بحران اروپا و خطای روایت های سیاسی سید مجید امامی کانال نویسنده؛ @westerneuropeدوستان اصرار دارند که درباره ماجراهای اروپا تحلیل بنویسم. نکته اول آنکه تقریباً همه تحلیل‌های راست و چپ، به‌نوعی، نادرست‌اند.عمده آنچه تاکنون در فرانسه و ایتالیا اتفاق افتاده، تنها ده درصد از کوه یخ خشم و نارضایتی ناشی از تورم پنج سال گذشته است؛ نارضایتی‌ای که بخش عمده آن به‌ویژه در یک سال اخیر، در حوزه برق و انرژی، تشدید شده است.این اعتراض و خشم، مانند آنچه در سراسر جهان در قالب جنبش‌های نوین شهری رخ می‌دهد، بیش از آنکه ایدئولوژیک باشد، مبتنی بر بازی‌های نوجوانانه و ویژگی‌های دوره نوجوانی و جوانی است. بنابراین، هرگونه تلاش جریان‌های راست یا چپ برای ایدئولوژیک‌کردن این اعتراضات و ارائه تصویری ایدئولوژیک از آن‌ها، اشتباه است.این معترضان یک نقطه مشترک بسیار جدی دارند: نمی‌دانند دقیقاً چه می‌خواهند، اما خاستگاه مشترک اعتراضشان، بی‌عدالتی ساختاری نهفته در نظام نئولیبرال است؛ بی‌عدالتی‌ای که عملاً در اقتصاد کلان‌شهری تحقق یافته است. این مسئله چه با حضور مهاجران و چه بدون حضور آن‌ها وجود دارد؛ هرچند مهاجران تا حدودی بر شدت آتش این نارضایتی‌ها افزوده‌اند. بااین‌حال، توقف حمل‌ونقل مواد غذایی و کالاهای دیگر در جنوب ایتالیا که به خالی‌شدن فروشگاه‌ها انجامیده، کار مهاجران نیست! کامیون‌داران ایتالیایی پنج سال است که اعتراض دارند، اما صدایشان بی‌پاسخ مانده است.بر این اساس، نقد اساسی ما باید نه حتی متوجه دولت‌های کم‌اراده و جریان‌های راست حاکم در کشورهای درگیر، بلکه معطوف به ساختار جهانی سلطه باشد. با چنین رویکردی، دیگر به بزرگ‌نمایی یا سوءاستفاده از آنارشیسم و وندالیسم گسترده به نفع جمهوری اسلامی متهم نخواهیم شد.البته تشدید برخی مسائل در شکل‌گیری این وضعیت مؤثر بوده است که جنگ ایران و جنگ اوکراین در صدر آن‌ها قرار دارند. تأثیر این جنگ‌ها در یک سال گذشته، به‌نحوی نامحسوس، در افزایش ۲۰ تا ۳۰ درصدی هزینه انرژی و کوچک‌ترشدن قدرت خرید مردم نمایان شده است.حتی قیمت بنزین را نیز که شاخصی روزمره و قابل مشاهده برای مردم است، با کاهش تعرفه‌ها به‌زور پایین نگه داشته‌اند؛ وگرنه باید هر لیتر بنزین سه تا سه‌ونیم یورو قیمت می‌داشت.البته اقدام اساسی‌تری نیز در حال شکل‌گیری است که چپ‌ها در پیشبرد آن نقش دارند و به جنبشی واقعی‌تر مربوط می‌شود: جنبش‌های ماه آینده با شعار «نه به جنگ» و «خروج از ناتو». حتی موضوع خروج از اتحادیه اروپا نیز مطرح می‌شود. این تحولات بسیار ارزشمندترند و باید تمرکز ما بر آن‌ها باشد.اما بخش زشت ماجرا، غارتگری و اوباش‌گری است؛ مشابه آنچه در کشور ما در ۱۸ دی اتفاق افتاد و اروپایی‌ها آن را نفهمیدند یا نخواستند بفهمند و همچنان خود را به نفهمیدن می‌زنند.