الگوی سیاستی «انفاق»؛ راهبرد قرآنی برای ترمیم گسلهای اجتماعی و ارتقای تابآوری ملی در شرایط جنگ ترکیبیگذار از اقتصاد صدقهای به شبکهسازیِ افقی و همبستگی مؤمنانهحجت الاسلام محمد علی مفیدی، اندیشکده دین و حکمرانیhttps://farsnews.ir/khanahouse/1775502525705040527@din_hokmrani
۸بازارسال شده از
وبینار آنلاین با موضوع جنگ رمضان؛ از آمریکا چه خبر؟
حجت الاسلام مهدی دردشتیان
روایت دست اول از سی روز حضور در نیوجرسی، لس آنجلس و نیویورکاز واکنش مردم آمریکا در ایام جنگ رمضان.
چهارشنبه ۱۹ فروردین ۱۴۰۵ ساعت ۱۵
لینک آنلاین skyroom.online/ch/saman2/ravasi
به میزبانی حسین علیزاده مدیر اندیشکده دین و حکمرانی
#ظرفیت_محدود@revayat_elahi
جنگ رمضان؛ از آمریکا چه خبر؟ حجت الاسلام مهدی دردشتیانروایت دست اول از سی روز حضور در نیوجرسی، لس آنجلس و نیویورکاز واکنش مردم آمریکا در ایام جنگ رمضان.چهارشنبه ۱۹ فروردین ۱۴۰۵ ساعت ۱۵ لینک آنلاین skyroom.online/ch/saman2/ravasiبه میزبانی حسین علیزاده مدیر اندیشکده دین و حکمرانی #ظرفیت_محدود@revayat_elahi
بازارسال شده از
الگوی سیاستی «انفاق»؛ راهبرد قرآنی برای ترمیم گسلهای اجتماعی و ارتقای تابآوری ملی در شرایط جنگ ترکیبی
خلاصه یادداشت | حجتالاسلام مفیدی، اندیشکده دین و حکمرانی: در شرایط نبرد نامتقارن و جنگ اقتصادی ترکیبی، هنگامی که دشمن از دستاوردهای نظامی ناامید میشود، بر فعالسازی گسلهای اجتماعی و فروپاشی از درون تمرکز میکند. برای خنثیسازی این تهدید راهبردی، استقرار یک «نرمافزار جامع اجتماعی» هستند.
مبتنی بر منطق قرآن کریم راهبرد مقابله با این شکاف فراتر از توزیع یارانههای دولتی و امدادرسانی متمرکز، بر سازوکار سهمرحلهای «انفاق»، «مواسات» و «مساوات» تأکید دارد. هدف، گذار از مدل نهاد-به-نیازمند به شبکهسازی افقی محلهای و خانوادگی است تا علاوه بر رفع مشکلات معیشتی، احساس قربانیبودن کاهش یابد و پیوندهای اجتماعی تابآور برای عبور از بحران و دستیابی به قلههای تمدنی تقویت شود.
فشارهای اقتصادی و تحریمها موجب ریزش طبقه متوسط و تعمیق شکاف طبقاتی شده است. این وضعیت دو آسیب راهبردی ایجاد میکند: نخست، ناتوانی بودجههای متمرکز دولتی در تأمین همه نیازها؛ دوم و مهمتر، شکلگیری احساس رهاشدگی، قربانیبودن و بدبینی متقابل در دهکهای پایین که نقطه هدف جنگ شناختی دشمن برای ایجاد ناآرامی اجتماعی است.
مدل فعلی امدادرسانی دیوانسالارانه (مانند کمیته امداد و بهزیستی) هرچند ضروری است، اما فاقد ظرفیت ایجاد ارتباط عاطفی و همبستگی حقیقی میان آحاد جامعه است و تنها رابطه اداری برقرار میکند. خلأ اصلی، عدم فعالسازی «نرمافزار انفاق قرآنی» است که پیش از انتقال مالی، محبت و اتحاد اجتماعی تولید میکند.
سیاستگذاری اجتماعی در جمهوری اسلامی باید بر معماری سهلایهای قرآنی استوار باشد. گام نخست، انفاق هدفمند است که نه صرفاً عمل خیریه، بلکه ابزاری برای تقویت طبقه متوسط و مدیریت شکافها به شمار میرود. بر اساس آیه ۲۹ سوره فاطر، انفاق شهروندان را از قربانی به کنشگر تبدیل میکند و ادراک «تجارت با خدا» را تقویت مینماید. آیه ۲۱۵ بقره اولویت توزیع را به خانواده، اقربا و همسایگان میدهد و شبکهسازی از هسته خانواده را ضروری میسازد. همچنین آیه ۲۷۳ بقره بر شناسایی هوشمند و حفظ کرامت (بدون الزام به اظهار فقر) تأکید دارد.
