اگر قمار آمریکا به یک سرخوردگی ابدی تبدیل نشود...
ترامپ قماری کرد و ملت ایران باید بتوانند در این بازی، آمریکا را به خاک سیاه بنشانند. قماربازی که از بازیاش بهرهمند شود، سرشار از احساسات قویتر برای اقداماتی سهمگینتر خواهد بود. این احساس، نهفقط در وجود شخص بیمقدار ترامپ، بلکه در وجود ایالات متحده آمریکا، باید تبدیل به سرخوردگی ابدی شود.
از همین روست، که ملت قهرمان و بصیر ایران باید همپای نیروهای مسلح روی تداوم جنگ تا سرحد نابودی رژیم صهیونی و اخراج ابدی آمریکا از منطقه، ایستادگی کند. تنها در چنین شرایطی است که رهبر جدید میتواند در امان بوده و رهبری کند و تا زمانی که رهبر انقلاب، در امان باشد، ایران در امان است.
متن کامل نهیب ۲ 
نهیب | مجله روزانه خیابانهای ایران در جنگ رمضان@nahib_meydan
کانال خبری «هستۀ پیشگام جمعیت ملی ایران»@haste_pishgam
ترامپ قماری کرد و ملت ایران باید بتوانند در این بازی، آمریکا را به خاک سیاه بنشانند. قماربازی که از بازیاش بهرهمند شود، سرشار از احساسات قویتر برای اقداماتی سهمگینتر خواهد بود. این احساس، نهفقط در وجود شخص بیمقدار ترامپ، بلکه در وجود ایالات متحده آمریکا، باید تبدیل به سرخوردگی ابدی شود.
از همین روست، که ملت قهرمان و بصیر ایران باید همپای نیروهای مسلح روی تداوم جنگ تا سرحد نابودی رژیم صهیونی و اخراج ابدی آمریکا از منطقه، ایستادگی کند. تنها در چنین شرایطی است که رهبر جدید میتواند در امان بوده و رهبری کند و تا زمانی که رهبر انقلاب، در امان باشد، ایران در امان است.
۱.۹K
۷:۰۷
داغهای همهٔ تاریخ را ما به یکباره دیدهایم... یک بار دیگر این علیست که بهشهادترسیدهاست، یک بار دیگر این فاطمه است و حسن است و حسین است که ما را داغدار کردهاند، یک بار دیگر این مهدیست که در حجاب غیبت رفتهاست...
امام رفت و زمین ماند و ما نیز بر زمین ماندیم. با داغِ جراحتی سخت بر دل، و باری سنگین بر دوش. امام رفت تا بارِ تکلیف ما بر گُردهٔ عقل و اختیارمان بار شود و همانسان که سنت لایتغَیِّر خلقت بودهاست، چرخهٔ بلیات ما را نیز به میدان کشد و آزموده شویم و این آیتِ ربّانی درست درآید که «لَنَبلُوَنَّکُم حَتّی نَعلَمَ المُجاهِدینَ مِنکُم وَالصّابِرین».
۲.۱K
۵:۲۷
آیتالله یزدانپناه
مگر ما همان آدمهای گذشته نبودیم که گاه مرعوب میشدیم؟ چه شد که وقتی آن شخص کثیف میگوید «من شما را به عصر حجر برمیگردانم»، دلها نلرزید؟ بلکه ارادهها قویتر شد و مردم بیشتر و محکمتر به صحنه آمدند. اینها اثرِ به میدانآمدن است. اگر در خانه مینشستیم، دلها تکان نمیخورد. خدا بیداری و حیات را به این ملت داد و رعب را برداشت.
چرا دلهای مردم در هنگام اعلان آتشبس لرزید؟ چون تصمیمگیری مردم دیگر بر اساس ترس نیست. ترس گره کور ماست که تصمیمگیریهای ما را سست میکند.
۱.۵K
۸:۳۵
هرچقدر که جنگ امکان مشارکت تعیینکنندۀ مردم در سیاست را فراهم کرده بود، امروز با برگشتن سیاست به پشت درهای بسته، دست مردم از تصمیمات اساسی و سرنوشتساز کشور کوتاه شده؛ و هرقدر دست مردم از تصمیمات اساسی کوتاه شده، دست دشمنان ایران برای فشار بر سیاستمداران ایرانی بلندتر شده است.
اگر تا دیروز، دشمنان ایران، همه مردم را در جنگ در مقابل خود میدیدند، امروز که سیاست به پشت درهای بسته خزیده، تنها دستگاه دیپلماسی و سیاستمداران ما را در مقابل خود میبینند و از همین روست که بیپرواتر سخن میگویند و بیشتر امید دارند که تهدیدهایشان کارگر افتد.
