جبل شبیه صحرایی بوده که دورش دیوار کشیده اند . برای همین به قول دختر فرهاد میرزا پر از خارمغیلان و شن زار است و جز خاک ، زمین و آسمان چیزی دیده نمی شود.حکومت این منطقه آل رشید بودند که بعدها سعودی ها از بین بردندشان.گاهی همین آل رشید که حافظان امنیت راه بودند، به کاروان حجاج حمله می کرد و گاهی قبایل بدوی!برای همین شیخ فضل الله نوری سال ۱۳۲۰ که خودش از این راه رفت، فتوای حرمت حج از راه جبل را داد و به علما هم نامه نوشت.
نجم الملک برای ما درباره روش تامین امنیت امیر جبل نوشته که او شخصی را به نجف می فرستاد تا حجاج را به سلامت عبور دهد. بعد از هر نفر شتر سوار۱۵ تومان می گرفت.قرار بود از پیاده ها پول نگیرند. اما « در هر منزلی جمعی از پیادگان را می طلبید و حکم می داد چند نفر از اعراب اشد کفرا و نفاقا، با چماق های قوی بر سر هر نفر می ریختند و آن مظلوم را بی محابا آنقدر می زدند که گاه می مرد! و آنچه ممکن بود از درهم و دینار وصول می کردند و حاجی جواد حمله دار، پسر حاجی عابد، تبعه دولت ایران در زیر چماق ، این سال شهید شد.»
خلاصه از حدود ۱۳۱۶ راه از سمت ایران مسدود اعلام شد. بعد امیر جبل کلی مذاکره کرد و راه را باز کرد که تازه شیخ فضل الله نوری در سال اول باز شدن از آن راه به حج رفت که خوب شده بود و باز فتوای تحریم داد.غیر از غارتگری ها، گاهی دزدها مصالحه می کردند و امیر الحاج و حافظان از حاجی ها برای دزدها پول می گرفتند.این باعث بدبینی حجاج به این افراد می شد:گرچه دزدان لعین محض شرند ساربانان از حرامی بدترند
ساربان بدتر ز دزدان در طریقباز میر حاج زین هر دو فریق!حاجی پیاده که بدبخت بود؛ تازه حاجی سواره را گاهی اجازه نمی دادند برای نماز پیاده شود . گاهی حاجی خوابش می برد و از روی شتر می افتاد و در راه می ماند یا می مرد.لذا تعدادی از علمای آن دوران حکم کردند اگر کسی فقط همین راه را برای حج داشته باشد، مستطیع از نظر طریقی یا سربی نخواهد بود.
برای شادی روح شهدای حجو سلامتی و شادی روح حافظان واقعی حجاج صلواتی بفرستیم.
#جعفریان
نجم الملک برای ما درباره روش تامین امنیت امیر جبل نوشته که او شخصی را به نجف می فرستاد تا حجاج را به سلامت عبور دهد. بعد از هر نفر شتر سوار۱۵ تومان می گرفت.قرار بود از پیاده ها پول نگیرند. اما « در هر منزلی جمعی از پیادگان را می طلبید و حکم می داد چند نفر از اعراب اشد کفرا و نفاقا، با چماق های قوی بر سر هر نفر می ریختند و آن مظلوم را بی محابا آنقدر می زدند که گاه می مرد! و آنچه ممکن بود از درهم و دینار وصول می کردند و حاجی جواد حمله دار، پسر حاجی عابد، تبعه دولت ایران در زیر چماق ، این سال شهید شد.»
خلاصه از حدود ۱۳۱۶ راه از سمت ایران مسدود اعلام شد. بعد امیر جبل کلی مذاکره کرد و راه را باز کرد که تازه شیخ فضل الله نوری در سال اول باز شدن از آن راه به حج رفت که خوب شده بود و باز فتوای تحریم داد.غیر از غارتگری ها، گاهی دزدها مصالحه می کردند و امیر الحاج و حافظان از حاجی ها برای دزدها پول می گرفتند.این باعث بدبینی حجاج به این افراد می شد:گرچه دزدان لعین محض شرند ساربانان از حرامی بدترند
ساربان بدتر ز دزدان در طریقباز میر حاج زین هر دو فریق!حاجی پیاده که بدبخت بود؛ تازه حاجی سواره را گاهی اجازه نمی دادند برای نماز پیاده شود . گاهی حاجی خوابش می برد و از روی شتر می افتاد و در راه می ماند یا می مرد.لذا تعدادی از علمای آن دوران حکم کردند اگر کسی فقط همین راه را برای حج داشته باشد، مستطیع از نظر طریقی یا سربی نخواهد بود.
