د
بازارسال شده از
پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی برگزار میکند: فراخوان حمایت از پایاننامههای کارشناسیارشد و رسالههای دکتری؛ جنگ رمضان فرهنگ، اجتماع و رسانه محورهای فراخوان:۱. بررسی فرهنگی اجتماعی نقش زنان در جنگ رمضان۲. تحلیل اجتماعی فرهنگی نقشآفرینی محلات در جنگ رمضان۳. جنگ رمضان و جلوههای ملیگرایی انقلابی ۳.۱. جایگاه پرچم در آیینهای جنگ رمضان ۳.۲. ملیگرایی در آیینهای مذهبی و مداحی ۳.۳. آیتالله خامنهای و بسط ملیگرایی انقلابی۴. نقشآفرینی هنری در جنگ رمضان(پارچهنویسی، نقاشی، موسیقی، گرافیتی، ویدئو آرت، هنر خیابانی، عکاسی، نقاشی کودک و مستند) ۵. تجربهنگاری و تحلیل اجتماعی حضور گروههای مردمی جهادی در جنگ رمضان۶. تجربهنگاری و تحلیل نقش نهادهای سیاستگذار در تجمعات خیابانی۷. تحلیل اجتماعی مواجهه ایرانیان با تخریب مظاهر توسعه ایران۸. تحلیل ظهور سوژه سیاسی مقاومت و امتداد آن در خارج از مرزهای ایران ۹. جنگ رمضان و جلوههای رسانهای آن ۹.۱. شبکه اجتماعی ایکس و دیپلماسی ۹.۲. هوش مصنوعی در جنگ رمضان ۹.۳. جنگ رمضان و آثار آن در اقتصاد رسانه و دیجیتال ۹.۴. ارتباطات بحران در جنگ رمضان ۱۰. تجربهنگاری حلقههای مؤثر در مدیریت میادین و خیابانها در جنگ رمضان۱۱. سلبریتی ایرانی و جنگ رمضان ۱۲. معماری یادمانی و مواجهه با بافت جنگزده مهلت ارسال طرحنامه: ۱۵ تیر ۱۴۰۵ جهت ارسال طرحنامه به این لینک مراجعه فرمایید و برای کسب اطلاعات بیشتر از طریق پیامرسانهای بله، ایتا، تلگرام و واتساپ به شماره ۰۹۹۱۴۵۴۰۲۴۲ یا نام کاربری @bashgah_rcica پیام دهید.پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی در فضای مجازی:بله | ایتا | تلگرام | اینستاگرام سایت پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی
پرواز همای کنار محمدرضا طاهریمیدان انقلابپرچمهای ایران بدرقه تیم ملی فوتبال ایرانبا ذکر یا علی مددیبا فریاد مرگ بر آمریکا و سرود جمهوری اسلامی ایران
امشب با این جمعیت عجیب و غریب و استقبال بینظیر مردم در هفتاد و چهارمین شب از حضور مردم در میدان انقلاب، صحنهای رقم خورد که شاید در هیچ جای دیگری از جهان نتوان مشابهش را دید!امشب باز هم ایران و اسلام شیعی به هم نزدیک و نزدیکتر شدند و ایران جدیدی در آینده از این درهمتنیدگی متولد خواهد شد که زیبا، دوستداشتنی، پیشرفته و باشکوه خواهد بود...
امشب با این جمعیت عجیب و غریب و استقبال بینظیر مردم در هفتاد و چهارمین شب از حضور مردم در میدان انقلاب، صحنهای رقم خورد که شاید در هیچ جای دیگری از جهان نتوان مشابهش را دید!امشب باز هم ایران و اسلام شیعی به هم نزدیک و نزدیکتر شدند و ایران جدیدی در آینده از این درهمتنیدگی متولد خواهد شد که زیبا، دوستداشتنی، پیشرفته و باشکوه خواهد بود...
۶۷۳
پروفسور فرهود: ۴۴ کشور دنیا را گشتم، هیچ کجا مثل ایران نبود. چون ایرانیها تنها ملتی هستند که ۲۵۰۰ سال با بیش از ده قومیت، بدون جنگ کنار هم زندگی کردند.
