تروریستها تا پانصدمتری حرم رسیده بودند. این حاج قاسم عزیزمان است، در نزدیکی حرم، در خط اول میدان...
۷:۱۰
روزی هزار بار می آمدند جلوی چشمم و می رفتند. روزی هزار بار با خودم مرورشان می کردم. همان روزهایی که بهت زده اخبار سوریه آن سالها را دنبال می کردم. همان روزهایی که خبر اشغال شهر به شهر سوریه توسط داعش توی دهان می چرخید و همه جا را رعب و وحشت گرفته بود. همان روزها بود که تصویر آن بچه یکی دو ساله مدام جلوی چشمهایم بود. خودش را انداخته بود روی جنازه خونین مادرش و اشک می ریخت و به سینه هایش چنگ می زد. شبها تصویر مردان نارنجی پوشی که زانو زده بودند و دستی موهایشان را وحشیانه به طرف بالا می کشید تا سفیدی گلویشان پیدا شود، دست از سرم بر نمی داشت؛ و بدتر از همه زنانی بودند که شوهران و پسرانشان جلوی چشمشان کشته شده بودند و دختران قدونیم قدشان را به اسارت برده بودند. روزی هزار بار اینها از جلوی چشمم می گذشتند و خون توی رگهایم رسوب می کرد. من سوریه را تا به حال ندیده بودم ولی شنیده بودم که هربار کسی از زیارت برمی گشت با ذوق و شوق از بازارهای پررونقش می گفت و از شهرهای آبادش. آن وقت حالا عکس خانه های ویرانه و مردم آواره اش دست به دست می گشت؛ و بعد عراق و هی با خودمان می گفتیم نکند ایران؟با بودن تو اما هیچ وقت نوبت ما نشد. تو اسطوره تمام نشدنی زندگی مان بودی. وقتی کم کم از پس ناامنی و هجوم داعش و رسیدنش تا نزدیکی مرزهایمان اسمت بر سر زبانها افتاد، خیالمان راحت بود که تو هستی. شبها که هزار جور فکر ناجور می افتاد به جانمان خیالمان راحت بود تو هستی که ما آرام بخوابیم. یک جور آرامش تمام نشدنی بودی برایمان. تو از همان ابتدا بودی بدون اینکه کسی نامت را بداند. در جنگ سی و سه روزه لبنان و حتی قبلتر از آن، در فلسطین و افغانستان. همان وقت که عکسهایت همه جا پخش شده بود: روی قله کوهی در کنار بزرگان ایزدی، روی لبه مرز لبنان و اسرائیل وقتی سرت را بالا گرفته بودی و با غرور قدم می زدی. در اربیل عراق وقتی که در حال سقوط بود. بارزانی از همه کمک خواسته بود: از امریکا و ترکیه تا فرانسه و آلمان و عربستان؛ و بعد از اینجا رانده و از آنجا مانده دست به دامان تو شده بود و تو فقط در نیمی از روز با پنجاه نفر از نیروهایت اربیل را نجات داده بودی. تو همه جا بودی. از کاخ کرملین تا ضاحیه لبنان و بیابانهای سامرا و رقه و حلب و دمشق و حتی خانه شهدایی که بچه هایشان بابا می خواستند. تو همه جا بودی، هر کجایی که خونی به ناحق ریخته شده بود تو بودی تا انتقام بگیری. هر کجا خانه ای اشغال شده بود آنجا بودی تا پسش بگیری. هر کجا کودکی از ظلم و بی کسی گریه می کرد، بغلش می کردی و اشکهایش را پاک می کردی؛ و حالا چقدر جایت در میان کودکان فلسطینی، در میان رزمندگان حماس و یمنی های دلاور خالی است. تو حاج قاسمی. رستم و اسفندیار کی مثل تو با دیو هزار سر هزار چهره ای جنگیدند که دنیایی حمایتشان می کرد؟ سیاوش و سورنا و آریوبرزن را کی بوق چی های رسانه ای تروریست خواندند؟ کی جایشان با دیوهای هزار سر عوض شد؟تو اسطوره ای و در ذهن ما اسطوره ها نمی میرند، شهید می شوند. حالا تو همه جا هستی. حضورت انکار نشدنی است ای مرد شکست ناپذیر زندگی ام..
