بازارسال شده از به وقت ایران
آنگاه با اطمینان و باور این سلاح را به دست میگیریم...
۴۱
۱۵:۳۰
-453073898977747197_318048049925.mp3
۲۷:۴۴-۱۹.۰۸ مگابایت
۱.۱K
۱۰:۴۳
استاد عابدینی: «برای انسانهای الهی -ربّیون- هر مانعی هرچقدر هم بزرگ باشد، به جای زمینگیر کردن، تازه باعث رشد آنها میشود.»#ربیون#روایت_الهی@revayat_elahi
۹.۷K
۱۶:۵۲
شب بدرقه زوار اربعین، هیئت عقیله زینب (س)@revayat_elahi
۳.۵K
۱۶:۱۵
#تازه_نشربه همت موسسه رواسی جدیدترین اثر استاد عابدینی منتشر شد.جلد 12 مجموعه تا ابد زندگی با عنوان :
امام در قیامت
شامل شرح احادیث ابواب 16 تا 21 کتاب المعاد بحار الأنوار
سرفصل مباحث : کتاب اعمال، لواء، وسیله، دعوت مردم به امام در قیامت،حوض کوثر، شفاعت
تهیه کتاب با تخفیف ویژه
https://basalam.com/kosar17/product/55515569
┄┅═✧❁ااا❁✧═┅┄
کانال تا ابد زندگی
@ta_abad_zendegi
تهیه کتاب با تخفیف ویژه
┄┅═✧❁ااا❁✧═┅┄
۱.۵K
۱۹:۰۹
بازارسال شده از سرباز روح الله رضوی
□نباید شرايطى را كه درآن رهبر جامعه به دليل ملاحظات امنيتى نمىتواند به دفعات و به صورت مستقيم با مردم در ارتباط باشد، به عنوان نقص یا كاستى دانست، بلکه باید آن را به مثابه بستری برای دوران رشد تلقی کرد.
در این فضای سایه روشن در ابتدا خواص جامعه بر اساس مبانى و شاخصها موضع گیرى مىكنند، سپس هنگامی که موضع رسمی رهبر جامعه آشکار شد آنها در مییابند که نظرات و مبانیشان چه نسبتی با دیدگاه ایشان دارد و میکوشند مبانی خود را اصلاح کنند تا در دفعات بعد نزدیکتر به نظر رهبر اظهار نظر کنند، البته به شرط آنکه بر اشتباه خود تعصب نورزند.
#روایت_الهی استاد عابدینی https://www.instagram.com/reel/DcS-Dvdsomx/?igsi=MWk1emVtMjFsazk3eg==
در این فضای سایه روشن در ابتدا خواص جامعه بر اساس مبانى و شاخصها موضع گیرى مىكنند، سپس هنگامی که موضع رسمی رهبر جامعه آشکار شد آنها در مییابند که نظرات و مبانیشان چه نسبتی با دیدگاه ایشان دارد و میکوشند مبانی خود را اصلاح کنند تا در دفعات بعد نزدیکتر به نظر رهبر اظهار نظر کنند، البته به شرط آنکه بر اشتباه خود تعصب نورزند.
#روایت_الهی استاد عابدینی https://www.instagram.com/reel/DcS-Dvdsomx/?igsi=MWk1emVtMjFsazk3eg==
۵۰
۱۸:۲۵
مدرسه را جور دیگر باید دیددکتر مجتبی همتی فر۱۴۰۵۰۶۱۲
غالب نکات این بحث وامدار تأملات و ظریفاندیشی استاد محمدرضا عابدینی است.