۹۲امروز شکر نعمت انسجام ملت و دولت و تمامی دستگاههای جمهوری اسلامی، در تقویت انگیزه و خدمت مضاعف و مجاهدانهی مسئولان، گرهگشایی از مسائل و دغدغههای مردم خصوصاً در عرصه اقتصادی و معیشتی، حضورهای میدانی و مستقیم، و تعریف نقش جدّی برای مردم بعثتیافته در مسیر پیشرفت کشور و حرکت امیدوارانه بهسوی آیندهی روشن است.
۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۵
۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۵
۶بازارسال شده از
نوجوان، بازی و آینده زیست اجتماعی انسان#یادداشتشفاهی#نوجوانایرانی دکتر محسن دنیوی، مدیر گروه سیاستگذاری پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی
آیا جهان در حال تبدیل شدن به یک #بازی بزرگ است؟این روزها بعید است واژههایی مانند «#گیمیفیکیشن» یا «#بازیوارسازی» را نشنیده باشید؛ مفاهیمی که از اتاقهای طراحی محصول و علوم رفتاری به کلاس درس، محیط کار، شبکههای اجتماعی و حتی روابط خانوادگی راه پیدا کردهاند. مدیران امیدوارند با بازیوارسازی بهرهوری را افزایش دهند، معلمان به دنبال افزایش مشارکت دانشآموزان هستند و طراحان پلتفرمها تلاش میکنند کاربران را درگیرتر نگه دارند. به نظر میرسد با یک موج فراگیر مواجهایم: تبدیل فعالیتهای جدی زندگی به تجربههایی شبیه بازی.
#بازی البته پدیدهای جدید نیست. شواهد باستانشناسی نشان میدهد که بازی از عناصر مشترک تقریباً همه تمدنهای انسانی بوده است. اما تفاوت امروز در جایگاه بازی است: اگر زمانی بازی بخشی از زندگی بود، اکنون زندگی در حال #بازیگونه شدن است.این تغییر فقط یک تحول فرهنگی ساده نیست؛ بلکه نشانهای از دگرگونی در نحوه #تجربه انسان از #کار، #هویت و #معناست.
در جهان مدرن، نوعی دوگانه شکل گرفت: کار در برابر بازی، وظیفه در برابر لذت. اما در دهههای اخیر، این مرزها در حال فروپاشیاند. کار باید #سرگرمکننده باشد، آموزش باید بازیمحور شود و حتی مراقبت از سلامت نیز با اپلیکیشنهایی همراه شده که کاربران را با امتیاز و نشان تشویق میکنند. پرسش مهم اینجاست: آیا این تحول صرفاً بهبود تجربه انسانی است یا نشانه ورود به مرحلهای تازه از مدیریت و هدایت رفتار؟
فیلم «Ready Player One» تصویری اغراقشده اما قابل تأمل از جهانی ارائه میدهد که در آن مرز واقعیت و بازی از میان رفته است. جذابیت اصلی چنین جهانهایی امکان بازسازی هویت است: فرد میتواند در فضای بازی کسی باشد که در جهان واقعی نیست. این #آزادیهویتی، یکی از دلایل قدرت بالای بازیها در جذب کاربران است؛ زیرا محدودیتهای زیستی، اجتماعی یا اقتصادی در آن کمرنگتر میشوند.
اما همین ویژگی، پرسشی بنیادین ایجاد میکند: وقتی هویت بازیگونه پررنگتر از هویت واقعی شود چه اتفاقی میافتد؟ پلتفرمهایی مانند «Second Life» سالها پیش نمونههایی اولیه از «زندگی دوم» ارائه کردند، اما امروز برای بسیاری از نوجوانان، زندگی دیجیتال دیگر زندگی دوم نیست؛ بلکه گاهی تجربهای اصلیتر و معنادارتر تلقی میشود.
