تفاهم و صفآرایی؟!آنچه بیش از متن توافق اهمیت دارد، آرایش ما در حوزه نظامی و اقتصادی است" /> دکتر حمیدرضا فرتوکزاده۲۸ خرداد ۱۴۰۵
مهمتر از متنی که مبادله میشود، آرایشی است که باید در دو حوزه اصلی جنگ و اقتصاد، در نسبت با آن داشته باشیم.در حوزه جنگ، مهمترین مسأله ما نیش چاقوی معتبری است که پیوسته باید به دشمن نشان داده شود؛ همان نیزهای که در دهان کروکودیل گذاشتهایم و آروارههایش را از نفس انداختهایم. گاهی فراموش میکنیم که عامل اصلی این امنیت، همان نیزه است؛ همانند بندهخدایی که با هواپیما رفته بود مشهد و گفته بود: «اگر میدانستم یک ساعت راه است، با ماشین میآمدم!»برای معتبر نگاه داشتن نیش چاقو یا نیزهای که در دهان کروکودیل گذاشتهایم، باید روی نقطه مزیت خودمان ایستادگی کنیم؛ یعنی خلیج فارس.در ازای نقض آتشبس در لبنان، بیتردید باید یک اقدام مؤثر در خلیج فارس انجام شود. بعد از جنگ رمضان، حتی خیلی از دوستان دیرباور هم به تجربه دریافتند که پاسخ اصلی و بازدارنده ایران به شرارتهای اسرائیل، صرفاً در خلیج فارس امکانپذیر خواهد بود. البته این منافاتی با پاسخ تنبیهی به خاک اسرائیل ندارد، ولی فراموش نکنیم که حمله مستقیم ایران به اسرائیل بیشتر جنبه نمادین دارد و بازدارندگی اصلی در همین جاست.ای کمان و تیرها پرداخته / صید نزدیک و تو دور انداخته.حالا هم که اسرائیل علیرئوسالاشهاد آتشبس را در لبنان لگدکوب کرده است، پاسخ ما باید در خلیج فارس باشد. این کار هم برای امنیت ملی ایران ضرورت دارد و هم برای حزبالله لبنان. بهجرأت میتوان گفت که مهمترین میراث راهبردی رهبر شهید در آخرین بیاناتشان، تأکید بر ماهیت منطقهای جنگ است و این، تنها راه زندهماندن ایران مستقل در ژئوپلیتیک ملتهب خلیج فارس است. توجه شود: «تنها و تنها راه زنده ماندن ایران.»از این صغریکبری چه نتیجهای میتوان گرفت؟ اینکه حداقل کاری که میتوانیم بکنیم، تاخیر در بازگشایی تنگه هرمز است. یا بهتر بگویم: حداقل کاری که میتوانیم «نکنیم»، شتابزدگی در بازگشایی تنگه هرمز است!در حوزه اقتصاد، مسأله اصلی، تابآوری، مصونسازی و گذار به وضعیت حلقه بسته (Closed Loop) است که از طریق بستههای ایلافی میسر میشود.در سکوت ایجادشده در صحنه جنگ، ناشی از یادداشت تفاهم با آمریکا، عجالتاً یک پنجره فرصت کوتاهمدت داریم که قراردادهای عمیقتری با چین، روسیه و اقتصادهای مکمل ببندیم تا بستههای ایلافی به جریان بیفتند. بهجای جاروجنجال و پختن خیالهای خام در پرونده توافق با آمریکا، باید به دنبال استفاده از این توافق برای عمقبخشی به همکاری با چینیها و اقتصادهای مکمل باشیم.چه کنیم که خطای پسابرجام تکرار نشود؟ برجام فرصتی مستعجل پیش روی اقتصاد ایران بود که میتوانست به عمقبخشی به رابطه با چین و اقتصادهای مکمل منجر شود؛ یعنی با کارت برجام میتوانستیم از مسیرهای غیردلاری امتیازهای بیشتری بگیریم، نه اینکه به امید واهی بازشدن راه غرب، راه شرق را کور کنیم.
