از ماه مارس تاکنون ۴،۳۲۸ نفر از مردم در لبنان توسط اسرائیل به قتل رسیدهاند. نام این عمل در قاموس قوانین حقوقی "ژنوساید" است. از منظر جامعهشناسی این پدیده نامش جنگ دو کشور نیست بل استعمار به روش شهرکنشینی یا "Settler Colonialism" است.
سیدجواد میری
@seyedjavadmiri
سیدجواد میری
@seyedjavadmiri
۲
شریعتی یک شیاد است؟
من نمیخواستم به سخنان بیپایه موسی غنینژاد پاسخی بنویسم ولی بسیاری از مخاطبان این کلیپ را فرستادند و پرس و جو میکنند که او چه میگوید؟ واقع امر این است که غنینژادها مانند طباطباییها هیچ در چنته ندارند و تنها راه جلب توجه این است که بقول ترکها "یکّه یکّه دانیشاسان" (گنده گنده حرف بزنی). این که جناب غنینژاد میگوید شریعتی شیاد است چون به پروفسور شاندل ارجاع میداد که وجود خارجی ندارد!!! اول اینکه این کشف جناب غنینژاد نیست بل علی رهنما در کتاب خود قریب به سی سال پیش که درباره "بیوگرافی فکری شریعتی" به انگلیسی نگاشته بود اشاره کرده است و آن را ذیل "سمبولیسم شریعتی" صورتبندی کرده است. این که جناب غنینژاد مثل فیلم صمد که شکل مار میکشید و میگفت معلم شیاد است که کلمه مار را میخواهد به جای مار جا بزند عین بیشعوری است. لااقل بگو من درکی از ادبیات و ظرائف نظریههای اجتماعی ندارم و خیال خودت راحت کن. چرا شامورتیبازی درمیآوری مومن؟ نکته دوم این است که استفاده از سمبولیسم در بستر شرق ارجاع به بیماری اجتماعی خودتحقیری یا معضل captive mind است که شریعتی تشخیص داده بود ولی شما هنوز پنجاه سال بعد از شهادت شریعتی درکی از آن ندارید. بقیه سخنان هم در کتابها به آنها اشاره کردهام.
سیدجواد میری
https://www.instagram.com/reel/Da-aXTYA_pT/?igsh=NTc4MTIwNjQ2YQ==
من نمیخواستم به سخنان بیپایه موسی غنینژاد پاسخی بنویسم ولی بسیاری از مخاطبان این کلیپ را فرستادند و پرس و جو میکنند که او چه میگوید؟ واقع امر این است که غنینژادها مانند طباطباییها هیچ در چنته ندارند و تنها راه جلب توجه این است که بقول ترکها "یکّه یکّه دانیشاسان" (گنده گنده حرف بزنی). این که جناب غنینژاد میگوید شریعتی شیاد است چون به پروفسور شاندل ارجاع میداد که وجود خارجی ندارد!!! اول اینکه این کشف جناب غنینژاد نیست بل علی رهنما در کتاب خود قریب به سی سال پیش که درباره "بیوگرافی فکری شریعتی" به انگلیسی نگاشته بود اشاره کرده است و آن را ذیل "سمبولیسم شریعتی" صورتبندی کرده است. این که جناب غنینژاد مثل فیلم صمد که شکل مار میکشید و میگفت معلم شیاد است که کلمه مار را میخواهد به جای مار جا بزند عین بیشعوری است. لااقل بگو من درکی از ادبیات و ظرائف نظریههای اجتماعی ندارم و خیال خودت راحت کن. چرا شامورتیبازی درمیآوری مومن؟ نکته دوم این است که استفاده از سمبولیسم در بستر شرق ارجاع به بیماری اجتماعی خودتحقیری یا معضل captive mind است که شریعتی تشخیص داده بود ولی شما هنوز پنجاه سال بعد از شهادت شریعتی درکی از آن ندارید. بقیه سخنان هم در کتابها به آنها اشاره کردهام.
