چگونه ترامپ از «ترس» برای بیثبات کردن مخالفانش استفاده میکند؟دکتر اورلی پیتر ا روانشناس در اسرائیل:بیشتر مردم روی حرفهای ترامپ تمرکز میکنند. اهرم او آنجا نیست. اهرم او در نحوه واکنش مردم به اوست. ترامپ شطرنج سهبعدی بازی نمیکند. او با تحریک مخالفانش و تحریک سیستم عصبی آنها برای محدود کردن گزینههای ممکن، صفحه شطرنج را بیثبات میکند.
همدلی شناختی، نه واکنش: اگر ترامپ دشمن شماست، باید او را درک کنید، نه فقط به او واکنش نشان دهید. این امر مستلزم چیزی است که روانشناسان آن را «همدلی شناختی» مینامند، «توانایی ایجاد یک مدل پیشبینیکننده از رفتار او». بدون آن، شما نقشهای برای چگونگی محافظت از خود ندارید.نظریه مرد دیوانه: در نظریه مرد دیوانهT غیرقابل پیشبینی بودن یک رهبر باعث میشود دشمنان حتی تهدیدهای بعید را جدی بگیرند. وقتی نمیتوانید کسی را پیشبینی کنید، مانیتور تهدید شما فعال میشود و شما هوشیار و بیش از حد برانگیخته میشوید؛ دامنه پاسخهای شما محدود میشود؛ به روشهای افراطیتری فکر میکنید؛ احساس میکنید و عمل میکنید.این حالت در خدمت کسی است که میخواهد بر شما تسلط یابد.سلطه از طریق محدود کردن رفتار: ترامپ به این «غیرقابل پیشبینی بودن» تکیه میکند و مخالفان خود را، چه رهبران ایران تحت فشار باشند و چه دموکراتهایی که در لحظه واکنش نشان میدهند، به آن حالت سوق میدهد. اینگونه او از طریق محدود کردن رفتار، تسلط مییابد. خطر نهفته در استراتژی: وقتی دامنه پاسخهای کسی را محدود میکنید، سیستم عصبی او را به سمت افراطهایی سوق میدهید که نمیتوانید کنترل کنید. این کار احتمال نتیجه دلخواه شما را بیشتر میکند، در حالی که همزمان خطر چیزی بسیار مخربتر را افزایش میدهد. الگو، نه قصد: اینکه او این کار را آگاهانه انجام میدهد یا نه، نکته اصلی نیست. مردم مدام سعی میکنند حدس بزنند در ذهن او چه میگذرد. به الگوی رفتار او نگاه کنید. او بارها و بارها از طریق هرج و مرج، غیرقابل پیشبینی بودن را ایجاد میکند تا مخالفان خود را در حالت آمادهباش نگه دارد.چرا این خلاف منطق به نظر میرسد: بسیاری از ما، به ویژه روانشناسان بالینی، به کار در محیطهای کنترلشدهای عادت داریم که در آنها عمداً امنیت ایجاد میکنیم. این اساس درمان تروما است. وقتی افراد احساس امنیت میکنند، سیستم عصبی آنها آرام میشود، دامنه پاسخهای آنها گسترش مییابد و انعطافپذیری خود را در نحوهی تفکر و عمل بازیابی میکنند.
آنچه در اینجا اتفاق میافتد برعکس است. این درمان تروما به صورت معکوس است.
در حوزههای پرخطر مانند تجارت یا جنگ، انگیزهها اغلب برعکس هستند. اگر سعی در تسلط دارید، نمیخواهید حریف شما احساس امنیت کند یا به گزینههای بیشتری دسترسی داشته باشد. شما عدم قطعیت را افزایش میدهید، نویز ایجاد میکنید و سیگنالهای رقابتی ایجاد میکنید تا آنها را از تعادل خارج کنید.
به جای تنظیم سیستم عصبی، آن را فعال میکنید. شما طرف مقابل را به حالت تهدید سوق میدهید که پاسخهای آنها را محدود میکند و نفوذ بر آنها را آسانتر میکند.