۶:۲۲
۳:۲۱
جامعه حزب الله لبنان هنوز نمیداند با چه چیزی قرار است مواجه شود. این ابهام است که نمیگذارد این آدمها حال حقیقی شان را نشان دهند. ترکیبی از حماسه، حزن، جنون و ابهام، معجون غریبی است. معجونی است که نتیجه اش راه رفتن روی لبه تیغ است. یا به سوگ و متلاشی شدن منجر میشود یا به حماسه و اقتدار. زن و مرد پیرو تفکر امامروح الله در جامعه حزب الله اما تجسم اقتدار است. تجسم شکست ناپذیری. شاید بگویید شعار است اما انسانی که هر روز با مرگ و زندگی قرین است، شعار را زندگی میکند. آدمی که شنیدن صدای هر پهباد، اشهدش را میخواند، آدمی که خانه اش را بارها با همه خاطراتش ویران دیده است، آدمی که همه هستی اش، پدر و مادرش، فرزند و همسرش، همه کسش: نصرالله را از دست داده است دیگری چیزی برای از دست دادن ندارد که بخواهد شعار دهد. مواجه حزن و حماسه و جنون، مواجهه غریبی است.هنوز هم کسی باور ندارد شهادت نصرالله را؛ همین است که سرگردان با هاله ای از امید و ابهام به سمت محل تشییع میروند. پیرزنی با بغض میگفت: میروم به این امید که سید سخنران مراسم باشد.
۱۰:۴۴
روزی که مهمان مادرت شدیم، تازه دو روز بود که پیکرت را پیدا کرده بود. از بین خروارها خاک و آجر و سنگ و آهن، تکه های پیکر بی سرت را بیرون کشیده بود؛ با دستهای خودش... از بوی عطرت فهمیده بود؛ بویی مخصوص که تا آن روز استشمامش نکرده بود. موشک در منطقه محیبیب به ساختمان حزب الله خورده بود و همه چیز را کن فیکون کرده بود. رفقایت آن طرفتر را میگشتند. میگفتند وقتی موشک خورده اینجا بوده ای و نماز میخوانده ای. مادرت ولی چند متر آن طرفتر پیدایت کرد: از بوی عطرت. تو پسر دومش بودی که شهید میشدی و او با بوی عطر بیگانه نبود. آجرها و سنگها را کنار زد. رد خون دستهایش به خورد خاک رفت. رسید به پیکرت، به سجده افتاده بر سجاده، بی سر... اشکها بی امان سر خوردند روی صورتش. دست گذاشت به پیکرت. دلش میخواست بغلت کند. دو سه ماهی از شهادتت میگذشت. دلش تنگ شده بود برایت. دستش را گذاشت روی بدنت و ناباورانه دید که تکه های پیکرت نقش زمین شد. بلند گفت:"حمدلله" و اشکها دوباره بی امان آمدند. شهادت بچه هایش را خودش خواسته بود. با عباس ازدواج کرده بود چون عضو مقاومت بود، تو و علی را تربیت کرده بود تا عضو مقاومت شوید و برای شهادتتان دعا کرده بود. سجاده پاره پاره ات را برداشت. مشتهایش را پر از خاک تبرکی کرد. قرآن پاره و خاکی ات را که قبل از نماز برای آخرین بار خوانده بودی، بست، روی چشم گذاشت؛ و بلند شد. پاره های جگرش را، تو را، میبردند برای آزمایش دی ان دی و خودش با دسته گل آمد فرودگاه، به استقبال ما. روزی که مهمانش شدیم، تازه دو روز بود که پیکرت را پیدا کرده بود.حالا جمعه، تشییع همان پاره های جگر است؛ تشییع توست محمدعلی. میرود تا تو را روی تکه هایی از قلبش دفن کند: طبقه بالای مزار علی؛ برادر شهیدت. آنجا زیر عکس بزرگ سیدالقائد، در روضه الحورای بیروت.
