوانند. توی کتاب، رنگ زرد و نارنجی سر اینکه کدامشان رنگ خورشیدند، دعوا دارند. بچهها انگار که تجربهی زیستهی خودشان باشد؛ قاه قاه میخندند. من لیوان چاییام را برداشتهام و گوشی به دست، لپتاپ را روشن میکنم. میروم توی خبرها.
لا حول ولا قوه الا بااللهِ یک خبر توجهم را جلب میکند: «دریا دلان برای شکستن محاصرهی دریایی به دلِ دریا زدند.»دوباره میخوانمش. پشت سر هم لاحوال ولا میخوانم و صلوات میدهم.
همزمان با من چند مادر و همسر، این خبر را دیدهاند و به آخرین خداحافظیشان فکر کردهاند؟بعد شمارهی مسافرشان را گرفتهاند. شاید برای هزارمین بار. قطعا خاموش است. صدقه میگذارند. بچههاشان توی اتاق برای هم چه قصهای میخوانند؟
تجربههای زیستهشان حتما پر از دلتنگی و انتظار است. شاید کتابِ «ماجراهای رُری دایناسور» را باز کردهاند و برای هزارمین بار قصهی بابایی را میخوانند که دورادور هوای دایناسور کوچولو را دارد.
خواهر همسرم همان خبر را برایم میفرستد.زیرش نوشته: «رفتن برای باز کردن معبر. رفتن توی میدون مین. دست از آرزوهاشون کشیدن» و بعدش هم کلی شکلک گریه فرستاده. گریهی من هم بند نمیآید.
مین و معبر همیشه مرا میبرد به جنگ تحمیلی هشت ساله. به جوانی که روی زمین خوابید تا طعمهی مین شود و همرزمانش معبر باز کنند. این بار اما مرا برد روی دریا.
آذرماه ۱۳۶۶، روی کشتی سوسنگرد.آن روزها، شناورها پیوندِ عرشه با عرش بودند. حمید خوش طینت از آخرین دیدارش با شهید حسین شوکتی میگفت. از اینکه بار آخر همسر حسین با چه فلاکتی از او دل کنده. منطقهای که از آن میگذشتند نامش شده بود: «قتلگاه نفتکشها.» ولی دل به دریا زده بودند. راضی بودند که جانی برود تا جانهایی بماند.
باید اجناس مورد نیاز مردم، وارد کشور میشد. باید نفت صادر میشد. غیرت، تجربهی زیستهی آن نسل بود که رگ به رگ منتقل شد و حالا دوباره جلوی چشممان راه افتاده. چاییام سرد شده. بچهها خواب رفتهاند. خانه در سکوت است. خانهی آنها چه طور؟
#جنگ_رمضان
روایتهای بیشتر استان بوشهر را از اینجا دنبال کنید:بویه؛ رسانه روایت در استان بوشهر
۵
۱۱:۴۳
روزنوشتهای بیتعریف | زهرا سالاری
فیلمشو من درست کردم

خیلی خفن نشده، اما گفتم در جریان باشید.
۱۴
۱۱:۴۴