نقش بزرگنمایی رسانهای: در حال حاضر، رسانههای اصلی و چهرههای سیاسی در پاسخ به تهدیدهای ترامپ علیه ایران، صریحاً او را "دیوانه"، "روانی" و "دیوانه" توصیف میکنند.این چارچوببندی فقط او را توصیف نمیکند. بلکه نحوه پردازش او توسط مردم را نیز شکل میدهد. وقتی بارها میشنوید که کسی ناپایدار یا غیرقابل پیشبینی است، سیستم عصبی شما به حالت تهدید بالاتری تغییر میکند. شما هوشیارتر، واکنشپذیرتر و کمتر قادر به تفکر واضح و پاسخ آگاهانه هستید.
این همان اثر محدودکننده است که اکنون در مقیاس وسیع اتفاق میافتد. با گذشت زمان، این نوع چارچوببندی مکرر تهدید میتواند یک حالت واکنشی مزمن ایجاد کند، جایی که مردم به روشهای فزایندهای به او واکنش نشان میدهند.
درباره نویسنده: خانم اورلی پیتر (Orli Peter)، استاد روانشناسی و مشاور تحقیقات تروریسم در شرکت رند (RAND) بوده است و پس از حملات ۷ اکتبر، طرح ابتکاری التیام اسرائیل (Israel Healing Initiative) را راهاندازی کرده است.منبع: تایمز اسرائیل
@War_time_Psy
۲۱
ایران: جنگ، توافقنامههای ابراهیم و روانشناسی رهبری آندکتر کنت دکلوا ا روانپزشک/دیپلمات سابق وزارت امور خارجه ایالات متحده:
با تداوم جنگ بین ایران و آمریکا (بهعلاوه اسرائیل)، بررسی دقیق اثرات نامتقارن آن بیش از هر زمان دیگری حیاتی است. روایتهای رسانهای رقیب نتوانستهاند منطق آمریکا و اسرائیل را برای حمله به ایران با استفاده از حملات پیشگیرانه، و همچنین منطق و دلیل واکنش قدرتمند و نامتقارن ایران به نابودی رهبری ارشد روحانی آن - و معنای این امر برای کل خاورمیانه در آینده - درک و ارزیابی کنند.
آنچه ایران میخواهد و چگونه هنوز میتواند بجنگدماهیت نامتقارن واکنش ایران به حملات فعلی آمریکا و اسرائیل، صرفاً اعمالی از روی ناچاری نیست؛ بلکه به احتمال زیاد، بخشی از یک استراتژی طولانیتر از تاکتیکهای جنگ ترکیبی است. به این معنا، ایرانیها از دکترین خود استفاده کردهاند، اما به نظر میرسد از جنگ اوکراین آموختهاند که یک دشمن جسور و سرسخت میتواند از پهپادها، موشکها، حملات سایبری، جنگ اقتصادی، افزایش قیمت نفت، بستن تنگه هرمز و تبلیغات مؤثر برای دستیابی به سطوح نسبی برابری با حریف بسیار قدرتمندتر استفاده کند.
کشته شدن رهبری آن، صلح با آمریکا را برای تندروهای ایرانی که اکنون بیش از هر زمان دیگری از اسرائیل و آمریکا متنفرند، بسیار دشوار میکند. و هیچ میانهروی ایرانی در دولت فعلی و باقیمانده وجود ندارد.
حملات به رهبری ایران، اگرچه از نظر تاکتیکی جسورانه بود، اما ما اغلب طعمه این تفکر نادرست شدهایم که مقامات دولتی ایران، حتی وقتی در غرب تحصیل کردهاند و فرهنگ غربی را ارج مینهند (مثلاً: لاریجانی محقق فلسفه و امانوئل کانت است)، به نوعی غربیتر یا تابع مفاهیم غربی ایدئولوژی، عقل و عدالت خواهند بود. آنها منطقی هستند --- اما به روش خودشان.
