م
آیین رونمایی از رُمان شاه سنگبه قلم جناب آقای مهدی کرد فیروزجاییکارشناس میهمان: جناب آقای علی اصغر عزتی پاکزمان: دوشنبه 28 اردیبهشت 1405 ، ساعت 13 تا 14:15مکان: تهران، میدان ونک، بزرگراه حقانی، مسیر غرب به شرق، بعد از تقاطع بزرگراه شهید مدرس، خروجی کتابخانه ملی، باغ کتاب تهرانکانال کتاب فاطمی مرکز آفرینش های فرهنگی هنری آستان مقدس قم@meldash۱۱بازارسال شده از
رمانهای موسسه افرا در نمایشگاه مجازی کتاب تهرانرمان پلنگ برفیاز فائزه کرد فیروزجاییدر انتشارات معارفاثر نامزد شده در سیزدهمین جشنواره داستان انقلابداستان خانوادهای افغانستانی که درگیر یک مهاجرت اجباری به ایران میشوند؛ اما در نهایت قدم در راه تحقق آرزوی «ایران بزرگ» برمیدارند. قصهٔ همدلی و رنج مردم برای رسیدن به معنای واقعی مقاومت.لینک خرید رمان پلنگ برفی در نمایشگاه مجازی کتاب تهران#پلنگ_برفی#فائزه_کرد_فیروزجایی#نمایشگاه_کتاب#کتاب_بخوانیم
@afraeeha_irمؤسسه فرهنگی هنری افرا
از دیروز که دوباره به اینجا برگشتم مبهوت این فضا هستم، اگر جنگ را پیروز بشویم( که می شویم) حریف این طبیعت نمی شویم که بی خیالش شویم و بنشینیم و بنویسبم.#ایران_بزرگ#وطن#طبیعت#مازندران#بندپی#سرزمین_مادری@meldash
۱۹
دیروز با دوستان سیاه پل را فتح کردیم.#مازندران#البرز_میانی#بندپی_شرقی#فیروزجاه#میدانک#سرجی_کلاه#سیاه_پل@meldash
۷*دیشب در جمع مردم غیور و مبعوثشدهی بندپی گفتم: ما در خیابان، کنار همهی سلایق، اعم از باحجاب، بدحجاب و بیحجاب، دوشادوش هم از ایران دفاع میکنیم. معتقدم ما با آنان که با ما متفاوت هستند و حتی با بدحجابان و بیحجابان، باید با معیار کلام خدا و روایات معصومین گفتگو کنیم و یقین داریم که کلام خدا نافذ است؛ اما با مفسدین اقتصادی و محتکرین اجناس و ارزاق، هیچ گفتگویی نداریم و با آنها پدرکشتگی داریم.
پس از سخنرانی، عالمی فاضل و متواضع فرمودند: «متأسفانه برخی از بیحجابها از دیگران دستور و مزد میگیرند تا کشف حجاب کنند؛ ما با آنها گفتگویی نداریم.»*
سخن ایشان کاملاً درست است؛ باید میان کسانی که به دلایل شخصی و بدون مزدوری حجاب ندارند و کسانی که مزدورانه و به دستور دشمن کشف حجاب میکنند، تفکیک قائل شد. در هر صورت، به دختران و خواهرانمان یادآور میشویم که رعایت حجاب، واجب شرعی است؛ و البته با کسی که مزدورانه کشف حجاب میکند، حرفی نداریم.
#خیابان#ایران.#مازندران
@meldash
پس از سخنرانی، عالمی فاضل و متواضع فرمودند: «متأسفانه برخی از بیحجابها از دیگران دستور و مزد میگیرند تا کشف حجاب کنند؛ ما با آنها گفتگویی نداریم.»*
سخن ایشان کاملاً درست است؛ باید میان کسانی که به دلایل شخصی و بدون مزدوری حجاب ندارند و کسانی که مزدورانه و به دستور دشمن کشف حجاب میکنند، تفکیک قائل شد. در هر صورت، به دختران و خواهرانمان یادآور میشویم که رعایت حجاب، واجب شرعی است؛ و البته با کسی که مزدورانه کشف حجاب میکند، حرفی نداریم.
