حقیقت صلح امام مجتبی (ع) و افشای یک تحریف بزرگ!
همانگونه که امیرالمؤمنین (ع) در نبرد با معاویه، تا آخرین لحظهای که یاور داشتند، جنگ را ادامه دادند و هرگز کثرت کشتههای دو طرف سبب نشد جهاد را متوقف کنند و مثلاً بفرمایند: چون جان مسلمانان در خطر است، از جنگ دست میکشم،با اینکه این بهانه، یعنی خونریزی و کشتار بسیار را، منافقانی چون اشعث بسیار به زبان آوردند و علم کردن همین بهانه، آن هم در آستانهی پیروزی حضرت، از عوامل تحمیل حکمیت شد!
در ماجرای صلح امام مجتبی (ع) نیز، همین منطق الهی حاکم بود.
یعنی بنابر تصریح خود حضرت، علت اصلی ترک مخاصمه و پذیرش صلح با طاغوتی چون معاویه، تنها و تنها نداشتن یار بود.
به فرمودهی حضرت، آنان که مدعی یاری ایشان بودند، یا خیانت کردند، یا دنیاطلب، عافیتجو و بیوفا از آب درآمدند.ازاینرو، صلح بر ایشان تحمیل شد؛ بدیهی است هنگامی که تحققِ برترین مصلحت، یعنی مبارزه با طاغوت زمان، به سبب فقدان یار و خیانت و بیفایی و عافیتطلبی و دنیاخواهی مدعیان یاری ممکن نباشد، باید به مصالح پایینتر، نظیر صلح تن داد.
اما خود حضرت علت پذیرش صلح و ترک جنگ و واگذاری حکومت به معاویه را این چنین به صراحت بیان فرمودند:
«والله ما سلمت الأمر إليه إلا أني لم أجد أنصارا، ولو وجدت أنصارا لقاتلته ليلي ونهاري.»
«به خدا سوگند، حکومت را به معاویه واگذار نکردم، مگر از آن رو که یاوری نیافتم؛ و اگر یارانی داشتم، شب و روز با او میجنگیدم.»
از سوی دیگر، هنگامی که همان مردمِ دنیاطلب و عافیتجو و بیوفا، یکصدا فریاد زدند که خواهان پایان جنگ و حفظ جان خود هستند، امام (ع) حقیقت را آشکارا به آنان هشدار دادند:
«بدانید معاویه به هیچیک از وعدههای خود وفا نخواهد کرد.»
و خطاب به آنها که از جهاد با طاغوت و انجام فرمان خدا برای دنیایشان دست کشیدند فرمودند:
«شما دنیا را بر دین خود مقدم داشتید!»
سپس حضرت آیندهی آنها را چنین ترسیم کردند:
«گویا میبینم فرزندانتان بر درِ خانههای فرزندان آنان ایستادهاند و از آنان آب و غذا میطلبند، اما نه به آنان آب میدهند و نه غذایی؛ پس دوری از رحمت خدا و نابودی بر شما، به سبب آنچه دستهای خودتان پدید آوردید.»
یعنی شما به گمان دستیابی به امنیت و رفاه، از جهاد و مقاومت در برابر طاغوت گریختید؛ اما نتیجه، نه آسایش، بلکه خواری، وابستگی و گرفتاریهای معیشتی بسیار سختتر خواهد بود و این هم مقصرش خودتان هستید!
این حقیقت، تنها سخن امام حسن (ع) نیست؛ بلکه رسول خدا (ص) نیز آن را بهصراحت بیان فرمودهاند:
«من ترك الجهاد ألبسه الله عز وجل ذلا، وفقرا في معيشته، ومحقا في دينه.»
«هر کس جهاد را ترک کند، خداوند خواری، فقر در معیشت دنیا و نابودی دین را نصیب او خواهد کرد.»
لذا کسانی که دلایل دیگر تن دادن امام به صلح را به مصالح پایینتر نظیر:۱) جلوگیری از خونریزی مسلمین ۲) عمل به سیره نبی اکرم در جنگ حديبيه۳) حفظ مصلحت جامعه اسلامی ۴) حفظ جان خود و شیعیان مخلص کمتعداد۵) افشای چهره معاویه و...از سر جهل و کماطلاعی یا فریب ناآگاهان، به عنوان دلیل اصلی ترک جنگ با معاویه مطرح میکنند، دست به یکی از بدترین انواع تحریف تاریخ میزنند!
حضرت امیر نیز بارها، دلیل اصلی برای عدم تلاش مسلحانه برای بازپسگیری حق غصبشدهشان را، همین فقدان یار بیان میکنند!به عنوان نمونه بارها فرمودند: اگر ۴۰ نفر یار میداشتم اقدام به قیام و گرفتن حقم میکردم.نفرمودند اگر ببینم کشتههای مسلمین زیاد میشوند اقدام به قیام برای گرفتن حقم نمیکنم!نبی اکرم نیز خطاب به حضرت امیر فرمودند: اگر یارانی داشتی با غاصبان حقت جهاد کن.نفرمودند اگر دیدی کشتههای مسلمین زیاد میشود حقت را رها کن!
لذا، زمانی که یارانی برای قیام و اقامهی بالاترین مصلحت، یعنی نابودی طاغوت نبود، به تبع مصالح بعدی مطرح میشود؛ اما تا وقتی یار باشد، بالاترین مصلحت که معصومین در سیرهشان از آن عدول نکردهاند، نابودی طاغوتهاست!
سایر امامان (ع) نیز، علت ترک قیام را نداشتن یاران کافی بیان کردهاند که در روایات متعدد ذکر شده است.
و دربارهی خود امام زمان (عج) نیز به صراحت بیان شده است که اگر به تعداد کافی یار حقیقی برایشان آماده شود، بر ایشان واجب میشود قیام و ایجاد تغییر!
لذا مجدد عرض میکنم، کسانی که از سر جهل یا فریب، مواردی چون ترک خونریزی مسلمین و یا... را دلیل اصلی تندادن امام به صلح با معاویه مطرح میکنند،به جای دلیل اصلی که نداشتن یاور بوده است!دست به یکی از بدترین تحریفها میزنندو خواسته یا ناخواسته امام معصوم و حقایق دین را تحریف میکنند!
مشروح مطلب همراه با ذکر مستندات بسیار مهم
@bidari110
همانگونه که امیرالمؤمنین (ع) در نبرد با معاویه، تا آخرین لحظهای که یاور داشتند، جنگ را ادامه دادند و هرگز کثرت کشتههای دو طرف سبب نشد جهاد را متوقف کنند و مثلاً بفرمایند: چون جان مسلمانان در خطر است، از جنگ دست میکشم،با اینکه این بهانه، یعنی خونریزی و کشتار بسیار را، منافقانی چون اشعث بسیار به زبان آوردند و علم کردن همین بهانه، آن هم در آستانهی پیروزی حضرت، از عوامل تحمیل حکمیت شد!
در ماجرای صلح امام مجتبی (ع) نیز، همین منطق الهی حاکم بود.
یعنی بنابر تصریح خود حضرت، علت اصلی ترک مخاصمه و پذیرش صلح با طاغوتی چون معاویه، تنها و تنها نداشتن یار بود.
به فرمودهی حضرت، آنان که مدعی یاری ایشان بودند، یا خیانت کردند، یا دنیاطلب، عافیتجو و بیوفا از آب درآمدند.ازاینرو، صلح بر ایشان تحمیل شد؛ بدیهی است هنگامی که تحققِ برترین مصلحت، یعنی مبارزه با طاغوت زمان، به سبب فقدان یار و خیانت و بیفایی و عافیتطلبی و دنیاخواهی مدعیان یاری ممکن نباشد، باید به مصالح پایینتر، نظیر صلح تن داد.