در جنگ با ایران، درک روانشناسی آنها و رهبری، بیش از هر زمان دیگری حیاتی است. ایران ونزوئلا نیست. سوریه هم نیست. سیستم آنها مقاومتر از آن چیزی است که ما تخمین میزدیم. متغیرهای دیگری نیز وجود دارند که ارزش بررسی دارند. ایران یک جامعه پیچیده، کثرتگرا و محافظهکار است - به ویژه بازاریان طبقه متوسط و صاحبان مشاغل کوچک - با بیش از ۹۰ میلیون شهروند، تحصیلکرده و مرتبط با جهان خارج. در حالی که این یک تمدن هزاران ساله است - این نیز بخشی از غرور ملی ایران است - همچنین یک جامعه جوان است که بیش از ۵۰٪ جمعیت آن زیر ۳۵ سال سن دارند.
نکته آخر: جنگ با ایران بسیار پیچیدهتر از آن چیزی شده است که در نگاه اول دیده میشود، و اثرات سطح بالاتر آن هم جذاب و هم ترسناک است. با توجه به اعتبار او و آمریکا در این نبرد، اکنون بیش از هر زمان دیگری، هیچ حاشیه خطایی وجود ندارد. درک نسل بعدی رهبران ایران و روانشناسی آنها برای پیروزی بسیار مهم است.منبع: thecipherbrief
@War_time_Psy
۱
ترامپ را چه کسی به تیتر اول رسانههای ما تبدیل میکند؟دکتر اردشیر بابلی زاده ا استاد دانشگاه صداوسیما:در جنگهای کلاسیک، دشمن برای تصرف یک شهر، باید از مرزها عبور میکرد؛ اما در جنگ شناختی، برای اشغال یک کشور کافی است ذهن رسانههای آن را به اشغال خود درآورد. اگر بتواند تعیین کند که اتاقهای خبر هر روز درباره چه چیزی تصمیم بگیرند، بخش مهمی از نبرد را بدون شلیک حتی یک گلوله برده است.
امروز، میدان اصلی رقابت قدرتها، بیش از آنکه جغرافیا باشد، روایت است. به همین دلیل، نخستین هدف عملیات روانی دشمن، تغییر دستور کار رسانههای کشور هدف است. دشمن (مقامات آمریکایی – صهیونیستی) میکوشد به جای آنکه رسانه درباره مسائل واقعی جامعه، پیشرفتها، تهدیدهای واقعی، چالشهای ملی و آینده کشور سخن بگوید، تمام ظرفیت خبری خود را صرف واکنش به گفتههای او کند.
اظهارات توهینآمیز اخیر رئیسجمهور آمریکا علیه ملت ایران، نمونهای روشن از یک عملیات ارتباطی است. هدف چنین سخنانی، صرفاً بیان یک موضع سیاسی نیست؛ بلکه جلب توجه، تحریک احساسات، تغییر دستور کار رسانهها و اشغال فضای خبری است. در چنین شرایطی، اگر رسانههای داخلی بدون تأمل حرفهای، همان ادبیات را به تیتر نخست و خبر فوری، در رسانه های داخلی و مهمترین موضوع شبکههای اجتماعی خود تبدیل کنند، باید از خود بپرسند که آیا ناخواسته در حال اجرای مرحله دوم همان عملیات روانی نیستند؟
در نظریه "دستورکارگذاری" (مککامبز و شاو)، رسانهها مهمترین عامل تعیینکننده اولویتهای ذهنی جامعه هستند و تعیین میکنند که مردم درباره چه چیزی فکر کنند. بزرگترین سرمایه هر رسانه، قدرت تعیین دستور کار است. اگر این قدرت به بازیگران بیرونی واگذار شود، رسانه استقلال حرفهای خود را از دست میدهد.
اگر رسانه داخلی، به جای انتخاب آگاهانه اولویتهای خود، هر جمله جنجالی از سوی دشمن را باز نشر دهد؛ مرکز تصمیمگیری خبری، آرامآرام از داخل کشور به بیرون از مرزها منتقل میشود؛ نه با اجبار، بلکه با عادت.