تخریب شهری و غارت فروشگاه‌های مردم، حتی اگر از شدت گرسنگی و فشار اقتصادی ناشی شده باشد، قابل توجیه نیست. صاحب مغازه چه گناهی کرده است که باید آماج خشم قرار گیرد یا اموالش به غارت برود؟غارتگری و وندالیسم اساساً نباید ترویج شود. رسانه‌گری ما نیز نباید به مصداق «اعانه بر اثم» تبدیل شود. باید مرزبندی خود را با این رفتارها روشن کنیم؛ اما با این مبنا که:غارتگری، وندالیسم، شورشگری، تخریب و ظلم به شهر و شهروندان، باطل است؛ نخست در ایران، دوم در فرانسه و سوم در ایتالیا. و باطل‌تر از همه، کسی است که بنشیند، تماشا کند، کف بزند و از این وضعیت لاشخوری سیاسی کند؛ همان‌گونه که وقتی مغازه‌ها و بانک‌های ما غارت شدند، عده‌ای این اقدامات را به پای جنبشی سیاسی نوشتند که مورد وفاق جهانی بود! امیدوارم این تحلیل‌ها را بخوانید و نتیجه آن، گشوده‌شدن افق‌های تازه‌ای برای نوجوان ایرانی و انسان ایرانی در شناخت غرب و بازنگری در نوع نگاه به آن باشد. متأسفانه، ما در روایت‌سازی نادرست، روایت‌هایی که نتیجه‌شان دقیقاً برخلاف مقصود اولیه است و در نهایت علیه خودمان عمل می‌کنند، متخصص شده‌ایم. در مواجهه با بحران‌های جهانی، بارها روایت‌هایی ساخته‌ایم که در نهایت به ضد خود تبدیل شده‌اند.امیدوارم این بار دقیق‌تر رفتار کنیم.#امامی#اروپا#اعتراضات
به اشارات بپیوندید @esharat_57۷۱۱
وقتی تاریخ قربانی روایت سیاسی می‌شود امیرمحمد ایروانیمحمدجواد ظریف مدعی است که مائو با جرئت نشستن پشت میز مذاکرۀ با آمریکا به «سدۀ تحقیر چین» پایان داد. اما مشکل اینجاست که تاریخ با روایت موردنظر ظریف سازگار نیست. سدۀ تحقیر چین، در تاریخ‌نگاری متعارف، بسیار پیش از دیدار مائو و نیکسون در سال ۱۹۷۲ پایان‌یافته تلقی می‌شود. بنابراین، مسئله صرفاً یک ساده‌سازی تاریخی نیست؛ بلکه بازسازی گزینشی گذشته برای رسیدن به نتیجه‌ای سیاسی است. گویی وقتی واقعیت تاریخی با روایت مطلوب ظریف سازگار نیست، باید تاریخ را جابه‌جا کرد تا نتیجۀ موردنظر به دست آید. آنچه در تاریخ چین «سدۀ تحقیر» نامیده می‌شود، معمولاً به دوره‌ای از جنگ اول تریاک در سال ۱۸۳۹ تا تأسیس جمهوری خلق چین در سال ۱۹۴۹ اشاره دارد، دورانی که با مداخلات قدرت‌های خارجی، قراردادهای نابرابر، ازدست‌رفتن بخشی از حاکمیت ملی و اشغالگری ژاپن همراه بود...ادامه یادداشتنوآورد؛ رسانه انتقادی علوم‌اجتماعی به اشارات بپیوندید @esharat_57۲
زنان، پیشگامان مقاومتچهارشنبه و پنج‌شنبه ۲۹ و ۳۰ مهرماه
با حضور اساتید و پژوهشگران حوزه زنان و خانواده
محل برگزاری: خانه اندیشمندان علوم انسانی تقاطع نجات‌الهی -ورشو
برای حضور در همایش با شماره تماس درج‌شده در پوستر هماهنگ فرمایید.