در چنین فضایی، #کودکان و #نوجوانان به بازیگران اصلی تبدیل میشوند. آنان از طریق بازی، یاد میگیرند، تعامل میکنند و حتی ارزشهای اجتماعی را تجربه میکنند. رفتارها به امتیاز تبدیل میشوند، پیشرفت به شکل مراحل طراحی میشود و انگیزش از طریق پاداشهای فوری تقویت میشود. این مدل، اگرچه میتواند ابزار آموزشی قدرتمندی باشد، اما همزمان نوعی الگوی زیستی جدید نیز خلق میکند: زندگی بهمثابه گیمپلی.
تحقیقات روانشناختی نشان میدهد نوجوانی دورهای است که سیستمهای پاداش مغز حساسیت بالایی دارند. شاید همین ویژگی باعث شود #نوجوانی که در تمرکز طولانی بر فعالیتهای سنتی مشکل دارد، بتواند ساعتها در محیط بازی یا حتی تماشای استریم بازی باقی بماند. آیا این صرفاً نشانه تغییر سبک یادگیری است یا نشانه بازطراحی توجه انسان توسط فناوری؟
این مسئله الزاماً به معنای خوب یا بد بودن بازیوارسازی نیست؛ بلکه نشان میدهد بازی صرفاً سرگرمی نیست، بلکه فناوری اجتماعی قدرتمندی است. با این حال، منتقدان هشدار میدهند که غرق شدن بیش از حد در تجربههای بازیگونه میتواند فاصلهای میان فرد و خودآگاهی ایجاد کند؛ حالتی نیمهخلسهوار که در آن زمان، بدن و حتی اهداف بلندمدت به حاشیه میروند.
بنابراین پرسش اصلی این است: آیا بازیوارسازی باید به همه عرصههای زندگی تعمیم یابد؟ اگر هر رفتار به امتیاز تبدیل شود، آیا معنای تجربه انسانی تقلیل پیدا نمیکند؟ شاید چالش اصلی عصر ما یافتن تعادل میان دو نیاز باشد: از یک سو جذابیت، انگیزش و یادگیری از طریق بازی، و از سوی دیگر حفظ عمق، معنا و تعهدی که خارج از منطق بازی شکل میگیرد.
شاید پاسخ، نه در حذف بازی، بلکه در بازاندیشی نسبت میان بازی و زندگی باشد: بازی بهعنوان ابزار، نه جایگزین معنا.
برای مطالعه متن کامل یادداشت روی سایت اندیشکده امید کلیک کنید.
اندیشکده امید
@omidtt_ir
دکتر محسن دنیوی، مدیر گروه سیاستگذاری پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی آیا جهان در حال تبدیل شدن به یک #بازی بزرگ است؟این روزها بعید است واژههایی مانند «#گیمیفیکیشن» یا «#بازیوارسازی» را نشنیده باشید؛ مفاهیمی که از اتاقهای طراحی محصول و علوم رفتاری به کلاس درس، محیط کار، شبکههای اجتماعی و حتی روابط خانوادگی راه پیدا کردهاند. مدیران امیدوارند با بازیوارسازی بهرهوری را افزایش دهند، معلمان به دنبال افزایش مشارکت دانشآموزان هستند و طراحان پلتفرمها تلاش میکنند کاربران را درگیرتر نگه دارند. به نظر میرسد با یک موج فراگیر مواجهایم: تبدیل فعالیتهای جدی زندگی به تجربههایی شبیه بازی. #بازی البته پدیدهای جدید نیست. شواهد باستانشناسی نشان میدهد که بازی از عناصر مشترک تقریباً همه تمدنهای انسانی بوده است. اما تفاوت امروز در جایگاه بازی است: اگر زمانی بازی بخشی از زندگی بود، اکنون زندگی در حال #بازیگونه شدن است.این تغییر فقط یک تحول فرهنگی ساده نیست؛ بلکه نشانهای از دگرگونی در نحوه #تجربه انسان از #کار، #هویت و #معناست.در جهان مدرن، نوعی دوگانه شکل گرفت: کار در برابر بازی، وظیفه در برابر لذت. اما در دهههای اخیر، این مرزها در حال فروپاشیاند. کار باید #سرگرمکننده باشد، آموزش باید بازیمحور شود و حتی مراقبت از سلامت نیز با اپلیکیشنهایی همراه شده که کاربران را با امتیاز و نشان تشویق میکنند. پرسش مهم اینجاست: آیا این تحول صرفاً بهبود تجربه انسانی است یا نشانه ورود به مرحلهای تازه از مدیریت و هدایت رفتار؟