نشست رونمایی کتابفردا دوشنبه ۲۷مهر رونمایی از کتاب «فرهنگ، مدرسه‌ای که زندگی شد» نوشته دوست معلم و نویسنده، آقای علی تفکری برگزار می‌شود.وی در کانال خود متن زیر را منتشر نموده:«با افتخار شما را به آیین رونمایی و تولد کتاب «فرهنگ، مدرسه‌ای که زندگی شد»، دعوت می‌کنم؛ روایتی از یک دهه مدیریت اینجانب در سال‌های پایانی خدمت و هزاران تجربه زیسته در دبیرستان فرهنگ.»
دوشنبه ۲۷ مهر | ۱۶ الی ۱۷سالن همایش دبیرستان فرهنگ منطقه ۲ تهران(مدارس فرهنگ، مدارس دولتی ویژه علاقمندان رشته علوم انسانی در مقطع متوسطه است.)
شبکه‌های اجتماعی ماروبیکا |بله |ایتا | تلگرام | اینستاگرام۴مرتضی نظری
* نقدنگاشت _ ۲۱ مدرسه؛ فراتر از آموزش
چرا «مشاوره فله‌ای» میتوان* د به جای درمان، خودش به یک بحران تبدیل شود؟
مرتضی آسمانی دکترای زبانشناسی، معلم
یادداشت جناب آقای مسعود حیدری معینی با عنوان «مدرسه؛ فراتر از آموزش» بر ضرورت توجه جدیتر به سلامت روانی، اجتماعی و تربیتی دانش‌آموزان و تقویت حضور روان‌شناسان و مشاوران در مدارس تأکید دارد. اصل این دغدغه، بهویژه پس از تجربه آموزش غیرحضوری در دوران کرونا، شایسته توجه است. اما آنچه در این میان نادیده گرفته می‌شود، کیفیت، صلاحیت و زیرساختهای ورود این نیروهاست. نگرانی اصلی این است که «مشاوره فله‌ای» بدون الزامات تخصصی، خود به یک بحران جدید در نظام آموزش و پرورش تبدیل شود.
تجربه‌ای که نباید تکرار شود
نگاهی به تاریخ استخدامهای آموزش و پرورش نشان میدهد که این نهاد همواره با کمبود نیرو دستوپنجه نرم کرده و گاه برای رفع آن، از معیارهای تخصصی عبور کرده است. در دوران آغاز سیستم ۶-۳-۳، بسیاری از دبیران مقطع متوسطه حاضر به تدریس در مقطع ابتدایی نشدند. نتیجه چه شد؟ در تهران، بسیاری از نیروهای اداری و رانندگان، بدون طی هیچ دوره تربیت معلمی، به عنوان معلم پایه ششم منصوب شدند. در سال‌های بعد نیز به بهانههای مختلف، نیروهایی از حوزههای غیرمرتبط بدون هیچ ارزیابی علمی و آموزشی وارد کلاس درس شدند. اینکه فردی در حرفه خود ارزشمند باشد، به معنای صلاحیت او برای معلمی نیست.
آمارها چه میگویند؟
آقای حیدری معینی به درستی بر لزوم تبدیل غربالگری به مداخله تأکید کردهاند، اما آمار رسمی نشان میدهد این زنجیره در عمل ناقص است:
• پوشش غربالگری گسترده است: در سال گذشته حدود ۸ میلیون دانش‌آموز غربالگری شدند و امسال این عدد به بیش از ۱۴ میلیون دانش‌آموز رسیده که معادل حدود ۹۰ درصد جامعه هدف است.
• اما کمبود مشاور فاجعهبار است: در حال حاضر بین ۱۴ تا ۱۸ هزار مشاور در مدارس فعالند، در حالی که نظام آموزشی به حدود ۳۰ هزار مشاور نیاز دارد. بر اساس شاخص برنامه هفتم توسعه، حدود ۱۵ هزار مشاور کمبود داریم و ۳۰ درصد مدارس حتی یک مشاور ثابت ندارند.