دعایمان کن محمدعلی...
دعایمان کن محمدعلی...
۲۲:۱۱
۷:۲۲
بازارسال شده از
و علی الارواح التی حلت بفنائک...
️چهل سال رفیق بودیم و برادراول پسر عمویم بود و بعدش برادر همسرماخلاق و ایمانش، خرج موشکهای سپاه اسلام بود
️وقتی سوال میپرسیدند در سپاه چه میکنی؟گاهی به شوخی جواب میداد و گاهی به تواضعهیچگاه نگفت درجه اش چیست و کارش کجاستنزدیکان اجمالا میدانستند سیمهایی به هم میبافد!
️از سالها پیش آرزوی شهادت داشتاما قرارش با خدا زمان و مکان دیگری بودغیر از مدتهای مجاهدت در سوریه و سیستان و مرابطه و ...
️گاهی ماموریتهای سخت به دل مادرش نبودگفت پس دیگر روضه حضرت زینب س و کربلا نرویدمادرش را به ناز راضی کردآنقدر که در طواف خدا هم آرزوی شهادت پسرش را کرده بود
️و چه دعایی مستجابی...پیکر پسرش از معرکهزودتر از قدوم مادر از حج به خانه آمد
️به خواهرش آرام آرام خبر دادمو چه سخت بودمدام میگفت فدای سر آقافدای سر آقا...
️حالا حامد هم آسمانی شدهرفیق هیاتی امشب اول محرم تشییع و روز اول تدفین می شودروضه سربسته بماندسرِ کفن را در قبرش نخواهم گشود...
️ وداع: شب جمعه، آستان زینبیه س، و بعدش آستان شاه میرحمزه ع، هبات سیدرضا نریمانی️تشییع و تدفین: بعد از نماز جمعه به سمت گلزار شهدای اصفهان
️به امید فتح و ظفر و نصر️به مدد مولای فاتح خیبر ع
کانال حامیم در پیامرسان بله و ایتا @ha_mymادمین @amirreza323
️چهل سال رفیق بودیم و برادراول پسر عمویم بود و بعدش برادر همسرماخلاق و ایمانش، خرج موشکهای سپاه اسلام بود️وقتی سوال میپرسیدند در سپاه چه میکنی؟گاهی به شوخی جواب میداد و گاهی به تواضعهیچگاه نگفت درجه اش چیست و کارش کجاستنزدیکان اجمالا میدانستند سیمهایی به هم میبافد!️از سالها پیش آرزوی شهادت داشتاما قرارش با خدا زمان و مکان دیگری بودغیر از مدتهای مجاهدت در سوریه و سیستان و مرابطه و ... ️گاهی ماموریتهای سخت به دل مادرش نبودگفت پس دیگر روضه حضرت زینب س و کربلا نرویدمادرش را به ناز راضی کردآنقدر که در طواف خدا هم آرزوی شهادت پسرش را کرده بود️و چه دعایی مستجابی...پیکر پسرش از معرکهزودتر از قدوم مادر از حج به خانه آمد️به خواهرش آرام آرام خبر دادمو چه سخت بودمدام میگفت فدای سر آقافدای سر آقا...️حالا حامد هم آسمانی شدهرفیق هیاتی امشب اول محرم تشییع و روز اول تدفین می شودروضه سربسته بماندسرِ کفن را در قبرش نخواهم گشود...️ وداع: شب جمعه، آستان زینبیه س، و بعدش آستان شاه میرحمزه ع، هبات سیدرضا نریمانی️تشییع و تدفین: بعد از نماز جمعه به سمت گلزار شهدای اصفهان️به امید فتح و ظفر و نصر️به مدد مولای فاتح خیبر عکانال حامیم در پیامرسان بله و ایتا @ha_mymادمین @amirreza323۱۶:۰۲
بازارسال شده از
#روایت_مردمی_جنگنان مردم
انگشتهایش میرفت روی خمیر و خشم جا میانداخت روی چانههای نان. بغض نداشت. خبر شهادت برادرش را همین چند دقیقه پیش شنیده بود. دستش اما هنوز توی خمیر بود. نمیخواست مردم معطل نان بمانند.قدیمیها میگفتند نان شاطری را بخورید که ذکر از دهانش نمیافتد. قدیمیها اما طعم نان با ذکر "مرگ بر اسرائیل" را نچشیده بودند.
