د
نمایندگان مجلس مطالبات عمومی را بر نیازها و منافع جناحی و گروهی و منطقهای ترجیح دهند / اعلام مواضع مقتدرانه در برابر زیادهخواهیهای مستکبران از الزامات ایفای نقش در تراز ملت مبعوث شده است برای ایفای نقشی در تراز ملّت مبعوث شده، مقدمات و الزامات گوناگونی نیز مورد نیاز است که در این مجال مختصر، صرفاً برادران و خواهران گرامی را به مطالعهی دقیق و جدّی تفاصیل فرمایشات قائد عظیمالشأن شهید اعلیاللهمقامهالشریف در دیدارهای سالیانهی نمایندگان مجلس شورای اسلامی بخصوص سالهای اخیر که واجد ارزش تجربی و عملیّاتی مهمی است، توصیه مینمایم. طبیعی است که رعایت تقوای فردی در تضمین مراعات آن رهنمودها و انجام صحیح وظایف خطیر در برههی حسّاس فعلی، نقش اساسی دارد و تشخیص صحیح اولویتها، آرای مبتنی بر مطالعات و مشورتهای عمیق کارشناسی، زیست مردمی و ارتباط گسترده با مردم، فسادستیزی همهجانبه، ترجیح منافع ملّی و مطالبات عمومی بر نیازها و منافع جناحی و گروهی و منطقهای، توجه به دیپلماسی پارلمانی، شجاعت و اعلام مواضع شفاف و مقتدرانه در برابر زیادهخواهیهای مستکبران، و توجه هوشمندانه و انقلابی به موقعیت تازهی ایران در منطقه و جهان در زمرهی این الزامات است." /> بخشی از پیام حضرت آیتالله سیدمجتبی خامنهای رهبر انقلاب اسلامی بهمناسبت سالروز افتتاح اولین دوره مجلس شورای اسلامی و آغاز سومین سال فعالیت مجلس دوازدهم | ۷/خرداد/۱۴۰۵ @rahbar_enghelab_irخنثیسازی نسخههای رهبری طبیعی است پدری که فرزند خود را گرفتار اسراف و ولخرجی ببیند، او را توصیه به صرفهجویی و پساندازی کند؛ این توصیه به معنای دعوت به بُخل نبوده و برای رهانیدن فرزند خود از افراط در مصرف میباشد؛ حال تصور کنید که در این شرایط، نفری پیدا شود که پیوسته از زشتیهای بخل صحبت کرده و بگوید: «بله؛ باید صرفهجویی کرد ولی نباید بخیل بود!» به نظرتان آیا اقدام چنین شخصی عاقلانه است؟! و آیا در جهت مصالح آن پدر و فرزند میباشد؟! پاسخ روشن است.رهبر جامعه اسلامی به عنوان کسی که رشد و تربیت جامعه را وظیفه خود میداند و از افق بالا و کلانی به مسائل مینگرد، توصیههایی را بر حسب ضرورتهای پیشآمده در هر برهه از زمان بیان میکنند تا تمایلات جامعه را به تعادل رسانده و آن را از افراط و تفریط برحذر بدارند؛ به عنوان مثال در دورانی که «بیتفاوتی» بر جامعه حاکم شود و مسئولان نیز خود را پاسخگوی مردم ندانند، رهبر جامعه علاوه بر تشویق مردم به نظارت بر مسئولان، کارگزاران را نیز دعوت به پاسخگویی میکنند.این که رهبر شهید انقلاب سال۱۳۸۳ را به عنوان سال «پاسخگویی مسئولان به مردم» نامگذاری کرده بودند نیز در این چارچوب قابل تحلیل است؛ حال تصور کنید در آن شرایط، افرادی پیدا شوند که مدام از حُسنظن به دیگران، اعتماد به مسئولان، پرهیز از دخالت و... سخن برانند؛ اگرچه سخنان این افراد روی کاغذ درست میباشد ولی روی زمین، بینهایت مضر و خسارتبار است؛ چرا که نسخههای رهبری برای آن وضعیت را خنثی کرده و مانع تعدیل نیروهای مختلف در جامعه خواهد شد؛ این انحراف در موارد دیگری نیز مشاهده شده است که نمونههایی از آن در ادامه میآید:رهبر جامعه به دلیل شرایط حساس کشور، همگان را چندین و چند بار توصیه به وحدت و انسجام میکنند و حتی از طرح «اختلافات موجه» نیز پرهیز میدهند؛ سوگمندانه عدهای برای خنثیسازی دستورات رهبری و توجیه اقدامات خویش چنین واکنشی از خود نشان میدهند: «بله؛ ولی وحدت نباید چماق شود!» گویی رهبری فراموش کردهاند که این توصیه را هم در پیامهای خود بگنجانند!