گام دوم، ارتقا به مواسات (همبستگی افقی) است. برخلاف انفاق یکطرفه که مرز طبقاتی را بازتولید میکند، مواسات بر اساس روایات «مواساة الاخ»، ارتباط مستقیم، همدلی و همرتبهسازی ایجاد میکند؛ الگویی مشابه پیادهروی اربعین که ولایت عرضی (پیوند مؤمنین) را محقق میسازد.
گام سوم، چشمانداز مساوات است که بر پایه حدیث امام باقر(ع) مبنی بر اشتراک کامل منافع اقتصادی تعریف میشود. هرچند تحقق کامل آن در سطح کلان چالشبرانگیز است، اما سیاستگذاری باید اقتصاد خرد را به سمت تعاونیها و صندوقهای اشتراکی سوق دهد.
توصیههای سیاستی شامل تغییر نقش نهادهای حمایتی به تسهیلگر مواسات، طراحی مشوقهای مالیاتی برای انفاق فامیلی و شبکهای (بر اساس آیه ۲۱۵ بقره)، تغییر روایت رسانهای از ترحم به مشارکت و کرامت (با استناد به آیه ۲۶۴ بقره)، و بسترسازی حقوقی برای تعاونیهای محلهمحور است.
در جنگ ترکیبی امروز، تزریق صرف منابع مالی کافی نیست. فعالسازی ولایت عرضی از طریق گذار تدریجی از انفاق بوروکراتیک به مواسات رودررو و سپس مساوات، نه تنها تابآوری ملی را ارتقا میبخشد، بلکه جمهوری اسلامی را برای حکمرانی مهدوی آماده میسازد. این الگو، استراتژی تمدنی برای انسجام اجتماعی در دوران بحران است.
مطالعه متن کامل یادداشت
#رصد #یادداشت#الهیات_جنگ #اقتصاد#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!
خلاصه یادداشت | حجتالاسلام مفیدی، اندیشکده دین و حکمرانی: در شرایط نبرد نامتقارن و جنگ اقتصادی ترکیبی، هنگامی که دشمن از دستاوردهای نظامی ناامید میشود، بر فعالسازی گسلهای اجتماعی و فروپاشی از درون تمرکز میکند. برای خنثیسازی این تهدید راهبردی، استقرار یک «نرمافزار جامع اجتماعی» هستند. مبتنی بر منطق قرآن کریم راهبرد مقابله با این شکاف فراتر از توزیع یارانههای دولتی و امدادرسانی متمرکز، بر سازوکار سهمرحلهای «انفاق»، «مواسات» و «مساوات» تأکید دارد. هدف، گذار از مدل نهاد-به-نیازمند به شبکهسازی افقی محلهای و خانوادگی است تا علاوه بر رفع مشکلات معیشتی، احساس قربانیبودن کاهش یابد و پیوندهای اجتماعی تابآور برای عبور از بحران و دستیابی به قلههای تمدنی تقویت شود. فشارهای اقتصادی و تحریمها موجب ریزش طبقه متوسط و تعمیق شکاف طبقاتی شده است. این وضعیت دو آسیب راهبردی ایجاد میکند: نخست، ناتوانی بودجههای متمرکز دولتی در تأمین همه نیازها؛ دوم و مهمتر، شکلگیری احساس رهاشدگی، قربانیبودن و بدبینی متقابل در دهکهای پایین که نقطه هدف جنگ شناختی دشمن برای ایجاد ناآرامی اجتماعی است. مدل فعلی امدادرسانی دیوانسالارانه (مانند کمیته امداد و بهزیستی) هرچند ضروری است، اما فاقد ظرفیت ایجاد ارتباط عاطفی و همبستگی حقیقی میان آحاد جامعه است و تنها رابطه اداری برقرار میکند. خلأ اصلی، عدم فعالسازی «نرمافزار انفاق قرآنی» است که پیش از انتقال مالی، محبت و اتحاد اجتماعی تولید میکند. سیاستگذاری اجتماعی در جمهوری اسلامی باید بر معماری سهلایهای قرآنی استوار باشد. گام نخست، انفاق هدفمند است که نه صرفاً عمل خیریه، بلکه ابزاری برای تقویت طبقه متوسط و مدیریت شکافها به شمار میرود. بر اساس آیه ۲۹ سوره فاطر، انفاق شهروندان را از قربانی به کنشگر تبدیل میکند و ادراک «تجارت با خدا» را تقویت مینماید. آیه ۲۱۵ بقره اولویت توزیع را به خانواده، اقربا و همسایگان میدهد و شبکهسازی از هسته خانواده را ضروری میسازد. همچنین آیه ۲۷۳ بقره بر شناسایی هوشمند و حفظ کرامت (بدون الزام به اظهار فقر) تأکید دارد. گام دوم، ارتقا به مواسات (همبستگی افقی) است. برخلاف انفاق یکطرفه که مرز طبقاتی را بازتولید میکند، مواسات بر اساس روایات «مواساة الاخ»، ارتباط