۲
غروب مکرونیسم شهاب اسفندیاری کانال نویسنده؛ @Shahab_Esfتوماس پیکتی (زاده ۱۹۷۱) اقتصاددان فرانسوی و استاد مدرسه اقتصاد پاریس است. او با کتاب «سرمایه در قرن بیست‌ویکم» (۲۰۱۳) شناخته می‌شود؛ پژوهشی که به تاریخ نابرابری ثروت و تمرکز سرمایه می‌پردازد و به اثری پرفروش و بحث‌انگیز در سطح جهانی تبدیل شد. پیکتی از منتقدان سرسخت سیاست‌های نئولیبرالی و از مدافعان بازتوزیع ثروت و وضع مالیات بر سرمایه‌داران است. او در یادداشت تازه‌ای در وبلاگ خود به تحلیل رخدادهای اخیر فرانسه و واکاوی ریشه‌های آن پرداخته است. از نظر پیکتی جنبش کنونی دانش‌آموزان در فرانسه، نشانه فرارسیدن غروب مکرونیسم است. این اعتراض، آشکارترین شکست دولت فعلی فرانسه را برجسته می‌کند: کاهش فاجعه‌بار و بی‌سابقه ۲۰ درصدی بودجه سرانه هر دانشجو نسبت به سال ۲۰۱۷.او توضیح می‌دهد که دولت گاه برای دفاع از خود، ادعا می‌کند بودجه اسمی آموزش بین سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۶ از ۱۳٫۳ میلیارد به ۱۵٫۵ میلیارد یورو رسیده است؛ یعنی رشدی ۱۷ درصدی. این اعداد درست است، فقط با ذکر این نکته که تورم در همین دوره ۲۲ درصد بوده و بنابراین بودجه به قیمت‌های واقعی ۵ درصد کاهش یافته است. افزون بر این، شمار دانش‌آموزان از ۲٫۶ به بیش از ۳ میلیون نفر رسیده؛ رشدی ۱۵ درصدی. نتیجه آنکه بودجه سرانه هر دانش‌آموز حدود ۲۰ درصد کاهش یافته است.در عمل، به باور پیکتی صدها هزار جوان با تلاش بسیار دیپلم دبیرستان می‌گیرند، اما هیچ برنامه‌ای برای پذیرش آن‌ها در رشته‌های مورد نیاز در آموزش عالی وجود ندارد. در نتیجه، بسیاری از آن‌ها به رشته‌های دانشگاهی پرجمعیت و کم‌هزینه‌ای فرستاده می‌شوند که غالباً هیچ تناسبی با نیازها و آرزوهایشان ندارد. اتلاف انسانی و اقتصادی در این میان عظیم است و بازتاب نگاهی عمیقاً نابرابر و سلسله‌مراتبی به جامعه. در دید مکرونیست‌ها، رفاه ملی به اقلیتی بسیار کوچک از نوآوران و استعدادهای درخشان وابسته است و بقیه باید صبورانه منتظر بمانند تا ثروت به آن‌ها «سرریز» کند.پیکتی به پژوهش اسماء بن‌هنده، اقتصاددان، اشاره می‌کند که بر پایه داده‌های نظام آموزش ملی فرانسه نشان می‌دهد سهم معلمان قراردادی یا تازه‌کار در مناطق مرفهی مانند پاریس تنها ۱۰ درصد است، اما همین رقم در استان‌های فقیرتر در حومه پایتخت، به ۵۰ درصد می‌رسد. میانگین حقوق هر معلم متوسطه در مناطق فقیر حدود ۲۰ درصد کمتر از مناطق ثروتمند است، حتی پس از احتساب فوق‌العاده ناچیز آموزش در مناطق محروم.