#خیابان#ایران.#مازندران
@meldash
۱۱۱۱
«این نقشه را به خاطر بسپارید؛ این رویای ناتمام دشمن است!ترامپ با انتشار این تصویر نشان داد که اشتهای استعماری او با هیچ مذاکره و توافقی سیر نمیشود. او به دنبال پیچ و مهرههای هستهای نیست؛ او ایران را ایالتی از ایالات آمریکا در خاورمیانه میخواهد. هدف او استحاله هویت ملی و تصرف نرمِ تمامیت ارضی ایران است؛ هرچند خودِ ترامپ و مشاوران رسانهایاش میدانند که این آرزو کاملاً متوهمانه و غیرقابلتحقق است، منتها کارکرد رسانهای آن فراتر از یک توئیت ساده بوده و قطعهای از پازل «جنگ روایتها»ست.
او میخواهد فارغ از هر نتیجهای که در میدان یا مذاکرات به دست بیاید، در اقدامی نرم و پیشدستانه برای آمریکا دستاوردسازی کند تا ناکامیهایش در این جنگ را پشت این پروپاگاندای بصری پنهان کند؛ اما حقیقت با فتوشاپ تغییر نمیکند!پاسخ جمهوری اسلامی به این وقاحتِ متوهمانه، باید یک تهدید عملگرایانه باشد؛ و آن اینکه اگر در مذاکرات پیشرو به اهداف فعلی خود نرسیم، به «قطع کابلهای اینترنت جهانی در اعماق دریا» و «مسدود کردن کامل تنگه بابالمندب» میاندیشیم و آن را همچون انسداد تنگه هرمز عملی میکنیم.این باید به یک مطالبه عمومی در خیابان تبدیل شود. ما ثابت خواهیم کرد که اینجا سرزمین شیران است، نه حیاطخلوتِ کابارهزادگان!»
#جنگ_روانی#جنگ_روایتها#توهم_فرعونی#تهدید@meldash
او میخواهد فارغ از هر نتیجهای که در میدان یا مذاکرات به دست بیاید، در اقدامی نرم و پیشدستانه برای آمریکا دستاوردسازی کند تا ناکامیهایش در این جنگ را پشت این پروپاگاندای بصری پنهان کند؛ اما حقیقت با فتوشاپ تغییر نمیکند!پاسخ جمهوری اسلامی به این وقاحتِ متوهمانه، باید یک تهدید عملگرایانه باشد؛ و آن اینکه اگر در مذاکرات پیشرو به اهداف فعلی خود نرسیم، به «قطع کابلهای اینترنت جهانی در اعماق دریا» و «مسدود کردن کامل تنگه بابالمندب» میاندیشیم و آن را همچون انسداد تنگه هرمز عملی میکنیم.این باید به یک مطالبه عمومی در خیابان تبدیل شود. ما ثابت خواهیم کرد که اینجا سرزمین شیران است، نه حیاطخلوتِ کابارهزادگان!»
#جنگ_روانی#جنگ_روایتها#توهم_فرعونی#تهدید@meldash
۵۱۱۱ضمن تاکید بر بی فایده بودن مذاکره با آمریکا برای آنان که اصرار به آن دارند:برای دستیابی به دستاورد (احتمالی) در مذاکره نخستین گام رهایی از توهمِ مذاکرهبهعنوان_تنها_راه است. نباید با شور و سرمستی و در جایگاهِ محتاج و با استرحام به سراغ میز مذاکره رفت. مذاکره باید صرفاً به عنوان یکی از ابزارهای سیاست خارجی و حتی پایینتر از ابزارهای بازدارندگیِ موشکی و نظامی رتبهبندی شود. این نگاهِ بدبینانه (پیرو سیره شهید آیتالله خامنهی) به دشمن میفهماند که ایران گزینههای دیگری دارد و مجبور به تسلیم نیست.
ثانیاً: بزرگترین اهرم قدرت در مذاکره، «مطالبهی سختگیرانه مردمی از تیم دیپلماسی و دلواپسیهای آنان» است. اگر مردم با صدای بلند مطالباتی همچون «ساخت سلاح بازدارنده» «پاسخ متقابل نظامی» و «برائت از سازشکاری» « دلواپسی نسبت به محتوای مذاکرات» را مطرح کنند، تیم دیپلماسی باید بدون لکنت و با اعتمادبهنفس به طرف مقابل اعلام کند: «اگر شروطتان غیرمنطقی باشد، ما به تبعیت از مردم، مجبور به ترک میز و فعالسازی اهرمهای سختتر هستیم.»در این صورت، «مطالبات و دلواپسیهای مردمی» که این روزها در خیابان نمودار است نه به عنوان تهدید علیه تیم دیپلماسی، بلکه به عنوان پشتوانهی قدرتمندِ میز مذاکره عمل میکند.