نتیجه روشن است: دانش‌آموزی که در غربالگری نیازمند حمایت تشخیص داده می‌شود، در نبود مشاور کافی، عملاً به حال خود رها می‌شود. غربالگری بدون مداخله، نه تنها فایدهای ندارد، بلکه می‌تواند به اعتماد دانش‌آموز و خانواده به نظام آموزشی آسیب بزند.
رفتار نامطلوب؛ مسئلهای تربیتی یا نشانهای از یک مشکل پیچیدهتر؟
فرض کنیم دانش‌آموزی پرخاشگری می‌کند، از قوانین مدرسه سرپیچی می‌کند، از جمع همسالان فاصله میگیرد یا انگیزه تحصیلی خود را از دست میدهد. این رفتارها ممکن است به دلایل متفاوتی شکل گرفته باشند: تعارضهای خانوادگی، اضطراب، دشواری در تنظیم هیجان، تجربه طردشدگی، فشار همسالان، مشکلات یادگیری یا مجموعهای از عوامل دیگر.
اگر رفتار دانش‌آموز صرفاً به بیانضباطی یا ضعف اخلاقی نسبت داده شود، ممکن است مداخلهای انتخاب شود که با علت واقعی مشکل تناسب ندارد. در مقابل، اگر هر رفتار نامطلوبی نیز به اختلال روانشناختی نسبت داده شود، از مسئولیت تربیتی مدرسه غفلت خواهیم کرد. راه درست، نه اخلاقیسازی همه مشکلات است و نه روانشناختیکردن همه رفتارها؛ بلکه بررسی چندجانبه رفتار و انتخاب مداخله متناسب با شواهد و نیازهای دانش‌آموز است.
تجربه جهانی: چه کاری درست است؟
کشورهای توسعهیافته نیز پس از کرونا با بحران سلامت روان دانش‌آموزان مواجه شدند، اما راهحل را در استخدام انبوه مشاوران بدون آموزش ندیدند. رویکرد آن‌ها بر سه پایه استوار بود:
1. توانمندسازی معلمان به عنوان خط اول شناسایی: در اکثر کشورهای OECD، آموزش سلامت روان به معلمان اجباری است. برنامههایی مانند «کمکهای اولیه سلامت روان» (MHFA) به معلمان میآموزد چگونه نشانه‌های اولیه افسردگی، اضطراب و trauma را تشخیص دهند و چه زمانی باید دانش‌آموز را به متخصص ارجاع دهند.
2. توسعه برنامه‌های یادگیری اجتماعی-عاطفی (SEL): یونسکو و یونیسف برنامههایی را ترویج می‌کنند که مهارتهای اجتماعی-عاطفی را به عنوان بخشی از برنامه درسی عادی مدرسه آموزش میدهند. یونیسف، یونسکو و سازمان جهانی بهداشت پنج ستون اساسی برای ارتقای سلامت روان در مدارس معرفی کردهاند: ایجاد محیط یادگیری حمایتگر، دسترسی به خدمات سلامت روان، حمایت از بهزیستی معلمان، تقویت همکاری بینبخشی و پایش و ارزیابی مستمر.
3. ایجاد نظام ارجاع حرفه‌ای: در مدلهای موفق، مشاور مدرسه نقش «مدیر پرونده» را دارد: او دانش‌آموز را شناسایی می‌کند، ارزیابی اولیه انجام میدهد، در صورت نیاز به روانشناس بالینی ارجاع میدهد و پیگیری می‌کند که مداخله واقعاً انجام شده است.
صلاحیت حرفه‌ای مشاوران: شکاف اصلی
نکته دیگری که نباید نادیده گرفت، نقش سازمان نظام روان‌شناسی و مشاوره است....
نقدنگاشت _ ۲۱ مدرسه؛ فراتر از آموزش
چرا «مشاوره فله‌ای» میتوان* د به جای درمان، خودش به یک بحران تبدیل شود؟
مرتضی آسمانی دکترای زبانشناسی، معلم
یادداشت جناب آقای مسعود حیدری معینی با عنوان «مدرسه؛ فراتر از آموزش» بر ضرورت توجه جدیتر به سلامت روانی، اجتماعی و تربیتی دانش‌آموزان و تقویت حضور روان‌شناسان و مشاوران در مدارس تأکید دارد. اصل این دغدغه، بهویژه پس از تجربه آموزش غیرحضوری در دوران کرونا، شایسته توجه است. اما آنچه در این میان نادیده گرفته می‌شود، کیفیت، صلاحیت و زیرساختهای ورود این نیروهاست. نگرانی اصلی این است که «مشاوره فله‌ای» بدون الزامات تخصصی، خود به یک بحران جدید در نظام آموزش و پرورش تبدیل شود.