طبق نظریه "چارچوببندی" (رابرت انتمن) رسانه نه تنها با انتخاب موضوع، بلکه با نحوه روایت نیز ذهن مخاطب را شکل میدهد. بنابراین، حتی اگر پوشش سخنان رئیس جمهور آمریکا ضروری باشد، این رسانه است که باید چارچوب روایت را تعیین کند، نه ترامپ. رسانه حرفهای، توهین را بازتولید نمیکند؛ بلکه آن را تحلیل میکند. عملیات روانی را تکرار نمیکند؛ بلکه آن را افشا میکند. نمایش رسانهای را به خبر تبدیل نمیکند؛ بلکه اهداف پشت آن را برای مخاطب آشکار میسازد.
هرمن و چامسکی در بحث تولید رضایت نشان میدهند که رسانهها میتوانند ناخواسته در خدمت بازتولید روایت قدرت قرار گیرند. هر رسانهای، در هر نقطه از جهان، اگر مراقب فرآیند انتخاب، برجستهسازی و بازنشر نباشد، ممکن است به تقویت همان روایتی کمک کند که قصد نقد آن را دارد.
مثلا هنگامی که یک عبارت توهینآمیز، بارها بازنشر میشود (حتی با هدف محکوم کردن آن)؛ از منظر روانشناسی ارتباطات، همان عبارت در حافظه جمعی تثبیت میشود. دشمن، دقیقاً از همین سازوکار بهره میبرد؛ او میداند که گاهی لازم نیست پیامش پذیرفته شود، کافی است بارها دیده و شنیده شود.
به همین دلیل، در جنگ شناختی، هر بازنشر، یک کنش ارتباطی است؛ نه یک عمل خنثی. رسانه موظف است میان واقعیت و نمایش رسانهای تفاوت قائل شود. هر سخنی ارزش تیتر اول شدن ندارد.
اتاقهای خبر نیز باید پیش از انتشار پیامهای دشمن، آثار شناختی آن را ارزیابی کنند. باید بپرسند: این خبر چه چیزی را در ذهن مخاطب برجسته میکند؟ چه روایتی را تقویت میکند؟ چه کسی از انتشار آن سود میبرد؟ و آیا شکل انتشار آن با منافع ملی سازگار است؟
رسانهای که هر روز در انتظار جملهای تازه از ترامپ، نخستوزیر رژیم صهیونیستی یا هر مقام متخاصم دیگری باشد تا تیتر اول خود را انتخاب کند، دیر یا زود ابتکار عمل را از دست خواهد داد. رسانه حرفه ای، رسانهای نیست که سریعتر از دیگران صدای دشمن را منعکس کند؛ رسانه حرفه ای ، رسانهای است که سریعتر از دیگران اهداف دشمن را کشف و برای مخاطب تبیین کند.