رهبر جامعه مشاهده میکنند که «کار نمایشی» در حال غلبه بر «کار واقعی» بوده و عدهای سر بر آوردهاند که تلاش دارند با داد و بیداد، خود را عنصری فعال و انقلابی معرفی کنند؛ لذا میفرمایند: «نطقهای میاندستورِ پر شورِ همراه با اعتراض و عصبانیت، نشانه انقلابی بودن نیست!» واکنش یک عده به این سخن چنین است: «بله؛ ولی داد و بیداد هم لازم است و شهید مدرس با فریادهای خود جلوی رضاخان ایستاده بود!»رهبر جامعه از ترکیب راهیافتگان به مجلس مطلع بوده و در میان آنان، افرادی را مشاهده میکنند که به جز بلاگری و فعالیت مجازی، کارنامه دیگری ندارند؛ لذا در پیام آغاز به کار مجلس میفرمایند:«از مسابقات بیفایده رسانهای و مجادلات مضر سیاسی بپرهيزيد» برای فرار از عمل به این نسخه چنین میگویند: «بله؛ ولی باید از ابزار رسانه برای مبارزه با استکبار داخلی(!) استفاده کرد!»مدیر عقال @eghaalتله اطلاع رسانی مذاکراتاطلاعرسانی مذاکرات، خودش ماجرایی شده است . از یک طرف، بله؛ اطلاعرسانی میتواند بهتر باشد. شفافتر. دقیقتر. بهموقعتر. اما از طرف دیگر، انگار عدهای فقط منتظرند از هر سکوتی، یک خیانت بسازند.
به نظرم بقایی به عنوان سخنگوی وزارت خارجه دقیق گفت: "برای پاسخ به تویئت های ترامپ بیکار نیستیم." از موضع بالا و هوشمندانه. اما چرا؟ یکی از اسناد نهادهای امنیتی آمریکا نکته قابل تاملی دارد. میگوید رسانههای متصل به ما باید دو کار را همزمان انجام دهند. اول، غرق کردن مخاطب در جزئیات . دوم، راه انداختن جنگ تردید. چرا جزئیات؟ چون وقتی خبر ریز و درشت و ضدونقیض زیاد شد، دیگر راه تکذیب بسته میشود. هر ساعت یک خبر.هر روز یک روایت. هر لحظه یک منبع مطلع . شما وارد گردابی میشوید که هرچه بیشتر در آن بمانید، بیشتر فرو میروید. انبوه اخبار ریز و درشت و جزئیات متناقض، عملاً یک کوچه بنبست رسانهای میسازد.
جنگ تردید چیست؟یعنی آنقدر اخبار راست و دروغ در هم آمیخته شود که مخاطب نه بتواند آن را کاملا رد کند و نه بپذیرد. نتیجه این وضعیت، «خستگی شناختی» است؛ یعنی مخاطب بهتدریج تمرکز و توان صحتسنجی خود را از دست میدهد و نسبت به منبع خبر و صدق و کذب آن دچار بیحسی و بیتفاوتی میشود. در چنین شرایطی، هرکس بیشتر خبر بدهد و آخرین خبر را منتشر کند، باورپذیرتر به نظر میرسد.
اصلاً نیاز هم نیست این نسخهها را به اسناد امنیتی دشمن مستند کنیم؛ در عمل دقیقاً همین اتفاق در اتاق جنگ دشمن می افتد. کافی است رفتار ترامپ را رصد کنید. جنگ را به توئیتر برده و در شبکه اجتماعی می خواهند جمع کند. گوشی را برمیدارد، به فاکسنیوز زنگ میزند، یک روایت میسازد و فضای رسانه را منفجر میکند.حالا اگر مسئول ایرانی بخواهد لحظهبهلحظه جواب بدهد چه میشود؟ عملاً وارد زمین او شده است. اگر سکوت کند، متهم به پنهانکاری میشود. اگر مدام پاسخ بدهد، بخشی از طراحی و محاسباتش را لو داده است.
