️ آغوش باز ترامپ برای اردوغان؛ دستاوردها و هزینهها مصطفی انس اسن نشست سران ناتو در ۷ و ۸ ژوئیه ۲۰۲۶ در آنکارا با کمترین شگفتی پایان یافت؛ نشستی که در شرایط کنونی ائتلاف، پایان یافتن آن بدون جنجال، خود یک موفقیت به شمار میرود. میزبانی بینقص آنکارا که در بیانیه پایانی نشست نیز مورد تقدیر قرار گرفت، نقطه اوج روابط ترکیه و آمریکا بود؛ رابطهای که نه بر پایه نهادها، بلکه بر اساس شیمی شخصی میان دونالد ترامپ و رجب طیب اردوغان بنا شده است. این هارمونی، دستاوردهای ملموسی برای آنکارا داشت، اما هزینههایی نیز به همراه آورد که در هیاهوی مراسم پر زرقوبرق پنهان ماند. برخلاف دوران بایدن که روابط به مجرایی محدود و معاملاتی تقلیل یافته بود، ترامپ به سرعت این پویایی را تغییر داد. اردوغان با درک دقیق از نحوه عملکرد ترامپ، دقیقاً همان چیزی را ارائه میدهد که برای او ارزشمند است: چاپلوسی، نمایش و دستاوردهایی که ترامپ بتواند آنها را به عنوان پیروزیهای شخصی به مخاطبان داخلیاش بفروشد. استقبال باشکوه از ترامپ در فرودگاه، همراه با گارد احترام و سوارهنظام، دقیقاً با هدف تقویت تصویر «احترام مجدد به آمریکا در جهان» در کارزار انتخاباتی ترامپ طراحی شده بود. بازده این سرمایهگذاری برای دولت ترکیه فوری بود. ترامپ از لغو تحریمهای کاتسا (CAATSA) و احتمال بازگشت ترکیه به برنامه اف-۳۵ خبر داد؛ هرچند این موضوعات به دلیل مخالفتهای دوحزبی در کنگره و احتمال تغییر معادلات در انتخابات میاندورهای هنوز قطعی نیست. فراتر از لغو تحریمها، این نشست اعتبار و عادیسازی جایگاه ترکیه در قلب ائتلاف غرب را به همراه داشت و نقش این کشور را در معماری جدید ناتو، که اکنون بار مالی و دفاعی را بیشتر بر دوش اروپا میاندازد، ارتقا داد. با این حال، روی تاریک این اجلاس، سکوت مرگبار غرب در برابر سرکوب فزاینده اپوزیسیون در ترکیه است. نیاز اروپا به ترکیه برای مدیریت مهاجرت و مسائل دفاعی، در کنار پیوند شخصی ترامپ و اردوغان، موجب شده تا دولتهای غربی چشم خود را بر اقتدارگرایی آنکارا ببندند. دقیقاً در روز برگزاری اجلاس، اکرم اماماوغلو، نامزد پیشتاز اپوزیسیون که از مارس ۲۰۲۵ در زندان به سر میبرد، در دادگاهی دیگر حاضر شد؛ فردی که تا همین اواخر غرب او را رئیسجمهور احتمالی آینده ترکیه میدانست، اکنون از گفتمان آنها حذف شده است. این حمایت بیقیدوشرط غرب از اردوغان، اپوزیسیون را به سمت استیصال و قمار خطرناکی سوق داده است. اوزگور اوزل، رهبر اپوزیسیون، در روز اجلاس خواستار ایجاد روابط نهادینه و باثبات با روسیه و چین شد و از حضور نمادین کودکان با تصاویر کشتهشدگان در ایران برای استقبال از رئیسجمهور آمریکا سخن گفت. این لفاظیها، بیش از آنکه مسیر اپوزیسیون را هموار کند، نشاندهنده جستجوی ناامیدانه آنها برای یافتن حمایت خارجی در هر نقطه ممکن است. اجلاس آنکارا در همه سطوح در خدمت دولت ترکیه بود. به جهانیان، اهمیت روزافزون ترکیه در ائتلاف را نشان داد و به مخاطبان داخلی، این پیام را مخابره کرد که اردوغان از حمایت کامل رهبران غربی برخوردار است؛ تصویری که اپوزیسیون ترکیه را در تلاش برای بقا زیر فشارهای سنگین، بیش از پیش مستأصل میکند.منبع: The Institute for Diplomacy and Economy