اما خود حضرت علت پذیرش صلح و ترک جنگ و واگذاری حکومت به معاویه را این چنین به صراحت بیان فرمودند:
«والله ما سلمت الأمر إليه إلا أني لم أجد أنصارا، ولو وجدت أنصارا لقاتلته ليلي ونهاري.»
«به خدا سوگند، حکومت را به معاویه واگذار نکردم، مگر از آن رو که یاوری نیافتم؛ و اگر یارانی داشتم، شب و روز با او میجنگیدم.»
از سوی دیگر، هنگامی که همان مردمِ دنیاطلب و عافیتجو و بیوفا، یکصدا فریاد زدند که خواهان پایان جنگ و حفظ جان خود هستند، امام (ع) حقیقت را آشکارا به آنان هشدار دادند:
«بدانید معاویه به هیچیک از وعدههای خود وفا نخواهد کرد.»
و خطاب به آنها که از جهاد با طاغوت و انجام فرمان خدا برای دنیایشان دست کشیدند فرمودند:
«شما دنیا را بر دین خود مقدم داشتید!»
سپس حضرت آیندهی آنها را چنین ترسیم کردند:
«گویا میبینم فرزندانتان بر درِ خانههای فرزندان آنان ایستادهاند و از آنان آب و غذا میطلبند، اما نه به آنان آب میدهند و نه غذایی؛ پس دوری از رحمت خدا و نابودی بر شما، به سبب آنچه دستهای خودتان پدید آوردید.»
یعنی شما به گمان دستیابی به امنیت و رفاه، از جهاد و مقاومت در برابر طاغوت گریختید؛ اما نتیجه، نه آسایش، بلکه خواری، وابستگی و گرفتاریهای معیشتی بسیار سختتر خواهد بود و این هم مقصرش خودتان هستید!
این حقیقت، تنها سخن امام حسن (ع) نیست؛ بلکه رسول خدا (ص) نیز آن را بهصراحت بیان فرمودهاند:
«من ترك الجهاد ألبسه الله عز وجل ذلا، وفقرا في معيشته، ومحقا في دينه.»
«هر کس جهاد را ترک کند، خداوند خواری، فقر در معیشت دنیا و نابودی دین را نصیب او خواهد کرد.»
لذا کسانی که دلایل دیگر تن دادن امام به صلح را به مصالح پایینتر نظیر:۱) جلوگیری از خونریزی مسلمین ۲) عمل به سیره نبی اکرم در جنگ حديبيه۳) حفظ مصلحت جامعه اسلامی ۴) حفظ جان خود و شیعیان مخلص کمتعداد۵) افشای چهره معاویه و...از سر جهل و کماطلاعی یا فریب ناآگاهان، به عنوان دلیل اصلی ترک جنگ با معاویه مطرح میکنند، دست به یکی از بدترین انواع تحریف تاریخ میزنند!
حضرت امیر نیز بارها، دلیل اصلی برای عدم تلاش مسلحانه برای بازپسگیری حق غصبشدهشان را، همین فقدان یار بیان میکنند!به عنوان نمونه بارها فرمودند: اگر ۴۰ نفر یار میداشتم اقدام به قیام و گرفتن حقم میکردم.نفرمودند اگر ببینم کشتههای مسلمین زیاد میشوند اقدام به قیام برای گرفتن حقم نمیکنم!نبی اکرم نیز خطاب به حضرت امیر فرمودند: اگر یارانی داشتی با غاصبان حقت جهاد کن.نفرمودند اگر دیدی کشتههای مسلمین زیاد میشود حقت را رها کن!
لذا، زمانی که یارانی برای قیام و اقامهی بالاترین مصلحت، یعنی نابودی طاغوت نبود، به تبع مصالح بعدی مطرح میشود؛ اما تا وقتی یار باشد، بالاترین مصلحت که معصومین در سیرهشان از آن عدول نکردهاند، نابودی طاغوتهاست!
سایر امامان (ع) نیز، علت ترک قیام را نداشتن یاران کافی بیان کردهاند که در روایات متعدد ذکر شده است.
و دربارهی خود امام زمان (عج) نیز به صراحت بیان شده است که اگر به تعداد کافی یار حقیقی برایشان آماده شود، بر ایشان واجب میشود قیام و ایجاد تغییر!
لذا مجدد عرض میکنم، کسانی که از سر جهل یا فریب، مواردی چون ترک خونریزی مسلمین و یا... را دلیل اصلی تندادن امام به صلح با معاویه مطرح میکنند،به جای دلیل اصلی که نداشتن یاور بوده است!دست به یکی از بدترین تحریفها میزنندو خواسته یا ناخواسته امام معصوم و حقایق دین را تحریف میکنند!
مشروح مطلب همراه با ذکر مستندات بسیار مهم
@bidari110
۴مرتبط با مطلب فوق سه مطلب ذیل را بخوانید و گوش دهید:
سه مطلب ذیل را بخوانید و گوش دهید:بازارسال شده از
بدون شرح... لکن بسیار قابل تأمل! امام صادق علیه السلام: سدير گويد: خدمت امام صادق (ع) رسيدم و عرضكردم: به خدا كه خانه نشستن برای شما روا نيست، فرمود: چرا ای سدير؟! عرضكردم: برای بسياری شيعيان و ياورانی كه داری، به خدا كه اگر امير المؤمنين (ع) به اندازهی شما شيعه و ياور میداشت، حقش غصب نمیشد.فرمود: ای سدير، فكر میكنی یاران من چه اندازه باشند؟ گفتم: صد هزار. ...بلكه دويست هزار، ...حضرت سكوت كرد و سپس فرمود: ...ای سدير به خدا اگر شيعيانم به شمارهی اين بزغالهها میبودند، خانه نشستن برايم روا نبود،...به سوی بزغالهها نگريستم و شمردم هفده رأس بودند. الکافی: ج۲، ص۲۴۲ جمعی از شیعیان از امام صادق علیه السلام پرسیدند:ای پسر رسول خدا چه زمان فرج و گشایش حاصل میشود؟حضرت فرمود: اگر فرج فرا رسد خوشحال میشوید؟عرض کردند آری به خدا سوگند!فرمود: حاضر هستید از اهل و عیال و دوستان و عزیزان خود بگذرید و بر مرکب سوار شوید و لباس رزم بپوشید؟!عرض کردند: آریفرمود: حاضر هستید در مقام جنگ و جهاد با دشمنان برآیید؟گفتند: آریآنگاه فرمود:اما ما از شما چیزی آسانتر از همهی این امور خواستیم ولی شما انجام ندادید!...به شما گفتیم ساکت باشید (زبان خود را نگاه دارید)! اگر رعایت میکردید، موجب رضایت ما میشدید و اگر مخالفت مینمودید موجب اذیت ما میشدید، (با این حال) شما مخالفت کردید و امر ما را انجام ندادید. دعائم الإسلام: ج۱، ص۶۰ شخصی به امام باقر علیه السلام عرض کرد: آقا جان یاران شما در کوفه فراوانند، بلند شوید و قیام کنید. حضرت فرمودند: آیا بینشان اگر کسی نیازی پیدا کند، دست در جیب برادرش میکند و به مقدار نیاز برمیدارد به شکلی که وقتی دیگری فهمید ناراحت نشود؟