تجربه‌ای که نباید تکرار شود
نگاهی به تاریخ استخدامهای آموزش و پرورش نشان میدهد که این نهاد همواره با کمبود نیرو دستوپنجه نرم کرده و گاه برای رفع آن، از معیارهای تخصصی عبور کرده است. در دوران آغاز سیستم ۶-۳-۳، بسیاری از دبیران مقطع متوسطه حاضر به تدریس در مقطع ابتدایی نشدند. نتیجه چه شد؟ در تهران، بسیاری از نیروهای اداری و رانندگان، بدون طی هیچ دوره تربیت معلمی، به عنوان معلم پایه ششم منصوب شدند. در سال‌های بعد نیز به بهانههای مختلف، نیروهایی از حوزههای غیرمرتبط بدون هیچ ارزیابی علمی و آموزشی وارد کلاس درس شدند. اینکه فردی در حرفه خود ارزشمند باشد، به معنای صلاحیت او برای معلمی نیست.
آمارها چه میگویند؟
آقای حیدری معینی به درستی بر لزوم تبدیل غربالگری به مداخله تأکید کردهاند، اما آمار رسمی نشان میدهد این زنجیره در عمل ناقص است:
• پوشش غربالگری گسترده است: در سال گذشته حدود ۸ میلیون دانش‌آموز غربالگری شدند و امسال این عدد به بیش از ۱۴ میلیون دانش‌آموز رسیده که معادل حدود ۹۰ درصد جامعه هدف است.
• اما کمبود مشاور فاجعهبار است: در حال حاضر بین ۱۴ تا ۱۸ هزار مشاور در مدارس فعالند، در حالی که نظام آموزشی به حدود ۳۰ هزار مشاور نیاز دارد. بر اساس شاخص برنامه هفتم توسعه، حدود ۱۵ هزار مشاور کمبود داریم و ۳۰ درصد مدارس حتی یک مشاور ثابت ندارند.
نتیجه روشن است: دانش‌آموزی که در غربالگری نیازمند حمایت تشخیص داده می‌شود، در نبود مشاور کافی، عملاً به حال خود رها می‌شود. غربالگری بدون مداخله، نه تنها فایدهای ندارد، بلکه می‌تواند به اعتماد دانش‌آموز و خانواده به نظام آموزشی آسیب بزند.
رفتار نامطلوب؛ مسئلهای تربیتی یا نشانهای از یک مشکل پیچیدهتر؟
فرض کنیم دانش‌آموزی پرخاشگری می‌کند، از قوانین مدرسه سرپیچی می‌کند، از جمع همسالان فاصله میگیرد یا انگیزه تحصیلی خود را از دست میدهد. این رفتارها ممکن است به دلایل متفاوتی شکل گرفته باشند: تعارضهای خانوادگی، اضطراب، دشواری در تنظیم هیجان، تجربه طردشدگی، فشار همسالان، مشکلات یادگیری یا مجموعهای از عوامل دیگر.
اگر رفتار دانش‌آموز صرفاً به بیانضباطی یا ضعف اخلاقی نسبت داده شود، ممکن است مداخلهای انتخاب شود که با علت واقعی مشکل تناسب ندارد. در مقابل، اگر هر رفتار نامطلوبی نیز به اختلال روانشناختی نسبت داده شود، از مسئولیت تربیتی مدرسه غفلت خواهیم کرد. راه درست، نه اخلاقیسازی همه مشکلات است و نه روانشناختیکردن همه رفتارها؛ بلکه بررسی چندجانبه رفتار و انتخاب مداخله متناسب با شواهد و نیازهای دانش‌آموز است.