در شرایط نبرد شناختی، ارزش خبری یک پیام، تنها به اهمیت گوینده وابسته نیست؛ بلکه به میزان تأثیر بازنشر آن بر منافع ملی و امنیت شناختی جامعه بستگی دارد.منبع: فارس
@War_time_Psy
۵۲۱
گارتنر: ترامپ نارسیست و سادیسمی است [خودشیفته و دگرآزارگر]جان گارتنر ا روانشناس بالینی و استاد پیشین دانشگاه جانز هاپکینز:
ترامپ فردی با ترکیبی از «نارسیسم بدخیم» و نشانههای رو به رشد زوال عقل است که «هیچ کنترل درونی یا قضاوتی» ندارد. «نارسیسم بدخیم» که توسط متخصصان سلامت روان در کتاب «The Dangerous Case of Donald Trump» با استفاده از چکلیست سایکوپاتی به عنوان اختلال روانی جدی معرفی شده، ترکیبی از اختلال شخصیت خودشیفته، ضداجتماعی، پارانوئید و تمایلات سادیستی است.در این ارزیابی، ترامپ نمرهای بالاتر از ۳۴ (در مقایسه با میانگین ۲۲ برای مجرمان در زندانهای امنیتی) کسب کرده است. ترامپ لذتهای سادیستیاش را با تماشای تصاویر بمباران ایران تجربه کرده و تصمیمات نظامی را بهطور خودسرانه، گیجکننده و پارانوئید اتخاذ میکند. همه چیز از نهاد (id) او نشأت میگیرد و هیچ چیز نمیتواند یک تکانه را در مغز پریشانش از تبدیل شدن به جنگ بازدارد؛ زیرا هیچ مشاوری، هیچ قانون اساسی و هیچ توازن قوایی وجود ندارد. ترکیب این اختلال شخصیتی خطرناک با زوال عقل، احتمال فروپاشی عصبشناختی و تصمیمگیریهای فاجعهبار را افزایش میدهد.از منظر روانشناسی تحلیلی، ترامپ در ابعاد شخصیتی «پنج عامل بزرگ» (Big Five) امتیازی بسیار بالا در برونگرایی و به طرز استثنایی پایین در توافقپذیری دارد - ترکیبی که همزمان کاریزمای جذاب و ظرفیت بیرحمی را تولید میکند. «تئاتری بودن» و «نگاه صفر-جمعی» به روابط، نشانههای «شخصیت مرزیِ» او هستند که از «الگوهای دلبستگیِ آسیبدیده» در کودکی نشأت میگیرند.منبع: فارس@War_time_Psy
۳۱۱
[در لزوم هوشیاری نسبت به پس از جنگ]: «اودیسه»: روانشناسی قهرمانی، ماجراجویی و هزینههای انتخابدکتر علی سرکوهی ا روانشناس:قهرمانی و ماجراجویی هرگز تجربهای فردی و بیهزینه نیستند؛، بلکه هر انتخاب قهرمان، دیر یا زود خانواده را نیز درگیر میکند. در روایت سنتی، “اودیسه” داستان بازگشت اودیسئوس پس از جنگ تروا و سفری پر از هیولا، خدایان، طوفان و وسوسه است. اما اگر این داستان را با نگاهی روانشناختی بخوانیم، پرسش اصلی این است که در تمام سالهایی که اودیسئوس در جهان ماجرا بود، خانوادهاش چه تجربهای داشتند؟ از این منظر، “اودیسه” به یکی از نخستین روایتهای بزرگ درباره هزینه روانشناختی غیبت قهرمان تبدیل میشود.مفاهیمی مانند “آسیب نیابتی” و “تروما ثانویه” به همین فشار روانی اشاره دارند که نزدیکان فرد آسیبدیده (همسر و...)، اگرچه مستقیماً در مرکز رویداد نیستند، آثار آن را تجربه میکنند.
این بحث به معنای نفی قهرمانی یا کنش اجتماعی نیست. انسانها حق دارند آرمان داشته باشند، جهان را تغییر دهند و برای اهداف بزرگ خطر کنند. اما هر انتخاب بزرگ، مسئولیت اخلاقی نیز به همراه دارد.
بنابراین پرسش فقط این نیست که آیا قهرمان حق دارد ماجراجویی کند، بلکه این است که آیا میتواند هزینه ماجراجویی خود را ببیند و مسئولیت آن را بپذیرد. تفاوت قهرمان بالغ و نابالغ شاید دقیقاً در همینجا باشد: قهرمان بالغ فقط به فتح نمیاندیشد، بلکه به هزینه فتح نیز فکر میکند.