آن شخص گفت: نه! فرمود: پس آنها آمادگی یاری مرا ندارند. ایشان که حاضر نیستند برای یکدیگر پول خرج کنند، به خون دادن برای ما بخیلترند. الاختصاص: ص۲۴ امام صادق علیه السلام: سهل بن حسن خراسانى بر امام صادق (ع) وارد شد، سپس گفت: ای فرزند رسول خدا! ...چرا از حق خود دفاع نمىکنید با اینکه بیش از صد هزار شیعهی آمادهی نبرد دارید...امام (ع) به خدمتکار فرمود: «تنور را روشن کن!»....در این هنگام هارون مکى وارد شد و سلام کرد..، امام (ع) به او فرمود: «...برو داخل تنور بنشین!».هارون مکی (بیدرنگ!)، ...رفت و داخل تنور نشست.سپس امام (ع) مقداری با خراسانی صحبت کرد، بعد به او فرمود:«برو ببین در تنور چه خبر است».خراسانی میگوید: به جانب تنور رفتم، دیدم هارون مکی در تنور روشن نشسته است. بعد از تنور خارج شد، و به ما سلام کرد.امام فرمود: «از اینها در خراسان چند نفر پیدا مى شود؟!»خراسانی گفت: به خدا قسم! یک نفر هم نیست.امام فرمود: «...ما زمانى که پنج نفر یاور مانند این نداشته باشیم قیام نخواهیم کرد، ما خودمان موقعیت مناسب را بهتر میدانیم.» مناقب (ابن شهر آشوب): جلد ۴، صفحه ۲۳۷ در ماجرای جنگ سپاه اندک طالوت با سپاه عظیم و مجهز جالوت که در قرآن بیان شده، گفته شده که سپاه طالوت پس از گذر از یک بیابان گرم خسته و تشنه به نهر آبی رسیدند که آن سوی نهر باید با سپاه جالوت درگیر میشدند، طالوت به امر خدا به سپاهش گفت:«به راستی که خدا شما را به نهر آب مورد امتحان قرار داده، پس هر کس از آن بنوشد از من نیست و هر کس از آن نخورد از من است، مگر به قدر یک کف دست (بقره:۲۴۹)»این حکم خدا که توسط طالوت در چنین شرایطی به سپاهیانش ابلاغ شده، ظاهراً کاملاً خلاف عقل است!و قرآن خبر میدهد که اکثر مطلق سپاه طالوت در این امتحان مردود شدند، با اینکه قبل از آن خدا با حاضر کردن تابوت عهد به اعجاز برای بنیاسرائیل حقانیت و برگزیدهبودن طالوت را هم اثبات کرده بود!امام صادق (ع) در خصوص این واقعه میفرمایند: به راستی که یاران قائم (عج) نیز به مانند همین ماجرا امتحان میشوند.(با اوامر و فرامینی از سوی حضرت حجت مواجه میشوند که بعضاً به ظاهر خلاف عقل است، و البته پیش از ابلاغ چنین فرامینی، به مانند ماجرای طالوت و بنیاسرائیل، حضرت حجت (ع) بر طبق روایات به ایشان انواع معجزات را نیز برای اتمام حجّت نشان میدهد!) الغیبهْ (نعمانی) ص۳۱۶ امام باقر علیه السلام: اگر به تعداد ۳۱۳ نفر اهل بدر، برای امام زمان علیه السلام یار پیدا بشود، بر ایشان واجب میشود که قیام کند و تغییر ایجاد کند. بحارالانوار (مجلسی): ج۹۷، ص۵۱ امیرالمؤمنین علیه السلام: صاحب این امر همان رانده شدهی فراریِ تک و تنهاست. کمال الدین: ج۱، ص۳۰۳🟣 به قول استاد بزرگوار ما، حضرت حجت ارواحنا فداه، مفرد مذکّر حاضر هستند!این ما هستیم که غایب هستیم از آن جایگاهی که باید باشیم...
@justhadis110
بازارسال شده از
4_5967489915397607932.mp3
۲۲:۴۳-۱۵.۶۱ مگابایت
نیت کرده بودم کتاب شریف مکیال المکارم را تفألاً باز کنم، هر چه آمد برای مناسبت نیمه شعبان ارسال کنم؛ تیتر ذیل آمد:
غربت آن حضرت علیه السلام
بدان که غربت دو معنی دارد:۱. دوری از خاندان و وطن و شهر و دیار.۲. کمی یاران و اعوان.و آن حضرت - که جانم فدایش باد - به هر دو معنی غریب است.پس ای بندگان خدا! یاریاش نمایید، ای بندگان خدا! او را کمک کنید.و مطالبی که در عزلت آن حضرت علیه السلام آوردیم بر معنی نخستینِ غربت دلالت میکند.
و آنچه در حدیث امام جواد علیه السلام گذشت که فرمود:
هرگاه به تعداد ۳۱۳ نفر از اهل اخلاص برایش جمع شدند، خداوند امر او را ظاهر میسازد...
و حدیث امام محمد باقر علیه السلام که میفرماید:
اگر به تعداد ۳۱۳ نفر اهل بدر، برای امام زمان عج الله تعالی فرجه الشریف یار پیدا بشود، بر ایشان واجب میشود که قیام کند و تغییر ایجاد کند.
بر معنی دوم غربت دلالت میکند.
پس ای انسان خردمند! کمی تأمل کن و ببین که چگونه سالها و قرنها گذشته و این تعداد برای آن حضرت میسّر و جمع نشده است که این قویترین شاهد بر غربت اوست.
...و نیز دلیل و مؤید دیگر غربت حضرت فرمایش امیرالمؤمنین علی علیه السلام است که میفرماید:
صاحب این امر همان رانده شده فراریِ تک و تنهاست.
حدیث دیگری که از حضرت موسی بن جعفر علیهما السلام در این خصوص نقل شده که فرمود:
او همان رانده شدهی یکتای غریب پنهان از خاندانش میباشد که خونخواه جدش سیدالشهدا خواهد بود.
منابع کتابِ مکیال المکارم در این بخش: و هو الّذي تطوي له الأرض، و يذلُّ له كلُّ صعب [و] يجتمع إليه من أصحابه عدَّة أهل بدر: ثلاثمائة و ثلاثة عشر رجلاً، من أقاصي الأرض، ... فإذا اجتمعت له هذه العدَّة من أهل الاخلاص أظهر الله أمره، ...(کمال الدین: ج۱، ص۳۷۸) اذا اجتمع للامام عدة اهل بدر ثلاثمائة و ثلاثة عشر وجب علیه القیام و التغییر. (بحارالانوار: ج۹۷، ص۵۱) الاصبغ بن نباتة قال: سمعت أمير المؤمنين عليهالسلام يقول: صاحب هذا الامر الشريد الطّريد الفريد الوحيد. (کمال الدین: ج۱، ص۳۰۳) داود بن كثير الرّقّي قال: سألت أبا الحسن موسى بن جعفر عليهماالسلام عن صاحب هذا الامر قال: هو الطريد الوحيد الغريب الغائب عن أهله، الموتور بأبيه عليهالسلام. (کمال الدین): ج۱، ص۳۶۱)
امام زمان عج الله تعالی فرجه الشریف:
ما یحبسنا عنهم الا ما یتصل بنا مما نکرهه و لا نؤثره منهم.
چیزی ما را از شیعیان محبوس نداشته مگر به سبب اعمال ناپسندی که از ایشان سر میزند و خبر آنها به ما میرسد و برایشان نمیپسندیم.