سیدجواد میری
https://www.instagram.com/reel/Da-aXTYA_pT/?igsh=NTc4MTIwNjQ2YQ==
۱۳۲۲۲۱کافکا شیاد است. چرا؟
دکتر غنینژاد میگوید شریعتی شیاد است. از او میپرسم چرا شریعتی شیاد است؟ او در پاسخ میگوید دلیلش این است که شریعتی از "شاندل" گفته است و این درحالیست که شاندل اصلاً وجود خارجی نداشته است. بنابراین شریعتی شیاد است. این منطق استاد غنینژاد است. اگر با همین منطق پیش برویم باید گفت که "کافکا هم شیاد است". چرا؟ داستان از این قرار است که فرانتس کافکا به یک "عروسک" نامههایی مینویسد و پاسخهای "عروسک" را به دختر بچهای میدهد. توجه کنید دقیق که کافکا نویسنده شهیر معاصر نه تنها به یک "عروسک" نامه نوشته است بل پاسخهای آن "عروسک" را به دخترکی واقعی ارائه داده است. ماجرا چه بوده است؟
ماجرای نامه فرانتس کافکا به یک عروسک، داستانی واقعی و تأثیرگذار است که در آن کافکا دختربچهای گریان را در پارکی در برلین تسلی میدهد؛ او این کار را با نوشتن مجموعهای از نامههای خیالی انجام میدهد که گویی از طرف عروسکِ گمشدۀ دخترک و در حین سفرِ آن به دور دنیا نوشته شدهاند. دیدار در پارک: در سال ۱۹۲۳، کافکای ۴۰ ساله به همراه شریک زندگیاش، دورا دیامانت، در پارکی در برلین قدم میزد. آنها با دختربچهای برخورد کردند که به خاطر گم کردن عروسک محبوبش با صدای بلند گریه میکرد. کافکا برای آرام کردن او گفت که گریه نکن عروسکت گم نشده، بلکه صرفاً برای دیدن دنیا به سفر رفته است. هنگامیکه دخترک پرسید که او از کجا این موضوع را میداند، کافکا قول داد که روز بعد نامهای از طرف عروسک برایش بیاورد. او به خانه رفت و با دقت نامهای خیالی از "زبان عروسک" نگاشت که در آن آمده بود: «لطفاً گریه نکن؛ من به سفری برای دیدن دنیا رفتهام و درباره ماجراهایم برایت نامه خواهم نوشت.» کافکا به مدت سه هفته مرتباً در پارک با دخترک دیدار میکرد و نامههایی مفصل و خلاقانه را برایش میخواند که جزئیات سفرها، رشد و تجربیات عروسک را شرح میدادند. پایان ماجرا: کافکا برای اینکه پیش از آنکه وخامت حالش مانع از ادامه دیدارها شود، داستان را به شکلی مناسب به پایان برساند، عروسک جدیدی به دخترک هدیه داد. او آخرین نامهای را نیز ضمیمه کرد که توضیح میداد سفرها عروسک را تغییر دادهاند؛ این کار باعث شد دخترک بتواند اسباببازی جدید را با خوشحالی بپذیرد و با ماجرا کنار بیاید. البته سالها بعد وقتی دخترک بزرگ شد اتفاقی نامهای را پیدا کرد که در درون عروسک از طرف کافکا نهاده شده بود و در آن نامه کافکا نوشته بود:
"احتمالاً هر آنچه دوست داری را از دست خواهی داد، اما سرانجام، عشق به شکلی دیگر بازخواهد گشت".
آیا این داستان ملاقات بین کافکا و دخترک حقیقت دارد؟ سالهاست که درباره این نامهها و واقعیبودن آنها کنکاش و کاوش انجام شده است اما نکته مهم در این نامهها واقعی یا غیرواقعی بودن ملاقات کافکا با دخترک یا ارسال نامهها از سوی "عروسک" به کافکا نبوده و نیست بل مسئله اصلی "وضع انسانی" است که در این وًعیت هر آنچه ما دوست داریم را از دست خواهیم داد، اما باید بدانیم که سرانجام، عشق به شکلی دیگر بازخواهد گشت. این مقوله اصلی داستان کافکا است.آدم باید واقعاً فاقد شعور و ظرافت ادبی باشد که بگوید کافکا شیاد است که گفته از عروسک نامه دریافت میکرده است. کلید فهم این داستان و پروژه کافکا دو درس خردمندانه در خود دارد: اندوه و فقدان، حتی برای کودکی خردسال نیز امری همهجاحاضر است؛ و راهِ التیام، جستوجوی شیوهای است که عشق در قالبی دیگر بازمیگردد. حال اگر شما این داستان را نفهمی و تمرکز کنی بر روی این که آیا کافکا واقعاً به "عروسک" نامه مینوشت یا عروسک به کافکا نامه مینوشت معلوم میگردد که درک درستی از "روایت" ندارید. شاندل شریعتی را هم باید اینگونه درک کرد و شما هم "کافکایی" بخوانید نه "غنینژادی". آنگاه نیاز ندارید وقتی مطلبی را که بالاتر از شعور شماست و درک نکردید به نویسنده آن تهمت "شیادی" بزنید. خیلی ساده بگو من نفهمیدم و بپرس. پرسیدن عیب نیست.