مطالعات ترکیه و قفقاز @turkeycaucasus️ اعلام شرکت آمریکایی؛ پتانسیل نفتی در دیاربکر که سرنوشت ترکیه را تغییر خواهد داد مالون میتچل، رئیس هیئتمدیره شرکت انرژی آمریکایی «ترنسآتلانتیک پترولیوم» اعلام کرد حوضه نفتی دیاربکر در جنوب شرقی ترکیه، در بلندمدت پتانسیل تولید روزانه ۲۵۰ هزار بشکه نفت و بیش از ۲۵ میلیون مترمکعب گاز طبیعی را دارد. این ظرفیت در صورت بهرهبرداری کامل، قادر است حدود ۲۵ درصد از کل نیاز روزانه ترکیه به نفت را که در حال حاضر نزدیک به ۱ میلیون بشکه است، تأمین کند و تحولی راهبردی در امنیت انرژی این کشور رقم بزند. این پروژه بر اساس توافقنامه سرمایهگذاری مشترکی که سال گذشته میان شرکت ملی نفت ترکیه (TPAO)، ترنسآتلانتیک پترولیوم و شرکت آمریکایی «کانتیننتال ریسورسز» امضا شد، به توسعه منابع غیرمتعارف هیدروکربنی در حوضه دیاربکر میپردازد. شرکت ترنسآتلانتیک با اشاره به سابقه ۱۸ ساله فعالیت خود در ترکیه، حوضههای دیاربکر و تراکیا (Trakya) را دو منطقه اصلی برخورداری از منابع عظیم هیدروکربنی غیرمتعارف در این کشور معرفی کرده است. در برنامه چشمانداز پنجساله این پروژه، استقرار و فعالسازی حدود ۲۵ دکل حفاری پیشبینی شده است. با استفاده از فناوری حفاری افقی که پیش از این در آمریکای شمالی بکار گرفته شده، کارایی هر دکل معادل ۴ یا ۵ چاه عمودی سنتی خواهد بود؛ این رویکرد فناورانه به افزایش چشمگیر سطح تولید با اشغال کمترین اراضی سطحی منجر میشود و پس از یک دوره پنجساله توسعه، حوضه به مرحله تولید پایدار و بالغ خواهد رسید. رئیس ترنسآتلانتیک با تأکید بر موقعیت ژئوپلیتیک ترکیه به عنوان نقطه تلاقی کریدورهای جهانی انرژی، ثبات سیاسی و اقتصادی را مزیت اصلی این کشور برای جذب سرمایهگذاران خارجی دانست. وی این مشارکت راهبردی با TPAO را یکی از ارزشمندترین فرصتهای بینالمللی شرکت خود قلمداد کرد که علاوهبر بخش تولید، انتقال دانش فنی پیشرفته و آموزش نیروی کار بومی ترکیه را نیز تضمین میکند.منبع: haberler
مطالعات ترکیه و قفقاز @turkeycaucasus️ اقدام ترکیه در قبال مصر، اسرائیل را در تنگنا قرار داد: «کابوس استراتژیک» رسانههای اسرائیلی با انتشار تحلیلی برجسته، نزدیکی روزافزون روابط نظامی میان ترکیه و مصر را یک «کابوس استراتژیک» برای تلآویو توصیف کردهاند. بر اساس ارزیابیهای منتشرشده در روزنامه «یدیعوت آحرونوت» (Ynet)، تعمیق سریع شراکت دفاعی و برگزاری رزمایشهای مشترک هوایی و کماندویی میان قاهره و آنکارا، پویایی ائتلافهای سنتی را دستخوش تغییر کرده و توازن قوا را در شرق مدیترانه برهم میزند. کانون نگرانی محافل امنیتی و اطلاعاتی اسرائیل، رزمایش مشترک «عقاب سهگانه» (Üçlü Kartal) است که با مشارکت نیروهای ویژه، چتربازان و یگانهای کماندویی ترکیه، مصر و جمهوری آذربایجان در خاک مصر برگزار شد. این مانور که متعاقب امضای توافقنامه چارچوب دفاعی میان رجب طیب اردوغان و عبدالفتاح السیسی در قاهره اجرا گردید، نشاندهنده یک گام عملیاتی جدی در تغییر موازنه نظامی منطقه است. تحلیلگران استراتژیک معتقدند این تحرکات، یک نزدیکی دیپلماتیک موقت نیست؛ چرا که در اواخر ژوئن ۲۰۲۶ نیز دو کشور رزمایش هوایی گستردهای را با مشارکت جنگندههای اف-۱۶ در پایگاههای استراتژیک مصر اجرا کردند. متعاقب آن، یگانهای هوایی مصر برای شرکت در رزمایش سهجانبه «عقاب آناتولی ۲۰۲۶» به همراه آذربایجان و عناصر ناتو در خاک ترکیه مستقر شدند تا بر روی سیستمهای پیشرفته فرماندهی-کنترل، حملات هماهنگ و جنگ الکترونیک تمرین کنند. از منظر ژئوپلیتیک، این مشارکت راهبردی بر اشتراکگذاری دکترینهای تاکتیکی، تجهیزات