شاید پرسش نهایی “اودیسه” این نباشد که قهرمان چه چیزی را فتح کرده، بلکه این باشد که آیا هنگام بازگشت، هنوز توان دیدن کسانی را دارد که در سکوت، هزینه فتح او را پرداختهاند؟ اگر پاسخ مثبت باشد، قهرمانی از غرور فراتر میرود و به مسئولیت بدل میشود. بزرگترین آزمون قهرمان نه در لحظه رفتن، بلکه در لحظه بازگشت است. منبع: اخبار روز
@War_time_Psy
۳۱
کربلا لوکیشن عکاسی نیست: مرثیهای بر ابتذال «بلاگری» در مسیر اربعین!الناز موسوی یکتا ا پژوهشگر جنگ شناختی و عرصه رسانه:پرونده پیادهروی اربعین امسال هم بسته شد؛ میلیونها زائر با پاهای تاولزده و دلهای بیقرار به خانههایشان برگشتند. اما در میان این شکوه بیبدیل، پدیده ورود «بلاگرها» به مسیر نجف تا کربلا و تقلیل دادن این حماسه عظیم به ابزاری برای تولید محتوا، زنگ خطری جدی برای حفظ حرمت و اصالت این حرکت است.
در دنیای یک بلاگر، هیچ اتفاقی ارزش ندارد مگر آنکه به «محتوا» تبدیل شود. اشک، خستگی، تاول پا و حتی توسل، به کالایی برای جذب لایک و فالوور تبدیل میشود. ذات بلاگری بر پایه دیدهشدن فرد است. در این فضا، امام حسین (علیهالسلام) و مسیر کربلا دیگر هدف نیستند؛ بلکه به یک پسزمینه جذاب و متفاوت برای دیده شدن بیشتر بلاگر تقلیل مییابند.حضور کاروان دوربینبهدستها و بلاگرهای لایفاستایل در اربعین امسال، حرکات دور از شأن، ژستهای مدلینگ با چفیه و کولهپشتی، و تبدیل کردن موکبها به لوکیشنهای عکاسی، ابتذال امر قدسی است.
در این میان، ورود بلاگرهای مذهبی و فعالان فرهنگیِ دوربینبهدست، به عرصه ساخت کلیپهای واکنش و نقدهای آتشین علیه بلاگرهای زرد مستقر در کربلا نیز مشاهده میشود. این افراد با ساختن ویدیوهای تحلیلی و تاختن به پوشش و رفتار بلاگرهای لایفاستایل در مسیر اربعین، در حال دادن پاس گل به همان جریان مبتذلاند!
راهکار مرگ رسانهای در گرو «سکوت مطلق» استضربهای که میتوان به یک انسان تشنه دیدهشدن زد، «ندیدن» اوست. ساخت کلیپ تقبیح، استوری کردن اشتباهات آنها و راه انداختن کمپینهای مجازی علیه آنها، دقیقاً همان چیزی است که آنها میخواهند: جنجال برای دیدهشدن بیشتر.اگر دغدغه حفظ حرمت اربعین را داریم، باید استراتژی «بایکوت مطلق» را پیش بگیریم.منبع: ابنا
@War_time_Psy
۴۴۲۱
مشت گرهکرده «حوریه» در میدان انقلاب: از رویای ساخت چیپست تا ارشد روانشناسی ورزشی[اگر شما هم ساکن تهران باشید، در بیش از صد و اندی روز، دختری لاغراندام را عصرها در کنار میدان انقلاب میبینید که با روسری چفیه ای و مشت گره کرده، ساعتها زیر آفتاب گرم تهران، پرچم به دست ایستاده است و لبخند از لبانش نمی افتد. این داستان، داستان او و انگیزه انجام این ایده اش هست.]
حوریه، اهل گیلان، مسیر تحصیلی خود را با هدف ورود به حوزهٔ ساخت چیپست، از فیزیک حالت جامد شروع کرد و با این حال، نقطهٔ پایانی مسیر علمی او، دریافت مدرک کارشناسیارشد روانشناسی ورزشی بود.