این یعنی یک تله رسانهای.البته این حرفها به معنای نفی اطلاعرسانی نیست. مردم باید در جریان باشند. مسئولان باید صریح و صادقانه حرف بزنند.
اما فرق است بین اطلاعرسانی و افتادن در بازی روانی دشمن.
مسئله مهمتر اما چیز دیگری است؛ برای بعضیها اصلاً مهم نیست چه گفته شود. مسئله، بیاعتمادی است. هر توضیحی داده شود، دوباره از دل همان توضیح، یک سوءظن تازه بیرون میآید.حس ظن به مسوولین کشور را تمرین کنیم. فراموش نکنیم رهبری انقلاب هر نقد ومطالبه ای ولو موجه را که تفرقه افکن باشد را خطا دانستند. یکی از راههای نقد سازنده، مطالبهگری از درون اعتماد به مسئولان کشور است؛ مسئولانی که این روزها، با هر سلیقه و عقیدهای، در میدان مبارزهاند؛ چه در میدان نظامی، چه در مذاکرات و چه در جنگ رسانهای...@mahdian_mohsenسه نکته درباره عقب نشینی ترامپ
به نظرتان آمریکا از ضربه خوردن اسراییل نگران بود یا از تعطیل شدن مسیر مذاکرات؟ خود اسراییل که از این جنگ استقبال میکرد، پس مساله انسداد راه مذاکرات بود. خوب چرا اصل مذاکرات میتواند اهرم فشار بر آمریکا باشد؟ چراییش بر میگردد به وضعیتی که آمریکا درش گیر کرده. ایران گلوی آمریکا را محکم گرفته و رها نمیکند. زد و خوردهای چند روز پیش ایران و آمریکا را دیدید؟ این همان دست و پا زدن کسی است که ایران گلویش را فشرده است. اصل مذاکره الان برای ایران تبدیل به یک ابزار جنگ شده، برای همین میتواند با آن معامله کند. مثلا از خودتان پرسیده اید چرا ایران در مذاکرات پیش شرط قرار داده؟ پیش شرط یعنی چه؟ یعنی طرف باید برای اصل مذاکره هم چیزی به شما بدهد. آمریکا محتاج مذاکره است برای رهایی از این باتلاق و ایران این نکته را فهمیده. و اتفاقات دیروز این نکته مهم را برای دنیا بر ملا کرد و این میدانید یعنی چی؟ یعنی مخابره پیام شکست آمریکا به کل دنیا
نکته دوم اینکه پیام اعمال زور توسط ایران را چه کسانی صادر کردند؟ همه. عراقچی، قالیباف و سپاه و همه ، این یعنی چی؟ یعنی ایران هیچ اختلالی در تصمیم گیری ندارد، بر خلاف آنچه برخی اینترنشنالهای ریشو ترویج میکردند، در این سطح هیچ اختلافی که بخواهند بر ملایش کنند، در میان نیست، یک پارچه هم پشت حزب الله و کل جبهه مقاومتند، بنای بر کرنش هم ندارند. این ها همه روایتی که متاسفانه برخی به اسم دلسوزی در کشور منتشر میکنند را خراب میکند. کاش متوجه بودند.