دولت و هوادارانش برای توجیه ناکافی بودن بودجه آموزش، و به‌ویژه کاهش هزینه سرانه هر دانش‌آموز، می‌گویند فرانسه توان سرمایه‌گذاری بیشتر را ندارد. اما پیکتی می‌گوید آن‌ها دو خطای استدلالی مرتکب می‌شوند. بدهی دولت از ۲۰ درصد تولید ناخالص داخلی در سال ۱۹۷۰ به ۱۲۰ درصد امروز رسیده است. اما در همان حال، ثروت خصوصی رشد بسیار چشمگیرتری داشته: از ۳۰۰ درصد به ۶۰۰ درصدِ تولید ناخالص داخلی، با تمرکزی شدید در دست ثروتمندان فعال در بخش مالی. به بیان دیگر، ثروت ملی فرانسه — یعنی مجموع دارایی‌های خصوصی و عمومی منهای بدهی‌های خصوصی و عمومی — هرگز تا این اندازه بالا نبوده است؛ نه تنها به ارزش مطلق، بلکه به نسبت تولید ناخالص داخلی (که خود آن نیز هرگز این‌قدر بالا نبوده است).به طور خلاصه از نظر پیکتی فرانسه هرگز این‌قدر ثروتمند نبوده است. مشکلی که باید حل شود، تنها مسئله بازتوزیع است. وضعیت در سال ۱۹۴۵ بسیار دشوارتر بود؛ بدهی عمومی حتی بالاتر از امروز بود و ثروت‌های خصوصی تهی شده بودند. با این حال، این وضع مانع وضع مالیات همبستگی ملی با نرخ‌هایی ده‌ها درصدی بر بزرگترین سرمایه‌ها نشد؛ مالیاتی که امروز میتواند بسیار بیشتر سودمند باشد. کسانی که بی‌وقفه تکرار می‌کنند از این راه نمی‌توان انتظار کار چشمگیری داشت، آشکارا با ریاضیات و نیز با تاریخ بیگانه هستند.خطای دوم حتی جدی‌تر است. همه می‌دانند هزینه آموزش و سلامت در دهه‌های پیش‌رو سریع‌تر از تولید ناخالص داخلی رشد خواهد کرد. شگفت آنکه برخی گمان می‌کنند هزینه‌کرد خصوصی کارآمدتر است. حال آنکه به باور پیکتی تمام شواهد تاریخی و تطبیقی در دسترس نشان می‌دهد بخش‌های عمومی، غیرانتفاعی و تعاونی در بسیاری از حوزه‌ها — به‌ویژه آموزش و سلامت — نتایج بهتری از منطق سرمایه‌داری کلاسیک به دست می‌دهند. پیکتی تاکید می‌کند که سرمایه‌گذاری دوباره در این بخش‌ها امروز تنها به مسئله برابری میان مناطق یا طبقات اجتماعی مربوط نیست، بلکه مسئله‌ای کلیدی در حرکت به‌سوی کالازدایی و مادی‌زدایی تدریجی از اقتصاد و، فراتر از آن، ساختن الگوی متفاوت از توسعه است. او ابراز امیدواری می‌کند که جنبش کنونی در فرانسه کمک کند این مسائل در قلب مباحث انتخاباتی پیش‌رو فرانسه قرار گیرد. به اشارات بپیوندید @esharat_57۳۱
#گفتار
راز عقیم ماندن برنامه‌های توسعه؛
وقتی انسان و تمدن ایرانی نادیده گرفته می‌شوند
سیاست‌های توسعه‌ای اگر با فرهنگ، تمدن، مناسک و ارزش‌های تاریخی جامعه پیوند نخورند، هرگز پا نخواهند گرفت و درست از آب درنمی‌آیند.
سعید زیباکلام
به اشارات بپیوندید @esharat_57
راز عقیم ماندن برنامه‌های توسعه؛وقتی انسان و تمدن ایرانی نادیده گرفته می‌شوند
سیاست‌های توسعه‌ای اگر با فرهنگ، تمدن، مناسک و ارزش‌های تاریخی جامعه پیوند نخورند، هرگز پا نخواهند گرفت و درست از آب درنمی‌آیند.