دفاعی و بازتنظیم سلطه منطقهای استوار است. ادغام نیروهای زبده ترکیه با ارتش مصر، به آنکارا این امکان را میدهد که جای پای دائمی و مستحکمی در مجاورت آبهای اسرائیل و خطوط مواصلاتی دریایی حیاتی منطقه به دست آورد؛ امری که متمم سیاستهای توسعه نفوذ ترکیه در لیبی، سوریه و شاخ آفریقا ارزیابی میشود. بعد دیگری که فرضیات استراتژیک سنتی منطقه را به چالش میکشد، عمق تکنو-نظامی این اتحاد است. گزارشها نشان میدهند که مصر در حال بررسی الحاق به برنامه جنگنده نسل پنجم ترکیه (KAAN) بوده و قراردادهایی را با شرکتهای دفاعی ترک برای تولید پهپادهای پیشرفته امضا کرده است. این سطح از ادغام دفاعی، پیمان صلح تاریخی اسرائیل و مصر را که همواره یک محاسبۀ سرد امنیتی بوده و نه برآمده از ارزشهای مشترک، تحتالشعاع قرار میدهد.این تحلیل هشدار میدهد که تلآویو نباید به نظارت صرف بسنده کند، بلکه باید دیپلماسی تهاجمی را در پیش گرفته و به متحدان غربی خود بهویژه ایالات متحده هشدار دهد. در این راستا پیشنهاد شده است که در صورت تداوم همکاری قاهره با این «محور خصمانه»، کمکهای مالی و نظامی واشنگتن به مصر مورد بازنگری قرار گیرد و سرویسهای اطلاعاتی اسرائیل بهطور دقیق انتقال دکترینها و تجهیزات مشترک میان آنکارا و قاهره را رصد کنند.منبع: hurriyet
مطالعات ترکیه و قفقاز @turkeycaucasus️ستون نویس روزنامه حریت ترکیه: اسرائیل به وسیله شهروندان اماراتی در سوریه زمین خریداری میکندعبدالقادر سلوی دولت اسرائیل در آستانه تأسیس خود در فلسطین، راهبرد خرید اراضی را از طریق تشکیل صندوقهای صهیونیستی و با واسطه یهودیان ثروتمند غربی دنبال کرد؛ الگویی که اکنون با هدف تثبیت و گسترش حضور خود، در جنوب سوریه بهویژه در استانهای درعا، سویدا و قنیطره در حال پیادهسازی و بازتولید است. ارتش اسرائیل علاوه بر حضور نظامی و برپایی ایستهای بازرسی تحت پوشش گشتزنی و دیدهبانی در این مناطق، فاز جدیدی از تملک اراضی را آغاز کرده است. گزارشهای میدانی نشان میدهند که از مه ۲۰۲۶ میلادی، تلاشهای هدفمندی برای خرید اراضی در عمق ۱۵ کیلومتری مرز سوریه در استانهای درعا و قنیطره آغاز شده است. کارگزاران اسرائیلی با برقراری تماس با دهیاران، ریشسفیدان محلی و دلالان املاک، در حال معامله اراضی هستند. این روند در ماههای اخیر شتاب بیشتری گرفته و یادآور شگردهایی است که پیش از اشغال نهایی فلسطین برای خرید زمین استفاده میشد. اسرائیل برای پنهانکاری و فرار از حساسیتهای امنیتی، از شهروندان یهودیتبار کشورهای غربی بهویژه کانادا، استرالیا و بریتانیا برای خرید زمینهای کشاورزی بزرگمقیاس استفاده میکند. افزون بر این، از ژوئن سال جاری گزارشهای متعددی از تملک اراضی در بلندیهای جولان اشغالی و حومه آن توسط شهروندانی با پاسپورت امارات متحده عربی (به عنوان نخستین کشور عربی امضاکننده پیمان ابراهیم) مخابره شده که با پشتوانه سرمایههای اسرائیلی هدایت میشوند. در این پروژه استراتژیک، قدرت مالی به شکل تهاجمی به کار گرفته شده است؛ دلالان املاک، اراضی زراعی و غیرزراعی درعا و قنیطره را به قیمتهایی بسیار بالاتر از ارزش واقعی خریداری میکنند. این معاملات حتی شامل زمینهای لمیزرع و نامناسب برای ساختوساز نیز میشود. تملک این اراضی الزاماً از طریق دفاتر اسناد رسمی ثبت میشود تا جنبه رسمی و قانونی به خود بگیرد و در آینده به عنوان مستندات حقوقی مورد بهرهبرداری قرار گیرد. برای مالکان سوری