تجربه جهانی: چه کاری درست است؟
کشورهای توسعهیافته نیز پس از کرونا با بحران سلامت روان دانش‌آموزان مواجه شدند، اما راهحل را در استخدام انبوه مشاوران بدون آموزش ندیدند. رویکرد آن‌ها بر سه پایه استوار بود:
1. توانمندسازی معلمان به عنوان خط اول شناسایی: در اکثر کشورهای OECD، آموزش سلامت روان به معلمان اجباری است. برنامههایی مانند «کمکهای اولیه سلامت روان» (MHFA) به معلمان میآموزد چگونه نشانه‌های اولیه افسردگی، اضطراب و trauma را تشخیص دهند و چه زمانی باید دانش‌آموز را به متخصص ارجاع دهند.
2. توسعه برنامه‌های یادگیری اجتماعی-عاطفی (SEL): یونسکو و یونیسف برنامههایی را ترویج می‌کنند که مهارتهای اجتماعی-عاطفی را به عنوان بخشی از برنامه درسی عادی مدرسه آموزش میدهند. یونیسف، یونسکو و سازمان جهانی بهداشت پنج ستون اساسی برای ارتقای سلامت روان در مدارس معرفی کردهاند: ایجاد محیط یادگیری حمایتگر، دسترسی به خدمات سلامت روان، حمایت از بهزیستی معلمان، تقویت همکاری بینبخشی و پایش و ارزیابی مستمر.
3. ایجاد نظام ارجاع حرفه‌ای: در مدلهای موفق، مشاور مدرسه نقش «مدیر پرونده» را دارد: او دانش‌آموز را شناسایی می‌کند، ارزیابی اولیه انجام میدهد، در صورت نیاز به روانشناس بالینی ارجاع میدهد و پیگیری می‌کند که مداخله واقعاً انجام شده است.
صلاحیت حرفه‌ای مشاوران: شکاف اصلی
نکته دیگری که نباید نادیده گرفت، نقش سازمان نظام روان‌شناسی و مشاوره است.... پاسخ به نقدنگاشت ۲۱مدرسه به مشاور نیاز دارد؛ اما نه «مشاوره فله‌ای»
پاسخی علمی به نقدی درباره ضرورت حضور مشاوران و روان‌شناسان در مدارس
مسعود حیدری معینیمشاور و عضو سازمان نظام روان‌شناسی و مشاوره جمهوری اسلامی ایرانیادداشت «مدرسه؛ فراتر از آموزش» درباره صلاحیت حرفه‌ای مشاوران، آموزش مستمر، نظام ارجاع و ضرورت جلوگیری از ورود افراد فاقد تخصص به حوزه سلامت روان دانش‌آموزان، نکات مهمی دارد که با آن‌ها موافقم. بااین‌حال، پیشنهاد من هرگز «مشاوره فله‌ای» یا ورود بی‌ضابطه افراد به مدارس نبوده است؛ بلکه استفاده مؤثرتر از ظرفیت تخصصی موجود در آموزش‌وپرورش و بازگرداندن مشاور مدرسه به جایگاه حرفه‌ای خود است.تجربه‌ای از درون آموزش‌وپرورشدر طول ۳۱ سال فعالیت در جایگاه‌هایی مانند معلم، مدیر، رابط مشاور و مشاور آموزش‌وپرورش، با ظرفیت‌ها و محدودیت‌های این نظام آشنا شده‌ام. پرسش اساسی این است که مشاور مدرسه چقدر فرصت، اختیار و امکان دارد تا به‌جای درگیری با فرم‌ها، بخشنامه‌ها و گزارش‌ها، مستقیماً به مسائل دانش‌آموزان بپردازد؟