مستقیم، همدلی و همرتبهسازی ایجاد میکند؛ الگویی مشابه پیادهروی اربعین که ولایت عرضی (پیوند مؤمنین) را محقق میسازد. گام سوم، چشمانداز مساوات است که بر پایه حدیث امام باقر(ع) مبنی بر اشتراک کامل منافع اقتصادی تعریف میشود. هرچند تحقق کامل آن در سطح کلان چالشبرانگیز است، اما سیاستگذاری باید اقتصاد خرد را به سمت تعاونیها و صندوقهای اشتراکی سوق دهد. توصیههای سیاستی شامل تغییر نقش نهادهای حمایتی به تسهیلگر مواسات، طراحی مشوقهای مالیاتی برای انفاق فامیلی و شبکهای (بر اساس آیه ۲۱۵ بقره)، تغییر روایت رسانهای از ترحم به مشارکت و کرامت (با استناد به آیه ۲۶۴ بقره)، و بسترسازی حقوقی برای تعاونیهای محلهمحور است. در جنگ ترکیبی امروز، تزریق صرف منابع مالی کافی نیست. فعالسازی ولایت عرضی از طریق گذار تدریجی از انفاق بوروکراتیک به مواسات رودررو و سپس مساوات، نه تنها تابآوری ملی را ارتقا میبخشد، بلکه جمهوری اسلامی را برای حکمرانی مهدوی آماده میسازد. این الگو، استراتژی تمدنی برای انسجام اجتماعی در دوران بحران است. مطالعه متن کامل یادداشت#رصد #یادداشت#الهیات_جنگ #اقتصاد#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!پیشنهاد اندیشکده دین و حکمرانیبه تیم مذاکره کننده ایران:برای بهرمندی از جریان اندیشکده ای کشور دکتر مهدی خراتیان را جهت تقویت تیم مذاکره خود به پاکستان ببرید.با این کار علاوه بر شخصیت شناسی چهرههای تیم مقابل، از منظری متفاوت از کلاسیک وزارت خارجه بتوان در مورد آینده تنگه ی همیشه تنگ هرمز پیشنهاد خلاقانه داشته باشیم.@din_hokmrani
۱۱۸بازارسال شده از
برگزاری دوره «هنر مادری در فضای مجازی» همزمان با جنگ رمضاندوره آموزشی «هنر مادری در فضای مجازی» با حمایت معاونت فرهنگی مرکز ملی فضای مجازی، همکاری پیامرسانهای داخلی و همت مجموعه «هوای مادری» برگزار شد. این دوره با هدف تقویت آگاهی، مهارتها و تابآوری اجتماعی خانوادهها، مادران، مشاوران و فعالان تعلیم و تربیت در شرایط بحران و جنگ برگزار گردید دوره در قالب ۹ سرفصل و ۱۶ ساعت محتوای آموزشی ضبطشده، به صورت آنلاین و همزمان با شرایط جنگی کشور برگزار شد از سرفصلهای اصلی این دوره میتوان به «نقشه رسانهای خانواده در جنگ»، «کودک، یاور کوچک و امیدآفرین خانواده» و «کنشگری و روایت مادرانه در جنگ» اشاره کرد لینک خبر @majazi_irاطلس اندیشکده_های تعلیم_وتربیت.pdf
۱.۹۵ مگابایت
اطلس اندیشکدهها و گروههای اندیشهورز تربیتیتهیه شده توسط خانه اندیشهورزانبا حضور اندیشکده دین و حکمرانی @din_hokmrani
بازارسال شده از
از فتح میدانی تا حکمرانی پایدار خلاصه گزارش | حجتالاسلام حمیدرضا رشدی، اندیشکده دین و حکمرانی: جمهوری اسلامی ایران پس از دورهای از تقابل سخت و تثبیت اقتدار، اکنون در موقعیت فتح قرار دارد. این دستاورد میدانی و سیاسی فرصتی استراتژیک برای تبدیل پیروزیهای موقت به ساختارهای پایدار حکمرانی فراهم آورده است. با این حال، شکاف میان اقتدار میدانی و وضعیت معیشتی و اجتماعی جامعه همچنان چالشی اساسی محسوب میشود. بر اساس مفهوم قرآنی فتح، این فرآیند باید به سه نتیجه کلیدی منجر شود: سکینه (آرامش اجتماعی)، مغانم (گشایشهای اقتصادی)، و کفّ ایدی (بازدارندگی دشمن). سرمایه اجتماعی شکلگرفته در دوران بحران، شامل مواسات، ایثار و شجاعت مردم، باید به سیاستها و نهادهای رسمی تبدیل شود تا پایداری یابد. برای تحقق این هدف، چهار اقدام راهبردی پیشنهاد میشود:۱. در حوزه فرهنگی: ایجاد سازوکارهای نهادین برای اتصال متخصصان به نیازمندان در حوزههای آموزش، بهداشت و خدمات اجتماعی، و ترویج فرهنگ صرفهجویی و اصلاح الگوی مصرف بهعنوان بخشی از جنگ اقتصادی.