که در برابر فروش زمینهای خود در منطقه راهبردی و سرشار از منابع آبیِ جولان مقاومت میکنند، اهرمهای تهدید فعال شده است. واسطهها ابتدا مبالغ کلانی پیشنهاد میدهند و در صورت اصرار مالک بر عدم فروش، هشدار میدهند که با کنترل نظامی منطقه توسط ارتش اسرائیل در آینده، مالکیت آنها به طور کامل سلب خواهد شد و بهتر است اکنون با دریافت پول، زمین را بفروشند اما در آن بمانند و به کشاورزی ادامه دهند. این اقدامات یک فعالیت تجاری ساده نیست، بلکه راهبردی خزنده برای ایجاد «حفرههای امنیتی» در جغرافیا و گسترش تدریجی اشغالگری مشابه الگوی فلسطین است. اسرائیل با ایجاد نقاط تمرکز پراکنده، به دنبال استقرار سلولهای سرطانی در خاک سوریه و الحاق گامبهگام آنهاست. بر این اساس، دولت سوریه باید فوراً فروش و واگذاری هرگونه اراضی را در این مناطق تا اطلاع ثانوی ممنوع اعلام کند تا مانع تثبیت این نفوذ سرزمینی شود.منبع: hurriyet
مطالعات ترکیه و قفقاز @turkeycaucasus️ ادراکها و نگرشها در ترکیه نسبت به ناتو نظرسنجی جدید مؤسسه تحقیقاتی(IstanPol) که در اواخر ژوئن ۲۰۲۶ با مشارکت ۱۷۷۳ پاسخدهنده در ۲۱ استان و ۵۷ شهرستان ترکیه انجام شده، نشان میدهد ۶۴.۳ درصد از شهروندان ترکیه عضویت در ناتو را برای امنیت ملی کشورشان مفید میدانند. این دیدگاه مثبت در میان پایگاههای رأی احزاب مختلف سیاسی مشترک است و در مقابل، تنها ۱۶.۴ درصد از پاسخدهندگان این عضویت را فاقد فایده امنیتی ارزیابی کردهاند. بر اساس یافتههای این پژوهش، ۵۱.۱ درصد از شرکتکنندگان معتقدند عضویت در ناتو در جریان جنگ ایالات متحده و ایران، نقش یک سپر حفاظتی را برای ترکیه ایفا کرده است. با این حال، اعتماد به تعهد ناتو در سناریوی حمله مستقیم به کشور کاهش مییابد؛ بهطوریکه تنها ۴۳.۱ درصد باور دارند ناتو در صورت حمله مستقیم از ترکیه دفاع خواهد کرد و در مقابل، ۳۲.۱ درصد نسبت به وقوع این حمایت ابراز بیاعتمادی کردهاند. در سناریوی وقوع بحران فرضی میان آنکارا و تلآویو، ۴۰.۲ درصد از پاسخدهندگان انتظار دارند ناتو در کنار ترکیه بایستد، در حالی که ۳۴.۳ درصد با این گزاره مخالفند. این انتظار حمایتی به شدت تحت تأثیر قطببندیهای حزبی قرار دارد؛ به گونهای که حامیان احزاب ائتلاف حاکم (AKP , MHP) بیشترین خوشبینی و پایگاه رأی احزاب CHP ,DEM کمترین میزان انتظار حمایت را از ناتو در این بحران دارند. تمایل به استقلال در سیاست خارجی یکی دیگر از جنبههای کلیدی این نظرسنجی است؛ ۴۱.۷ درصد از افکار عمومی ترکیه معتقدند این کشور باید مستقل از ناتو در عرصه بینالمللی عمل کند، در حالی که ۳۰.۳ درصد مخالف این ایده هستند. همزیستی ایده خودمختاری دیپلماتیک و تداوم عضویت در ناتو نشاندهنده یک رویکرد واقعگرایانه در جامعه ترکیه است. همچنین ۵۵.۱ درصد از پاسخدهندگان برگزاری اجلاس سران ناتو در آنکارا را عامل ارتقای جایگاه بینالمللی کشور میدانند. در نهایت، نقش دیپلماسی شخصی رهبران در هدایت روابط خارجی ترکیه در این نظرسنجی برجسته است؛ بهطوریکه ۴۰.۱ درصد از شرکتکنندگان حضور دونالد ترامپ در اجلاس ناتو در آنکارا را نتیجه مستقیم دیپلماسی شخصی رجب طیب اردوغان میدانند و ۳۲.۸ درصد با این تحلیل موافق نیستند. این پژوهش که با حمایت دفتر بنیاد هاینریش بل در ترکیه انجام شده، حاشیه خطای مثبت و منفی ۲.۳ درصد را در سطح اطمینان ۹۵ درصد ثبت کرده است.منبع: مؤسسه تحقیقاتی (IstanPol)