فیلم «Ready Player One» تصویری اغراقشده اما قابل تأمل از جهانی ارائه میدهد که در آن مرز واقعیت و بازی از میان رفته است. جذابیت اصلی چنین جهانهایی امکان بازسازی هویت است: فرد میتواند در فضای بازی کسی باشد که در جهان واقعی نیست. این #آزادیهویتی، یکی از دلایل قدرت بالای بازیها در جذب کاربران است؛ زیرا محدودیتهای زیستی، اجتماعی یا اقتصادی در آن کمرنگتر میشوند.اما همین ویژگی، پرسشی بنیادین ایجاد میکند: وقتی هویت بازیگونه پررنگتر از هویت واقعی شود چه اتفاقی میافتد؟ پلتفرمهایی مانند «Second Life» سالها پیش نمونههایی اولیه از «زندگی دوم» ارائه کردند، اما امروز برای بسیاری از نوجوانان، زندگی دیجیتال دیگر زندگی دوم نیست؛ بلکه گاهی تجربهای اصلیتر و معنادارتر تلقی میشود.در چنین فضایی، #کودکان و #نوجوانان به بازیگران اصلی تبدیل میشوند. آنان از طریق بازی، یاد میگیرند، تعامل میکنند و حتی ارزشهای اجتماعی را تجربه میکنند. رفتارها به امتیاز تبدیل میشوند، پیشرفت به شکل مراحل طراحی میشود و انگیزش از طریق پاداشهای فوری تقویت میشود. این مدل، اگرچه میتواند ابزار آموزشی قدرتمندی باشد، اما همزمان نوعی الگوی زیستی جدید نیز خلق میکند: زندگی بهمثابه گیمپلی.تحقیقات روانشناختی نشان میدهد نوجوانی دورهای است که سیستمهای پاداش مغز حساسیت بالایی دارند. شاید همین ویژگی باعث شود #نوجوانی که در تمرکز طولانی بر فعالیتهای سنتی مشکل دارد، بتواند ساعتها در محیط بازی یا حتی تماشای استریم بازی باقی بماند. آیا این صرفاً نشانه تغییر سبک یادگیری است یا نشانه بازطراحی توجه انسان توسط فناوری؟این مسئله الزاماً به معنای خوب یا بد بودن بازیوارسازی نیست؛ بلکه نشان میدهد بازی صرفاً سرگرمی نیست، بلکه فناوری اجتماعی قدرتمندی است. با این حال، منتقدان هشدار میدهند که غرق شدن بیش از حد در تجربههای بازیگونه میتواند فاصلهای میان فرد و خودآگاهی ایجاد کند؛ حالتی نیمهخلسهوار که در آن زمان، بدن و حتی اهداف بلندمدت به حاشیه میروند.بنابراین پرسش اصلی این است: آیا بازیوارسازی باید به همه عرصههای زندگی تعمیم یابد؟ اگر هر رفتار به امتیاز تبدیل شود، آیا معنای تجربه انسانی تقلیل پیدا نمیکند؟ شاید چالش اصلی عصر ما یافتن تعادل میان دو نیاز باشد: از یک سو جذابیت، انگیزش و یادگیری از طریق بازی، و از سوی دیگر حفظ عمق، معنا و تعهدی که خارج از منطق بازی شکل میگیرد. شاید پاسخ، نه در حذف بازی، بلکه در بازاندیشی نسبت میان بازی و زندگی باشد: بازی بهعنوان ابزار، نه جایگزین معنا.برای مطالعه متن کامل یادداشت روی سایت اندیشکده امید کلیک کنید. اندیشکده امید @omidtt_ir۱بازارسال شده از
پیام_رهبر_انقلاب_اسلامی_به_مناسبت_برگزاری_حج.pdf
۴۱۵.۳۸ کیلوبایت
متن کامل پیام رهبر انقلاب اسلامی به مناسبت برگزاری حج | ۵ خرداد ۱۴۰۵ farsi.khamenei.ir/news-content?id=62980 @rahbar_enghelab_irدگرش
پیام_رهبر_انقلاب_اسلامی_به_مناسبت_برگزاری_حج.pdf
متن پیام رهبری برای حج شورانگیز، معنوی، عقلانی، امیدبخش و واقعگرایانه و همراه با جزییات است. اشاره به ضرورت تلاش برای حل مسائل ملت ایران و امت اسلامی از نشانههای این واقعی بودن و توجه به جزییات است.علاوه بر این مانند پیامهای قبلی به مسئله پیشرفت اشاره شده و برای چندمین بار از عبارت آینده روشن استفاده شده است.