روایت او:
من هفت سال پیش خودم را پیدا کردم. در آن سال پدرم را از دست دادم. او ارادت عجیبی به رهبر داشت. بعد از پدر، تمام داروندار من شد رهبر شهید. یادم میآید که میگفت: «آنجا که خسته شدید، بیشتر تلاش کنید. آنجا که ناامید شدید، بیشترین کوششتان را بگذارید.» در جنگ رمضان، در تلاش بودم به جایی بروم که خط مقدم باشد. بین تهران و مناطق جنوبی کشور، تهران را ارجح دانستم. اما از لحاظ اقتصادی هنوز شرایطم برای آمدن به تهران جور نشده بود که خبر شهادت رهبر شهید اعلام شد. به اطرافیانم گفتم: هرجوری شده باید به تهران بروم. حتی شده همه چیز را بفروشم. ماشین را فروختم. وسایل را فروختم. هنوز خانهام فروش نرفته بود که با یک چمدان به تهران آمدم. حوالی دوازده شب بود که به میدان آزادی رسیدم. نمیدانستم کجا بروم تا اینکه یاد اخباری که از میدان انقلاب دیده بودم افتادم. آمدم انقلاب و در تجمع حاضر شدم. خانه نداشتم و شبها را در مسجد سیدالشهدا میماندم و روزها را در میدان انقلاب. بعد از پنج شب خانهای در تهران اجاره کردم. اما دوستان زیادی پیدا کردم که زندگی خود را رها کرده و به تهران آمده بودند و مهمان همین مسجد شدند. نزدیک چهلم رهبر شهید بود. خبرهای ضدونقیض یکی پس از دیگری میرسید. حدود ساعت ۲:۳۰ نیمه شب بود. از شدت ناراحتی آمدم میدان انقلاب. دستم را بالا گرفتم. مشتم را گره کردم. ساعتها همانطور ایستادم. برنامهای نداشتم، ناخودآگاه فقط ایستاده بودم. نمیدانستم چرا این کار را میکنم. فقط حس میکردم باید بایستم. دستم را گره کرده بودم. مردم از کنارم رد میشدند، بعضی با محبت نگاهم میکردند، بعضی تمسخر میکردند و رد میشدند. اما من همانجا ماندم. یک ساعت گذشت. با خودم فکر کردم من که میتوانم یک ساعت مشتم را گره کرده بالا نگه دارم، چرا این کار را هر روز و در ساعت بیشتری انجام ندهم؟ از آن شب به بعد تا هر زمانی که رهبرم فرمان بدهد هر روز با مشتی گرهکرده در میدان انقلاب میایستم و پرچم کشورم را بالا نگه میدارم تا بگویم پای پرچمم، خون بچههای لامرد، میناب و رهبرم ایستادهام. یکی از شبها، خانمی که ظاهرش با ما متفاوت بود، بهم گفت: «تو مثل یک عقاب بالهایت را باز کردی و داری از کشور دفاع میکنی.»منبع: کانال نشر روایتهای مردمی از جنگ رمضان ا @ganj_history@War_time_Psy
۳۲۱۷۵۲
گزارش گاردین: تشدید بحران سلامت روان در ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن و تلاش ملوانان برای خودکشی در دریاخانوادههای نظامیان و اعضای کنگره آمریکا در مورد تشدید بحران سلامت روان در ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن هشدار میدهند، چرا که ۵۰۰۰ ملوان و تفنگدار دریایی آن، اعزامی بیسابقه را در دریا که به جنگ با ایران مرتبط است، تحمل میکنند.
در حالی که شرایط نامساعد و فشارهای روانی بر ناو هواپیمابر لینکلن به نقطه شکست رسیده است، ملوانان تلاشهای متعددی برای پریدن از عرشه داشتهاند. خدمه این ناو در نهمین ماه حضور خود در دریا هستند و ۲۵۰ روز متوالی را بدون رسیدن به خشکی گذراندهاند.