مطالعات ترکیه و قفقاز @turkeycaucasus️ عراق خواستار افزایش چهار برابری ظرفیت خط لوله نفت کرکوک–جیهان شد وزیر انرژی و منابع طبیعی ترکیه اعلام کرد بغداد در مذاکرات مربوط به توافق موقت یکساله، خواستار افزایش ظرفیت انتقال نفت از خط لوله کرکوک–جیهان به ۷۵۰ هزار بشکه در روز شده است؛ رقمی که تقریباً چهار برابر حجم فعلی انتقال نفت از این مسیر (۱۸۰ تا ۲۰۰ هزار بشکه در روز) است. به گفته آلپارسلان بایراکتار، دو کشور قصد دارند پیش از پایان توافق فعلی در ۲۷ ژوئیه، یک توافق موقت یکساله امضا کنند تا جریان انتقال نفت متوقف نشود. آنکارا پیشتر پیشنویس توافقی بلندمدت را به بغداد ارائه کرده بود، اما مذاکرات به دلیل برگزاری انتخابات و روند تشکیل دولت جدید عراق به تعویق افتاد. بایراکتار تأکید کرد که فرصت کافی برای نهاییکردن توافق جامع پیش از پایان مهلت توافق کنونی وجود ندارد و از این رو، توافق موقت یکساله بهعنوان راهحل انتقالی پیشنهاد شده است. بایراکتار همچنین از گفتوگو با نخستوزیر عراق درباره گسترش همکاریهای انرژی خبر داد. به گفته او، دو طرف امکان تمدید خط لوله از کرکوک تا بصره و افزایش ظرفیت نهایی آن به ۲.۵ میلیون بشکه در روز را بررسی کردهاند. ترکیه همچنین پیشنهاد داده است که این مسیر به یک کریدور منطقهای تبدیل شود تا علاوه بر نفت عراق، نفت کویت و سایر کشورهای خلیج فارس نیز از طریق آن به مدیترانه منتقل شود. وزیر انرژی ترکیه افزود که احداث یک خط لوله گاز طبیعی در امتداد این مسیر نیز در دستور گفتوگوها قرار دارد؛ پروژهای که میتواند امکان انتقال گاز قطر و دیگر تولیدکنندگان منطقه را به بازارهای جهانی از طریق خاک ترکیه فراهم کند. این طرح در راستای راهبرد آنکارا برای تبدیل شدن به هاب منطقهای انرژی ارزیابی میشود. خط لوله کرکوک–جیهان طی سالهای گذشته محور اختلافات حقوقی میان بغداد و آنکارا بوده است. دادگاه داوری پاریس، ترکیه را به پرداخت ۱.۵ میلیارد دلار بابت صادرات نفت اقلیم کردستان عراق در فاصله سالهای ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸ محکوم کرده بود، اما آنکارا تأکید دارد بخش عمدهای از دعاوی متقابلش نیز از سوی دیوان داوری پذیرفته شده است. بایراکتار گفت روند رسیدگی به دعاوی متقابل و محاسبه خسارتها همچنان ادامه دارد و پرونده مربوط به صادرات پس از سال ۲۰۱۸ نیز هنوز در جریان است. صادرات نفت از این خط لوله پس از زلزلههای ویرانگر فوریه ۲۰۲۳ در ترکیه متوقف شد و پس از تکمیل تعمیرات در سپتامبر ۲۰۲۵ از سر گرفته شد. با این حال، در جریان درگیری اخیر ایران نیز برای مدتی متوقف شد و از ۱۸ مارس ۲۰۲۶ بار دیگر فعالیت خود را آغاز کرد.منبع: Daily Sabah
مطالعات ترکیه و قفقاز @turkeycaucasus️ لیندسی گراهام ۹۶ ساعت پیش از مرگش در دیدار خصوصی با ابراهیم کالین چه گفت؟ ارتغرل اوزکوک لیندسی گراهام، سناتور جمهوریخواه ایالت کارولینای جنوبی، شامگاه ۱۱ ژوئیه ۲۰۲۶ بهطور ناگهانی بر اثر پارگی آئورت درگذشت. او یکی از بانفوذترین چهرههای سنای آمریکا در پروندههای اسرائیل، ایران و اوکراین بود و در سالهای اخیر، با وجود اختلافات گذشته، به دونالد ترامپ نزدیک شده و بخش مهمی از تلاش خود را صرف پیشبرد طرحهای خاورمیانه کرده بود. چهار روز پیش از مرگ، در شامگاه ۷ ژوئیه، گراهام در آنکارا حضور داشت؛ شبی که همزمان با ضیافت رسمی سران ناتو در کاخ ریاستجمهوری، سفیر آمریکا، تام باراک، نیز میزبان نشستی در اقامتگاه خود بود. فهرست