برای شادی روح شهدای حجو سلامتی و شادی روح حافظان واقعی حجاج صلواتی بفرستیم.
#جعفریان
۴
حالا که من دارم اینها را می نویسم وداع با رهبر شهید شروع شده،مردی که با توحید، با قرآن، با حسینی بودن، با حرکت به سوی صاحب الزمان،به ما عزت داد.حتی در فاجعه منا هم که حرف و حدیث زیاد است، عزت ایرانی باعث شد همه شهدا به کشور برگردند و این در حالی بود که خیلی از شهدای بقیه کشورها بی نام و نشان دفن شدند،چون عربستان فکر نمی کرد ملزم است به آنها جواب پس بدهد.حالا که من اینها را برای شما می نویسم، ما با مردی خداحافظی می کنیم که سیاستش، توحید بود.مردی که از بی عرضگی و ظلم شاهان در حق ایرانی ها حرص می خورد.مردی که ما را دوست داشت و از ما مراقبت می کرد.ای فرزند ابراهیم ای فرزند ابراهیمدلمان برایت تنگ می شود.
۱۳حجخوانی و حجدانی
حجاج ایرانی از چهار مسیر به حج می رفتند: ✓راه دوم: جبل راه جبل یا نجد از عراق به مکه می رسید و همان راهی است که امام حسین از آن به کربلا رسیدند. بعدها به خاطر تلاش های زبیده همسر هارون در تعمیر راه و کندن چاه برای حجاج، گاهی راه زبیده هم نامیده می شد. در دوره ی صفوی کمتر و دوره قاجار بیشتر استفاده می شد. آیا راه خوبی بود؟ #جعفریان
✓راه سومراه رایج در عصر صفوی و قاجار، راه شام بود.یعنی مسیر به این شکل می شد:عراق، حاشیه فرات، حلب، شام،مدینه، مکه.زائر ایرانی اغلب در دمشق به کاروان شام که بزرگترین کاروان حج بود، می پیوست.آب و هوا و غذا در این راه بهتر بود ولی در عوض طولانی تر می شد.جنبه مثبت دیگر آن زیارت حضرت زینب بود. حتی برخی در میانه راه به بیروت و قاهره هم سری می زدند.به علاوه چون جمعیت زیادی (حدود پنجاه هزار نفر درسال۱۲۶۳) داشت، پاشای عثمانی به نوعی امیرالحاج حساب می شد و امنیت خوبی داشت.
از حدود ۱۳۲۶ قمری از دمشق تا مدینه ، قطار کشیده شده بود. هزینه این خط آهن را مسلمانان کشورهای مختلف به خصوص هند اهدا کرده بودند که متأسفانه در جریان اختلاف بین اعراب حجاز و عثمانی، تخریب شد.#جعفریان
از حدود ۱۳۲۶ قمری از دمشق تا مدینه ، قطار کشیده شده بود. هزینه این خط آهن را مسلمانان کشورهای مختلف به خصوص هند اهدا کرده بودند که متأسفانه در جریان اختلاف بین اعراب حجاز و عثمانی، تخریب شد.#جعفریان
۱بازارسال شده از به حج
اینها را بچه کشیده بودو من در مدینه همه چیز را همینقدر سبز و لیمویی می دیدم،هیبت رسول مرا نمی گرفت،ای عقل تو کودکی!برو بازی کن!و من حتی عقل هم نبودم.فقط یادم بود که «محمد مثل گل بود.»در مدینه دلم می رقصید،گرم بودم، گرم از نزدیک شدن به آن خورشید سلسله دوستان خدا، دوست ترین دوست خدا،من یک قدم تا خدا فاصله داشتم،ما به فلک می رویم....قافله سالار ما فخر جهان ، مصطفی است.