متأسفانه این فرصت طلایی در رقابتها میان جناحهای سیاسی قربانی شد. از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ میتوانستیم زنجیرههای ارزش مشترک غیردلاری با چینیها بسازیم؛ ولی افسوس که سرنا را از سر گشادش دمیدیم و فرصت را به تهدید تبدیل کردیم و برجام، حجابی شد میان ما و چینیها.الان هم بعید نیست که در همان تله بیفتیم؛ تله نشستن بر در ارباب بیمروت غرب و فرصتسوزی در نسبت با چینیها و روسها. حداقل کاری که الان باید بکنیم این است که از امکانات لاشه نیمهجان همین توافق نیمبند، برای ورود به بازار کشورهای ثالث مثل آسیای مرکزی، قفقاز، شبهقاره هند و آفریقا، با پشتوانه بانکهای چینی و روسی، با منطق Closed Loop استفاده کنیم. شاید بهتر باشد بگوییم که حداقل کاری که در حوزه اقتصاد «نباید بکنیم»، کورکردن مسیرهای غیردلاری به امید گشایش مسیرهای دلاری است. به نظر میرسد که دو جنگ خونین در فاصله کمتر از یک سال، حداقلی از بلوغ را در حکمرانی اقتصاد ایران حاصل کرده باشد. هفتهنامه سیاسی-تحلیلی کرانه
@karaneh_mag www.karanehmag.ir۷۱بازارسال شده از
نهیب ۳۱ ۲ تیر ۱۴۰۵کلید مکفارلینخط کودتا چگونه دنبال میشود؟
دکتر حسین کچویان / استاد جامعهشناسی دانشگاه تهرانکسانی که تفاهمنامه و خروجی یکسالهٔ اخیر را بهعنوان «روایت فتح» تفسیر میکنند، باید به یک احتمال جدی و نگرانکننده نیز بیندیشند: آیا ممکن نیست این مذاکرات، نه صرفاً پایان یک بحران، بلکه مبنایی برای آغاز نوعی رابطهٔ جدید با آمریکا باشد؟ رابطهای که نشانههای اولیهاش در دیدار و دستدادنِ ونس با قالیباف ظاهر شد و اکنون برخی مفاد تفاهمنامه، میتواند بهمثابه زیرساخت و کلید ورود به همان مسیر عمل کند.
جنجالهای رسانهای درباره «پیروزی ایران»، «عقبنشینی دشمن» یا حتی «مخالفت نتانیاهو» را نباید سادهدلانه و بیتحلیل پذیرفت. چهبسا بخشی از این صحنهآراییها برای گمراهکردن مردم از واقعیت اصلی باشد؛ واقعیتی که در آن، نه فقط یک توافق محدود، بلکه چرخشی بنیادین در نسبت ایران و آمریکا در حال شکلگیری است.
مقالهٔ ظریف در «فارن افرز» در فضای آن روزها عجیب، بیموقع و حتی مضحک به نظر میرسید؛ آن هم از سوی کسی که تا حد زیادی طردشده تلقی میشد. اما آیا این کار صرفاً یک خطای محاسباتی بود، یا پیامی برای نیروهای داخلی دوستدار غرب و طرفهای آمریکایی آنان؟ آیا باید آن مقاله را نوعی علامتدهی دانست؟ علامتدهی به اینکه مستقل از جاروجنجالهای ظاهری، مسیری به سمت گشودنِ باب رابطه با آمریکا در حرکت است؟
پیام اصلی آن مقاله این بود: آنچه در ظاهر بهعنوان نبرد، مقاومت، تنش و درگیری دیده میشود، در باطن میتواند به کلید روابط ایران و آمریکا تبدیل شود؛ کلیدی که یکبار مکفارلین (در جنگ هشتساله) آن را به تهران آورد و رد شد؛ اما اینبار در صورتی بسیار زیباتر و قابلقبولتر ظاهر شده است: نبردی جهادی و مقدس که در نهایت، خود به دروازهٔ رابطه تبدیل میشود.
چهبسا مسیر درست از نگاه برخی تصمیمگیران، نه اخراج آمریکا، بلکه تنظیم رابطه با آمریکا و ادغام تدریجی در تمدن نوین تعریف شده باشد؛ مسیری در ظاهر با ادبیات مقاومت و پیروزی، اما در باطن به سمت عادیسازی، سازش و بازتعریف جایگاه ایران در نظم غربی.
رهبریِ جدید در همان مسیر کلان عزت، استقلال، مقاومت، بیاعتمادی به آمریکا و پاسداری از حقیقت انقلاب اسلامی قرار دارد. اما خطر در همینجاست که ممکن است رهبری در یک مسیر باشد و برخی ساختارها، نهادها، افراد و شبکههای تصمیمسازِ درون نظام، مسیر دیگری را طی کنند؛ مسیری که با مصلحتسنجیهای مبهم، گزارشهای ناقص، تصمیمسازیهای پنهان، فشارهای موقعیتی و نسبتدادن نتایج مبهم به رهبری، عملاً فاصلهای خطرناک میان خط رهبری و روند واقعی ادارهٔ کشور ایجاد کند.