حتما پیام را با آرامش و دقت بخوانید
حتما پیام را با آرامش و دقت بخوانید
۶۱بازارسال شده از
ویروس بدبینی را نباید گسترش داد. ببینید! بنده خودم اهل انتقادم؛ من به همهی این دولتهایی که از اوّلِ این مسئولیّتِ این حقیر تا امروز سرِ کار آمدهاند، در موارد گوناگون اعتراض و انتقاد داشتهام و انتقادها گاهی هم انتقادهای تندی بوده، سختی بوده؛ انجام دادهایم انتقادها را. من خودم اهل مسامحهی در برخورد با مشکلات دستگاههای مسئول نیستم، لکن نوع گفتن، نوع اقدام کردن، نوع برخورد کردن باید جوری نباشد که موجب بشود که مردم اسیر و دچار بیماری بدبینی بشوند؛ این بدبینی را دیگر نمیشود درست کرد. جوری نباشد که مردم به وضعی دربیایند که هرچه تبلیغات مثبت در یک جهتی انجام بگیرد، قابل باور نباشد برای مردم، [امّا] یک کلمهی دروغ از طرف دشمن تا گفته میشود، قابل باور باشد برای مردم؛ این چیز خیلی خطرناکی است؛ نباید اجازه داد که اینجوری بشود؛ ما میتوانیم در این زمینه تأثیر بگذاریم. این ویروس بدبینی چیز بدی است؛ بدبینی به سپاه، بدبینی به دولت، بدبینی به مجلس، بدبینی به قوّهی قضائیّه، بدبینی به نهادهای انقلابی و بنیادهای انقلابی، بدبینی به اینها.
۱۳۹۷/۶/۱۵رهبر شهید سید علی خامنهای در دیدار با اعضای خبرگان چهار ماه پس از خروج ترامپ از برجام
۱۳۹۷/۶/۱۵رهبر شهید سید علی خامنهای در دیدار با اعضای خبرگان چهار ماه پس از خروج ترامپ از برجام
۸هفت نکته مهم در پیامهای آیتالله سید مجتبی خامنهای از اسفندماه ۱۴۰۴ تا امروز...محسن دنیوی
در پیامهای رهبر عزیز انقلاب اسلامی ایران از اسفندماه ۱۴۰۴ تا امروز(۷ خرداد ماه ۱۴۰۵) مجموعه مفاهیم و گزارههایی بوده که بارها تکرار شده و مورد تاکید قرار گرفته است که توجه به آنها راهگشاست و ما را با چارچوب اراده و نگاه رهبر جوان انقلاب همگرا میکند!اولین مورد مفهوم ملت مبعوث است. ملتی که به خواست الهی مبعوث شده و خون رهبر شهید در این حادثه عظیم، نقش موثری داشته است. یکی از دغدغههای اصلی آیتالله سید مجتبی خامنهای در این روزهایی که از آغاز مسئولیت رهبری ایشان میگذرد، نقشآفرینی جدی این مردم در صحنههای متنوع بوده است. امتداد این بعثت و حضور جدی مردم برای ایشان دغدغهای مهم و تعیینکننده است. دومین مورد توجه به نقش معنویت و اتصال به درگاه الهی برای پیشبرد امور است. در پیامی نبوده است که ایشان به این مهم توجه نداده باشند. رهبر انقلاب به شیوه رهبر شهید، همه امور را به این حقیقت والا و سنن الهی ارجاع داده و مهمترین و اولویتدارترین امور را در رشد معنوی فکری ملتها اعم مردم ایران، همسایگان ایران و تمام ملتهای آزاده جهان میدانند. سومین مورد دغدغههای معیشتی و اقتصادی مردم و حل مسائل کشور بوده است. این بخش بارها مورد تاکید قرار گرفته و تکرار آن نشان از عزم رهبری به پیگیری جدی این مقوله از