مهمانان این مراسم قابلتوجه بود؛ از رؤسای نهادهای بزرگ اقتصادی و مدیران هلدینگهای قدیمی ترکیه گرفته تا شش سناتور و یک عضو مجلس نمایندگان آمریکا. اما نامی که بیش از همه جلب توجه میکرد، ابراهیم کالین، رئیس سازمان اطلاعات ملی ترکیه (میت)، بود؛ شخصیتی که به گفته خودش مدتها در چنین محافلی حاضر نشده بود. در جریان گفتوگوهای پیش از شام، کالین به جمعی از مهمانان پیوست، اما لیندسی گراهام با گرفتن بازوی او از حاضران عذر خواست و گفت موضوعاتی دارد که باید خصوصی با رئیس میت در میان بگذارد. آن دو مدتی دور از دیگران گفتوگو کردند و سپس در ضیافت شام نیز کنار یکدیگر نشستند. با این حال، هیچیک درباره محتوای این دیدار سخنی نگفتند و تنها ۹۶ ساعت بعد، مرگ ناگهانی گراهام، راز آن گفتوگو را نیز با خود برد. همان شب، نشانههای آغاز دور تازهای از درگیری میان ایران و آمریکا نیز در حال آشکار شدن بود؛ موضوعی که محتمل است در گفتوگوی دو طرف مطرح شده باشد. البته هیچ نشانه قطعی از محتوای این دیدار وجود ندارد، اما فضای حاکم بر مراسم و سخنان دیگر اعضای هیئت آمریکایی، تصویری از دستور کار احتمالی آن ارائه میدهد. تقریباً همه اعضای کنگره آمریکا که در این ضیافت حضور داشتند، بر ضرورت برقراری صلح در خاورمیانه تأکید کردند و از تلاشهای تام باراک در این زمینه تمجید به عمل آوردند. از سوی دیگر، گراهام نیز در ماههای پایانی عمر خود معتقد بود که دونالد ترامپ میتواند نقش تعیینکنندهای در تحقق چنین روندی ایفا کند. از این منظر، بعید نیست که گفتوگوی خصوصی او با ابراهیم کالین نیز بر آینده نظم امنیتی منطقه، جنگها و مسیرهای دیپلماتیک متمرکز بوده باشد. ترکیه، با وجود تنشهای شدید لفظی با اسرائیل، همچنان یکی از معدود بازیگرانی است که میتواند با همه طرفهای منطقه گفتوگو کند. ابراهیم کالین نیز از معدود مقامهایی است که حتی پس از حملات ۷ اکتبر، ارتباط خود را با رئیس سازمان اطلاعاتی اسرائیل حفظ کرده است. اگر قرار باشد روندی برای کاهش تنش در خاورمیانه شکل بگیرد، یکی از پیششرطهای آن کاهش تنش میان آنکارا و تلآویو خواهد بود؛ حتی اگر این کاهش تنش، در قالب یک «آتشبس لفظی» اعلامنشده باشد. امروز دیگر نمیتوان دانست که لیندسی گراهام و ابراهیم کالین در آن گفتوگوی کوتاه چه موضوعاتی را مطرح کردند. آنچه باقی مانده، تنها این واقعیت است که یکی از بانفوذترین سناتورهای آمریکا، اندکی پیش از مرگ، مهمترین گفتوگوی خود در آنکارا را نه با سیاستمداران، بلکه با رئیس دستگاه اطلاعاتی ترکیه انجام داد؛ گفتوگویی که احتمالاً جزئیات آن فعلاً تنها نزد رجب طیب اردوغان، هاکان فیدان و ابراهیم کالین، و شاید در آرشیو محرمانه میت، محفوظ مانده است.منبع: Ekonomim
مطالعات ترکیه و قفقاز @turkeycaucasus️ با مارش نظامی عثمانی از او استقبال کردیم؛ اما حاصل چه شد؟ مویسر ییلدیز نزدیک به یک هفته از برگزاری اجلاس ناتو در آنکارا میگذرد، اما دولت همچنان از اهمیت میزبانی این نشست سخن میگوید. دولت باغچلی نیز سرانجام با توصیف ترکیه بهعنوان یکی از «بازیگران مؤسس» نظم جدید ناتو، خواستار ازسرگیری روند عضویت ترکیه در اتحادیه اروپا شد و تأکید کرد که اروپا نباید روابط خود با آنکارا را گروگان یونان یا کشورهای ثالث قرار دهد. اما همزمان، یکی از مهمترین پیامدهای کمتر دیدهشده این اجلاس، تحولات مرتبط با قبرس بود. پیش از اجلاس، در جریان آن و بلافاصله پس از پایان نشست، مجموعهای