۲. در حوزه اقتصادی: بازطراحی صنایع اساسی، کاهش وابستگی به زیرساختهای آسیبپذیر، و تبدیل فشارهای خارجی به فرصتی برای مدرنسازی صنایع و تقویت اقتصاد مقاومتی.
۳. در حوزه امنیتی: تدوین قوانین حاکمیتی و ایجاد رژیم امنیتی جدید برای مدیریت هوشمند تنگه هرمز و تثبیت بازدارندگی جامع.
۴. نهادینهسازی: تشکیل کارگروههای تخصصی در دستگاههای اجرایی برای تبدیل دستاوردها به قوانین، ساختارها و وضعیت پایدار حکمرانی.
فتح یک وضعیت حکمرانی است، نه صرفاً پیروزی تاریخی. بدون تبدیل این دستاوردها به ساختارهای پایدار، فرصت بازسازی تمدنی از دست خواهد رفت. مطالعه متن کامل گزارش سیاستی#یادداشت#الهیات_جنگ#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!بازارسال شده از
چارچوب سیاستگذاری رسانهای در جنگ شناختی؛ بازخوانی الگوی روایت فتح خلاصه یادداشت | حمیدرضا رشدی، اندیشکده دین و حکمرانی: در دنیای معاصر، ماهیت جنگها دگرگون شده است. امروزه نُه دهم نبرد در پهنه جنگ شناختی جریان دارد و تنها یک بخش آن به اقدامات نظامی سختافزاری اختصاص مییابد. اقدامات نظامی عمدتاً مقدمهای برای شکلدهی به اراده عمومی هستند. از اینرو، نحوه روایت و بازنمایی رسانهای وقایع، نقش تعیینکننده در پیروزی یا شکست نهایی ایفا میکند. این یادداشت با هدف تبدیل مفاهیم قرآنی به دستورالعملهای اجرایی، پیشنهادهایی عملی برای مدیریت رسانه در زمان جنگ ارائه میدهد.بازتعریف شاخصهای فتحاولین گام، گذار از سنجش مادی به ارزیابی تکلیفی است. به جای تمرکز انحصاری بر آمار تلفات، خسارات فیزیکی یا موشکها که جامعه را به یأس یا امیدهای کاذب دچار میکند، رسانه باید پیروزی را به «عمل به تکلیف الهی» و «حالات قلبی امت» پیوند بزند. فتوحات غیرمادی مانند رسوایی جهانی دشمن صهیونیستی یا تجدید بیعت آگاهانه مردم با رهبری، به عنوان «فتح مبین» بازنمایی شوند تا تابآوری اجتماعی افزایش یابد.
اصول عملیاتی روایت الهیچهار اصل کلیدی — روندنگری، واکاوی لایههای پنهان، امیدآفرینی و ایجاد سکینه — باید به پروتکلهای تولید محتوا تبدیل شوند. رسانه از گزارشگری مقطعی پرهیز کند و حوادث را به روند کلی پیشرفت جبهه حق و افول دشمن پیوند بزند، همانند پیوند قرآن میان شکست احد و پیروزی بدر. در بحرانها، تمرکز از خسارتهای ظاهری به دستاوردهای باطنی مانند تحول اجتماعی، افشای نفاق و تقویت روحیه شهادتطلبی منتقل شود. همچنین، با نمایش صلابت ارکان جامعه و تزریق آرامش (سکینه)، اضطراب جنگ مهار گردد.