آن بخش از سیاستمداران ما هم که هنوز به مذاکره و توافق با آمریکا دل خوش دارند، باید بدانند که اگر در مذاکره راهی برای عقبنشاندن دشمن وجود داشته باشد، جز با آرایشِ جنگی کشور در همه عرصهها و حساسیت غیورانه و سرسختیِ مردم در پیگیری خطوط قرمزشان ممکن نمیشود.
۱.۶K
۹:۳۷
چگونه گمان میکنند با عبور از این مسائل بسیار کلیدی، میتوان سایه جنگ را دور کرد؟ همانطور که برجام نتوانست تحریمها را بردارد، این تجربۀ دوم دوستان هم بههیچوجه نمیتواند سایه جنگ را دور کند. و حتّی آن را به نحو موقت و برای مدتهای محدود متوقف کند! مگر آنکه به صورت مداوم با هر حمله یا تهدید آنها، «باجی» را پیشکش کنیم و این رشته تا تسلیم کامل کشور به آمریکا و تبدیل از یک کشور قدرتمند و پیشرو در علوم و فنون و مستقل به «گاوشیری آمریکا» ادامه خواهد داشت.
حال سؤال اصلی را تکرار میکنم: چگونه میتوان جنگ را متوقف کرد و سایه آن را دورتر کرد؟ جواب روشن و البته دقیق و حسابشده این است: فقط با آمادگی همهجانبه برای دفاع مؤثر و فرامرزی و منطقهای و فرامنطقهای میتوانیم جنگ را متوقف کنیم و از تکرار آن در آینده نزدیک جلوگیری نماییم.
۱.۵K
۲۱:۴۷
اينطور نباشد كه استكبار با تبليغات خود، كارى كند كه رهبران يك مبارزه و مردم يك كشور را دچار اين فكر كند كه «حالا چه عيبى دارد كه ما يك كلمه از آنچه را كه استكبار از ما خواسته است قبول كنيم؟!» اين يك كلمه (یعنى تسليم در مقابل دشمن به قدر يك گام) به معناى ناكامشدن است.
استكبار بىرحم و بىعاطفه است و در پى هدفهاى پليد و خباثتآميز خودش است. به مجرد اينكه در يك ملت، احساس روح تسليم و عقبنشينى كند، فشار را مضاعف خواهد كرد.
۱.۱K
۱۱:۳۸
بازارسال شده از هسته پیشگام جمعیتِ ملی ایران
بسمالله الرحمن الرحیم
نشست سیاسی هسته پیشگام جمعیت ملی ایران چهارشنبه ۲۴ تیر ساعت ۱۷ الی ۱۹ در مجموعه فرهنگی شهدای انقلاب اسلامی (سرچشمه) برگزار میشود.
لطفا همه اعضای هسته در جلسه حضور داشته باشند.شرکت سایرین در صورت هماهنگی با آیدی @ma_eshraghi بلامانع است.
با توجه به محدودیت زمانی، لطفا همه دوستان سر ساعت حضور داشته باشند.
۱
۱۲:۴۳
نهیب33.pdf
۲۴۹.۳۲ کیلوبایت
۱۲۶
۱۷:۱۸
نهیب
نهیب33.pdf
اربعین پس از عاشوراست. مردمی که یکبار شاهد حادثه عظیم عاشورا بودند، حالا «۴۰ روز» بعد به مرکز حادثه برمیگردند؛ نه برای اینکه مراسمی اجرا کنند و نه برای اینکه خاطره کشتگان آن حادثه را گرامی بدارند؛ بلکه برای اینکه نشان دهند، آن حادثه بعد از ۴۰ روز، هنوز برایشان زنده است.
آنها قرار نیست با خاطره عاشورا زندگی کنند؛ آنها میخواهند در حادثه عاشورا حاضر باشند و خونخواهی کنند.
اربعین تمرین زندگی در حادثه عاشوراست و این خود را در لحظه لحظه این سفر نشان میدهد. مردمی که خود را به این جریان بزرگ میسپارند، امید بستهاند که در کاروان حسین علیهالسلام پذیرفته شوند.
اما شاید هیچوقت چون امروز این امید نزدیک نبوده است. ملتهای مسلمان که شهادت رهبر عظیمالشأن، امام خامنهای، را تجربه کردند، امروز فرصت خونخواهی یافتهاند و میتوانند فریاد یالثارات سردهند.
مگر نه اینکه امام خامنهای شهید سخن جدش را در آخرین روزها در برابر شیطان بزرگ و یزید زمان تکرار کرد که: «مثلی لایبایع مثل یزید». مگر دشمن او جز تسلیم در برابر کفر چیزی خواسته بود و مگر او فریاد «هیهات مناالذله» سر نداد. اما او را کشتند و ما را در امتحان سخت خونخواهی قرار دادند.