سیدجواد میری
@seyedjavadmiri
دکتر غنینژاد میگوید شریعتی شیاد است. از او میپرسم چرا شریعتی شیاد است؟ او در پاسخ میگوید دلیلش این است که شریعتی از "شاندل" گفته است و این درحالیست که شاندل اصلاً وجود خارجی نداشته است. بنابراین شریعتی شیاد است. این منطق استاد غنینژاد است. اگر با همین منطق پیش برویم باید گفت که "کافکا هم شیاد است". چرا؟ داستان از این قرار است که فرانتس کافکا به یک "عروسک" نامههایی مینویسد و پاسخهای "عروسک" را به دختر بچهای میدهد. توجه کنید دقیق که کافکا نویسنده شهیر معاصر نه تنها به یک "عروسک" نامه نوشته است بل پاسخهای آن "عروسک" را به دخترکی واقعی ارائه داده است. ماجرا چه بوده است؟
ماجرای نامه فرانتس کافکا به یک عروسک، داستانی واقعی و تأثیرگذار است که در آن کافکا دختربچهای گریان را در پارکی در برلین تسلی میدهد؛ او این کار را با نوشتن مجموعهای از نامههای خیالی انجام میدهد که گویی از طرف عروسکِ گمشدۀ دخترک و در حین سفرِ آن به دور دنیا نوشته شدهاند. دیدار در پارک: در سال ۱۹۲۳، کافکای ۴۰ ساله به همراه شریک زندگیاش، دورا دیامانت، در پارکی در برلین قدم میزد. آنها با دختربچهای برخورد کردند که به خاطر گم کردن عروسک محبوبش با صدای بلند گریه میکرد. کافکا برای آرام کردن او گفت که گریه نکن عروسکت گم نشده، بلکه صرفاً برای دیدن دنیا به سفر رفته است. هنگامیکه دخترک پرسید که او از کجا این موضوع را میداند، کافکا قول داد که روز بعد نامهای از طرف عروسک برایش بیاورد. او به خانه رفت و با دقت نامهای خیالی از "زبان عروسک" نگاشت که در آن آمده بود: «لطفاً گریه نکن؛ من به سفری برای دیدن دنیا رفتهام و درباره ماجراهایم برایت نامه خواهم نوشت.» کافکا به مدت سه هفته مرتباً در پارک با دخترک دیدار میکرد و نامههایی مفصل و خلاقانه را برایش میخواند که جزئیات سفرها، رشد و تجربیات عروسک را شرح میدادند. پایان ماجرا: کافکا برای اینکه پیش از آنکه وخامت حالش مانع از ادامه دیدارها شود، داستان را به شکلی مناسب به پایان برساند، عروسک جدیدی به دخترک هدیه داد. او آخرین نامهای را نیز ضمیمه کرد که توضیح میداد سفرها عروسک را تغییر دادهاند؛ این کار باعث شد دخترک بتواند اسباببازی جدید را با خوشحالی بپذیرد و با ماجرا کنار بیاید. البته سالها بعد وقتی دخترک بزرگ شد اتفاقی نامهای را پیدا کرد که در درون عروسک از طرف کافکا نهاده شده بود و در آن نامه کافکا نوشته بود:
"احتمالاً هر آنچه دوست داری را از دست خواهی داد، اما سرانجام، عشق به شکلی دیگر بازخواهد گشت".