مسئولین کشور دارد. چهارمین مورد توجه به آینده روشن و ضرورت امید به آینده و پیشرفت کشور است. آینده و پیشرفت از کلمات پرکاربرد رهبر جوان در چندین پیام ایشان از اسفندماه تاکنون بوده است. تکرار عبارت آینده روشن در کلام رهبری جالب توجه و تامل است و اینکه ایشان مرتب به وضع جدید ایران در دوران پساجنگ اشاره داشته و از همگان میخواهند که در مقیاس تحولی تمدنی وقایع را تحلیل و دنبال کنند. پنجمین مورد بدون شک وحدت و انسجام ملی است. وحدتی که بین ملت و دولت و حاکمیت شکل گرفته و وحدتی که بین قوا و دستگاههای اجرایی کشور و نیروهای نظامی وجود دارد. همبستگی مردم اعم از آحاد ملت و نخبگان آنها در خیابان با نیروهای مسلح در میدان و تلاش مسئولان در اداره کشور به نحوی است که ایشان به ضرورت شکر این نعمت چند بار توجه داده و بر آن تاکید کردهاند. ششمین مورد ضرورت مرور و با اندیشی در بیانات رهبر شهید است. در موضوعات مختلف، رهبری به مرور و دقت در ظرایف فکر و بیان امام شهید آیتالله سید علی خامنهای ارجاع داده و این مسیر را راه کارگشا در مواجهه با مسائل کشور و خلق آینده روشن برای ایران و منطقه و عرصه بینالملل میدانند! هفتمین مورد تذکر ظریف و دلسوزانه و چندباره به مسئولین کشور برای کار مضاعف و تلاش بیشتر در خدمت به ملت باعظمت ایران و آماده شدن برای وضع جدید ایران بوده است. مسئولینی که هر چند مجاهدانه در عرصه مختلف نظامی و سیاسی و اقتصادی تلاش کردهاند؛ اما هنوز برخی از آنها این موقعیت جدید و بعثت عظیم که در پساجنگ بیش از اکنون اثرات آن نمایان خواهد شد را درک نکرده و هنوز در این افق جدید فکر نمیکنند. مسئولینی که در قوا و دستگاههای مختلف هنوز به اهمیت خلق تصویری ملموس از آینده روشن ایران به عنوان ضروریترین و موثرترین اقدام پیشرو توجه کافی نداشته و امید و پیشرفت کشور، اصلیترین کلیدواژههای هر روزه در فکر و سخن و اقدامات آنها نیست...@degaresh
۱۴بازارسال شده از
خلوص یا وحدت در بیان رهبرشهید
بیانات در دیدار دانشجویان در یازدهمین روز ماه رمضان ۱۳۸۹/۰۵/۳۱
یک سؤال دیگر این است که بعضیها میگویند وحدت، بعضیها میگویند خلوص؛ شما چه میگوئید؟ من میگویم هر دو. خلوص که شما مطرح میکنید - که ما بایست از فرصت استفاده کنیم و حالا که غربال شد، یک عدهای را که ناخالصی دارند، از دائره خارج کنیم - چیزی نیست که با دعوا و کشمکش و گریبان این و آن را گرفتن و با حرکت تند و فشارآلود به وجود بیاید؛ خلوص در یک مجموعه که اینجوری حاصل نمیشود؛ ما به این، مأمور هم نیستیم.
در صدر اسلام، خوب، با پیغمبر اکرم یک عده بودند؛ سلمان بود، اباذر بود، ابىّبنکعب بود، عمار بود، کی بود، کی بود؛ اینها درجهی اول و خالصترینها بودند؛ عدهای دیگر از اینها یک مقداری متوسطتر بودند؛ یک عدهای بودند که گاهی اوقات پیغمبر حتّی به اینها تشر هم میزد.