احتجاج (طبرسی): ج۲، ص ۶۵۰
مرحوم آیت الله بهجت رضوان الله تعالی علیه:
سبب غیبت امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) خود ما هستیم...ما از پیش در طول تاریخ ائمه (علیهم السلام) امتحان خود را پس دادهایم که آیا از امام تحفّظ (محافظت)، و اطاعت میکنیم و یا این که ايشان را به قتل میرسانیم؟!
در محضر حضرت بهجت (محمد حسین رخشاد): ص ۹۱
سالها منتظرِ سیصد و اندی مرد استآنقَدَر مرد نبودیم که یارش باشیم
پرسش مهم!: یعنی این همه شیعه و عالِم و شهید و زائر اربعین و ... باز هم سیصد و سیزده یار برای حضرت حجت عج الله تعالی فرجه الشریف در یک زمان پیدا نشده است؟!!
پاسخ به این پرسش بسیار مهم در فایل صوتیِ کمنظیر ضمیمه:
حجت الاسلام علی محمد برنا-هیئت آل یاسین (علیهم السلام) تویسرکان
@nedayhosseini
پ.ن: او خواهد آمد، اگر من و امثال من بگذارند...
ولادت آن مولایی که به فرموده جد بزرگوارشان امیر مؤمنان، شرید (آواره)، طرید (راندهشده)، فرید (تک) و وحید (تنها) است بر همه شیعیان و محبان و ارادتمندان و امیدواران به طلوع خورشید عدالت تبریک و تهنیت باد...
@justhadis110
نیت کرده بودم کتاب شریف مکیال المکارم را تفألاً باز کنم، هر چه آمد برای مناسبت نیمه شعبان ارسال کنم؛ تیتر ذیل آمد:غربت آن حضرت علیه السلام
بدان که غربت دو معنی دارد:۱. دوری از خاندان و وطن و شهر و دیار.۲. کمی یاران و اعوان.و آن حضرت - که جانم فدایش باد - به هر دو معنی غریب است.پس ای بندگان خدا! یاریاش نمایید، ای بندگان خدا! او را کمک کنید.و مطالبی که در عزلت آن حضرت علیه السلام آوردیم بر معنی نخستینِ غربت دلالت میکند.
و آنچه در حدیث امام جواد علیه السلام گذشت که فرمود: هرگاه به تعداد ۳۱۳ نفر از اهل اخلاص برایش جمع شدند، خداوند امر او را ظاهر میسازد... و حدیث امام محمد باقر علیه السلام که میفرماید: اگر به تعداد ۳۱۳ نفر اهل بدر، برای امام زمان عج الله تعالی فرجه الشریف یار پیدا بشود، بر ایشان واجب میشود که قیام کند و تغییر ایجاد کند.بر معنی دوم غربت دلالت میکند.
پس ای انسان خردمند! کمی تأمل کن و ببین که چگونه سالها و قرنها گذشته و این تعداد برای آن حضرت میسّر و جمع نشده است که این قویترین شاهد بر غربت اوست.
...و نیز دلیل و مؤید دیگر غربت حضرت
فرمایش امیرالمؤمنین علی علیه السلام است که میفرماید: صاحب این امر همان رانده شده فراریِ تک و تنهاست. حدیث دیگری که از حضرت موسی بن جعفر علیهما السلام در این خصوص نقل شده که فرمود: او همان رانده شدهی یکتای غریب پنهان از خاندانش میباشد که خونخواه جدش سیدالشهدا خواهد بود. منابع کتابِ مکیال المکارم در این بخش: و هو الّذي تطوي له الأرض، و يذلُّ له كلُّ صعب [و] يجتمع إليه من أصحابه عدَّة أهل بدر: ثلاثمائة و ثلاثة عشر رجلاً، من أقاصي الأرض، ... فإذا اجتمعت له هذه العدَّة من أهل الاخلاص أظهر الله أمره، ...(کمال الدین: ج۱، ص۳۷۸) اذا اجتمع للامام عدة اهل بدر ثلاثمائة و ثلاثة عشر وجب علیه القیام و التغییر. (بحارالانوار: ج۹۷، ص۵۱) الاصبغ بن نباتة قال: سمعت أمير المؤمنين عليهالسلام يقول: صاحب هذا الامر الشريد الطّريد الفريد الوحيد. (کمال الدین: ج۱، ص۳۰۳) داود بن كثير الرّقّي قال: سألت أبا الحسن موسى بن جعفر عليهماالسلام عن صاحب هذا الامر قال: هو الطريد الوحيد الغريب الغائب عن أهله، الموتور بأبيه عليهالسلام. (کمال الدین): ج۱، ص۳۶۱)
امام زمان عج الله تعالی فرجه الشریف: ما یحبسنا عنهم الا ما یتصل بنا مما نکرهه و لا نؤثره منهم. چیزی ما را از شیعیان محبوس نداشته مگر به سبب اعمال ناپسندی که از ایشان سر میزند و خبر آنها به ما میرسد و برایشان نمیپسندیم. احتجاج (طبرسی): ج۲، ص ۶۵۰ مرحوم آیت الله بهجت رضوان الله تعالی علیه: سبب غیبت امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) خود ما هستیم...ما از پیش در طول تاریخ ائمه (علیهم السلام) امتحان خود را پس دادهایم که آیا از امام تحفّظ (محافظت)، و اطاعت میکنیم و یا این که ايشان را به قتل میرسانیم؟! در محضر حضرت بهجت (محمد حسین رخشاد): ص ۹۱سالها منتظرِ سیصد و اندی مرد استآنقَدَر مرد نبودیم که یارش باشیم
پرسش مهم!: یعنی این همه شیعه و عالِم و شهید و زائر اربعین و ... باز هم سیصد و سیزده یار برای حضرت حجت عج الله تعالی فرجه الشریف در یک زمان پیدا نشده است؟!! پاسخ به این پرسش بسیار مهم در فایل صوتیِ کمنظیر ضمیمه: حجت الاسلام علی محمد برنا-هیئت آل یاسین (علیهم السلام) تویسرکان @nedayhosseiniپ.ن: او خواهد آمد، اگر من و امثال من بگذارند...
ولادت آن مولایی که به فرموده جد بزرگوارشان امیر مؤمنان، شرید (آواره)، طرید (راندهشده)، فرید (تک) و وحید (تنها) است بر همه شیعیان و محبان و ارادتمندان و امیدواران به طلوع خورشید عدالت تبریک و تهنیت باد...@justhadis110
بازارسال شده از
1_13909301973.mp3
۰۸:۴۸-۵.۳۷ مگابایت
بسیار بسیار مهم به خصوص در این برههی زمانی... شکر نعمت نائب عام امام زمان علیهالسلام چیست؟! و اگر این شکر به شکل صحیح محقق شود حاصلش چه خواهد شد؟!️ و خدایی نکرده اگر کفران شود چه تبعاتی خواهد داشت؟! قسمتی از سخنرانی عالم ربّانی حضرت آیت الله سید حسین یعقوبی قائنی رضوان الله علیه:« ۱۳ صفر ۱۳۶۱ »*سپاه اصفهان*┄┅✿
❀❀✿┅┄سوره ابراهيم آیه ۷
...لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزيدَنَّكُمْوَ لَئِنْ كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذابی لَشَديدٌ اگر شكرگزاری كنيد (نعمت خود را) بر شما خواهم افزودو اگر ناسپاسی كنيد، مجازاتم شديد است امید است انشاءاللهاین نهضت ماو این حرکت مردم ما صد در صد متصل شود بهقیام امام زمان صلوات الله علیهاهل کوفه شکر نکردندنعمت اولیه الهی را که مسلم بن عقیل بود از نعمت بعدی هم محروم شدندبجای این که امام حسین (علیهالسلام)بر آنها حکومت کند...