شبنم غفاریحسینیچهارشنبه | ۲۸ خرداد ۱۴۰۴ | #اصفهانمجموعه ادبی روایتخانه@revayat_khane ــــــــــــــــــــــــــــــ
#راوینا | روایت مردم ایران@ravina_irمجلـه | بلـــه | ایتـــا | دیگررسانهها۱۷:۳۳
بازارسال شده از
● جنگ از چه روزی شروع شد؟● چه کسی جنگ را شروع کرد؟● آنها با چه چیزی مشکل دارند؟● و..
در طول این دو هفته ذهنهای ما سوالات فراوانی پیدا کرد؛ سوالاتی که شاید تا دیروز به آن فکر نکرده بودیم و حالا دنبال جوابش میگشتیم...
○● @revayat_khane ●○
در طول این دو هفته ذهنهای ما سوالات فراوانی پیدا کرد؛ سوالاتی که شاید تا دیروز به آن فکر نکرده بودیم و حالا دنبال جوابش میگشتیم...○● @revayat_khane ●○
۱۷:۱۶
بازارسال شده از
جنگ یک بیوطن با وطنِ من.pdf
۱۰.۹۹ مگابایت
بسمالله جنگِ یک بیوطن با وطنِ من ایراناین نوشتار،پاسخی ست به سوالات امروز ما..دعوتی استبه یک سفر، سفری به عمق هویتمان.
فرصتی برای تماشای ایران از زاویهای متفاوت
با همکاری حوزه هنری انقلاب اسلامی /اصفهان@artesfahan#دفاع_مقدس#روایت_ایران○● @revayat_khane ●○
۱۷:۱۶
مجروحان پیجر: نماد مظلومیت حزب الله
۲۱:۰۹
بازارسال شده از
روایت اولین فتح وطنِ من ایران.pdf
۶.۱۴ مگابایت
بسم الله *روایت اولین فتحِ وطنِ من ایران*پرونده دوم از پروندههای جنگ
این نوشتار،تلاشی ست برای دیدن آنچه دشمن سعی کرد از چشمها پنهان بماند...
فتحی که روزی آرزو بود اما امروز حقیقت پیدا کرد...
با همکاری حوزه هنری انقلاب اسلامی/اصفهان@artesfahanپروندهی اول را از اینجا بخوانید!#روایت_ایران#پرونده_جنگ
*مجموعه ادبی روایتخانه*○● @revayat_khane ●○۷:۴۷
صحن امام رضایی
اولینبار که شعر ای میهن خدایی، صحن امام رضایی را شنیدم، برایم تصویر نداشت و نمیتوانستم تجسمش کنم. جز نقشه ایران که گوشه شمال شرقش خراسان است و صحن و سرای امام رضا، چیز دیگری به ذهنم نمیآمد. تجسم بیرونیاش برایم مبهم بود.امروز بعد از چهار ساعتی که از هنرستان هنرهای زیبا تا صائبیه را رفتم و آمدم و بین آدمها گذر کردم؛ میگویم میتواند شبیه کنار زاینده رود باشد؛ زاینده رود خشک ولی زنده. میگویم شبیه اتمسفر و فضای امروز خیابان مطهری است تا صائبیه.