نمادسازی و ساختار روایت مرحلهایمحسوسسازی معانی از طریق نمادهای عینی (مانند بیعت در خیابان) و جعل اصطلاحات گفتمانی (مانند نوشتن شعارهای هدفمند بر تسلیحات) ضروری است. همزمان، خرد کردن پیروزیها را به مراحل میانی و «شیرینسازی مکرر» آنها (مانند عقبنشینی ناو آمریکایی یا شکار جنگندههای اف-۳۵) برای حفظ انگیزه اجتماعی، با الگوبرداری از سیره پیامبر (ص) در فتح احزاب و خیبر پیش از مکه.
پیشنهادهای سیاستی چهارگانهدر بعد فرهنگی-اجتماعی، رسانه ملی باید از تمرکز صرف بر تجهیزات نظامی به نمایش تحول قلوب، صلابت مادران شهدا، حضور پرشور نوجوانان و موج فزاینده گرایش جهانی به مکتب اهلبیت (ع) به دلیل ایستادگی در برابر استکبار بپردازد. در حوزه سیاسی، پیوست رسانهای بر تثبیت تصویر ایران به عنوان کشوری مقتدر، عزتمند و صلحطلب، همراه با تحلیل انزوای دشمن و آغاز اضمحلال ساختار نظام جهانی متمرکز شود. در بخش نظامی، برتری موشکهای ارزانقیمت، پهپادها و اراده رزمندگان مجاهد بر ناوهای غولپیکر به عنوان استاندارد جدید قدرت ترویج گردد. و در عرصه اقتصادی، فروپاشی هژمونی دلار، اهرم راهبردی تنگه هرمز و تبدیل خسارتهای جنگ به فرصت جهش تولید و خودکفایی صنعتی برجسته شود. این الگو، رسانه را به ابزاری تحولآفرین در جنگ شناختی تبدیل کرده و دست ولایت را برای اتخاذ تصمیمات راهبردی باز میگذارد.
مطالعه متن کامل یادداشت#رصد #یادداشت#رسانه#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!بازارسال شده از
با چه نیتی در تشییع رهبر انقلاب حاضر شویم؟ یادداشت | حسین علیزاده، مدیر اندیشکده دین و حکمرانی:یک. حضور با توجه به ساحت جهانی
قدم برداشتن در این تشییع دشمنان را به غیظ میآورد: «مَا كَانَ لِأَهْلِ الْمَدِينَةِ وَ مَنْ حَوْلَهُمْ مِنَ الْأَعْرَابِ أَنْ يَتَخَلَّفُوا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ وَ لَا يَرْغَبُوا بِأَنْفُسِهِمْ عَنْ نَفْسِهِۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ لَا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَ لَا نَصَبٌ وَ لَا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ لَا يَطَئُونَ مَوْطِئًا يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَ لَا يَنَالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَيْلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِهِ عَمَلٌ صَالِحٌۚ إِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ» – سوره التوبة آیه ١٢٠«شايسته نيست كه اهل مدينه و باديهنشيناني كه پيرامون آنانند، از رسول خدا تخلف كنند؛ و آنان را نسزد كه به سبب پرداختن به خويش، از حفظ جان او دريغ ورزند؛ زيرا هيچ تشنگي و رنج و گرسنگي در راه خدا به آنان نمیرسد، و در هيچ مكانی كه كافران را به خشم میآورد، قدم نمیگذارند، و از هيچ دشمنی انتقام نمیگيرند مگر آنكه به پاداش هر يك از آنان عمل شايستهای در پرونده آنان ثبت میشود؛ چرا كه خدا پاداش نيكوكاران را تباه نمیكند.» دو. حضور با توجه به ساحت خانوادگی
رهبر شهید با داماد و دختر و نوه وارد معرکه شهادت شد. حال که پرچمهای سرخ قصاص افراشته شده این حضور با خانواده در تشییع به منزله لعن قاتلان رهبر شهید است: «فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَ أَبْنَاءَكُمْ وَ نِسَاءَنَا وَ نِسَاءَكُمْ وَ أَنْفُسَنَا وَ أَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ» – آیه مباهله، سوره آلعمران، آیه ۶١سه. حضور با توجه به ساحت فردی: پاک شدن همه گناهان