شکر نعمت رهبریاطاعت از اوست حرکت به دنبال اوستنه اینکه فقط بگویی الحمدلله
چون این ملت انصافاً قدردانی کردند این نعمت الهی [نایب امام علیه السلام] را که یک عالم روحانی، یک عالم ربانی عالمی که جامع صفاتی باشد کهدر حدیث ذکر شد [صائنا لنفسه...]سنت خدا هم بر این است که نعمت بالاتر را که خود امام زمان (علیهالسلام) است برساند@sadeghin_irپ.ن: شاید این فرمایشات، در این برههی بسیار خاص زمانی، شدت اهمیتش بیشتر از زمان ایرادش باشد...!!
@readandthink
بازارسال شده از
بسم الله الرحمن الرحیمزین پس در هر شنبه، به حول و قوه الهی و به توفیق الهی، إنشاءالله به ترتیب از ابتدای قرآن کریم،آیاتی که در خود قرآن یا روایات معتبر به یهود اشاره دارد تقدیم خواهد شد.ما با این قوم کار داریم!!!
آیه (۱): صراط الذین انعمت علیهم غیر المغضوب علیهم و لا الضالین (حمد:۷)راه کسانى که به آنان نعمت دادى، نه کسانى که مورد غضب واقع شدهاند و نه گمراهان. حضرت امام رضا علیه السلام: ان من تجاوز بامیر المؤمنین (علیه السلام) العبودیه فهو من المغضوب علیهم و من الضالین. هر كس دربارۀ اميرالمؤمنين عليه السّلام از مرز عبوديّت آن حضرت تجاوز نمايد (و غلو کرده ایشان را در مقام ربوبیت بنشاند) از کسانی است که مورد غضب واقع شده و جزو گمراهان است. احتجاج (طبرسی): ج۲، ص۴۳۸ امام باقر و امام صادق (علیها السلام) الضالین عن امامه علی بن ابی طالب (علیه السلام). الضَّالِّینَ [یعنی] گمراهان در این آیه، گمراهانِ از امامت علیّبنابیطالب (علیهما السلام) هستند. المناقب (ابن شهر آشوب): ج۳، ص۷۳ حضرت امام جعفر صادق علیه السلام: المغضوب علیهم النصاب. کسانی که مورد غضب واقع شدهاند ناصبیها هستند. بحارالأنوار (علامه مجلسی): ج۸۹، ص۲۳۰ حضرت امام جعفر صادق علیه السلام: المغضوب علیهم الیهود. کسانی که مورد غضب واقع شدهاند یهودیان هستند. تفسیر عیاشی: ج۱، ص۲۲ مولی امیرالمؤمنین علی علیه السلام: و اما قوله: غیر المغضوب علیهم فاولئک الیهود بدلوا نعمت الله کفرا فغضب علیهم ف جعل منهم القرده و الخنازیر فنسأل الله تعالی ان لا یغضب علینا کما غضب علیهم. مقصود از غَیْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَیْهِمْ؛ یهودیان هستند که نعمت خدا را به کفر تبدیل نمودند،خداوند بر آنها خشمگرفت که بهصورت میمون و خوک درآمدند، ما درخواست میکنیم از خدا که به ما خشم نگیرد چنانچه بر آنها خشم گرفت. ارشادالقلوب (دیلمی): ج۲، ص۳۶۵ مولی امیرالمؤمنین علی علیه السلام: امر الله عباده ان یستعیذوا من طریق المغضوب علیهم و هم الیهود الذین قال الله تعالی فیهم: هل انبئکم بشر من ذلک مثوبه عند الله من لعنه الله و غضب علیه. خداوند به بندگانش فرمان داده است که از راهِ کسانی که مورد غضب الهی قرار گرفتهاند، به او پناه ببرند؛ و آنان همان یهودیان هستند که خداوند متعال دربارهشان فرموده است:"بگو: آیا شما را از کسانی که جایگاه و سرانجامشان نزد خدا از این نیز بدتر است، باخبر کنم؟ آنان کسانیاند که خداوند لعنتشان کرده و بر آنان خشم گرفته است."» (مائده:۶۰) معانی الأخبار (شیخ صدوق): ص۳۶ مولی امیرالمؤمنین علی علیه السلام: فکتب الی قیصر من علی بن ابی طالب (علیه السلام) ... و اما قوله: و لا الضالین فانت و امثالک یا عابد الصلیب الخبیث ضللتم من بعد عیسی ابن مریم (علیه السلام) فنسأل الله ربنا ان لا یضلنا کما ضللتم. در بخشی از نامه به قیصر روم از علیّبنابیطالب (علیهما السلام):امّا وَ لَا الضَّالِّینَ (یعنی گمراهان)؛ تو و امثال تو هستید، ای پرستشکنندهی صلیب. که بعد از عیسیبنمریم (علیه السلام) گمراه شدید.ما از پروردگارمان میخواهیم ما را مانند شما گمراه نکند. ارشادالقلوب (دیلمی): ج۲، ص۳۶۵ حضرت امام جعفر صادق علیه السلام: الضالین النصاری. مقصود از الضَّالِّینَ (یعنی گمراهان در این آیه)؛ نصرانیها [هستند]. تفسیر عیاشی: ج۱، ص۲۲ همهی این احادیث گویای یک حقیقت مشترکند:۱. یهود
مصداق اصلی «مغضوب» و مورد خشم الهی واقه شده است، به دلیل تبدیل نعمت به کفر، تحریف و انکار آگاهانه و دشمنی با انبیا علیهم السلام و پس از آن،انکار ولایت علی علیهالسلام و شدیدترین دشمنی با ایشان و امامان بعد از ایشان و شیعیان ایشان. (مائده:۸۲)۲. ناصبیها
مصداق «مغضوب» به دلیل بغض و عداوت با اهلبیت (علیهمالسلام) و شیعیان ایشان که همان مسیر یهود را در انکار و دشمنی با حق ادامه دادند.۳. نصارا
مصداق «ضالّین» به دلیل غلو در حق عیسی (علیهالسلام) و گمراهی از توحید ناب.۴. غالیان
مصداق «ضالّین» به دلیل تجاوز از عبودیت امیرالمؤمنین (علیهالسلام) و قرار دادن ایشان در جایگاهی غیر از بندگی. در این مجموعه روایات تفسیری معتبر که تنها بخشی از آن تقدیم شد، این حقیقت بیان میشود که:صراط مستقیم، همان ولایت و خطّ امامت است
و هر کس آن را انکار و یا با آن دشمنی کند، به خشم الهی دچار میشود
و هر کس از آن منحرف شود، با شک در آن یا کوتاهی در شناخت آن یا غلو در حقیقت آن، دچار گمراهی میشود.
@justhadis110
مدرنیته و فلسفهی مدرن در دادگاه منطق محض:حکم نهایی: ناتوان از اثبات هر «باید» و فاقد هرگونه الزام منطقی!
هر پاسخ هنجاری — «اینگونه زندگی کن»، «عشق بورز»، «مسئول باش»، «معنا خلق کن» — بر یک تصور از ماهیت انسان، ماهیت واقعیت و رابطهی آن دو استوار است.