اگر فرض کنید پیغمبر در همان جامعهی چند هزار نفری - که کار خالصسازی خیلی آسانتر بود از یک جامعهی هفتاد میلیونی کشور ما - میخواست خالصسازی کند، چه کار میکرد؟ چی برایش میماند؟ آن که یک گناهی کرده، باید میرفت؛ آن که یک تشری شنفته، باید میرفت؛ آن که در یک وقتی که نباید از پیغمبر اجازهی مرخصی بگیرد، اجازهی مرخصی گرفته، باید میرفت؛ آن که زکاتش را یک خرده دیر داده، باید میرفت؛ خوب، کسی نمیماند. امروز هم همین جور است. اینجوری نیست که شما بیائید افراد ضعافالایمان را از دائره خارج کنید، به بهانهی اینکه میخواهیم خالص کنیم؛
نه، شما هرچه میتوانید، دائرهی خلّصین را توسعه بدهید؛ کاری کنید که افراد خالصی که میتوانند جامعهی شما را خالص کنند، در جامعه بیشتر شوند؛ این خوب است.
از خودتان شروع کنید؛ دور و بر خودتان، خانوادهی خودتان، دوستان خودتان، تشکل خودتان، بیرون از تشکل خودتان. هرچه میتوانید، در حوزهی نفوذ تشکل خود، برای بالا آوردن میزان خلوصهای فردی و جمعی تلاش کنید؛ که نتیجهی آن، خلوص روزافزون جامعهی شما خواهد شد. راه خالص کردن این است.
بیانات در دیدار دانشجویان در یازدهمین روز ماه رمضان ۱۳۸۹/۰۵/۳۱
یک سؤال دیگر این است که بعضیها میگویند وحدت، بعضیها میگویند خلوص؛ شما چه میگوئید؟ من میگویم هر دو. خلوص که شما مطرح میکنید - که ما بایست از فرصت استفاده کنیم و حالا که غربال شد، یک عدهای را که ناخالصی دارند، از دائره خارج کنیم - چیزی نیست که با دعوا و کشمکش و گریبان این و آن را گرفتن و با حرکت تند و فشارآلود به وجود بیاید؛ خلوص در یک مجموعه که اینجوری حاصل نمیشود؛ ما به این، مأمور هم نیستیم.
در صدر اسلام، خوب، با پیغمبر اکرم یک عده بودند؛ سلمان بود، اباذر بود، ابىّبنکعب بود، عمار بود، کی بود، کی بود؛ اینها درجهی اول و خالصترینها بودند؛ عدهای دیگر از اینها یک مقداری متوسطتر بودند؛ یک عدهای بودند که گاهی اوقات پیغمبر حتّی به اینها تشر هم میزد.
اگر فرض کنید پیغمبر در همان جامعهی چند هزار نفری - که کار خالصسازی خیلی آسانتر بود از یک جامعهی هفتاد میلیونی کشور ما - میخواست خالصسازی کند، چه کار میکرد؟ چی برایش میماند؟ آن که یک گناهی کرده، باید میرفت؛ آن که یک تشری شنفته، باید میرفت؛ آن که در یک وقتی که نباید از پیغمبر اجازهی مرخصی بگیرد، اجازهی مرخصی گرفته، باید میرفت؛ آن که زکاتش را یک خرده دیر داده، باید میرفت؛ خوب، کسی نمیماند. امروز هم همین جور است. اینجوری نیست که شما بیائید افراد ضعافالایمان را از دائره خارج کنید، به بهانهی اینکه میخواهیم خالص کنیم؛
نه، شما هرچه میتوانید، دائرهی خلّصین را توسعه بدهید؛ کاری کنید که افراد خالصی که میتوانند جامعهی شما را خالص کنند، در جامعه بیشتر شوند؛ این خوب است.
از خودتان شروع کنید؛ دور و بر خودتان، خانوادهی خودتان، دوستان خودتان، تشکل خودتان، بیرون از تشکل خودتان. هرچه میتوانید، در حوزهی نفوذ تشکل خود، برای بالا آوردن میزان خلوصهای فردی و جمعی تلاش کنید؛ که نتیجهی آن، خلوص روزافزون جامعهی شما خواهد شد. راه خالص کردن این است.
۳