من خواستار کنارگذاشتن مشاوران فعلی یا ورود روان‌شناسان بیرونی بدون سازوکار مشخص نیستم؛ تأکیدم بر استفاده بهتر از ظرفیت موجود است.غربالگری؛ آغاز مسیر، نه پایان آنغربالگری در برنامه «نماد» مرحله شناسایی اولیه است، نه تشخیص قطعی. دانش‌آموزان در معرض خطر باید از فرایندی روشن شامل ارزیابی تخصصی، مداخله مناسب، ارجاع در صورت نیاز و پیگیری برخوردار شوند. در غیر این صورت، غربالگری ممکن است به فعالیتی صرفاً آماری تبدیل شود.مشاور باید با دانش‌آموز، خانواده، معلم و مدیر همکاری کند. معلمان و مدیران نیز باید نشانه‌های هشدار را بشناسند و دانش‌آموز را به مسیر حمایت مناسب هدایت کنند؛ اما تشخیص و درمان تخصصی، جایگزین‌کردنی با نقش آنان نیست.صلاحیت حرفه‌ای؛ شرط اساسیمدرک دانشگاهی یا شماره نظام به‌تنهایی تضمین‌کننده شایستگی کار با دانش‌آموز نیست. مشاور مدرسه باید در زمینه روان‌شناسی رشد، مشکلات تحصیلی و خانوادگی، رفتار دانش‌آموز، مداخلات اولیه، ارتباط با والدین و نظام ارجاع، مهارت متناسب با محیط مدرسه داشته باشد.آموزش‌وپرورش می‌تواند در چارچوب قانون و با تعیین حدود مسئولیت‌ها، از ظرفیت سازمان نظام روان‌شناسی و مشاوره جمهوری اسلامی ایران برای آموزش مستمر، بازآموزی، ارزیابی صلاحیت و ارتقای استانداردهای حرفه‌ای بهره بگیرد. تأکید من بر استفاده قانونی و مؤثر از این ظرفیت است، نه نادیده‌گرفتن ضوابط آن.اختلاف بر سر چگونگی اجراستاگر منظور از «مشاوره فله‌ای»، ورود افراد فاقد صلاحیت و نظارت باشد، قطعاً با آن مخالفم. اما حضور مؤثر مشاوران متخصص، کاهش فعالیت‌های صرفاً فرم‌محور، مداخله و پیگیری واقعی، ارجاع مناسب و آموزش معلمان و مدیران، اجزای ضروری نظام حمایت روانی ـ اجتماعی در مدرسه‌اند.مدرسه به آموزش معلم و مدیر نیاز دارد و هم‌زمان به مشاوری که بتواند مسائل دانش‌آموز را در چارچوب تخصص خود بررسی کند. این نقش‌ها مکمل یکدیگرند، نه جایگزین هم.سخن پایانیپرسش اساسی این نیست که «چند مشاور داریم؟»؛ بلکه این است که «مشاور مدرسه چقدر امکان دارد واقعاً مشاور باشد؟»آموزش‌وپرورش سرمایه انسانی ارزشمندی در حوزه مشاوره دارد. باید این سرمایه را از فعالیت‌های صرفاً بخشنامه‌ای و فرم‌محور خارج کرد و به ظرفیتی واقعی و مدرسه‌محور تبدیل ساخت.مدرسه به مشاوری نیاز دارد که دانش‌آموز را ببیند، مسئله‌اش را بشناسد، مداخله مناسب انجام دهد، در صورت لزوم او را ارجاع دهد و تا دریافت حمایت لازم، پیگیر وضعیتش باشد؛ نه اینکه صرفاً نامی در آمار یا امضایی پای فرم‌ها باشد. شبکه‌های اجتماعی ماروبیکا |بله |ایتا | تلگرام | [اینستاگرام](https://www.instagram.com/mortezanazari_ed)*
۸۳