هر سکولار معنوی که بگوید: «معنا را در تجربه انسانی، روابط و شگفتی بیاب». بلافاصله میتوان پرسید: چرا؟ چون خوشبختتر میشوی؟ چرا خوشبختی معیار است؟ و تعریف و ملاک خوشبختی چیست؟ چون رنج کمتر میشود؟ چرا کاهش رنج ذاتاً خوب است؟ و اساساً تعریف رنج چیست؟ چون جامعه بهتر کار میکند؟ چرا بقای جامعه یا گونه ارزشمند است؟ و ملاک بقا چیست؟ چون آزادی و اصالت انسانی ارزشمندند؟ و اساساً ملاک و تعریف آزادی و اصالت چیست؟
این زنجیره ادامه مییابد تا به جایی میرسد که پاسخ نهایی چیزی شبیه «اجماع»، «قانون»، «زیستشناسی»، «تکامل» یا «ترجیح شخصی» است.
اما همهی اینها فاقد الزام منطقیاند.
چرا باید از اجماع تبعیت کرد؟ چرا تکامل غایت اخلاقی است؟ چرا ترجیحات بشر مبنای عینی دارند؟
بدون پاسخ به پرسش بنیادین — «انسان خالقی دارد یا نه؟ و نسبت او با آن خالق چیست؟» — هر جوابی در دایرهی خودارجاعی (self-reference) و دور منطقی گرفتار میشود.
یکی دیگر، با همان مبانی سکولار میتواند مجموعهی ارزشهای کاملاً متفاوتی پیشنهاد دهد و هیچ الزام منطقی برای ترجیح یکی بر دیگری وجود نخواهد داشت.
در نهایت، تنها ابزارهای باقیمانده اجبار، زور، قرارداد اجتماعی یا توهم اجماع هستند — نه برهان.
این دقیقاً همان «مسئله توجیه هنجارهای بنیادین» در فرااخلاق است که همچنان بیپاسخ مانده.
حذف امر مطلق متعین خارجی، کل پروژه را به بازی بیپایان «چرا؟» تبدیل میکند.
این بخش را بسیار با دقت بخوانید
خودارجاعی و ناتمامی: درسهای منطق و ریاضی
این بحران تصادفی نیست. یک سیستم نمیتواند مبانی خودش را کاملاً از درون خودش توجیه کند. نیاز به سطحی بالاتر (meta-level) دارد. این ایده با نتایج بنیادین منطق همخوانی عمیق دارد:
پارادوکس راسل نشان داد که نظریه مجموعههای ساده، در تلاش برای خودبنیادی، به تناقض میرسد.
قضیه ناتمامیت گودل اثبات کرد که هر دستگاه صوری کافی و سازگار، گزارههای صادقی دارد که درون خودش قابل اثبات نیستند و نمیتواند سازگاری خودش را از درون خودش ثابت کند.
قضیه تارسکی درباره تعریفناپذیری حقیقت در زبان غنی، نشان میدهد که برای تعریف کامل «صدق»، به فرازبان نیاز است.
مدرنیته دقیقاً در همان تلهی خودبنیادی مطلق افتاده. میخواهد بدون متافیزیک متعالی، بدون امر مطلق خارجی، نظام هنجاری و معنایی کامل از درون خودش بسازد.
اما منطق محض میگوید این امر ناممکن است.
تناقضهای تاریخی: از دکارت تا کانت
دکارت با « cogito ergo sum» میخواست بنیاد محکمی بسازد، اما در نهایت به خدای ضامن صدق عقول پناه برد — تناقضی که بعدها به چالش کشیده شد.
کانت، در تلاش برای نجات عقلانیت از شکاکیت، «نومن» (چیز فینفسه) را غیرقابل شناخت اعلام کرد تا راه متافیزیک را ببندد. اما سپس مجبور شد «عقول بشری در همه اعصار قواعد منطق را در فاهمه دارند» بگوید — که دقیقاً نوعی اظهار نظر متافیزیکی در سطح نومن است. تناقض وحشتناک او چنان آشکار بود که بزرگان بعدی نظر شوپهناور، هگل، شولتسه و... به شدّت از آن انتقاد کردند.
هیچ اندیشمند غربیای که امر مطلق را حذف کرده، نتوانسته از این دور یا تناقض بگریزد.
مدرنیته با تعریف اولیه و هدفی سکولار آغاز میشود، اما هیچ الزام منطقی برای آن تعریف اولیه و هدف تولید نمیکند. هر ادعایی با مبانی خودش قابل نقض است.
نتیجهگیری تکاندهنده
معنویت سکولار و اساساً کل پروژهی مدرنیته، نه شاهکار روشنگری، بلکه اعترافی تلخ به ناتوانی عقل خودبنیاد است.
بدون پذیرش غایت عینی مستقل متعین خارجی، تمام ارزشهای والا — عشق، مسئولیت، شگفتی، معنا — به هوا معلق میمانند.بدون متافیزیک مطلق متعین، اخلاق و اساساً هر بایدی! به سلیقه، قرارداد یا زور تقلیل مییابد.
این افشای یکی از سستترین بنیانهای مدرنیته است: وعدهی معنادار زیستن بدون ریشه در حقیقت مطلق، در نهایت به پوچی منطقی و وجودی منجر میشود که یا گرفتار تناقض میشود یا دور! پرسش «چگونه باید زندگی کرد؟»، بدون پاسخ به «انسان کیست و در برابر چه مسئول است؟» بیمعناست.
@bidari110
هر پاسخ هنجاری — «اینگونه زندگی کن»، «عشق بورز»، «مسئول باش»، «معنا خلق کن» — بر یک تصور از ماهیت انسان، ماهیت واقعیت و رابطهی آن دو استوار است.
هر سکولار معنوی که بگوید: «معنا را در تجربه انسانی، روابط و شگفتی بیاب». بلافاصله میتوان پرسید: چرا؟ چون خوشبختتر میشوی؟ چرا خوشبختی معیار است؟ و تعریف و ملاک خوشبختی چیست؟ چون رنج کمتر میشود؟ چرا کاهش رنج ذاتاً خوب است؟ و اساساً تعریف رنج چیست؟ چون جامعه بهتر کار میکند؟ چرا بقای جامعه یا گونه ارزشمند است؟ و ملاک بقا چیست؟ چون آزادی و اصالت انسانی ارزشمندند؟ و اساساً ملاک و تعریف آزادی و اصالت چیست؟
این زنجیره ادامه مییابد تا به جایی میرسد که پاسخ نهایی چیزی شبیه «اجماع»، «قانون»، «زیستشناسی»، «تکامل» یا «ترجیح شخصی» است.
اما همهی اینها فاقد الزام منطقیاند.
چرا باید از اجماع تبعیت کرد؟ چرا تکامل غایت اخلاقی است؟ چرا ترجیحات بشر مبنای عینی دارند؟
بدون پاسخ به پرسش بنیادین — «انسان خالقی دارد یا نه؟ و نسبت او با آن خالق چیست؟» — هر جوابی در دایرهی خودارجاعی (self-reference) و دور منطقی گرفتار میشود.
یکی دیگر، با همان مبانی سکولار میتواند مجموعهی ارزشهای کاملاً متفاوتی پیشنهاد دهد و هیچ الزام منطقی برای ترجیح یکی بر دیگری وجود نخواهد داشت.در نهایت، تنها ابزارهای باقیمانده اجبار، زور، قرارداد اجتماعی یا توهم اجماع هستند — نه برهان.
این دقیقاً همان «مسئله توجیه هنجارهای بنیادین» در فرااخلاق است که همچنان بیپاسخ مانده.
حذف امر مطلق متعین خارجی، کل پروژه را به بازی بیپایان «چرا؟» تبدیل میکند.