آیا ما که هر سال فریاد یالثارات الحسین سر میدادیم، امروز فریاد یالثارات الخامنهای سر خواهیم داد؟ آیا خون خامنهای شهید را که وارث خون حسین علیهالسلام بود، بزرگ میداریم؟ آیا زندگی خود را وقف خونخواهی او میکنیم؟
۱۳۲
۱۷:۱۸
نهیب
نهیب ۳۳
۸ مرداد ۱۴۰۵ - ویژه اربعین
اربعین؛ تجدید عهد خونخواهی امت اسلام تن به بیعت با یزید نمیدهد اربعین پس از عاشوراست. مردمی که یکبار شاهد حادثه عظیم عاشورا بودند، حالا «۴۰ روز» بعد به مرکز حادثه برمیگردند؛ نه برای اینکه مراسمی اجرا کنند و نه برای اینکه خاطره کشتگان آن حادثه را گرامی بدارند؛ بلکه برای اینکه نشان دهند، آن حادثه بعد از ۴۰ روز، هنوز برایشان زنده است. آنها قرار نیست با خاطره عاشورا زندگی کنند؛ آنها میخواهند در حادثه عاشورا حاضر باشند و خونخواهی کنند. اربعین تمرین زندگی در حادثه عاشوراست و این خود را در لحظه لحظه این سفر نشان میدهد. مردمی که خود را به این جریان بزرگ میسپارند، امید بستهاند که در کاروان حسین علیهالسلام پذیرفته شوند. اما شاید هیچوقت چون امروز این امید نزدیک نبوده است. ملتهای مسلمان که شهادت رهبر عظیمالشأن، امام خامنهای، را تجربه کردند، امروز فرصت خونخواهی یافتهاند و میتوانند فریاد یالثارات سردهند. مگر نه اینکه امام خامنهای شهید سخن جدش را در آخرین روزها در برابر شیطان بزرگ و یزید زمان تکرار کرد که: «مثلی لایبایع مثل یزید». مگر دشمن او جز تسلیم در برابر کفر چیزی خواسته بود و مگر او فریاد «هیهات مناالذله» سر نداد. اما او را کشتند و ما را در امتحان سخت خونخواهی قرار دادند. آیا ما که هر سال فریاد یالثارات الحسین سر میدادیم، امروز فریاد یالثارات الخامنهای سر خواهیم داد؟ آیا خون خامنهای شهید را که وارث خون حسین علیهالسلام بود، بزرگ میداریم؟ آیا زندگی خود را وقف خونخواهی او میکنیم؟
نهیب | مجله روزانه خیابانهای ایران در جنگ رمضان @nahib_meydan
کانال خبری «هستۀ پیشگام جمعیت ملی ایران» @haste_pishgam
تأتي زيارة الأربعين امتداداً لعاشوراء. فالجماهير التي شهدت واقعة عاشوراء العظيمة مرة، تعود الآن بعد "أربعين يوماً" إلى قلب الحدث؛ ليس لمجرد إقامة المآتم أو إحياء ذكرى شهداء تلك الفاجعة، بل ليثبتوا أن تلك الواقعة، وبعد مرور أربعين يوماً، لا تزال حيةً تنبض في عروقهم.
هم لا يريدون العيش على ذكرى عاشوراء فحسب؛ بل يسعون ليكونوا حاضرين في صميم الواقعة والمطالبة بالثأر.
إنّ الأربعين هو تمرين عملي للعيش في قلب عاشوراء، وهذا ما يتجلى في كل لحظة وخطوة من هذه المسيرة. فالجموع التي تذوب في هذا السيل البشري العظيم، تعقد الأمل على أن تُقبل وتلتحق بركب الحسين (عليه السلام).
ولكن ربما لم يكن هذا الأمل قريباً في يوم من الأيام كما هو اليوم. فالشعوب المسلمة التي فُجعت باستشهاد القائد العظيم، الإمام الخامنئي، قد وجدت اليوم فرصة للمطالبة بالثأر، وبات بإمكانها أن تصدح بنداء "يا لثارات".
ألم يردد الإمام الخامنئي الشهيد في أيامه الأخيرة مقولة جده أمام الشيطان الأكبر ويزيد العصر حين قال: "مِثْلِي لَا يُبَايِعُ مِثْلَه"؟ وهل كان العدو يبتغي منه سوى الاستسلام أمام الكفر؟ وألم يدوّي صوته بصرخة "هيهات منا الذلة"؟ لكنهم قتلوه، ليضعونا في موضع الاختبار الأصعب: امتحان المطالبة بالثأر.
فهل نحن الذين كنا نصدح في كل عام بنداء "يا لثارات الحسين"، سنرفع اليوم نداء "يا لثارات الخامنئي"؟ هل سنعظّم دم الشهيد الخامنئي الذي كان وارثاً لدم الحسين (عليه السلام)؟ وهل سنجعل حياتنا على المطالبة بثأره؟
۱۳۴
۱۷:۱۹