ثالثاً: تیم دیپلماسی باید از جریانهایی که به مطالبات مقتدرانهی مردم انگ «افراطیگری» میزنند، تبری جوید. این برچسبها عملاً صدایِ پشتوانهی دیپلمات را خفه میکنند و پیامی فاجعهبار به دشمن مخابره میکنند: «صدای مقاومت در ایران سرکوب شده و دیپلمات تنهاست.» وقتی مطالبهگران مقتدر سرکوب میشوند، دشمن اطمینان مییابد که ایران به خاطر ترس از انزوا یا فشار داخلی، جرأتِ ترک میز را ندارد؛ و در نتیجه بیمحابا برجام را پاره میکند، حمله میکند، تحریم میکند و شانتاژ میکند تا بیشترین امتیاز را بستاند.
در نتیجه راه نجات، بازگشت به سیره قائد شهید که بر «ناامیدی از مذاکرهی انفعالی» و «رسمیت بخشیدن به مطالبات خیابان» استوار است. تنها با تبدیل «مطالبات ملت» به یک «اهرم کارساز برای دیپلماتها»، میتوان میز را از موقعیت انفعال به میدانِ کنشگری و اقتدار تبدیل کرد.#دیپلماسی#مطالبات_مردمی#خیابان#اقتدار#انتقام
https://eitaa.com/mmeldash@meldash
ثانیاً: بزرگترین اهرم قدرت در مذاکره، «مطالبهی سختگیرانه مردمی از تیم دیپلماسی و دلواپسیهای آنان» است. اگر مردم با صدای بلند مطالباتی همچون «ساخت سلاح بازدارنده» «پاسخ متقابل نظامی» و «برائت از سازشکاری» « دلواپسی نسبت به محتوای مذاکرات» را مطرح کنند، تیم دیپلماسی باید بدون لکنت و با اعتمادبهنفس به طرف مقابل اعلام کند: «اگر شروطتان غیرمنطقی باشد، ما به تبعیت از مردم، مجبور به ترک میز و فعالسازی اهرمهای سختتر هستیم.»در این صورت، «مطالبات و دلواپسیهای مردمی» که این روزها در خیابان نمودار است نه به عنوان تهدید علیه تیم دیپلماسی، بلکه به عنوان پشتوانهی قدرتمندِ میز مذاکره عمل میکند.
ثالثاً: تیم دیپلماسی باید از جریانهایی که به مطالبات مقتدرانهی مردم انگ «افراطیگری» میزنند، تبری جوید. این برچسبها عملاً صدایِ پشتوانهی دیپلمات را خفه میکنند و پیامی فاجعهبار به دشمن مخابره میکنند: «صدای مقاومت در ایران سرکوب شده و دیپلمات تنهاست.» وقتی مطالبهگران مقتدر سرکوب میشوند، دشمن اطمینان مییابد که ایران به خاطر ترس از انزوا یا فشار داخلی، جرأتِ ترک میز را ندارد؛ و در نتیجه بیمحابا برجام را پاره میکند، حمله میکند، تحریم میکند و شانتاژ میکند تا بیشترین امتیاز را بستاند.
در نتیجه راه نجات، بازگشت به سیره قائد شهید که بر «ناامیدی از مذاکرهی انفعالی» و «رسمیت بخشیدن به مطالبات خیابان» استوار است. تنها با تبدیل «مطالبات ملت» به یک «اهرم کارساز برای دیپلماتها»، میتوان میز را از موقعیت انفعال به میدانِ کنشگری و اقتدار تبدیل کرد.#دیپلماسی#مطالبات_مردمی#خیابان#اقتدار#انتقام
https://eitaa.com/mmeldash@meldash
۴۳۲ فایدهی پنهانِ مذاکراتِ بیثمر
اگر بپرسید فایدهی نهاییِ توقفِ آتش و مذاکراتِ بیفرجامِ این روزها چیست، پاسخ تنها در یک جمله خلاصه میشود: *«ارضایِ روانیِ مبتلایان به سندرمِ مذاکره».