نقدنگاشت _ ۲۲ ببینید: تمسخر فلسفه توسط یک پزشک جراح مشهور و همراهی جماعتی با او + دو پاسخ به ایشان فیلم اول: پاسخ رضا شعبانی فیلم دوم: پاسخ محمد باقریدکارت: فلسفه درختی است که ریشه اش متافیزیک، تنه اش فیزیک شاخه هایش علوم و میوه اش تکنولوژی است...راسل: تفاوت تنها میان علم و فلسفه این است که علم چیزی است که کم‌وبیش می‌دانی، و فلسفه چیزی است که نمی‌دانی. شبکه‌های اجتماعی ماروبیکا |بله |ایتا | تلگرام | [اینستاگرام](https://www.instagram.com/mortezanazari_ed)*
۱۱۲
۱۲۳
تقلیلِ معلم به کارمند، مدرسه به اداره جراحیِ بنیادین سیاست‌گذاری آموزشی گفتاری از مرتضی نظریمأموریت و روحِ نظام تعلیم و تربیت با بخشنامه‌های اداری و ساختار خشک کارمندی همخوانی ندارد. نه معلم کارمند است و نه مدرسه اداره!تمرکزگرایی مفرط و تصمیم‌گیری‌های آمرانه و غیرهمیارانه، دست و بال معلم را بسته و اختیارات حقیقی مدرسه را به حاشیه برده است. تا زمانی که نگاه مدیریتی به جای هویت‌بخشی بر مبنای بخشنامه‌محوری باشد، تحول بنیادین در آموزش و پرورش محقق نخواهد شد.متن کامل گفت‌وگوی سرویس اندیشه خبرگزاری تسنیم، اینجا شبکه‌های اجتماعی ماروبیکا | بله | ایتا | تلگرام | [اینستاگرام](https://www.instagram.com/mortezanazari_ed)*
۷۱
امشب، تهران۲۰سیاست‌گذاری آموزشی برای نسل جدید راهکار تقویت مدارس دولتی در ایران شبکه تهران،۲ آبان، ساعت ۲۰روبیکا | بله | ایتا | تلگرام | [اینستاگرام](https://www.instagram.com/mortezanazari_ed)*
۷
سهم مدارس غیردولتی از کل جمعیت دانش‌آموزی ایران در مقایسه با انگلیس و آمریکا چقدر است؟برشی از گفت‌وگوی مرتضی نظریشبکه تهران، دوم آبان ۱۴۰۵منبع آمار اعلام شده در فیلم: آموزش در پاورقی، تحلیلی بر خصوصی‌سازی آموزش عمومی در ایران، فاطمه مقدسی، نشرنی روبیکا | بله | ایتا | تلگرام | [اینستاگرام](https://www.instagram.com/mortezanazari_ed)*۶
طرحِ فردای آموزش و پرورش ایرانآزمون دشوار مدرسه ایرانی کاری از گروه فکرتدر فصل جدید برنامه گفت‌وگومحور «فکرانه»، با دکتر مرتضی نظری دربارهٔ مدرسه در شرایط بحران، نابرابری آموزشی، نهادهای موازی، محتوای کتاب‌های درسی، فناوری و آموزش، گسست هویتی و ضرورت بازنگری در سیاست‌گذاری آموزش‌وپرورش گفت‌وگو کرده‌ایم.این برنامه با اجرا و کارشناسی تیم تحریریه فکرت خانم عطیه کریمی و آقای مهدی خوجکی برگزار شد.مشروح این گفت‌وگو به زودی منتشر خواهد شد./ گروه فکرتروبیکا | بله | ایتا | تلگرام | [اینستاگرام](https://www.instagram.com/mortezanazari_ed)*۵ نقدنگاشت _ ۲۵بچه‌های مردم، امانت نزد ما هستند نه ابزار تشریفات!