آیا این داستان ملاقات بین کافکا و دخترک حقیقت دارد؟ سالهاست که درباره این نامهها و واقعیبودن آنها کنکاش و کاوش انجام شده است اما نکته مهم در این نامهها واقعی یا غیرواقعی بودن ملاقات کافکا با دخترک یا ارسال نامهها از سوی "عروسک" به کافکا نبوده و نیست بل مسئله اصلی "وضع انسانی" است که در این وًعیت هر آنچه ما دوست داریم را از دست خواهیم داد، اما باید بدانیم که سرانجام، عشق به شکلی دیگر بازخواهد گشت. این مقوله اصلی داستان کافکا است.آدم باید واقعاً فاقد شعور و ظرافت ادبی باشد که بگوید کافکا شیاد است که گفته از عروسک نامه دریافت میکرده است. کلید فهم این داستان و پروژه کافکا دو درس خردمندانه در خود دارد: اندوه و فقدان، حتی برای کودکی خردسال نیز امری همهجاحاضر است؛ و راهِ التیام، جستوجوی شیوهای است که عشق در قالبی دیگر بازمیگردد. حال اگر شما این داستان را نفهمی و تمرکز کنی بر روی این که آیا کافکا واقعاً به "عروسک" نامه مینوشت یا عروسک به کافکا نامه مینوشت معلوم میگردد که درک درستی از "روایت" ندارید. شاندل شریعتی را هم باید اینگونه درک کرد و شما هم "کافکایی" بخوانید نه "غنینژادی". آنگاه نیاز ندارید وقتی مطلبی را که بالاتر از شعور شماست و درک نکردید به نویسنده آن تهمت "شیادی" بزنید. خیلی ساده بگو من نفهمیدم و بپرس. پرسیدن عیب نیست.
سیدجواد میری
@seyedjavadmiri
۴۱۱۱نماینده ملت؟
پروفسور شاندل شریعتی بود و شریعتی پروفسور شاندل. حالا بیاییم بحث کنیم که آیا شریعتی در کویریات آن را به کار برده بود یا در آثار دیگر خود هم به او ارجاع داده بود؟ اما پرسش غلط است و اینجاست که مجبورم به همان مفهوم خودِ شریعتی درباره "جغرافیای حرف" ارجاع دهم. کسانیکه به شریعتی میگویند "شیاد" اصلاً دنبال گفتگوی علمی نیستند بل اوباش مجازی هستند که نمونهاش را برایتان پست کردم. شریعتی بدون حب و بغض بزرگترین متفکر جهانی ایرانی تا اطلاع ثانوی است. حال غنینژادها دوست داشته باشند یا نداشته باشند. امروز در حوزه مطالعات پسااستعماری و دیکولونیالیتی Cornel West آمریکایی در دانشگاه یل و پرینستون و Walter Mignolo آرژانتینی در دانشگاه یورک از شریعتی در عِداد مارکس، سی ال آر جیمز، رزا لوکزامبورگ، اللا بیکر، آلبیوز کمپوس، بی آر آمبدکار، امما گلدمن، و فانون نام میبرند اما هیچ ردپایی از غنینژادها در سطح جهانی نیست. شاید اغراق نباشد اگر بگوییم بعد از ملاصدرا هیچ شخصیت فکری ایرانیی به اندازه شریعتی در جهان شهرت نیافته است. اما ریشه این شهرت فکری چیست؟ او به سنت فکری انقلابی جهانی در عالم معاصر تعلق دارد که همواره میان "امر روانی و امر سیاسی"، "امر اگریستانسیال و امر اقتصادی" و "امر معنوی و امر اجتماعی" پیوند برقرار میکند. این دقیقاً نقطهای است که لیبرالیسم و نئولیبرالیسم کلیت حیات سیارهای انسان را بر علیه این "اتصال وجودی" ساماندهی و سازماندهی کرده است و هر جنبشی و هر حرکتی و هر فکری بخواهد این "اتصال سیارهای" را تذکر دهد یا برقرار کند باید تحریف و ترور و نابود و بمباران شود. غنینژادها خود نمیدانند در کدام "جهت" ایستادهاند. بنابراین هرگاه خواستید شریعتی را نقد کنید (که بابد نقد کنید) لااقل بدانید او در کدام سنت فکری جهانی ایستاده است و دشمنانش چه کسانی هستند.