دست هایم را به رسول می دادم و می دانستم او به گرمی خدا تکیه داده،مدینه، غربت داشت و زمختی دستان مردهایی که دستشان را از علی قایم کرده بودند و به گونه های لطیف زهرایش، خراشیده بودند ، دلت را خش می انداخت.مدینه دهان ها را می بویید و چشم ها را به دنبال اشک می کاوید« مبادا گفته باشی دوستت دارم.»ولی مدینه صدای خنده بچه هایی را که رسول را به گردو به خودش فروخته بودند، هم داشت؛
ماه مدینه بیعت در آب با زنها را هم دیده بود،دیده بود که مردها با زن ها مهربانتر شده بودند،دخترها از پدرها نمی ترسیدند،برده های یک لاقبا گردن هایشان افراشته شده بود و سینه ی نحیف شان، ستبر می شد،حالا هزار سال گذشته،هزااااار و بیشترو سینه نحیف غزه ای ها با تو ستبر است ای محمد،روی دیوارها می نویسند لن ترکع امة قائدها محمد .عزیزانشان را که تشییع می کنند می گویند فداک یا محمد.محمدمحمدمحمدما را زنده کن ، هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق.پ.ناز حج ام هرچه نمانده، دلتنگی برای زیارت شما مانده، خوش به حال زایران شما ،خوش به حال زایران مجتبای خدا در بقیع.
دست هایم را به رسول می دادم و می دانستم او به گرمی خدا تکیه داده،مدینه، غربت داشت و زمختی دستان مردهایی که دستشان را از علی قایم کرده بودند و به گونه های لطیف زهرایش، خراشیده بودند ، دلت را خش می انداخت.مدینه دهان ها را می بویید و چشم ها را به دنبال اشک می کاوید« مبادا گفته باشی دوستت دارم.»ولی مدینه صدای خنده بچه هایی را که رسول را به گردو به خودش فروخته بودند، هم داشت؛
ماه مدینه بیعت در آب با زنها را هم دیده بود،دیده بود که مردها با زن ها مهربانتر شده بودند،دخترها از پدرها نمی ترسیدند،برده های یک لاقبا گردن هایشان افراشته شده بود و سینه ی نحیف شان، ستبر می شد،حالا هزار سال گذشته،هزااااار و بیشترو سینه نحیف غزه ای ها با تو ستبر است ای محمد،روی دیوارها می نویسند لن ترکع امة قائدها محمد .عزیزانشان را که تشییع می کنند می گویند فداک یا محمد.محمدمحمدمحمدما را زنده کن ، هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق.پ.ناز حج ام هرچه نمانده، دلتنگی برای زیارت شما مانده، خوش به حال زایران شما ،خوش به حال زایران مجتبای خدا در بقیع.
بازارسال شده از به حج
سهم ما از بقیع،از زانو زدن پای مزار چهار امام از لمس کردن با احتیاط تربت پاک امام حسن(ع)اشک ریختن و زمزمه با اوهمین بود.ومگرهمینکمبود؟
اگر دنیا به کامم بود، الان باید حرم بودم.
اگر دنیا به کامم بود، الان باید حرم بودم.
بازارسال شده از عقل و زندگي
امام صادق می فرمایند که ابراهیم خلیل در دورانی که هنوز فرزندی نداشت،گاهی با خدا مناجات میکرد و نگرانی خود را از اینکه از دنیا برود و خانواده اش سرپرستی نداشته باشند، بیان می کرد.خداوند به او وحی کرد: ای ابراهیم آیا جانشینی برای بعد از خودت، بهتر از من میخواهی؟ و ابراهیم خیالش راحت شد.
با این حال خدا بعدتر اسماعیل را به او داد،با یک عالمه ابتلا و امتحان سخت.از امر به دوری فرزند تا ذبح او.و این امتحان ها قرار بود مقدمه بعثت پیامبر، حج و ظهور در آخرالزمان باشد
#ابراهیم#عابدینی
با این حال خدا بعدتر اسماعیل را به او داد،با یک عالمه ابتلا و امتحان سخت.از امر به دوری فرزند تا ذبح او.و این امتحان ها قرار بود مقدمه بعثت پیامبر، حج و ظهور در آخرالزمان باشد
#ابراهیم#عابدینی
حجخوانی و حجدانی امام صادق می فرمایند که ابراهیم خلیل در دورانی که هنوز فرزندی نداشت،گاهی با خدا مناجات میکرد و نگرانی خود را از اینکه از دنیا برود و خانواده اش سرپرستی نداشته باشند، بیان می کرد. خداوند به او وحی کرد: ای ابراهیم آیا جانشینی برای بعد از خودت، بهتر از من میخواهی؟ و ابراهیم خیالش راحت شد. با این حال خدا بعدتر اسماعیل را به او داد، با یک عالمه ابتلا و امتحان سخت. از امر به دوری فرزند تا ذبح او. و این امتحان ها قرار بود مقدمه بعثت پیامبر، حج و ظهور در آخرالزمان باشد #ابراهیم #عابدینی
