در وبینار «انسان مسافر یا انسان مهاجر؟؛ چگونه اسیر شرایط محدود کننده زندگی نشویم؟» چه گذشت؟ در دو پست بعدی بخوانید مریم خانمحمد نیماوری کانال تفکر تفریحی در شبکههای اجتماعی:https://zil.ink/tafakortafrihi
در وبینار «انسان مسافر یا انسان مهاجر؟؛ چگونه اسیر شرایط محدود کننده زندگی نشویم؟» چه گذشت؟ قسمت اولتوی این وبینار سعی کردم در مورد یک موضوع صحبت کنم
«انسان چطور میتونه بفهمه دقیقا کیه؟ چطور خودمون رو بشناسیم؟»؛ سوالی که توی سریال «خواهر دیگر بنت»، خدمتکار پیر خونه (نماد تجربه) برای جوابش یک راه حل به «مری بنت» داد و بهش توصیه کرد که «به سفر برو!»🧳 مری بنت هم این کار رو کرد و با سفر به لندن تونست استعدادهاش رو شکوفا کنه (بر اساس همون انسان، حیوان خود شکوفا). مری که حدودای سال ۱۸۱۰ میلادی توی یک خانوادهی سنتی بزرگ شده بود، همیشه به خاطر تفاوتهاش با خواهرانش سرکوفت میخورد و توسط مادرش طرد میشد؛ مادری که میخواست هر طور شده، تمام دخترهاش رو شوهرانی بده که بسیار متمول هستن و تمام معیارهای یک دختر رو زیبایی، لباس برازنده، نوازندگی و خوانندگی و باریکی اندام میدید....
مری که هیچ کدوم از اون معیارها رو نداشت، به دنبال هویت مستقل خودش میگشت تا دقیقا بفهمه «مری کیه؟»توصیهی سریال به «سفر» برای شناخت خود، برام جالب بود؛ اما سوال اصلی اینه: «آیا هر کسی سفر کنه میتونه خودش رو بسناسه؟»؛ افراد زیادی رو میشناسم که جهانگرد هستن و بیمارگونه، همهجای دنیا رو گز میکنن، اما هیچ وقت نتونستن به این سوال جواب بدن که چرا خلق شدن؟ چه کسی هستن و در نظام هستی چه جایگاهی دارن... قرآن حکیم، حدود ۵۰ آیه درمورد «سیر کردن» داره و جالبه که توی بیشتر این آیات، از آدمها خواسته نشده که به سفر برن، جوج با نوشابه بزنن و کنار رودخونه هندونهای خنک بخورن؛ بلکه قرآن در بسیاری از آیات، میگه که در زمین سیر کنید تا«عبرت بگیرید»... در آیهی ۴۶ سورهی حج، خدا میگه «أَفَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَتَكُونَ لَهُمْ قُلُوبٌ يَعْقِلُونَ بِهَا أَوْ آذَانٌ يَسْمَعُونَ بِهَا ۖ فَإِنَّهَا لَا تَعْمَى الْأَبْصَارُ وَلَٰكِنْ تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِي فِي الصُّدُورِ» ترجمه:«آیا در زمین گردش نکرده اند تا برای آنان قلبهایی [بیدار و بینا] پیدا شود که با آن تعقل کنند یا گوش هایی که با آن [اندرزها را] بشنوند؟ حقیقت این است که دیده ها کور نیست بلکه قلبهایی که در سینه هاست، کور است!» اینجا هدف از سیر کردن در زمین، یافتن قلب ممکن التعقل معرفی شده. شاید خیلی وقتها ما آدمها برای پیدا کردن جایگاه خودمون، باید ببینیم در کدوم لایه از قلبمون زیست میکنیم؛ آیا مثل حیوان در صدر و شغاف محدود شدیم؟ آیا قلبی داریم که باهاش تعقل میکنیم؟ چند درصد از ما آدمها، به مرحلهی فواد رسیدیم؟ آیا باید در «ارض خلقت و زمین» سیر کنیم تا با توجه آیت کرهی زمین که همون قلب ماست، «ارض قلبمون» رو بشناسیم و بفهمیم دقیقا چه کسی هستیم و چه ظرفیتی داریم؟ ببینیم آیا قلبمون بینا و گوش دلمون شنوا هست یا نه؟ آیا «حی متأله» هستیم یا دلمرده شدیم؟ پس مسافرت انسان مومن، زمینهساز «مهاجرته»؛ هجرت از صدر و شغاف، به قلب و فواد؛ تنها سفر تراز و واجب بر همه هم «حج» هست که یک سوره به نامش داریم و بهترین فرصت برای تعریف این نسبته...🫀یک نمونه از نگاه آیت بین به کرهی زمین رو تفسیر تسنیم در ذیل همین آیات میگه که قلب بر سه وجه هست:
یا «دائر» است: زمین حاصلخیزی که مالک دلسوزی داره و آنقدر خوب آبیاری شده و خاک مناسبی داره که «ثمر» میده (یک بار یک قوم دائر است) یا «بائر» است: زمینی که میتونه حاصلخیز باشه اما به خاطر نداشتن باغبان و عدم دسترسی به آب، ثمر نداده. (و کانوا قوماً بوراً؛ «بوراً»، جمع «بائر» است/ قوم بائر)🪨 یا «اموات بلاحیات» است: زمینی که اگر حتی باغبان خوب و اب هم بهش برسه، باز هم بیثمره (آیهی ۴۶ در مورد این گروهه)
توی این جنگ خوب معلوم شد هر کدوم از قومها و جوامع دقیقا از کدوم دسته هستن! اگر «مَنْ عَرَفَ نَفْسَهُ فَقَدْ عَرَفَ رَبَّهُ» رو داریم، پس وظیفهی ما برای معرفت به نفس، اول از همه، حاصلخیز نگه داشتن سرزمین قلبمونه و خوبه که از گل آفتابگردون یاد بگیریم، وجوه و صورتهای قلبمون رو رو به آفتاب حقیقت (خدا، نبی، امام) نگه داریم، تا معرفت نفس بهمون الهام بشه... انسان مومن، حیوان مسافر نیست که فقط ارض رو طی کنه تا بتونه خودش رو بشناسه یادمون باشه که زمین خدا گِرده و آسمونش همه جا یه رنگه و اگه فقط بخوایی دورش بگردی، دوباره برمیگردی سر جای اولت! اما اگر ضمن سفر، با نگاه آیتبین بتونیم نسبت شناسی عالم خلقت رو با قلبهامون پیدا کنیم و بعد هجرت کنیم (هجرت در لایههای قلب، هجرت از جهل به عقل و...)، اون وقت شاید مسیر تعالی برامون مهیا بشه...پ.ن: سیر و سفر با هم تفاوت دارند.ادامه
مریم خانمحمد نیماوری کانال تفکر تفریحی در شبکههای اجتماعی:https://zil.ink/tafakortafrihi قسمت دوم یک نکته رو هم اگر سریال رو دیدید سرتون کلاه نره! مری بنتی که داستانش اقتباسی از کتاب «غرور و تعصب» نوشتهی «جین آستین» هست، در حوالی تاریخ ۱۸۱۰ زندگی میکنه (زمان انقلاب صنعتی) و زن اون روز اصلا اجازه نداشته که این مدلی فکر کنه و حرف بزنه، چه برسه به اینکه عمل کنه! و این حرفهای روانشناسی و انسانشناسانهی غربی رو که مال انسان قرن ۲۱ هست، در قامت یک زن قرن ۱۹ گنجاندن؛ این یک نوع تاریخ سازی علمیه؛ همچنین چند بار در سریال عنوان میشه که «لندن سرزمین فرصتها» ( قبلاً آمریکا این رو میگفت!) و خودشکوفایی مری رو مدیون این سفرش به لندن جلوه میده؛ درصورت که لندن اون زمان، از لحاظ اجتماعی و فرهنگی اصلا به این شکل که تصویر شده نبوده (هر چند الانشم اونجا خبری نیست)والسلام
مریم خانمحمد نیماوری کانال تفکر تفریحی در شبکههای اجتماعی:https://zil.ink/tafakortafrihi
خلاصهی جلسهی ۵۸ اتاق نوجوان، تحت عنوان «ایمان به الله (۱۳)؛ الرقیب و رقابت لاکپشت و خرگوش»در پست بعد بخوانید اندیشسرای کودک و نوجوان اندیشکده یقین @strategistkids کانال تفکر تفریحی در شبکههای اجتماعی:https://zil.ink/tafakortafrihi در جلسهی ۵۸ اتاق نوجوان، تحت عنوان «ایمان به الله (۱۳)؛ الرقیب و رقابت لاکپشت و خرگوش»، نوجوانان آموختند: «الرقیب» یکی دیگر از اسماء الهی است که یادآور میشود حضرت الله «مراقب» ماست و این مراقبت، بهمنظور رصد و پایش سراسر زندگی بندگان، در طول عمر آنها، جهت صدور حکم است. اصلِ مراقبت، «پایش» است تا «قضاوت» صورت گیرد و حکم صادر شود؛ از این جهت، «مراقبت» شأنی فراتر از «نظارت» دارد؛ چراکه «ناظر» تنها مشاهدهکننده است و عنصر «هدایت»، «ربوبیت» و عنصر «کنترل» را ندارد. «حضرت الله» رقیب اصلی ماست. خلق میکند، هدایتگر است، ربوبیت دارد و میپروراند؛ از سوی دیگر، بر مبنای مکاتب مرکانتیلیستی و سوداگرانه، انسانی که به دنبال «کسب» است، جهت رسیدن به مقصود خود، طمع کرده و وارد بازار رقابت (به معنای مسابقه) میشود و دیگران، بهجای حضرت الله، رقیب او میشوند. این موضوع تا جایی ادامه پیدا میکند که فرد «رَقَبَة» دیگران شده و در قامتِ یک برده، اسیر آنها میشود. قرآن کریم، دربارهی این افراد که دیگر آزادی ندارند، دستور «حریت و آزادگی» میدهد. «رَقَبَة»، فراتر از «رهن» (گروگان) است و ممکن است انسان به «رَقَبَة»ی هوای نفس خود نیز درآید. آنکس که تنها الله را رقیب خود بداند و مراقبت او را بپذیرد، حرّ است و آزادگی دارد؛ درخواستش تنها از حضرت الله است و چشم یاری به دست احدی ندارد؛ همچون ابراهیم خلیلالله که دوست و خلیل خداوند بود. چنین شخصیتی، انتظار از همگان بریده و بهعنوان بهترین اسوه و الگوی حسنه، این امر مهم را به دیگران نیز یادآور میشود. در چنین شرایطی و در جامعهای که تمام آحاد آن حریت و آزادگی دارند، مشکلات روحی و روانی به حداقل میرسد. نوجوانان متذکر شدند که خدا در انیمیشنها و آثار غربی، عنصری «ساعتساز» است که تنها خلق کرده، به حال خود رها کرده و ربوبیت و مراقبت ندارد. او میداند که غرب، با «لسهفر» (رهایش کن؛ هر کار دلش میخواهد بکند)، مراقبت الله را وانهاده و با رقابتپذیر کردن هر چیزی و بهوسیلهی موتور محرک حرص، طمع و ولع، انسانها را به کسب هرچه بیشتر فرامیخواند و در نهایت، آنها را با سرعت به اسارت و بردگی سوق میدهد. همچنین نوجوانان باید بدانند که «رقابت» و «رقیب»، به معنای سبقت در مسابقات، نباید به کار برده شوند؛ چراکه این مسئله، منحرف کردن کلمه از موضع حقیقی خود است. نوجوانان باید بتوانند بین رقیب اصلی و رقیبهای دنیایی تفاوت قائل شوند. نوجوانان، بهمنظور درک بهتر این مفاهیم، انیمیشن «لاکپشتها در مقابل خرگوشها» را تماشا کردند؛ اثری که بهخوبی رقابت و مسابقهی این چنینی را نفی میکند و سؤالاتی همچون «آیا شکل دادن چنین رقابتی درست است؟» را در قلب او میکارد. در انتها، نوجوانان متوجه شدند که برای رقابت با همدیگر خلق نشدهاند؛ انسانها باید با دیدن خود از چشم خدا و تقوا داشتن، تنها حضرت الله را مراقب خود بدانند. اندیشسرای کودک و نوجوان اندیشکده یقین @strategistkids کانال تفکر تفریحی در شبکههای اجتماعی:https://zil.ink/tafakortafrihi۲
خلاصهی جلسهی ۵٩ اتاق نوجوان تحت عنوان «ایمان به الله (١۴)؛ الشهید» با بررسی فیلم «گوسفندان کارآگاه»، محصول سال ٢٠٢۶اندیشسرای کودک و نوجوان اندیشکده یقین