امام رضا علیه السلام فرمودند: مَنْ شَیَّعَ جَنَازَةَ وَلِیٍّ مِنْ أَوْلِیَائِنَا خَرَجَ مِنْ ذُنُوبِهِ کَیَوْمَ وَلَدَتْهُ أُمُّهُ لَا ذَنْبَ عَلَیْهِ» – بحارالانوار ج۴۹، ص۹۸ هر کس جنازه یکی از اولیا و دوستان ما را تشییع کند، آنچنان گناهانش میریزد که گویی تازه از مادر متولد شده و گناهی برایش نمی ماند. و در آخر مهمترین نکته اینکه:نصرت الهی با بیعت محقق میشود و بدون بیعت در هیچ ساحتی نصرت الهی شامل حال ملت ما نمیشود. چه برای جنگ، چه در مذاکره: «إِنَّ الَّذِينَ يُبَايِعُونَكَ إِنَّمَا يُبَايِعُونَ اللَّهَ يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْۚ فَمَنْ نَكَثَ فَإِنَّمَا يَنْكُثُ عَلَىٰ نَفْسِهِۖ وَ مَنْ أَوْفَىٰ بِمَا عَاهَدَ عَلَيْهُ اللَّهَ فَسَيُؤْتِيهِ أَجْرًا عَظِيمًا» – سوره فتح آیه ۱۰«لَقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبَايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِي قُلُوبِهِمْ فَأَنْزَلَ السَّكِينَةَ عَلَيْهِمْ وَ أَثَابَهُمْ فَتْحًا قَرِيبًا» – سوره فتح آیه ١٨
بیعت با ولی یعنی نصرت با همه قدرت و گوش به فرمان سیدمجتبی باشیم. به امید تعجیل در فرج حجتبنالحسن عجل الله فرجه الشریف.#رصد #یادداشت#تشییع_امام_شهید#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!بازارسال شده از
در قدرشناسی از رستاخیز مردم ایران در تشییع رهبر شهید
یادداشت | حسین علیزاده: در برخی یادداشتها تشییع دلکش و باشکوه برادران عراقیمان را بر سر خودمان میزنند؛ در حالی که حال و هوای عزا و حماسه در خروج پیکر از جمکران، کمتر از تصاویر نجف و کربلا نبود، بلکه از جهاتی، مسیر جمکران تا حرم شکوه و جلال بالاتری هم داشت.
مضامین بی نظیر در نماز بر رهبر توسط آیت الله جوادی خوانده شد که مستقلاً باید فقره فقره شرحش داد. یک شرح عملی آن فقرات در هنگام خروج کاروان از مسجد جمکران رقم خورد، حلقهای از طلاب و فضلای جوان پروانهوار گرد پیکر زعیمِ شیعه میچرخیدند تا پیوند معارف قرآنی و حق طلبی عزت مندانه را به چشم آورند.
دقیق بخواهیم بگوییم تشییع رهبر شهید در ایران از صبح دهم رمضان شروع شد سپس یک دهه اقامه عزای در محرم و بعد آمادگی برای دو روز وداع دسته دسته مردم از سراسر ایران تا برسد به یک روز حرکت دادن پیکرها در بین جمعیت این از مدت تشییع.
مردم در سراسر این خاک پاک، نه فقط در تهران و نه حتی فقط در مراکز استان بلکه چون خون جاری در رگهای بدن در کوچکترین شهرها و روستاها جوشیدند تا ماجرا رسید به ایام وداع در مصلی تهران. هجرت با دلها به سوی خدا از سراسر ایران شروع شد. میزبانان خوب حق میزبانی را ادا کردند و سنگ تمام گذاشتند؛ آن هم نه فقط در قالب موکبهای بزرگ، بلکه با همان لقمهلقمههای کوچک این از وسعت تشییع.
برنامه مصلی تهران با آن پرچمهای سرخ خونخواهی، روحی تازه در کالبد جامعه دمید و شعر و شعار انتقام نشان داد که رگ غیرت این ملت همچنان جوشان است. سوالی که کسی به آن نپرداخت این است که چه کسی به این مردم گفت در وداع و تشییع با پرچم های سرخ رنگ در سراسر ایران حاضر شوند؟ و این خود برای حقیقتی بنام سالار بودن مردم کافی است.
در بعد فرهنگی شعرهای فوقالعاده حماسی و قوی از مداحان و شاعران در اوج وداع، قبل و بعد از اقامه نماز در ایران مشهود بود. این حد از ادبیات حماسی و آیینی کجا جز ایران به این سطح از رشد، بالندگی و مغز سیاسی رسیده بود؟ این عمقِ نوحههایی چون باید برخواست مستفاد از مضامین قرآنی، در همین بسترِ مردمی همهگیر شد، اما هنوز به چرایی فراگیری این اشعار و سروده ها نپرداختیم.