متن کامل این یادداشت در رسانههای عمومی منتشر شده است.
نهیب | مجله روزانه خیابانهای ایران در جنگ رمضان@nahib_meydan کانال خبری «هستۀ پیشگام جمعیت ملی ایران»@haste_pishgamبازارسال شده از
خبرنگار سیمافکر در شهر خودتان باشیددعوت به همکاری | ویژه مراسم تشییع رهبر انقلابما در اثنای واقعهٔ بزرگی هستیم، اکنون مردم ما، جهان را پس از شهادت رهبر یگانهشان به گونهای دیگر ملاقات میکنند. هرچه مینگریم حد و اندازهٔ ما به قدر دیدار با بزرگی عظمت این واقعه نیست، تنها میتوانیم این سوگ و حماسه را تماشا کنیم و به قدر توفیق با مردمانِ مبعوث دیدار کنیم. این فراخوان، دعوتی است برای کسانی که علاقهمند به تولید مصاحبههای سبک خیابانی هستند. این کار به تجهیزات خاصی غیر از موبایل احتیاج ندارد، همچنین ضرورتا نیاز به شرکت در مراسم تشییع پیکر رهبر شهید نیز نیست، تنها عنصر ضروری اینجا، اشتیاق و ذوق به ثبت احوال منحصر به فرد مردم در این لحظات تکرارنشدنی است. به ما پیام دهید: @simafekr_adminهر فیلم آغاز یک گفتگوست... @simafekr_comبازارسال شده از
بازارسال شده از
بازارسال شده از
بازارسال شده از
نهیب 32 13 تیر 1405داغ همهٔ اعصار؛ داغی بی تسلّیٰما را گمان نبود که بیاو بمانیم...
شهید سید مرتضی آوینی
ما را این گمان نبود هرگز، که بی او بمانیم. آخر او آیتی بود که «ثقلین» را در وجود خود معنا میکرد، همهٔ «ما تَرَک رسول الله» را؛ و ما میدانستیم که زمین و زمان میگردند تا انسانهایی چون او، هر هزار سال یکی، پای به دنیا گذارند... حق است اگر با رفتنشان زمین از رفتن بازمانَد،آسمان نیز... دریاها طغیان کنند و بارانِ خون از آسمان ببارد و مؤمنین از شدتِ ماتم دقمرگ شوند؛ و اگر نبود آن حجّت غایب، تو بدان، بی تردید که همان میشد.
ما را این گمان نبود که بعد از او بمانیم، اما او رفت و زمین ماند و ما نیز بر زمین؛ در این پهنهٔ بیمنتهایی که عقل راه به جایی نمیبرد. دریاها و زمین و آسمان و ماه و خورشید برجای ماندند تا مقصود خمینی محقق شود؛ آنسان که بعد از رحلتِ آخرین فرستادهٔ خدا نیز دور فلک برجای ماند تا حقیقت وجود او را در جهان تحقق بخشد. آخر انسانهایی چون او که یک فرد نیستند، یک امتاند و یک تاریخ.
کورانِ روزِ حشر در اینجا نیز کورند که «مَن کانَ فی هذِه اَعمی فَهُوَ فِی ٱلآخِرَةِ اَعمی» و نمیبینند. آنان از کجا بدانند که کدام امر عظیم واقعشدهاست؟ نه آنگاه که امام آمد و نه امروز که رفتهاست. اگرنه، این ولیِ خدا برای آنان حجّتی میشد تا صدقِ قصصِ انبیا را باور کنند و چون سَحَرهٔ فرعون در برابر این انقلاب به سجده درآیند که «اٰمَنّا بِرَبِّ مُوسی و هٰرُون».
داغهای همهٔ تاریخ را ما به یکباره دیدهایم... یک بار دیگر این علیست که بهشهادترسیدهاست، یک بار دیگر این فاطمه است و حسن است و حسین است که ما را داغدار کردهاند، یک بار دیگر این مهدیست که در حجاب غیبت رفتهاست...
امام به ما آموخت که «انتظار» در مبارزه است و این بزرگترین پیام او بود. و پس از او اگر باز هم امیدی ما را زنده میدارد، همین است که برای ظهور آخرین حجّت حق مبارزه کنیم.
امام رفت و زمین ماند و ما نیز بر زمین ماندیم. با داغِ جراحتی سخت بر دل، و باری سنگین بر دوش. امام رفت تا بارِ تکلیف ما بر گُردهٔ عقل و اختیارمان بار شود و همانسان که سنت لایتغَیِّر خلقت بودهاست، چرخهٔ بلیات ما را نیز به میدان کشد و آزموده شویم و این آیتِ ربّانی درست درآید که «لَنَبلُوَنَّکُم حَتّی نَعلَمَ المُجاهِدینَ مِنکُم وَالصّابِرین».