امام صادق می فرمایند که ابراهیم خلیل در دورانی که هنوز فرزندی نداشت،گاهی با خدا مناجات میکرد و نگرانی خود را از اینکه از دنیا برود و خانواده اش سرپرستی نداشته باشند، بیان می کرد. خداوند به او وحی کرد: ای ابراهیم آیا جانشینی برای بعد از خودت، بهتر از من میخواهی؟ و ابراهیم خیالش راحت شد. با این حال خدا بعدتر اسماعیل را به او داد، با یک عالمه ابتلا و امتحان سخت. از امر به دوری فرزند تا ذبح او. و این امتحان ها قرار بود مقدمه بعثت پیامبر، حج و ظهور در آخرالزمان باشد #ابراهیم #عابدینیسه نکته عجیب اینجاست:ـ فکر کردن به خدا به عنوان مبدأ و معبود، رایج است . ولی چه طور او را جانشین بعد از خود بدانیم؟ به او بسپاریم و رها کنیم؟ـ هرکس نعمت گذاشته، با ابتلاش گذاشته . لذا دعای ما برای نعمتها خودش باعث ورود ما به پیچ های جدیدتر میشه.ـ البته که طی شدن صحیح ابتلا با رشد و نعمتهای جدید همراهه.خدایا چی بگیم؟
۷
خدا در عطا بخیل نیست. ولی عالم ، دقیق است و میان اجزایش، ارتباطات پیچیده ای برقرار است.برای همین نمی شود مهره ها را بی قاعده جابه جا کرد. ما در دعا این را در نظر نمیگیریم ولی نبی می داند. برای همین صبر می کند.در احادیث آمده که ساره دخترخاله ابراهیم و نوه ی لاحج نبی بود. او ثروتش را در راه رسالت ابراهیم به او بخشید و خودش به او پیشنهاد ازدواج با هاجر و دعا برای فرزنددارشدن را داد تا نبوت و کمالات او بی وارث نماند.اما وقتی اسماعیل متولد شد، ساره اندوهگین شد. او بدخلقی و بی صبری نکرد .ولی حضرت ابراهیم از این وضعیت نگران شد و از خدا راهنمایی خواست.خدا فرمود هاجر و اسماعیل را به حرم امن من،اولین مکانی که برای عبادت خلق کردم،مکه ببر.ابراهیم گریست و هاجر و اسماعیل.مثل محمد رسول ما در سوگ فرزندش که گفت من بشر هستم.چشم میگرید و قلب سوگوار است.اما چیزی نمی گوییم که خدا را خشمگین سازد.ابراهیم در راه بازگشت در ذی طوی دعا کرد:رَبَّنَا إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي بِوَادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ رَبَّنَا لِيُقِيمُوا الصَّلَاةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِي إِلَيْهِمْ وَارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَرَاتِ لَعَلَّهُمْ يَشْكُرُونَ
پروردگارا! من برخی از فرزندانم را در درّه ای بی کشت و زرع نزد خانه محترمت سکونت دادم؛ پروردگارا! برای اینکه نماز را بر پا دارند؛ پس دل های گروهی از مردم را به سوی آنان علاقمند و متمایل کن، و آنان را از انواع محصولات و میوه ها روزی بخش، باشد که سپاس گزاری کنند.
و آنقدر به استجابت مطمئن بود که از خدا می خواست کاش شاکر بشوند.در کجا؟ در جایی بدون قابلیت کشاورزی!هدف اصلی؟ اقامه نماز، نه رفع تنهایی خانواده اش.ابراهیم یادش بود آتش را خدا سرد کرد، چرا باید شک می کرد؟
پروردگارا! من برخی از فرزندانم را در درّه ای بی کشت و زرع نزد خانه محترمت سکونت دادم؛ پروردگارا! برای اینکه نماز را بر پا دارند؛ پس دل های گروهی از مردم را به سوی آنان علاقمند و متمایل کن، و آنان را از انواع محصولات و میوه ها روزی بخش، باشد که سپاس گزاری کنند.
و آنقدر به استجابت مطمئن بود که از خدا می خواست کاش شاکر بشوند.در کجا؟ در جایی بدون قابلیت کشاورزی!هدف اصلی؟ اقامه نماز، نه رفع تنهایی خانواده اش.ابراهیم یادش بود آتش را خدا سرد کرد، چرا باید شک می کرد؟
۳۲