در بُعد اجتماعی نیز، ترتیبات صحنه تشییع به نحوی طراحی شده بود که زنان و کودکان در کنار کاروان پیکرها اشک میریختند؛ اشکی موثر که تنها ضامن «تربیت حُبّی» برای امتداد این مسیر است. فرزندی که در این هیاهوی حماسه، دست در دست مادرش گریست و بیرقِ ولی را دید، سرباز بلکه سردار فردای این نهضت خواهد بود.
دُرّ کمیابی که حجاب عادت اجازه نمیدهد به درستی بیان شود، خانواده محوری در سراسر فرآیند پشتیبانی و قوامبخشی به این یومالله بود. اگر عموم مردها روز تشییع در میدان آمدند، بانوان از روزها قبلتر، تدارکهای عظیم و بیمانندی در اسکان و اطعام دیده بودند. تنها در یک نمونه که مطلع هستم، در یک گروه مربوط به یکی از محلههای قم، بیش از هزار و صد بانو در کمتر از چند روز خانههای خود را مهیای زائر کرده بودند. این همان «بیعت خانواده محور» است که یک عمر رهبری با دقت در جامعه دینی به آن ارج و قرب داده بود و حالا اینچنین در روز حادثه تجلی میکرد. این از عمق تشییع.
مردم عراق حسرت داشتن کسانی چون حضرت امام و خلف صالحش را دارند. در عراق کجا امکان چنین درکی از فقیه مجاهد مدبر بعنوان ستون حاکمیت وجود داشته است که حالا بخواهند در فراقش حقش را ادا کنند؟ تشییع در ایران تجلی کلام امام خمینی بود که «الاسلام هو الحکومه». مرجعیت در بین شیعیان عراق، جایگاهی محترمی دارد، اما در مناسبات اداره کشور جایگاه بعنوان عمود خیمه را ندارد. پیوند دولت، کارگزاران شهری، نیروهای انتظامی، کادر درمان و... در ایام حمله دشمن به کرات مشاهده شد. این نهاد سازی و شکل قانونی، داشتههای بزرگی است: همان نمود آرزوی محقَق انبیاء.
برای توصیفِ امیدآفرین، باید هر دو نیمه لیوان را دید و فریاد زد. یقین دارم اگر حواسمان نباشد حتی در ضمیر خودمان صرفا بخش خالی تشییع را مرور کنیم روح رهبر شهیدمان آزرده میشود چه برسد که بخش کمالِ محقق نشده ی این حماسه تاریخی تهران و قم را در اذهان تثبیت کنیم.
چرا به این «یوم الله» که بُروزِ ایمان در قالب عمل صالح تشییعِ ولی فقیه و بیعت با ولی فقیه جوان بعنوان مظهر حکومت دینی در منظر جهانیان بود، افتخار نکنیم؟ اگر ما این عظمت را فریاد نزنیم، در بهرمندی از برکات وجودی این اجتماع ولایی بهره کمتری میبریم.
#رصد #یادداشت#تشییع_امام_شهید#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!