این فرآیند، بیش از آنکه گرهای از پیچیدگیهای میدان بگشاید، کارکردی شبیه به یک «مُسکنِ سیاسی» دارد. تنها دستاورد واقعی این نشستها، اقناع و ارضایِ موقتِ جریانی است که هویت خود را در «گفتگو به هر قیمت» میجوید و از نفسِ مذاکره (فارغ از نتیجه)، لذتی خیالی میبرد. گویی آن روزهای دور را باید به یاد آوریم؛ زمانی که صرفِ «قدم زدنِ دیپلماتیک» با جان کری به عنوان دستاورد قلمداد میشد و عدهای سالها با وجودِ تهی بودنِ سبدِ مذاکرات، از نام توخالیِ آن (برجام) به نیکی یاد میکردند. اما دریغ که «پزِ» پیروزیِ متوهمانه و «نشئگیِ» دیپلماتیکشان با صدای انفجارِ موشکها و تجاوزِ بیمحابای دشمن پرید و حالا باید با تمامِ ظرفیتِ ملی، آن «خلسگی» را دوباره بسازند.
اما واقعیتِ پشتِ پرده، هولناکتر است: در حالی که این طیف در فضای رسانهای با سیگنالهایِ توخالیِ دیپلماتیک سرگرمِ «لذتهای خیالی» هستند، دشمن از این «فرصتِ تنفس» بهرهای دوگانه میبرد؛ از یکسو تمام تمرکز خود را بر مستهلک کردنِ توانِ عملیاتی حزبالله و حذفِ این مانعِ بزرگ از معادلات آینده قرار میدهد، و از سوی دیگر، از میز مذاکره به عنوان یک «ایستگاهِ تجدیدِ قوا» استفاده میکند تا با بازسازیِ ماشین جنگی و پر کردنِ خشابها، با فراغِ بال برای ضرباتِ سهمگینتر در دورِ بعدی نبرد آماده شود.
خلاصه آنکه: میز این مذاکرات، «خلصهگاهی» برای برخی جریانهای داخلی و «فرصتگاهی»* برای تجهیزِ دشمن است.
#مذاکرات#سندرم_لذت_از_مذاکره
@meldash
اگر بپرسید فایدهی نهاییِ توقفِ آتش و مذاکراتِ بیفرجامِ این روزها چیست، پاسخ تنها در یک جمله خلاصه میشود: *«ارضایِ روانیِ مبتلایان به سندرمِ مذاکره».
این فرآیند، بیش از آنکه گرهای از پیچیدگیهای میدان بگشاید، کارکردی شبیه به یک «مُسکنِ سیاسی» دارد. تنها دستاورد واقعی این نشستها، اقناع و ارضایِ موقتِ جریانی است که هویت خود را در «گفتگو به هر قیمت» میجوید و از نفسِ مذاکره (فارغ از نتیجه)، لذتی خیالی میبرد. گویی آن روزهای دور را باید به یاد آوریم؛ زمانی که صرفِ «قدم زدنِ دیپلماتیک» با جان کری به عنوان دستاورد قلمداد میشد و عدهای سالها با وجودِ تهی بودنِ سبدِ مذاکرات، از نام توخالیِ آن (برجام) به نیکی یاد میکردند. اما دریغ که «پزِ» پیروزیِ متوهمانه و «نشئگیِ» دیپلماتیکشان با صدای انفجارِ موشکها و تجاوزِ بیمحابای دشمن پرید و حالا باید با تمامِ ظرفیتِ ملی، آن «خلسگی» را دوباره بسازند.
اما واقعیتِ پشتِ پرده، هولناکتر است: در حالی که این طیف در فضای رسانهای با سیگنالهایِ توخالیِ دیپلماتیک سرگرمِ «لذتهای خیالی» هستند، دشمن از این «فرصتِ تنفس» بهرهای دوگانه میبرد؛ از یکسو تمام تمرکز خود را بر مستهلک کردنِ توانِ عملیاتی حزبالله و حذفِ این مانعِ بزرگ از معادلات آینده قرار میدهد، و از سوی دیگر، از میز مذاکره به عنوان یک «ایستگاهِ تجدیدِ قوا» استفاده میکند تا با بازسازیِ ماشین جنگی و پر کردنِ خشابها، با فراغِ بال برای ضرباتِ سهمگینتر در دورِ بعدی نبرد آماده شود.
خلاصه آنکه: میز این مذاکرات، «خلصهگاهی» برای برخی جریانهای داخلی و «فرصتگاهی»* برای تجهیزِ دشمن است.
#مذاکرات#سندرم_لذت_از_مذاکره
@meldash
۳۲۲