من مراسم تشییع زیاد دیده ام. تشییع شهدا، آدمهای دور و نزدیک، آدم سیاسی، هنرمند، کوچک و بزرگ و مهم و عادی. اما فرق میکند توی مراسمت هم مارش نظامی بزنند، هم موسیقی بگذارند. حسین حسین بگویند و سینه بزنند، آهنگ نیستان علیزاده را پخش کنند، ای صفای قلب زارمِ امام رضا را بخوانند، سرود جاویدان ایران عزیز ما را بنوازند و هیئت های مذهبی هم علم و کتلشان را بالا بیاورند. فرق میکند توی مراسمت، حسام الدین سراج، شعری زمزمه کند و همه را به وجد بیاورد و حاج آقای ملائکه، خادم حرم امام رضا، برایت صلوات خاصه امام را بخواند و همه را هوایی کند.فرق میکند چه کسانی آمده باشند تا لبه تابوتت را بگیرند و بدرقهات کنند و بلند و زیر لب بگویند: «خوب آدمی بود.» همان رسم قدیمی اصفهانی که مرده را سر دست میگیرند و میپرسند چطور آدمی بود؟ خوب آدمی بود. همه همین را میگفتند. حتی آن دختر دهه هشتادی بلوزشلواری. رشتهاش انیمیشن بود و زندگی استاد را ساخته بود. پیرزن سرمهدوز روکش ضریح امام حسین هم آمده بود. قهرمان پاراالمپیک با ویلچرش میراند و جلو میرفت. صافکار شاپور قدیم ایستاده بود وسط جمعیت و با ناراحتی تابوت را نگاه میکرد.خیلیها عکسش را سر دست گرفته بودند. پیرمردی با چهره نورانی و عصا بهدست، دختری با شال روی شانه افتاده و آستینهای بالا رفته، مردی با پیراهن مشکی و محاسنی توپر، زنی با روسری محلی و لهجه بختیاری، پسری گیتار به دوش، ، مادری با چادر مشکی تنگ گرفته و دوقلوهای توی کالسکهاش.همه اینها اما زیر سایه امام رضا بودند. پرچم رضوی و خدام مشکیپوش و نوای «ای صفای قلب زارم.» ایام شهادت امام رضا و تابلوی ضامن آهو و نام پدری که غلامرضاست.آدمهای تشییع فرشچیان، همان آدمهای دوروبرمان بودند. مذهبی و غیرمذهبی، هنرمند و غیرهنرمند، مسئول و غیر مسئول، انقلابی و غیر انقلابی و... هیچکدام اما توی چشم نبودند. همه درهمتنیده، درست مثل خود ایران؛ ایرانی با یک جهان تفاوت سلیقه و اختلاف نظر اما منسجم و یکدست. مثل رنگهای متضاد نقاشی در یک تابلوی هنری.اصفهان زیاد به خودش تشییع دیده، بخصوص تشییع هنرمند. این هنرمند اما فرق میکرد. انگارهمه ایران یک جا در تشییعش هبوط کرده باشد. هبوطی در صحن و سرای امام رضا. انگار که فرشچیان خود ایران باشد: «ای میهن خدایی، صحن امام رضایی...»