از تحرکات هماهنگ میان آمریکا، اتحادیه اروپا، ناتو و سازمان ملل درباره پرونده قبرس شکل گرفت. تام باراک، سفیر آمریکا، پیشتر از شکلگیری نظم جدیدی در شرق مدیترانه و لزوم گنجاندن مسئله قبرس در این چارچوب سخن گفته بود. همزمان، واشنگتن با همکاری یونان، قبرس یونانینشین و اسرائیل سازوکار جدیدی برای همکاری انرژی در شرق مدیترانه ایجاد کرد. در همین دوره، اتحادیه اروپا با اعطای بستهای ۱۲ میلیارد یورویی به کشورهای آسیای مرکزی، آنها را به شناسایی قبرس یونانی و توصیف ترکیه بهعنوان «اشغالگر» ترغیب کرد؛ اقدامی که واکنش محسوسی از آنکارا در پی نداشت. از سوی دیگر، اتحادیه اروپا ضمن محروم کردن ترکیه از صندوق دفاعی ۱۵۰ میلیارد یورویی SAFE، بیش از ۱.۲ میلیارد یورو منابع مالی به قبرس یونانی اختصاص داد و ارسال نخستین بخش آن را نیز پیش از اجلاس ناتو آغاز کرد. همزمان، آمریکا، فرانسه و چند کشور دیگر به تقویت توان نظامی قبرس یونانی ادامه دادند. در آستانه اجلاس، پیشنویس طرح جدید نماینده ویژه دبیرکل سازمان ملل برای قبرس نیز فاش شد؛ طرحی که خروج نیروهای ترکیه از جزیره، واگذاری بخشی از ماراش و گوزلیورت به طرف یونانی، سپردن امنیت جزیره به ناتو و پیوند دادن پرونده قبرس با روند روابط ترکیه و اتحادیه اروپا را پیشنهاد میکند. همزمان، پارلمان اروپا با اکثریتی قاطع، ضمن تأکید بر راهحل تکدولتی، از ترکیه خواست نیروهایش را از قبرس خارج کند، جمهوری قبرس را به رسمیت بشناسد و با عضویت آن در ناتو مخالفت نکند. در جریان اجلاس ناتو نیز سران اتحادیه اروپا در دیدار با رجب طیب اردوغان بر استفاده از «فرصت تازه» برای حل مسئله قبرس در چارچوب سازمان ملل تأکید کردند. تنها چهار روز بعد، اورزولا فون در لاین از انتصاب نماینده ویژه جدید اتحادیه اروپا در امور قبرس خبر داد و اعلام کرد بروکسل اکنون بهطور کامل وارد این روند شده است. این دومین تلاش اتحادیه اروپا برای تعیین چنین نمایندهای است؛ اقدامی که پیشتر نیز از سوی جمهوری ترک قبرس شمالی «تحریکآمیز» خوانده شده بود. با وجود آنکه وزارت خارجه قبرس شمالی بار دیگر این انتصاب را رد کرد، وزارت خارجه ترکیه همان موضع پیشین خود را تکرار کرد و آن را صرفاً «موضوع داخلی اتحادیه اروپا» دانست. اگر ترکیه واقعاً به جایگاهی رسیده که از آن بهعنوان «بازیگر مؤسس» یاد میشود، انتظار میرفت دستکم اعلام کند که دخالت اتحادیه اروپا در پرونده قبرس نقض حقوق کشورهای ضامن است و آنکارا چنین مداخلهای را به رسمیت نمیشناسد. استقبال از نخستوزیر یونان با سرود «جدّین دده» مارش نظامی عثمانی شاید در فضای رسانهای بازتاب زیادی پیدا کرد، اما نتیجه واقعی را باید در تحولات پس از اجلاس دید. یونان و قبرس یونانی سالهاست میکوشند مسئله قبرس را از یک اختلاف میان ترکها و یونانیها به موضوعی میان ترکیه و اتحادیه اروپا تبدیل کنند و اکنون گام دیگری در همین مسیر برداشتهاند. بنابراین، اهمیت اصلی نه در نوع استقبال، بلکه در نتیجهای است که طرف مقابل پس از پایان اجلاس با خود برد.منبع: 12punto
مطالعات ترکیه و قفقاز @turkeycaucasus