یادداشت | حسین علیزاده: در برخی یادداشتها تشییع دلکش و باشکوه برادران عراقیمان را بر سر خودمان میزنند؛ در حالی که حال و هوای عزا و حماسه در خروج پیکر از جمکران، کمتر از تصاویر نجف و کربلا نبود، بلکه از جهاتی، مسیر جمکران تا حرم شکوه و جلال بالاتری هم داشت. مضامین بی نظیر در نماز بر رهبر توسط آیت الله جوادی خوانده شد که مستقلاً باید فقره فقره شرحش داد. یک شرح عملی آن فقرات در هنگام خروج کاروان از مسجد جمکران رقم خورد، حلقهای از طلاب و فضلای جوان پروانهوار گرد پیکر زعیمِ شیعه میچرخیدند تا پیوند معارف قرآنی و حق طلبی عزت مندانه را به چشم آورند.دقیق بخواهیم بگوییم تشییع رهبر شهید در ایران از صبح دهم رمضان شروع شد سپس یک دهه اقامه عزای در محرم و بعد آمادگی برای دو روز وداع دسته دسته مردم از سراسر ایران تا برسد به یک روز حرکت دادن پیکرها در بین جمعیت این از مدت تشییع.مردم در سراسر این خاک پاک، نه فقط در تهران و نه حتی فقط در مراکز استان بلکه چون خون جاری در رگهای بدن در کوچکترین شهرها و روستاها جوشیدند تا ماجرا رسید به ایام وداع در مصلی تهران. هجرت با دلها به سوی خدا از سراسر ایران شروع شد. میزبانان خوب حق میزبانی را ادا کردند و سنگ تمام گذاشتند؛ آن هم نه فقط در قالب موکبهای بزرگ، بلکه با همان لقمهلقمههای کوچک این از وسعت تشییع. برنامه مصلی تهران با آن پرچمهای سرخ خونخواهی، روحی تازه در کالبد جامعه دمید و شعر و شعار انتقام نشان داد که رگ غیرت این ملت همچنان جوشان است. سوالی که کسی به آن نپرداخت این است که چه کسی به این مردم گفت در وداع و تشییع با پرچم های سرخ رنگ در سراسر ایران حاضر شوند؟ و این خود برای حقیقتی بنام سالار بودن مردم کافی است. در بعد فرهنگی شعرهای فوقالعاده حماسی و قوی از مداحان و شاعران در اوج وداع، قبل و بعد از اقامه نماز در ایران مشهود بود. این حد از ادبیات حماسی و آیینی کجا جز ایران به این سطح از رشد، بالندگی و مغز سیاسی رسیده بود؟ این عمقِ نوحههایی چون باید برخواست مستفاد از مضامین قرآنی، در همین بسترِ مردمی همهگیر شد، اما هنوز به چرایی فراگیری این اشعار و سروده ها نپرداختیم. در بُعد اجتماعی نیز، ترتیبات صحنه تشییع به نحوی طراحی شده بود که زنان و کودکان در کنار کاروان پیکرها اشک میریختند؛ اشکی موثر که تنها ضامن «تربیت حُبّی» برای امتداد این مسیر است. فرزندی که در این هیاهوی حماسه، دست در دست مادرش گریست و بیرقِ ولی را دید، سرباز بلکه سردار فردای این نهضت خواهد بود. دُرّ کمیابی که حجاب عادت اجازه نمیدهد به درستی بیان شود، خانواده محوری در سراسر فرآیند پشتیبانی و قوامبخشی به این یومالله بود. اگر عموم مردها روز تشییع در میدان آمدند، بانوان از روزها قبلتر، تدارکهای عظیم و بیمانندی در اسکان و اطعام دیده بودند. تنها در یک نمونه که مطلع هستم، در یک گروه مربوط به یکی از محلههای قم، بیش از هزار و صد بانو در کمتر از چند روز خانههای خود را مهیای زائر کرده بودند. این همان «بیعت خانواده محور» است که یک عمر رهبری با دقت در جامعه دینی به آن ارج و قرب داده بود و حالا اینچنین در روز حادثه تجلی میکرد. این از عمق تشییع. مردم عراق حسرت داشتن کسانی چون حضرت امام و خلف صالحش را دارند. در عراق کجا امکان چنین درکی از فقیه مجاهد مدبر بعنوان ستون حاکمیت وجود داشته است که حالا بخواهند در فراقش حقش را ادا کنند؟ تشییع در ایران تجلی کلام امام خمینی بود که «الاسلام هو الحکومه». مرجعیت در بین شیعیان عراق، جایگاهی محترمی دارد، اما در مناسبات اداره کشور جایگاه بعنوان عمود خیمه را ندارد. پیوند دولت، کارگزاران شهری، نیروهای انتظامی، کادر درمان و... در ایام حمله دشمن به کرات مشاهده شد. این نهاد سازی و شکل قانونی، داشتههای بزرگی است: همان نمود آرزوی محقَق انبیاء. برای توصیفِ امیدآفرین، باید هر دو نیمه لیوان را دید و فریاد زد. یقین دارم اگر حواسمان نباشد حتی در ضمیر خودمان صرفا بخش خالی تشییع را مرور کنیم روح رهبر شهیدمان آزرده میشود چه برسد که بخش کمالِ محقق نشده ی این حماسه تاریخی تهران و قم را در اذهان تثبیت کنیم. چرا به این «یوم الله» که بُروزِ ایمان در قالب عمل صالح تشییعِ ولی فقیه و بیعت با ولی فقیه جوان بعنوان مظهر حکومت دینی در منظر جهانیان بود، افتخار نکنیم؟ اگر ما این عظمت را فریاد نزنیم، در بهرمندی از برکات وجودی این اجتماع ولایی بهره کمتری میبریم.#رصد #یادداشت#تشییع_امام_شهید#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!