@strategistkids کانال تفکر تفریحی در شبکههای اجتماعی:https://zil.ink/tafakortafrihi در جلسهی ۵٩ اتاق نوجوان، تحت عنوان «ایمان به الله (١۴)؛ الشهید»، نوجوانان با معنای حقیقی یکی دیگر از اسماءالله به نام «الشهید» آشنا شدند. آنها متوجه شدند، برخلاف آنچه تاکنون میاندیشیدند، «شهید» در دو معنا به کار برده میشود؛ اولین معنی، «گواه و شاهد» بودن بر موضوع یا اتفاقی است که فرد میتواند در محضری (مثل دادگاه) «شهادت» دهد. و در معنایی دیگر، «الشهید» فردی است که میتواند «عیار»، «سنگ محک» و «تراز سنجش» دیگران باشد. برای مثال، حضرت یوسف علیه السلام که در نهایت زیبایی بود، با پیروی نکردن از هوای نفس خود و دیگران، سنجهای برای سایر انسانها شد تا در روز قیامت، هیچ زیبا رویی نتواند به دلیل زیبایی، برای گناهان خود در دنیا، توجیهی بتراشد. حضرت الله، در تمام ابعاد، کمال هر چیزی است و از این رو یکی از اسمای حسنی، «الشهید» است.نوجوانان متوجه شدند که معنای حقیقی اسم «الشهید»، «گواه بودن» و «عیار سنجش بودن» است؛ از طرفی میتوان گفت که «شهدا» به جهت اینکه الگوی دیگران هستند و سایرین میخواهند مانند آنها باشند، «شهید» خوانده میشوند. (چرا که در قرآن حکیم، برای کسانی که در راه خدا کشته شدند، لفظ «شهید» به کار برده نشده است.) آنها با سه لایه از «شهادت» آشنا شدند؛ نخست حضرت الله که شهید بر همهچیز و همهکس است. سپس انبیاء و رسولان که بر مؤمنین شاهد و شهیدند. و در لایهی سوم، «مؤمنین» کسانی هستند که بر «ناس» و سایر مردم گواه هستند. (ناس، بر هیچچیز و هیچکس شهید نیست) نوجوانان متذکر شدند، شاهد و شهید بودن بر دیگران معیار و شاخصهای خاص خود را دارد و تنها حضرت الله است که شخص و یا گروهی را برمیگزیند و«مبعوث» میکند؛ به عبارتی دقیقتر، این بعثت برای مومنین، «اجتبا» (مجتبی) نام دارد و برای رسولان و انبیا، مقام «اصطفا» رقم میخورد.مؤمنین زمانی شهید میشوند که مجتبی شوند؛ و نبی زمانی شهید میشود که مجتبی و سپس مصطفی شود. مردمی که این شبها از سر توفیق مبعوث شدهاند، «مجتبی» هستند. این مردم مبعوث، شهید و گواه حضرت الله بر کسانی هستند که از مقام بعثت دور هستند. برای درک بهتر نوجوان به تماشای فیلم سینمایی «گوسفندان کارآگاه» نشستند؛ در این فیلم، «جورج» چوپانی است که با گوسفندانش زندگی میکند. هر کدام از این گوسفندان، خصوصیات خاص خود را دارد. نوجوانان متوجه شدند در تلقی مسیحیان، نبی همچون چوپان و مردم همان گله هستند. فیلم در چهار مرحله گواه بودن را به نمایش میگذارد؛ «جورج»، دخترش «ربکا» را وارث خود برگزید؛ چرا که او تنها کسی بود که میتوانست گله را نجات دهد. «سباستین» قوچ برگزیدهای که معیاری برای «لیلی» بود، و لیلی گوسفند باهوشی که گواه گله بود و گله سعی داشت شبیه او شود. و در آخر، «گوسفند زمستانی» شاهد بر ربکا بود تا درباره او شهادت دهد. با توجه به فیلم، نوجوانان تأمل کردند، گاهی مصلح اجتماعی برگزیده میشود تا مردم را بیدار کند اما مردم خود را به خواب غفلت میزنند و همه چیز را به فراموشی میسپارند؛ از طرفی وارث آنگاه به جایگاهش میرسد و میتواند جامعه را نجات دهد که خود مردم تلاش کرده تا او را به جایگاهش برسانند.اندیشسرای کودک و نوجوان اندیشکده یقین
@strategistkids کانال تفکر تفریحی در شبکههای اجتماعی:https://zil.ink/tafakortafrihi۴