سیدجواد میری
@seyedjavadmiri
پروفسور شاندل شریعتی بود و شریعتی پروفسور شاندل. حالا بیاییم بحث کنیم که آیا شریعتی در کویریات آن را به کار برده بود یا در آثار دیگر خود هم به او ارجاع داده بود؟ اما پرسش غلط است و اینجاست که مجبورم به همان مفهوم خودِ شریعتی درباره "جغرافیای حرف" ارجاع دهم. کسانیکه به شریعتی میگویند "شیاد" اصلاً دنبال گفتگوی علمی نیستند بل اوباش مجازی هستند که نمونهاش را برایتان پست کردم. شریعتی بدون حب و بغض بزرگترین متفکر جهانی ایرانی تا اطلاع ثانوی است. حال غنینژادها دوست داشته باشند یا نداشته باشند. امروز در حوزه مطالعات پسااستعماری و دیکولونیالیتی Cornel West آمریکایی در دانشگاه یل و پرینستون و Walter Mignolo آرژانتینی در دانشگاه یورک از شریعتی در عِداد مارکس، سی ال آر جیمز، رزا لوکزامبورگ، اللا بیکر، آلبیوز کمپوس، بی آر آمبدکار، امما گلدمن، و فانون نام میبرند اما هیچ ردپایی از غنینژادها در سطح جهانی نیست. شاید اغراق نباشد اگر بگوییم بعد از ملاصدرا هیچ شخصیت فکری ایرانیی به اندازه شریعتی در جهان شهرت نیافته است. اما ریشه این شهرت فکری چیست؟ او به سنت فکری انقلابی جهانی در عالم معاصر تعلق دارد که همواره میان "امر روانی و امر سیاسی"، "امر اگریستانسیال و امر اقتصادی" و "امر معنوی و امر اجتماعی" پیوند برقرار میکند. این دقیقاً نقطهای است که لیبرالیسم و نئولیبرالیسم کلیت حیات سیارهای انسان را بر علیه این "اتصال وجودی" ساماندهی و سازماندهی کرده است و هر جنبشی و هر حرکتی و هر فکری بخواهد این "اتصال سیارهای" را تذکر دهد یا برقرار کند باید تحریف و ترور و نابود و بمباران شود. غنینژادها خود نمیدانند در کدام "جهت" ایستادهاند. بنابراین هرگاه خواستید شریعتی را نقد کنید (که بابد نقد کنید) لااقل بدانید او در کدام سنت فکری جهانی ایستاده است و دشمنانش چه کسانی هستند.
سیدجواد میری
@seyedjavadmiri
۵۴کافکا که سیاسی نبود ولی شریعتی ...
مخاطبی در اینستا پیام داده است که کافکا داستان مینوشت و نظریه سیاسی نداشت و به دنبال ایدئولوژی سیاسی خاصی نبود ولی شریعتی نسلی را میخواست تربیت کند که دست به تغییر و انقلاب بزنند. چون نمیشود تک تک جواب داد در اینجا به نکاتی اشاره میکنم. مایکل لوی (Michael Lowy)را بخوانید حتما. او در سال ۱۹۹۷ مقالهای دارد با عنوان
Franz Kafka and Libertarian Socialism
که درباره کافکا و سوسیالیسم لیبرترین یا آنارشیسم او نوشته است. کافکا فقط نویسنده ادبی نبود بل فیلسوفی اگزیستانسیال بود که برای جامعه سوسیالیستی با گرایش لیبرترین و آنارشیستی تلاش میکرد. اما نکته مهمی که لوی میگوید این است که
"تصادفی نیست که کلمه «کافکایی» وارد واژگان فعلی ما شده است. این اصطلاح به جنبهای از واقعیت اجتماعی اشاره دارد که جامعهشناسی و علوم سیاسی تمایل به نادیده گرفتن آن دارند. کافکا با حساسیت آزادیخواهانه خود، به طرز شگفتانگیزی در به تصویر کشیدن ماهیت سرکوبگرانه و پوچ کابوس بوروکراتیک، ابهام، نفوذناپذیری و غیرقابل درک بودن قوانین سلسله مراتب دولتی، آنطور که از پایین و بیرون دیده میشوند، موفق بوده است. این برخلاف علوم اجتماعی است که عموماً خود را به بررسی دستگاه بوروکراتیک از «درون» و در نظر گرفتن دیدگاه «در بالا»، مقامات و نهادها محدود میکند: «کارکردی» یا «ناکارآمد»، «عقلانی» یا «پیشاعقلانی» ...".
به عبارت دیگر این تصور که کافکا فقط داستان مینوشته و کاراکترهایش فیکشونال بودند و ربطی به هستی اجتماعی نداشته از بن تصور نادرستی است. او آنارشیست بود و یقینناً ادبیاتش قابل تقلیل به ایدئولوژی سیاسی نیست ولی این مترادف با این سخن نیست که داستانهای کافکا بیتفاوت به هستی اجتماعی و سرنوشت جمعی بشر نگاشته شده بودند. در ضمن هوگو برگمن که اهل پراگ بود و همکلاس کافکا میگوید "من صهیونیست بودم و کافکا سوسیالیست بود". به عبارت دقیقتر، خلق کاراکترهای ادبی در کتابهای کافکا از همان آغاز "سیاسی" بودند و کافکا از همان اوان نوجوانی که به مدرسه میرفت گرایش آنارشیستی پیدا کرده بود و "ادبیات" مدیومی بود برای مبارزه با فاشیسم و نازیسم و سیطره عقل ابزاری در اروپا.