اکنون این ماییم و امانت او...
نهیب | مجله روزانه خیابانهای ایران در جنگ رمضان@nahib_meydan کانال خبری «هستۀ پیشگام جمعیت ملی ایران»@haste_pishgamبازارسال شده از
امام رفت و زمین ماند...داغهای همهٔ تاریخ را ما به یکباره دیدهایم... یک بار دیگر این علیست که بهشهادترسیدهاست، یک بار دیگر این فاطمه است و حسن است و حسین است که ما را داغدار کردهاند، یک بار دیگر این مهدیست که در حجاب غیبت رفتهاست...
امام رفت و زمین ماند و ما نیز بر زمین ماندیم. با داغِ جراحتی سخت بر دل، و باری سنگین بر دوش. امام رفت تا بارِ تکلیف ما بر گُردهٔ عقل و اختیارمان بار شود و همانسان که سنت لایتغَیِّر خلقت بودهاست، چرخهٔ بلیات ما را نیز به میدان کشد و آزموده شویم و این آیتِ ربّانی درست درآید که «لَنَبلُوَنَّکُم حَتّی نَعلَمَ المُجاهِدینَ مِنکُم وَالصّابِرین».
متن کامل نهیب 32 نهیب | مجله روزانه خیابانهای ایران در جنگ رمضان@nahib_meydan کانال خبری «هستۀ پیشگام جمعیت ملی ایران»@haste_pishgamبازارسال شده از
بنبست سیاست پشت درهای بسته هرچقدر که جنگ امکان مشارکت تعیینکنندۀ مردم در سیاست را فراهم کرده بود، امروز با برگشتن سیاست به پشت درهای بسته، دست مردم از تصمیمات اساسی و سرنوشتساز کشور کوتاه شده؛ و هرقدر دست مردم از تصمیمات اساسی کوتاه شده، دست دشمنان ایران برای فشار بر سیاستمداران ایرانی بلندتر شده است.
اگر تا دیروز، دشمنان ایران، همه مردم را در جنگ در مقابل خود میدیدند، امروز که سیاست به پشت درهای بسته خزیده، تنها دستگاه دیپلماسی و سیاستمداران ما را در مقابل خود میبینند و از همین روست که بیپرواتر سخن میگویند و بیشتر امید دارند که تهدیدهایشان کارگر افتد.
آن بخش از سیاستمداران ما هم که هنوز به مذاکره و توافق با آمریکا دل خوش دارند، باید بدانند که اگر در مذاکره راهی برای عقبنشاندن دشمن وجود داشته باشد، جز با آرایشِ جنگی کشور در همه عرصهها و حساسیت غیورانه و سرسختیِ مردم در پیگیری خطوط قرمزشان ممکن نمیشود.
متن کامل نهیب ۱۸ نهیب | مجله روزانه خیابانهای ایران در جنگ رمضان@nahib_meydan کانال خبری «هستۀ پیشگام جمعیت ملی ایران»@haste_pishgamبازارسال شده از
این توافق هم نمیتواند سایه جنگ را از سر ایران دور کندچگونه گمان میکنند با عبور از این مسائل بسیار کلیدی، میتوان سایه جنگ را دور کرد؟ همانطور که برجام نتوانست تحریمها را بردارد، این تجربۀ دوم دوستان هم بههیچوجه نمیتواند سایه جنگ را دور کند. و حتّی آن را به نحو موقت و برای مدتهای محدود متوقف کند! مگر آنکه به صورت مداوم با هر حمله یا تهدید آنها، «باجی» را پیشکش کنیم و این رشته تا تسلیم کامل کشور به آمریکا و تبدیل از یک کشور قدرتمند و پیشرو در علوم و فنون و مستقل به «گاوشیری آمریکا» ادامه خواهد داشت.
حال سؤال اصلی را تکرار میکنم: چگونه میتوان جنگ را متوقف کرد و سایه آن را دورتر کرد؟ جواب روشن و البته دقیق و حسابشده این است: فقط با آمادگی همهجانبه برای دفاع مؤثر و فرامرزی و منطقهای و فرامنطقهای میتوانیم جنگ را متوقف کنیم و از تکرار آن در آینده نزدیک جلوگیری نماییم.
متن کامل نهیب ۳۰ نهیب | مجله روزانه خیابانهای ایران در جنگ رمضان@nahib_meydan کانال خبری «هستۀ پیشگام جمعیت ملی ایران»@haste_pishgam