خانوادههای نگران، نگرانیهای خود را در مورد عزیزانشان در ناو هواپیمابر لینکلن، پنجشنبه گذشته در یک جلسه احساسی با رهبران نیروی دریایی در سن دیگو ابراز کردند. یکی از همسران در میان حدود ۲۰۰ عضو خانواده گفت که شوهرش آن روز به او پیامک داده و گفته است: "امیدوار است فردا از خواب بیدار نشود". نیویورک تایمز جزئیاتی از تلاشهای خودکشی ناکام در ناو هواپیمابر در طول استقرار فعلی را منتشر کرد. آنابل لوما به این رسانه گفت که شوهرش پس از تمدید دوره خدمتش در دریا، سعی کرده از عرشه به دریا بپرد. او گفت: «او ترسیده است. او فکر میکند که با یک اخراج بیآبرو مواجه خواهد شد و فقط به این دلیل که فرسوده شده، حرفه ۱۳ سالهاش به همین سادگی نابود شده است.»این روزنامه به نقل از همسر یک ملوان دیگر نوشت که شوهرش در حادثه جداگانهای در ناو لینکلن درگیر شده بود که در آن مانع از پریدن یکی از اعضای خدمه، گرفتن او و بازگرداندنش به عرشه شده بود.
یک مقام نیروی دریایی در پاسخ گفت که متخصصان مذهبی، پزشکی و سلامت روان به عنوان بخشی از یک «شبکه پشتیبانی جامع» که شامل «مشاوران و روحانیون اعزامی در کشتی» بود، در دسترس بودند. چالشهای سلامت روان که پرسنل فعال نیروی دریایی ایالات متحده با آن مواجه هستند، به خوبی شناخته شده است. مطالعهای از سال گذشته به عوامل استرسزای منحصر به فردی که ملوانان در اعزامها با آن مواجه هستند، پرداخت و دریافت که رایجترین آنها شامل صداهای بلند، کمبود استراحت و مراقبتهای بهداشتی ناکافی روانی و جسمی است. محققان یک نظرسنجی از ملوانان مستقر انجام دادند و دریافتند که تقریباً نیمی از آنها از اینکه در مقابله با استرس در دریا کمک کافی دریافت نمیکنند، شکایت دارند. این مطالعه نتیجه گرفت که «با توجه به نرخ بالای خودکشی در نظامیان، از جمله در نیروی دریایی، تلاش برای بهبود دسترسی به مراقبتهای بهداشتی در کشتیها ضروری است».منبع: روزنامه گاردین@War_time_Psy
۳۱
عکس نوشت: دیجیتالی شدن «زندگی»!پدیده های نوینی که اخیراً نیز رخ داده اند و نیازمند روانشناسی اجتماعی عمیقتری هستند:سلفی گرفتن با سلبریتی ها در مراسم خاکسپاری اکبر عبدیبلوای هواداران نیماتکیدو در ایران مالودوربین به دست بودن شرکت کنندگان در مراسم تشییع ایرج خواجه امیری (عکس فوق)
@War_time_Psy
۱
مهلت ثبتنام دومین دوره جانا تمدید شدبا توجه به تحولات اخیر کشور و شکلگیری تجربهها و ابتکارات جدید در پاسخ به مسائل و نیازهای ناشی از جنگ تحمیلی، مهلت ثبتنام و معرفی نامزدهای دومین دوره جایزه نوآوری اجتماعی جانا تا نیمه شهریورماه تمدید شد.
تاکنون بیش از هزار تجربه و طرح برای حضور در این دوره ثبت یا معرفی شده است. با این حال، تجربههای تازهای نیز در میان افراد، گروهها و مجموعههای مختلف شکل گرفته که ممکن است هنوز فرصت معرفی و ثبت در جانا را پیدا نکرده باشند.
در این دوره، تجربههای نوآورانهای که برای حل مسائل یا پاسخ به نیازهای جدید جامعه شکل گرفتهاند، از جمله در زمینه خدمات، شیوه اجرا، همکاری، فناوری و مشارکت مردم، امکان حضور دارند. تجربههایی که به تقویت همبستگی و هویت ملی، افزایش تابآوری اجتماعی و شکلگیری پاسخهای جمعی کمک کردهاند نیز قابل معرفی هستند.
لینک ثبتنام نامزدهامنبع: کانال بله ا https://ble.ir/janaprize
@War_time_Psy
۱