اولینبار که شعر ای میهن خدایی، صحن امام رضایی را شنیدم، برایم تصویر نداشت و نمیتوانستم تجسمش کنم. جز نقشه ایران که گوشه شمال شرقش خراسان است و صحن و سرای امام رضا، چیز دیگری به ذهنم نمیآمد. تجسم بیرونیاش برایم مبهم بود.امروز بعد از چهار ساعتی که از هنرستان هنرهای زیبا تا صائبیه را رفتم و آمدم و بین آدمها گذر کردم؛ میگویم میتواند شبیه کنار زاینده رود باشد؛ زاینده رود خشک ولی زنده. میگویم شبیه اتمسفر و فضای امروز خیابان مطهری است تا صائبیه.من مراسم تشییع زیاد دیده ام. تشییع شهدا، آدمهای دور و نزدیک، آدم سیاسی، هنرمند، کوچک و بزرگ و مهم و عادی. اما فرق میکند توی مراسمت هم مارش نظامی بزنند، هم موسیقی بگذارند. حسین حسین بگویند و سینه بزنند، آهنگ نیستان علیزاده را پخش کنند، ای صفای قلب زارمِ امام رضا را بخوانند، سرود جاویدان ایران عزیز ما را بنوازند و هیئت های مذهبی هم علم و کتلشان را بالا بیاورند. فرق میکند توی مراسمت، حسام الدین سراج، شعری زمزمه کند و همه را به وجد بیاورد و حاج آقای ملائکه، خادم حرم امام رضا، برایت صلوات خاصه امام را بخواند و همه را هوایی کند.فرق میکند چه کسانی آمده باشند تا لبه تابوتت را بگیرند و بدرقهات کنند و بلند و زیر لب بگویند: «خوب آدمی بود.» همان رسم قدیمی اصفهانی که مرده را سر دست میگیرند و میپرسند چطور آدمی بود؟ خوب آدمی بود. همه همین را میگفتند. حتی آن دختر دهه هشتادی بلوزشلواری. رشتهاش انیمیشن بود و زندگی استاد را ساخته بود. پیرزن سرمهدوز روکش ضریح امام حسین هم آمده بود. قهرمان پاراالمپیک با ویلچرش میراند و جلو میرفت. صافکار شاپور قدیم ایستاده بود وسط جمعیت و با ناراحتی تابوت را نگاه میکرد.خیلیها عکسش را سر دست گرفته بودند. پیرمردی با چهره نورانی و عصا بهدست، دختری با شال روی شانه افتاده و آستینهای بالا رفته، مردی با پیراهن مشکی و محاسنی توپر، زنی با روسری محلی و لهجه بختیاری، پسری گیتار به دوش، ، مادری با چادر مشکی تنگ گرفته و دوقلوهای توی کالسکهاش.همه اینها اما زیر سایه امام رضا بودند. پرچم رضوی و خدام مشکیپوش و نوای «ای صفای قلب زارم.» ایام شهادت امام رضا و تابلوی ضامن آهو و نام پدری که غلامرضاست.آدمهای تشییع فرشچیان، همان آدمهای دوروبرمان بودند. مذهبی و غیرمذهبی، هنرمند و غیرهنرمند، مسئول و غیر مسئول، انقلابی و غیر انقلابی و... هیچکدام اما توی چشم نبودند. همه درهمتنیده، درست مثل خود ایران؛ ایرانی با یک جهان تفاوت سلیقه و اختلاف نظر اما منسجم و یکدست. مثل رنگهای متضاد نقاشی در یک تابلوی هنری.اصفهان زیاد به خودش تشییع دیده، بخصوص تشییع هنرمند. این هنرمند اما فرق میکرد. انگارهمه ایران یک جا در تشییعش هبوط کرده باشد. هبوطی در صحن و سرای امام رضا. انگار که فرشچیان خود ایران باشد: «ای میهن خدایی، صحن امام رضایی...»
۱۲:۴۴
فردا مراسم تشییع است و من تا صبح چشم روی هم نمیگذارم. همهاش با خودم کلنجار میروم که این مردم، شیعیان جنوب، چطور میخواهند با پیکر سید مواجه شوند؟ مردمی که همین چند ماه پیش، وسط جنگ، مجبور شده بودند خانه و زندگیشان را رها کنند و به زینبیه بروند و همانجا هم خبر شهادت سید را بشنوند؛ در غربت و آوارگی. سوریه که بودم، وقتی از نازحین لبنانی درباره شهادت سید میپرسیدم، صورتشان گر میگرفت و بیوقفه اشک میریختند. بعد وسط بغض و اشک و هق هق از لحظهای میگفتند که خبر را شنیده بودند. از لحظهای که همهشان، هر کجا که بودند، بی هیچ هماهنگی و بی هیچ فراخوانی ناخودآگاه راه افتاده بودند سمت حرم و پناه برده بودند به حضرت زینب. از لحظهای برایم میگفتند که همهشان، زن و مرد و بچه، توی صحن نشسته بودند روی زمین و زار میزدند و سید را صدا میزدند؛ یک سوگواری جمعی. ساعتها مانده بودند و دست آخر با بهت رفته بودند. با بهت از دست دادن عزیزترینشان. مردمی که عمرشان را، شب و روز و ساعت و دقیقهشان را، با او گذرانده بودند.ادامه این روایت را در کتاب "خسوف در بیروت" بخوانید؛ مجموعه هفده روایت از تشییع و فقدان سید عزیزمان.۱۸:۲۵
دیگر هیچ چیز مثل قبل نمیشود برایم. تا قبل از این زندگی ام با اتفاق دیگری به قبل و بعدش تقسیم میشد. اما از اول آبان ۱۴۰۳، نه زندگی ام، که حتی خودم هم به شبنم قبل و بعد تقسیم شدم. سوریه این کار را با من کرد. سوریه ای که در میانه جنگ اسرائیل با لبنان آغوش باز کرده بود برای آوارگان. سوریه ای که خودش در آستانه سقوط بود و کسی نمیدانست. نشست و برخاست بیست و چند روزه ام با آدمهایی که از دل مرگ آمده بودند این کار را با من کرد. در آغوش گرفتن خطر و نزدیکی با مرگ، وقتی در ایران هنوز جنگی نشده بود. موشکی که درست کوچه پشتی فرود آمد و شبهایی که وقت خواب، به "ایرانی مستهدف" فکر میکردم و به خودمان که ایرانی بودیم و ساختمانی که مال ایرانی ها بود. سوری ها این آخری ها به ایرانی خانه نمیدادند. میگفتند هدف اسرائیلند؛ زن و بچه مردم گناه دارند. گذر از خطر، از مرگ، از حس زیر آوار ماندن، و هم نشینی با آدمهایی که آواره شده بودند و بعضا جانباز و عزیز از دست داده، از من شبنم دیگری ساخت. از من که قبلترش در کرونا، عزیزم روی تخت بیمارستان رفت تا آن طرف مرگ و برگشت. چندبار خودم را در همنشینی ها جای زنانی گذاشتم که عزیزشان رفته بود و برنگشته بود؟ خدا میداند. چندبار خودم را جای زنهایی گذاشتم که بچه هایشان را برای در آغوش گرفتن مرگ/ تو بگو شهادت/ آماده میکردند؟ خدا میداند. این جنگ، انگار اصلا جنگ زنها بود. زنهایی که زنجیر وار، مردهایشان را میفرستند برای مبارزه، پسرهایشان را آماده میکنند برای ادامه مبارزه و دخترهایشان را تربیت میکنند برای ادامه همین خط تا ظهور حضرت حجت. خودشان چکار میکردند؟ پناه میبردند به زنی در زینبیه و درآغوشش جا میگرفتند؛ به عقیله بنی هاشم.سوریه در من زنی دیگر متولد کرد.
۸:۱۹
دنیا جای عجیبی است...به خانه خدا و بقیع نزدیک باشی و نتوانی بروی...ایام فاطمیه باشد و میان کسانی باشی که خیلی هاشان وهابی ان و تو راه به جایی نداری برای اشکی و روضه ای؛ حتی بین چند نفر هموطنت...
این خواست خداست که یک پاکستانی بعد از ده روز به دادت میرسد. وقتی مطمئن میشود ایرانی هستی از توی لیست موسیقی اش مداحی ایرانی روشن میکند و برایت نوای حیدر حیدر میگذارد و نوحه مادر؛و تو روضه ات را مهمان یک راننده پاکستانی میشوی؛ در اتوبوسی که فقط خودت هستی و به سمت دهکده ورزشکارها در ریاض میروی.دنیا جای عجیبی است...
این خواست خداست که یک پاکستانی بعد از ده روز به دادت میرسد. وقتی مطمئن میشود ایرانی هستی از توی لیست موسیقی اش مداحی ایرانی روشن میکند و برایت نوای حیدر حیدر میگذارد و نوحه مادر؛و تو روضه ات را مهمان یک راننده پاکستانی میشوی؛ در اتوبوسی که فقط خودت هستی و به سمت دهکده ورزشکارها در ریاض میروی.دنیا جای عجیبی است...
۱۳:۳۸