️ فراتر از بازدارندگی؛ ترکیه، اسرائیل و موازنه جدید قدرت در خاورمیانهآمریکا در حال عقبنشینی است، اما منطقه را ترک نمیکند نویسنده: جِم تونا آکسودر بخش عمده دوران پس از جنگ سرد، یک اصل در خاورمیانه تقریباً همواره ثابت بود: هر اتفاقی که رخ میداد، در نهایت این ایالات متحده بود که نقش تضمینکننده نهایی نظم منطقهای را ایفا میکرد. اما امروز این وضعیت دیگر مانند گذشته نیست. قدرت آمریکا فرو نریخته است، بلکه شیوه بهکارگیری آن تغییر کرده است. واشنگتن به جای آنکه مستقیماً هر بحران را مدیریت کند، اکنون از شرکای خود انتظار دارد مسئولیت بیشتری در قبال امنیتشان بر عهده بگیرند؛ در حالی که خود تمرکز راهبردیاش […]
ادامه مطلب:syaaq.com/37812 #اسرائیل #ترکیه #رژیم_صهیونیستی@turkeycaucasus
️ تماس از باکو، رأیگیری کنست درباره شناسایی ادعای «نسلکشی ارامنه» را متوقف کرد یک منبع اسرائیلی به روزنامه هاآرتص گفته است که بنیامین نتانیاهو پس از تماس مستقیم حکمت حاجیاف، دستیار رئیسجمهور جمهوری آذربایجان، مانع برگزاری رأیگیری کنست درباره شناسایی ادعایی «نسلکشی ارامنه» شد. این اقدام شکاف میان نتانیاهو و گیدئون ساعر، وزیر خارجه اسرائیل، را بر سر یکی از حساسترین تصمیمهای دیپلماتیک سالهای اخیر آشکار کرده است. هرچند کابینه اسرائیل ماه گذشته این طرح را بهصورت اجماعی تصویب کرده بود، اما رأیگیری پارلمان بیسر و صدا از دستور کار خارج شد. بر اساس این گزارش، پس از تماس حاجیاف با دفتر نخستوزیر، مقامهای اسرائیلی به باکو اطلاع دادند که این موضوع پیش از آغاز تعطیلات تابستانی کنست از دستور کار کنار گذاشته شده است. دفتر وزیر خارجه اسرائیل دخالت نتانیاهو را رد کرد، اما توضیحی درباره علت تعویق رأیگیری ارائه نداد و تنها تأکید کرد که تصمیم دولت همچنان به قوت خود باقی است. دفتر نخستوزیری اسرائیل و حکمت حاجیاف نیز به درخواست هاآرتص برای اظهار نظر پاسخی ندادند. طرح پیشنهادی دولت اسرائیل بر شناسایی ادعای «نسلکشی ارامنه» و محکوم کردن هرگونه انکار یا تحریف آن تأکید داشت. گیدئون ساعر این اقدام را تصمیمی اخلاقی توصیف کرده و گفته بود که این تصمیم علیه ترکیه نیست. با این حال، تصویب کابینه برای اجرایی شدن نیازمند رأی مثبت کنست بود؛ مرحلهای که هرگز انجام نشد. این رخداد تازهترین نمونه از سلسله تلاشهای نافرجام برای تصویب رسمی چنین طرحی در کنست از سال ۲۰۱۱ تاکنون به شمار میرود. گزارش هاآرتص این تحول را نشانه اهمیت راهبردی روابط اسرائیل و جمهوری آذربایجان میداند. باکو در سالهای اخیر به یکی از مهمترین شرکای منطقهای تلآویو تبدیل شده است. اسرائیل در جنگ اخیر ارمنستان و جمهوری آذربایجان تسلیحات در اختیار باکو قرار داد و پیشتر نیز گزارشهایی درباره انتقال سلاح از طریق پایگاه هوایی «عوودا» و همکاریهای امنیتی دو طرف منتشر شده بود. وزارت خارجه جمهوری آذربایجان نیز ماه گذشته تصمیم دولت اسرائیل را تحریف واقعیتهای تاریخی و اقدامی فاقد مبنای حقوقی و علمی توصیف کرده و هشدار داده بود که چنین اقدامی به جای آشتی، شکافها را عمیقتر خواهد کرد. همزمان، نشانههایی از بازتعریف روابط باکو و تلآویو نیز دیده میشود. الهام علیاف هفته گذشته از نخستوزیر فلسطین در باکو استقبال کرد و ضمن تأکید بر حمایت از تشکیل دولت فلسطین به پایتختی قدس شرقی، از ادامه کمکهای جمهوری آذربایجان به فلسطینیها و برنامه ساخت یک دبیرستان در کرانه باختری خبر داد. هاآرتص همچنین یادآور میشود که نتانیاهو سال گذشته در یک گفتوگوی پادکستی مدعی شده بود کنست پیشتر ادعای «نسلکشی ارامنه» را به رسمیت شناخته است، در حالی که هیچگاه چنین مصوبهای در پارلمان اسرائیل به تصویب نرسیده است.منبع: Türkiye Today (به نقل از Haaretz)
مطالعات ترکیه و قفقاز @turkeycaucasus