سعید زیباکلام به اشارات بپیوندید @esharat_57۵۱
مجمع دانشجویان عدالت‌خواه دانشگاه تهران برگزار می‌کند: انفعال، اغتشاش یا اعتراض؟ ویژه‌برنامهٔ نقد و بررسی شماره‌های ۱۲ و ۱۳ فصلنامهٔ «نامه‌جمهور»با حضور:
سعید زیباکلام مجتبی نام‌خواه مرتضی کیا حلیا دوطاقی علیرضا میرغفاری زمان: یکشنبه ۳ آبان، ساعت ۱۴:۳۰مکان: تالار شهید مطهری دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران ️ @ut_edalatkhahi۱
وقتی تصویر رقابت از واقعیت آن بزرگ‌تر می‌شود صالح بنی اسدتاملی بر وضعیت مصرف آثار سکوهای نمایش خانگی و تلویزیون توسط کاربران در سال‌های اخیر با افزایش سریال‌های توقیف شده نمایش خانگی، این انگاره در رسانه‌ها بیش‌ازپیش قوت گرفت که مسئله تعامل صداوسیما و سکوهای نمایش خانگی از سطح اختلافات محتوایی و صدور مجوز انتشار به مسائل عمیق‌تری مانند «تعارض منافع» کشیده شده است. یکی از استدلال‌های مطرح شده آن است که صداوسیما به دلیل کاهش مخاطب در سال‌های اخیر، درصدد آن است که با سوءاستفاده از جایگاه تنظیم‌گری مانع از توسعه سکوهای نمایش خانگی شده و کمبود مخاطب خود را جبران کند. این یادداشت برگرفته شده از گزارش سیاستی « تحلیل و بررسی رژیم مصرف و نگرش کاربران نمایش خانگی؛ رهنمون‌هایی برای تنظیم‌گری » تلاش دارد مبتنی بر پیمایش افکارسنجی تحلیل اجتماعی (متا) در سال‌های ۱۴۰۲ و ۱۴۰۴ وضعیت رقابت میان این دو رسانه را تحلیل و بررسی نماید. در همین راستا، در یادداشت حاضر تلاش داریم به این سؤالات پاسخ دهیم: آیا میان نمایش خانگی و تلویزیون رقابت وجود دارد؟ رقابت واقعی میان چند درصد از جامعه است؟ آیا رقابت بر سر میزان مخاطب است؟ یا بر سر حجم مشاهده مخاطبان مشترک هر دو رسانه نیز رقابت وجود دارد؟ آیا تصویری که از این رقابت ساخته شده با واقعیت آن همخوانی دارد؟ مطالعه متن کامل یادداشت به اشارات بپیوندید @esharat_57۱
آیا وقت سلاخی گاوها رسیده است؟اقتصاد سیاسی جنگ و انرژیسید آرش وکیلیان کانال نویسنده؛ @generalistاین مطلب فرضیه ای است مربوط به تجاوز سوم آمریکا به ایران در پاییز ۱۴۰۵ که در صورت وقوع می تواند باعث حمله گسترده ایران به زیرساخت انرژی ۹ کشور منطقه بشود.پیش فرض ها:۱- آمریکا پس از دو جنگ دریافته که این حملات حتی در صورت زدن رأس نظام باعث سقوط، تسلیم یا حتی تضعیف معنادار حکومت نمی شود.۲- این جنگ باعث ایجاد بحران انرژی در اثر بستن تنگه هرمز شده است و امریکا نمی تواند تنگه را با عملیات نظامی برای عبور کشتی های تجاری امن کند.۳- در صورت حمله به زیرساخت های ایران، پاسخ ایران به صورت حمله شدید به زیرساخت انرژی کشورهای متحد امریکا در منطقه خواهد بود.حال اگر علی رغم موارد فوق، آمریکا تصمیم به یک حمله گسترده بگیرد نه عملیات محدود مثلا در کوه کلنگ، در این صورت باید پرسید منطق این حمله چه خواهد بود؟