این بخش را بسیار با دقت بخوانیدخودارجاعی و ناتمامی: درسهای منطق و ریاضی
این بحران تصادفی نیست. یک سیستم نمیتواند مبانی خودش را کاملاً از درون خودش توجیه کند. نیاز به سطحی بالاتر (meta-level) دارد. این ایده با نتایج بنیادین منطق همخوانی عمیق دارد:
پارادوکس راسل نشان داد که نظریه مجموعههای ساده، در تلاش برای خودبنیادی، به تناقض میرسد.
قضیه ناتمامیت گودل اثبات کرد که هر دستگاه صوری کافی و سازگار، گزارههای صادقی دارد که درون خودش قابل اثبات نیستند و نمیتواند سازگاری خودش را از درون خودش ثابت کند.
قضیه تارسکی درباره تعریفناپذیری حقیقت در زبان غنی، نشان میدهد که برای تعریف کامل «صدق»، به فرازبان نیاز است.
مدرنیته دقیقاً در همان تلهی خودبنیادی مطلق افتاده. میخواهد بدون متافیزیک متعالی، بدون امر مطلق خارجی، نظام هنجاری و معنایی کامل از درون خودش بسازد.
اما منطق محض میگوید این امر ناممکن است.
تناقضهای تاریخی: از دکارت تا کانت
دکارت با « cogito ergo sum» میخواست بنیاد محکمی بسازد، اما در نهایت به خدای ضامن صدق عقول پناه برد — تناقضی که بعدها به چالش کشیده شد.
کانت، در تلاش برای نجات عقلانیت از شکاکیت، «نومن» (چیز فینفسه) را غیرقابل شناخت اعلام کرد تا راه متافیزیک را ببندد. اما سپس مجبور شد «عقول بشری در همه اعصار قواعد منطق را در فاهمه دارند» بگوید — که دقیقاً نوعی اظهار نظر متافیزیکی در سطح نومن است. تناقض وحشتناک او چنان آشکار بود که بزرگان بعدی نظر شوپهناور، هگل، شولتسه و... به شدّت از آن انتقاد کردند.
هیچ اندیشمند غربیای که امر مطلق را حذف کرده، نتوانسته از این دور یا تناقض بگریزد.مدرنیته با تعریف اولیه و هدفی سکولار آغاز میشود، اما هیچ الزام منطقی برای آن تعریف اولیه و هدف تولید نمیکند. هر ادعایی با مبانی خودش قابل نقض است.
نتیجهگیری تکاندهنده
معنویت سکولار و اساساً کل پروژهی مدرنیته، نه شاهکار روشنگری، بلکه اعترافی تلخ به ناتوانی عقل خودبنیاد است.
بدون پذیرش غایت عینی مستقل متعین خارجی، تمام ارزشهای والا — عشق، مسئولیت، شگفتی، معنا — به هوا معلق میمانند.بدون متافیزیک مطلق متعین، اخلاق و اساساً هر بایدی! به سلیقه، قرارداد یا زور تقلیل مییابد.
این افشای یکی از سستترین بنیانهای مدرنیته است: وعدهی معنادار زیستن بدون ریشه در حقیقت مطلق، در نهایت به پوچی منطقی و وجودی منجر میشود که یا گرفتار تناقض میشود یا دور! پرسش «چگونه باید زندگی کرد؟»، بدون پاسخ به «انسان کیست و در برابر چه مسئول است؟» بیمعناست.
@bidari110
۳بیداری ۱۱۰
مدرنیته و فلسفهی مدرن در دادگاه منطق محض: حکم نهایی: ناتوان از اثبات هر «باید» و فاقد هرگونه الزام منطقی! هر پاسخ هنجاری — «اینگونه زندگی کن»، «عشق بورز»، «مسئول باش»، «معنا خلق کن» — بر یک تصور از ماهیت انسان، ماهیت واقعیت و رابطهی آن دو استوار است. هر سکولار معنوی که بگوید: «معنا را در تجربه انسانی، روابط و شگفتی بیاب». بلافاصله میتوان پرسید: چرا؟ چون خوشبختتر میشوی؟ چرا خوشبختی معیار است؟ و تعریف و ملاک خوشبختی چیست؟ چون رنج کمتر میشود؟ چرا کاهش رنج ذاتاً خوب است؟ و اساساً تعریف رنج چیست؟ چون جامعه بهتر کار میکند؟ چرا بقای جامعه یا گونه ارزشمند است؟ و ملاک بقا چیست؟ چون آزادی و اصالت انسانی ارزشمندند؟ و اساساً ملاک و تعریف آزادی و اصالت چیست؟ این زنجیره ادامه مییابد تا به جایی میرسد که پاسخ نهایی چیزی شبیه «اجماع»، «قانون»، «زیستشناسی»، «تکامل» یا «ترجیح شخصی» است. اما همهی اینها فاقد الزام منطقیاند. چرا باید از اجماع تبعیت کرد؟ چرا تکامل غایت اخلاقی است؟ چرا ترجیحات بشر مبنای عینی دارند؟ بدون پاسخ به پرسش بنیادین — «انسان خالقی دارد یا نه؟ و نسبت او با آن خالق چیست؟» — هر جوابی در دایرهی خودارجاعی (self-reference) و دور منطقی گرفتار میشود. یکی دیگر، با همان مبانی سکولار میتواند مجموعهی ارزشهای کاملاً متفاوتی پیشنهاد دهد و هیچ الزام منطقی برای ترجیح یکی بر دیگری وجود نخواهد داشت. در نهایت، تنها ابزارهای باقیمانده اجبار، زور، قرارداد اجتماعی یا توهم اجماع هستند — نه برهان. این دقیقاً همان «مسئله توجیه هنجارهای بنیادین» در فرااخلاق است که همچنان بیپاسخ مانده. حذف امر مطلق متعین خارجی، کل پروژه را به بازی بیپایان «چرا؟» تبدیل میکند. این بخش را بسیار با دقت بخوانید خودارجاعی و ناتمامی: درسهای منطق و ریاضی این بحران تصادفی نیست. یک سیستم نمیتواند مبانی خودش را کاملاً از درون خودش توجیه کند. نیاز به سطحی بالاتر (meta-level) دارد. این ایده با نتایج بنیادین منطق همخوانی عمیق دارد: پارادوکس راسل نشان داد که نظریه مجموعههای ساده، در تلاش برای خودبنیادی، به تناقض میرسد. قضیه ناتمامیت گودل اثبات کرد که هر دستگاه صوری کافی و سازگار، گزارههای صادقی دارد که درون خودش قابل اثبات نیستند و نمیتواند سازگاری خودش را از درون خودش ثابت کند. قضیه تارسکی درباره تعریفناپذیری حقیقت در زبان غنی، نشان میدهد که برای تعریف کامل «صدق»، به فرازبان نیاز است. مدرنیته دقیقاً در همان تلهی خودبنیادی مطلق افتاده. میخواهد بدون متافیزیک متعالی، بدون امر مطلق خارجی، نظام هنجاری و معنایی کامل از درون خودش بسازد. اما منطق محض میگوید این امر ناممکن است. تناقضهای تاریخی: از دکارت تا کانت دکارت با « cogito ergo sum» میخواست بنیاد محکمی بسازد، اما در نهایت به خدای ضامن صدق عقول پناه برد — تناقضی که بعدها به چالش کشیده شد. کانت، در تلاش برای نجات عقلانیت از شکاکیت، «نومن» (چیز فینفسه) را غیرقابل شناخت اعلام کرد تا راه متافیزیک را ببندد. اما سپس مجبور شد «عقول بشری در همه