نکته سوم اصل آمادگی اسراییل برای حمله به بیروت است. چرا اسراییل تصمیم به حمله گرفت، او که میدانست پیش شرط مذاکرات آتش بسی است که پذیرفته بود. او که میدانست دفعه قبل هم ابتدای آتش بس هنگام تصمیمش برای حمله به بیروت ، لانچرهای ایران آماده شلیک شدند. حمله به بیروت چرا؟ دلیلش ضرباتی است که در میدان از حزب الله خورده اند. یعنی چی؟ پیام حزب الله در ماجرای قلعه شقیف را خواندید؟ آنجا اعلام کردند رژیم به دلیل مخابره مداوم پیام های خسارت و تلفات مجبور است برای خودش پیروزی مخابره کند و دروغ میگوید، پهپادهای جدید حزب الله هم خسارت میزند و تلفات میگیرد و هم فیلم ضربه را منتشر میکند و این قصه هم میدان را و هم فشار روانی داخل اسراییل را به نفع حزب الله کرده. رژیم مجبور است پیام پیروزی منتشر کند، از سوی دیگر بنا دارد فشار داخلی برای خلع سلاح حزب الله و یا جنگ داخلی را به مدد غربگرایان لبنان با این حملات، تحمیل کند. این شد که ایران قلاده نتانیاهو را که در دست آمریکا بود کشید. برخی دوستان متوجه نبرد نامتقارن حزب الله نیستند، متوجه اتاق عملیات مشترکش با سپاه قدس نیستند، متوجه سبک تصمیم گیری ایران هم نیستند. این اندیشه همان است که بابت جنگ غزه سید حسن را هم شماتت میکرد که چرا تمام عیار نمیجنگد، این ها همانها هستند که بعد شهادت سید حسن هم همه جا پخش میکردند که کار حزب الله تمام شد و بعد از آن با ورود مقتدر حزب الله در جنگ رمضان به روی خودشان هم نیاوردند که تا پیش از این داشتند ماجرا را اسراییلی روایت میکنند.
@ali_mahdiyan
به نظرتان آمریکا از ضربه خوردن اسراییل نگران بود یا از تعطیل شدن مسیر مذاکرات؟ خود اسراییل که از این جنگ استقبال میکرد، پس مساله انسداد راه مذاکرات بود. خوب چرا اصل مذاکرات میتواند اهرم فشار بر آمریکا باشد؟ چراییش بر میگردد به وضعیتی که آمریکا درش گیر کرده. ایران گلوی آمریکا را محکم گرفته و رها نمیکند. زد و خوردهای چند روز پیش ایران و آمریکا را دیدید؟ این همان دست و پا زدن کسی است که ایران گلویش را فشرده است. اصل مذاکره الان برای ایران تبدیل به یک ابزار جنگ شده، برای همین میتواند با آن معامله کند. مثلا از خودتان پرسیده اید چرا ایران در مذاکرات پیش شرط قرار داده؟ پیش شرط یعنی چه؟ یعنی طرف باید برای اصل مذاکره هم چیزی به شما بدهد. آمریکا محتاج مذاکره است برای رهایی از این باتلاق و ایران این نکته را فهمیده. و اتفاقات دیروز این نکته مهم را برای دنیا بر ملا کرد و این میدانید یعنی چی؟ یعنی مخابره پیام شکست آمریکا به کل دنیانکته دوم اینکه پیام اعمال زور توسط ایران را چه کسانی صادر کردند؟ همه. عراقچی، قالیباف و سپاه و همه ، این یعنی چی؟ یعنی ایران هیچ اختلالی در تصمیم گیری ندارد، بر خلاف آنچه برخی اینترنشنالهای ریشو ترویج میکردند، در این سطح هیچ اختلافی که بخواهند بر ملایش کنند، در میان نیست، یک پارچه هم پشت حزب الله و کل جبهه مقاومتند، بنای بر کرنش هم ندارند. این ها همه روایتی که متاسفانه برخی به اسم دلسوزی در کشور منتشر میکنند را خراب میکند. کاش متوجه بودند. نکته سوم اصل آمادگی اسراییل برای حمله به بیروت است. چرا اسراییل تصمیم به حمله گرفت، او که میدانست پیش شرط مذاکرات آتش بسی است که پذیرفته بود. او که میدانست دفعه قبل هم ابتدای آتش بس هنگام تصمیمش برای حمله به بیروت ، لانچرهای ایران آماده شلیک شدند. حمله به بیروت چرا؟ دلیلش ضرباتی است که در میدان از حزب الله خورده اند. یعنی چی؟ پیام حزب الله در ماجرای قلعه شقیف را خواندید؟ آنجا اعلام کردند رژیم به دلیل مخابره مداوم پیام های خسارت و تلفات مجبور است برای خودش پیروزی مخابره کند و دروغ میگوید، پهپادهای جدید حزب الله هم خسارت میزند و تلفات میگیرد و هم فیلم ضربه را منتشر میکند و این قصه هم میدان را و هم فشار روانی داخل اسراییل را به نفع حزب الله کرده. رژیم مجبور است پیام پیروزی منتشر کند، از سوی دیگر بنا دارد فشار داخلی برای خلع سلاح حزب الله و یا جنگ داخلی را به مدد غربگرایان لبنان با این حملات، تحمیل کند. این شد که ایران قلاده نتانیاهو را که در دست آمریکا بود کشید. برخی دوستان متوجه نبرد نامتقارن حزب الله نیستند، متوجه اتاق عملیات مشترکش با سپاه قدس نیستند، متوجه سبک تصمیم گیری ایران هم نیستند. این اندیشه همان است که بابت جنگ غزه سید حسن را هم شماتت میکرد که چرا تمام عیار نمیجنگد، این ها همانها هستند که بعد شهادت سید حسن هم همه جا پخش میکردند که کار حزب الله تمام شد و بعد از آن با ورود مقتدر حزب الله در جنگ رمضان به روی خودشان هم نیاوردند که تا پیش از این داشتند ماجرا را اسراییلی روایت میکنند. @ali_mahdiyan
چرا ایران زد؟ چه نتیجه ای گرفت؟ اینکه ایران از حزبالله حمایت میکند، حرف تازهای نیست. پیش از این هم حمایت میکرد. همزمان با مذاکرات، آتشبس لبنان را جلو برد، به گفته سردار قاآنی اتاق عملیات مشترک داشت، کمکهای تسلیحاتی و اطلاعاتی هم انجام میشد.پس سؤال اصلی چیز دیگری است. چرا ایران دقیقاً در این مقطع وارد میدان شد؟ معمولاً پاسخ میدهند: «عمق استراتژیک».این پاسخ درست است. اگر اسرائیل بتواند حزبالله را از میدان خارج کند، طبیعتاً دستش برای فشار بر ایران بازتر میشود. از منظر بازدارندگی نیز منطقی است که تهدید را در همان نقطه متوقف کرد.اما این توضیح کافی نیست. سؤال همچنان پابرجاست: چرا همین حالا؟پاسخ اینجاست که عملیات ایران نه یک اقدام پیشدستانه، بلکه مثل همیشه یک اقدام دفاعی برای شکستن یک نقشه بزرگتر بود.ایران در واقع اسرائیل را نزد؛ بازی آمریکا را به هم زد. چرا؟ ماجرا از این قرار بود که آمریکا در حال پیشبرد یک مدل خاص از فشار بود؛ مدلی که میتوان آن را «جنگ زیرآستانهای» نامید.جنگ زیرآستانهای یعنی چه؟ یعنی من هزینه ایجاد میکنم، اما اسمش را جنگ نمیگذارم. من میزنم، اما تو حق نداری پاسخ بدهی. در این مدل، طرف مقابل هر روز هزینه میدهد اما هنوز در وضعیت مذاکره باقی مانده است.هم جنگ هست، هم نیست. آمریکا دقیقاً به چنین وضعیتی نیاز داشت. زمان در محاصره دریایی و فشارهای اقتصادی به ضرر او میگذشت. ایران هم حاضر نبود در مذاکرات تسلیم واشنگتن شود. بنابراین باید هزینه «توافق نکردن» برای ایران افزایش پیدا میکرد.حمله به ضاحیه را باید در همین چارچوب فهمید. شبیه آنچه در یک هفته گذشته امریکائی ها در تنگه هرمز انجام دادند. زدن بیروت و لبنان در عمل، شکستن توافقات و ترتیباتی بود که پیش از آن شکل گرفته بود؛ شکستن آتشبس و تغییر قواعد بازی.اگر ایران پاسخ نمیداد، این مدل تثبیت میشد.آمریکایی ها در میدان جنگ و توافق نتوانستند ایران را تسلیم کنند. طرح فریب را روی جنگ زیرآستانه ای بردند. اما موشک های ایران این نقشه را هم زدند. پیام ساده بود: ضاحیه خارج از میدان نیست. بیروت زیرآستانه نیست. زدن یک قایق زیرآستانه نیست.اگر بزنید، بیشتر میخورید. ایران در واقع آستانه را جابهجا کرد و طرح فریب آمریکایی ها فروپاشید.@mahdian_mohsen