شاید برخلاف تصور غالب و سیاست های اعلامی ترامپ، هدف اصلی ایران نباشد؛ بلکه هدف تجاوز سوم، تخریب زیرساخت منطقه باشد. این فرضیه بر چند ادعا متکی است:۱- آمریکا بزرگترین تولیدکننده و صادرکننده نفت است و مهمترین راهکار حل مشکل کسری تراز تجاری آمریکا ، پس از شکست سیاست تعرفه ای ترامپ، افزایش چشم گیر قیمت انرژی است.۲- کشورهای نفتی خلیج فارس، گرچه متحد و شریک تجاری امریکا هستند، اما طی سه دهه گذشته ثروت کلانی را اندوخته اند و ترامپ می خواهد ۱ تا ۲ تریلیون دلار از این ثروت را به سمت بازار آمریکا بازگرداند. ۳- برخلاف عموم مردم امریکا که از افزایش قیمت سوخت متضرر شده اند، صنعت نفت امریکا که نفوذ فراوانی بر ترامپ دارد، به همراه صنعت تسلیحات، از جنگ منتفع می شوند. دست کم تا وقتی که رکود اقتصادی رخ ندهد، رضایت حامیان بر نارضایتی عموم مرجح است.۴- بحران نفت و سوخت تا کنون فقط چند درصد از GDP جهانی کاسته است و هنوز مقدار GDP بیش از ۲.۵ درصد است. بنابراین ، تشدید بحران تا نفت ۱۵۰ دلاری هم بعید است به تنهایی باعث سقوط بازارها و ایجاد رکود شود، به خصوص اگر در جبهه روسیه و اوکراین صلح برقرار گردد.در صورت پذیرش ادعاهای فوق، ممکن است هدف واقعی ترامپ از تجاوز گسترده سوم به ایران در صورت وقوع موارد زیر باشد:۱- هدف مستقیم جنگ آسیب جدی به زیرساخت های ایران است که میتواند کشور را چند دهه گرفتار سازد.۲- هدف اصلی اما غیرمستقیم جنگ می تواند افزایش چشمگیر قیمت انرژی و در نتیجه درامدزایی فراوان برای صنعت انرژی آمریکا در شرایط آسیب به رقبا و حتی شرکا باشد. (مورد لیبی و ایران و روسیه قبلا امتحان شده)۳- هدف بلندمدت جنگ میتواند تضعیف کل خاورمیانه به نفع اسرائیل باشد. به عبارتی اسرائیل نمی تواند با تقویت خودش عملا به قدرت اول منطقه تبدیل شود، اما با تخریب دیگر بازیگران ممکن است بتواند.۴- هدف بلندمدت دیگر این جنگ میتواند ایجاد توازن با چین باشد. یعنی در شرایطی که امریکا به مواد معدنی کمیاب چین وابسته است، چین هم به انرژی آمریکا وابسته شود. البته با توجه به پروژه صادرات گاز و نفت روسیه به چین، احتمال دارد این هدف از این طریق محقق نشود.شاید مقامات آمریکا به این نتیجه رسیده باشند که گوشت گاوهای شیرده ، اکنون از شیرشان سودمندتر شده است.البته، هر سناریوی متهورانه میتواند از کنترل خارج شود و نتایج غیرقابل پیش بینی داشته باشد.پی نوشته یکی از دوستان:به همین دلیل در جنگ احتمالی بعدی ایران به اهداف جدیدی نیاز دارد که منافع مستقیم آمریکا (سرمایه‌گذاری‌ها در زمینه هوش مصنوعی و انتقال داده) یا زیرساخت‌های خود اسرائیل را هدف قرار بدهد... به اشارات بپیوندید @esharat_57۴