اعصار قواعد منطق را در فاهمه دارند» بگوید — که دقیقاً نوعی اظهار نظر متافیزیکی در سطح نومن است. تناقض وحشتناک او چنان آشکار بود که بزرگان بعدی نظر شوپهناور، هگل، شولتسه و... به شدّت از آن انتقاد کردند. هیچ اندیشمند غربیای که امر مطلق را حذف کرده، نتوانسته از این دور یا تناقض بگریزد. مدرنیته با تعریف اولیه و هدفی سکولار آغاز میشود، اما هیچ الزام منطقی برای آن تعریف اولیه و هدف تولید نمیکند. هر ادعایی با مبانی خودش قابل نقض است. نتیجهگیری تکاندهنده معنویت سکولار و اساساً کل پروژهی مدرنیته، نه شاهکار روشنگری، بلکه اعترافی تلخ به ناتوانی عقل خودبنیاد است. بدون پذیرش غایت عینی مستقل متعین خارجی، تمام ارزشهای والا — عشق، مسئولیت، شگفتی، معنا — به هوا معلق میمانند. بدون متافیزیک مطلق متعین، اخلاق و اساساً هر بایدی! به سلیقه، قرارداد یا زور تقلیل مییابد. این افشای یکی از سستترین بنیانهای مدرنیته است: وعدهی معنادار زیستن بدون ریشه در حقیقت مطلق، در نهایت به پوچی منطقی و وجودی منجر میشود که یا گرفتار تناقض میشود یا دور! پرسش «چگونه باید زندگی کرد؟»، بدون پاسخ به «انسان کیست و در برابر چه مسئول است؟» بیمعناست. @bidari110
یکی دیگر، با همان مبانی سکولار میتواند مجموعهی ارزشهای کاملاً متفاوتی پیشنهاد دهد و هیچ الزام منطقی برای ترجیح یکی بر دیگری وجود نخواهد داشت. در نهایت، تنها ابزارهای باقیمانده اجبار، زور، قرارداد اجتماعی یا توهم اجماع هستند — نه برهان. این دقیقاً همان «مسئله توجیه هنجارهای بنیادین» در فرااخلاق است که همچنان بیپاسخ مانده. حذف امر مطلق متعین خارجی، کل پروژه را به بازی بیپایان «چرا؟» تبدیل میکند. این بخش را بسیار با دقت بخوانید خودارجاعی و ناتمامی: درسهای منطق و ریاضی این بحران تصادفی نیست. یک سیستم نمیتواند مبانی خودش را کاملاً از درون خودش توجیه کند. نیاز به سطحی بالاتر (meta-level) دارد. این ایده با نتایج بنیادین منطق همخوانی عمیق دارد: پارادوکس راسل نشان داد که نظریه مجموعههای ساده، در تلاش برای خودبنیادی، به تناقض میرسد. قضیه ناتمامیت گودل اثبات کرد که هر دستگاه صوری کافی و سازگار، گزارههای صادقی دارد که درون خودش قابل اثبات نیستند و نمیتواند سازگاری خودش را از درون خودش ثابت کند. قضیه تارسکی درباره تعریفناپذیری حقیقت در زبان غنی، نشان میدهد که برای تعریف کامل «صدق»، به فرازبان نیاز است. مدرنیته دقیقاً در همان تلهی خودبنیادی مطلق افتاده. میخواهد بدون متافیزیک متعالی، بدون امر مطلق خارجی، نظام هنجاری و معنایی کامل از درون خودش بسازد. اما منطق محض میگوید این امر ناممکن است. تناقضهای تاریخی: از دکارت تا کانت دکارت با « cogito ergo sum» میخواست بنیاد محکمی بسازد، اما در نهایت به خدای ضامن صدق عقول پناه برد — تناقضی که بعدها به چالش کشیده شد. کانت، در تلاش برای نجات عقلانیت از شکاکیت، «نومن» (چیز فینفسه) را غیرقابل شناخت اعلام کرد تا راه متافیزیک را ببندد. اما سپس مجبور شد «عقول بشری در همه اعصار قواعد منطق را در فاهمه دارند» بگوید — که دقیقاً نوعی اظهار نظر متافیزیکی در سطح نومن است. تناقض وحشتناک او چنان آشکار بود که بزرگان بعدی نظر شوپهناور، هگل، شولتسه و... به شدّت از آن انتقاد کردند. هیچ اندیشمند غربیای که امر مطلق را حذف کرده، نتوانسته از این دور یا تناقض بگریزد. مدرنیته با تعریف اولیه و هدفی سکولار آغاز میشود، اما هیچ الزام منطقی برای آن تعریف اولیه و هدف تولید نمیکند. هر ادعایی با مبانی خودش قابل نقض است. نتیجهگیری تکاندهنده معنویت سکولار و اساساً کل پروژهی مدرنیته، نه شاهکار روشنگری، بلکه اعترافی تلخ به ناتوانی عقل خودبنیاد است. بدون پذیرش غایت عینی مستقل متعین خارجی، تمام ارزشهای والا — عشق، مسئولیت، شگفتی، معنا — به هوا معلق میمانند. بدون متافیزیک مطلق متعین، اخلاق و اساساً هر بایدی! به سلیقه، قرارداد یا زور تقلیل مییابد. این افشای یکی از سستترین بنیانهای مدرنیته است: وعدهی معنادار زیستن بدون ریشه در حقیقت مطلق، در نهایت به پوچی منطقی و وجودی منجر میشود که یا گرفتار تناقض میشود یا دور! پرسش «چگونه باید زندگی کرد؟»، بدون پاسخ به «انسان کیست و در برابر چه مسئول است؟» بیمعناست. @bidari110یکی پرسیدربط این مباحث به مسائل روز کف جامعه چیه؟
ربطش بسیار مفصل است
با یک مثال ساده نشان میدهم:
این بحث بسیار مبنایی، پاسخ متقن شبهات رایج استچگونه؟!
برخی دختران:بدنمهحق دارم هر جور خواستم بیام.
خوباین حق رو از کجا آوردی؟!با چه مبنایی؟!
نظر شخصی توست؟ دلت میخواهد؟نظر شخصی و دلبخواه تو مگر الزام منطقی است؟اگر بلهیکی با نظر شخصیه دیگه ضدت رو میگه!علم گفته؟ علم ته حرفش هست و نیست هست نه باید و نباید!عقل گفته؟ کدام عقل با چه مبنایی؟اکثریت میگن؟اکثریت مگر الزام منطقی میآورد؟!و...
اینجا این بحثی که تقدیم شد رخ مینماید!
یعنی کافیه ریشهی شعارهای پوچ مدرن شکافته شودمیرسد به این هستهی سخت مبنایی!
@bidari110
ربطش بسیار مفصل است
با یک مثال ساده نشان میدهم:
این بحث بسیار مبنایی، پاسخ متقن شبهات رایج استچگونه؟!
برخی دختران:بدنمهحق دارم هر جور خواستم بیام.
خوباین حق رو از کجا آوردی؟!با چه مبنایی؟!
نظر شخصی توست؟ دلت میخواهد؟نظر شخصی و دلبخواه تو مگر الزام منطقی است؟اگر بلهیکی با نظر شخصیه دیگه ضدت رو میگه!علم گفته؟ علم ته حرفش هست و نیست هست نه باید و نباید!عقل گفته؟ کدام عقل با چه مبنایی؟اکثریت میگن؟اکثریت مگر الزام منطقی میآورد؟!و...
اینجا این بحثی که تقدیم شد رخ مینماید!
یعنی کافیه ریشهی شعارهای پوچ مدرن شکافته شودمیرسد به این هستهی سخت مبنایی!
@bidari110