سیدجواد میری
@seyedjavadmiri
مخاطبی در اینستا پیام داده است که کافکا داستان مینوشت و نظریه سیاسی نداشت و به دنبال ایدئولوژی سیاسی خاصی نبود ولی شریعتی نسلی را میخواست تربیت کند که دست به تغییر و انقلاب بزنند. چون نمیشود تک تک جواب داد در اینجا به نکاتی اشاره میکنم. مایکل لوی (Michael Lowy)را بخوانید حتما. او در سال ۱۹۹۷ مقالهای دارد با عنوان
Franz Kafka and Libertarian Socialism
که درباره کافکا و سوسیالیسم لیبرترین یا آنارشیسم او نوشته است. کافکا فقط نویسنده ادبی نبود بل فیلسوفی اگزیستانسیال بود که برای جامعه سوسیالیستی با گرایش لیبرترین و آنارشیستی تلاش میکرد. اما نکته مهمی که لوی میگوید این است که
"تصادفی نیست که کلمه «کافکایی» وارد واژگان فعلی ما شده است. این اصطلاح به جنبهای از واقعیت اجتماعی اشاره دارد که جامعهشناسی و علوم سیاسی تمایل به نادیده گرفتن آن دارند. کافکا با حساسیت آزادیخواهانه خود، به طرز شگفتانگیزی در به تصویر کشیدن ماهیت سرکوبگرانه و پوچ کابوس بوروکراتیک، ابهام، نفوذناپذیری و غیرقابل درک بودن قوانین سلسله مراتب دولتی، آنطور که از پایین و بیرون دیده میشوند، موفق بوده است. این برخلاف علوم اجتماعی است که عموماً خود را به بررسی دستگاه بوروکراتیک از «درون» و در نظر گرفتن دیدگاه «در بالا»، مقامات و نهادها محدود میکند: «کارکردی» یا «ناکارآمد»، «عقلانی» یا «پیشاعقلانی» ...".
به عبارت دیگر این تصور که کافکا فقط داستان مینوشته و کاراکترهایش فیکشونال بودند و ربطی به هستی اجتماعی نداشته از بن تصور نادرستی است. او آنارشیست بود و یقینناً ادبیاتش قابل تقلیل به ایدئولوژی سیاسی نیست ولی این مترادف با این سخن نیست که داستانهای کافکا بیتفاوت به هستی اجتماعی و سرنوشت جمعی بشر نگاشته شده بودند. در ضمن هوگو برگمن که اهل پراگ بود و همکلاس کافکا میگوید "من صهیونیست بودم و کافکا سوسیالیست بود". به عبارت دقیقتر، خلق کاراکترهای ادبی در کتابهای کافکا از همان آغاز "سیاسی" بودند و کافکا از همان اوان نوجوانی که به مدرسه میرفت گرایش آنارشیستی پیدا کرده بود و "ادبیات" مدیومی بود برای مبارزه با فاشیسم و نازیسم و سیطره عقل ابزاری در اروپا.
سیدجواد میری
@seyedjavadmiri
۲
یشه علامه اقبال لاهوری درباره «خودی» یکی از محوریترین و پویاترین مفاهیم در فلسفه، عرفان و شعر اوست. آیتالله العظمی سید علی خامنهای از جمله اندیشمندانی است که توجه ویژهای به ابعاد انقلابی و اصلاحگرانه تفکر اقبال داشته است. سخنرانی مفصل و تاریخی ایشان در «نخستین کنگره بینالمللی بزرگداشت علامه اقبال لاهوری» در تهران (اسفند ۱۳۶۴ / ۱۹۸۶ میلادی)، که بعدها به عنوان یک مقاله بلند و مستقل با عناوینی چون «اقبال، ستاره بلند شرق» منتشر شد، دقیقترین سند برای درک خوانش و بسط ایشان از فلسفه «خودی» اقبال است.
https://iqna.ir/00IJ86
https://iqna.ir/00IJ86