ذوق‌زدگی معاون آموزش ابتدایی از استقبال دانش‌آموزان در فرودگاه از وی
سید حسین رضوی خوسفی معلم و نویسنده، یزدنقدی بر یک سنت ضدتربیتی:چندی پیش در صحبت با یکی از همکارانم که مدیر مدرسه‌ای است، به نکتهٔ تأمل‌برانگیزی برخوردم؛ و دیدنِ خبری با تیتر «خوشامدگویی شیرین دختربچه یزدی در استقبال از معاون اول رئیس‌جمهور» بهانه‌ای شد تا آن را بازگو کنم. این همکار عزیز با خوشحالی تعریف می‌کرد:«کار مدرسهٔ ما آن‌قدر خوب و زبانزد است که هر وقت در استان مراسمی هست، مسئولان آموزش‌وپرورش و سایر ادارات سراغ دانش‌آموزان ما می‌آیند تا از آن‌ها در مراسم استقبال از مقامات رسمی و برنامه‌های تشریفاتی استفاده کنند!»با تمام احترام، به ایشان یادآور شدم که این ماجرا نه‌تنها جای افتخار ندارد، بلکه از بنیان یک رفتار ضدتربیتی و مصداقی از تضییع حقوق و کرامت کودک است.به ایشان گفتم آیا همان مسئولی که شما بچهٔ مردم را گل‌به‌دست در برابرش قرار می‌دهید تا متنی سنگین و پرطمطراق را که ساعت‌ها با استرس حفظ کرده بخواند، حاضر است فرزند خودش را در چنین موقعیتی قرار دهد؟!امتحانش بسیار ساده است: این بار مسئولان تشریفات از استاندار یا خود مدیرکل آموزش‌وپرورش بخواهند فرزند یا نوه‌اش را چند ساعت قبل از پرواز به فرودگاه بفرستد، در سرما یا گرما معطل بماند و آماده‌اش کنند تا پای پلکان هواپیما به معاون اول رئیس‌جمهور خیرمقدم بگوید! آیا واقعاً حاضر به چنین کاری هستند؟!البته ریشهٔ این‌گونه رفتارهای ضدتربیتی را اگر در تاریخ دنبال کنیم، به دربارها، نظام‌های پادشاهی و بعدها پروپاگاندای نظام‌های کمونیستی می‌رسد؛ سنتی نمایشی که در کشور ما نیز از دوران پهلوی با استفاده از سازمان پیشاهنگی برای پیشواز از شاه و رجال درباری باب شد. شگفت‌آور است که چنین سنت وارداتی و فرمایشی، هنوز هم در نظام اداری ما پابرجا است!در نظام‌های آموزشی پیشرو دنیا، امروز حتی عکس و فیلم گرفتن از دانش‌آموزان در فعالیت‌های عادی مدرسه را به دلایل صیانت از حریم خصوصی و تربیتی به شدت محدود یا منع می‌کنند؛ اما ما اینجا افتخار می‌کنیم که دستگاه آموزش‌وپرورش برای شوها و کارهای نمایشی‌اش، بچه‌های مدرسهٔ ما را انتخاب می‌کند و آن را دستاورد می‌دانیم! (چنان‌که دیدیم چند روز پیش نیز معاون ابتدایی وزیر آموزش‌وپرورش در فرودگاه یزد، از اینکه در آن موقع دانش‌آموزانی به استقبالش رفته و مدیحه‌سرایی می‌کردند، در پوست خود نمی‌گنجید! حداقل انتظار از ایشان این است که اگر واقعا به اصول تربیتی پایبند است این گونه کارها را در کشور منع کند)ما وقتی در کسوت و جایگاه مسئولیتِ تعلیم و تربیت قرار می‌گیریم، رسالت ما ایجاب می‌کند که «نگاه تربیتی» را در هر شرایطی پاس بداریم، نه اینکه مروج چنین رفتارهایی شویم.از منظر درست تربیتی، هر فعالیتی که در آن کودک «عاملیت» نداشته باشد و صرفاً به عنوان «سیاهی‌لشکر» یا «ابزاری تشریفاتی» برای نمایش‌های بزرگسالان به کار گرفته شود، نقض آشکار کرامت انسانی اوست.مدرسه قرار است کانون پرورش انسان‌های متفکر، مستقل و صاحب‌رأی باشد، نه انسان‌های فرمایش‌پذیر، بی‌اراده و گوش‌به‌فرمان.منبع: کانال نوکیشانهروبیکا | بله | ایتا | تلگرام | [اینستاگرام](https://www.instagram.com/mortezanazari_ed)*۴۲ عاملیت دانش‌آموز ایرانی، کتاب درسی و سند تحولفکرانه: بخش نخستخروجی سند تحول بنیادین و کتاب‌های درسی موجود، یا شهروندِ منفعل و افسرده است یا نسلی عصیان‌گر و شورشی.درِ کتاب‌های درسی ما به روی واقعیت‌های زیستی کاملاً بسته است.کتاب و برنامه درسی، بودنِ دانش‌آموز، عاملیت و استقلال شخصیتی نسل جدید را نادیده گرفته.طرحِ فردای آموزش‌وپرورش ایران، گفت‌وگوی تحریریه فکرت با مرتضی نظریروبیکا | بله | ایتا | تلگرام | [اینستاگرام](https://www.instagram.com/mortezanazari_ed)*۱۱۱