با این باور که برای تحول و حرکت تربیتی، «حرکت فکری» اهالی مدرسه اولویت دارد، مباحثهمان را ادامه دادهایم. تلاشمان این بود که روی چیزهایی تمرکز کنیم که به قولی از سنخ «مایندست» است. در این جلسه، گفت و گو حول این بود که «چگونه «من» محدود خودمان را بزرگ کنیم تا خیرخواهی، کار جمعی و معلمی برایمان معنای واقعی پیدا کند؟. ۹ـ جوهرهی تربیت عبارتست از: بسط و گسترشِ «دایرهی من»همهی ما در وجودمان یک «من» داریم. بنا به خلقت، شدیداً این ذات و من را دوست داریم و تمام تلاش ما برای این است تا این «من» محبوب را قویتر، مرفهتر و راضیتر نگه داریم. تمام آموزشها و رشد انسان هم در زمینهی همین «من» شکل میگیرد. اما «رشد واقعی چطور رخ میدهد؟». ریشه رقابتها همینجاست؛ «رقابت» میان «منها»یی که برای دوستداشتنی خودشان احساس تزاحم و تعارض دارند. این در حالی است که ما «همکاری» را مطلوب میدانیم!پس باید درباره «من / ذات» عمیقتر فکر کنیم. با نگاهی دیگر، چهبسا اساساً همه کار ما در تعلیم و تربیت حول همین «من» باشد؛ «من» خودمان و همکاران و دانشآموزان.در یک منظر، تمام کار ما در تربیت همین است: «بسط دادنِ دایرهی منِ انسانها»؛ اینکه ما توانایی پیدا کنیم «دیگری» را هم جزئی از «منِ خویش» بدانیم (منِ توسعهیافته). مثال خوب آن، تشکیل خانواده است که فرد با ازدواج، همسر و فرزندانش را هم جزو خودش بداند و برای همین از خودش و دوستداشتنیهایش برای آنها (برای خودش!) میگذرد.با همین منطق معلم و مربی واقعی کسی است که به این مرحله از رشد برسد که دانشآموزانش را مثل فرزند خودش و همکارانش را مثل برادر و خواهر خودش ببیند. وقتی دایرهی «من» بزرگ شد، دیگر برای دیگری چیزی جز خیرخواهی نمیخواهیم. آیینهایی مثل راهپیمایی اربعین، حضور در هیئت و نماز جماعت هم دقیقاً نسخههای جامع برای همین «موسع کردن من» هستند. از وجهی شاید بتوان گفت که هدف خیلی از فعالیتهای تربیتی مدرسه برای دانشآموزان هم همین «توسعه من» است؛ از من محدود فردنگر به منی که خانواده و کلاس و مدرسه تا شهر و کشور و همه امت را دوست دارم.۱۰ـ کار تشکیلاتی برای توسعه منمدرسه یک تشکیلات است و حضور در تشکیلات، از بهترین ابزارها برای «ساییدنِ زوائد منیت» یا دقیقترش «توسعه من» است. در این صورت، تیم مدرسه هم افرادی جدا از هم نیستند. بلکه کسانی هستند که در موقعیت مدرسه فرصتی پیدا کردهاند تا منِ خودشان را توسعه بدهند. رشد خودشان در همین مسیر است. اما از کجا بفهمیم چقدر از منیت خود فاصله گرفتهایم؟ دو شاخص و سنگمحک عملی در جلسه مطرح شد: شاخص اول؛ حافظهی خوبیهاست! آدمِ گرفتارِ منیت، فقط فداکاریها، زحمات و خوبیهای خودش را به یاد میآورد. اما نشانهی عبور از منیت این است که خوبیها و زحمات دیگران را بیشتر و پررنگتر از کارهای خودمان به یاد داریم. شاخص دوم؛ فروتنی در برابر حقیقت است. در بحثها و تصمیمگیریهای مدرسه، وقتی یک همکار جوانتر، کمسابقهتر یا تازهوارد نظری منطقی و درست میدهد، آیا با آغوش باز میپذیریم؟ اگر بدون توجه به اینکه «گوينده کیست» و فقط به خاطر «حق بودنِ سخن» آن را پذیرفتیم، معلوم است که حقیقت بر «منِ ما» غلبه کرده است. مدرسه با آن همه تعامل و ارتباط بین بزرگترها و خردسالترها، فرصت ویژهای برای توسعه من و محک زدن واقعی تحقق آن است.@sheffa_jo@revayat_elahi
با این باور که برای تحول و حرکت تربیتی، «حرکت فکری» اهالی مدرسه اولویت دارد، مباحثهمان را ادامه دادهایم. تلاشمان این بود که روی چیزهایی تمرکز کنیم که به قولی از سنخ «مایندست» است. در این جلسه، گفت و گو حول این بود که «چگونه «من» محدود خودمان را بزرگ کنیم تا خیرخواهی، کار جمعی و معلمی برایمان معنای واقعی پیدا کند؟. ۹ـ جوهرهی تربیت عبارتست از: بسط و گسترشِ «دایرهی من»همهی ما در وجودمان یک «من» داریم. بنا به خلقت، شدیداً این ذات و من را دوست داریم و تمام تلاش ما برای این است تا این «من» محبوب را قویتر، مرفهتر و راضیتر نگه داریم. تمام آموزشها و رشد انسان هم در زمینهی همین «من» شکل میگیرد. اما «رشد واقعی چطور رخ میدهد؟». ریشه رقابتها همینجاست؛ «رقابت» میان «منها»یی که برای دوستداشتنی خودشان احساس تزاحم و تعارض دارند. این در حالی است که ما «همکاری» را مطلوب میدانیم!پس باید درباره «من / ذات» عمیقتر فکر کنیم. با نگاهی دیگر، چهبسا اساساً همه کار ما در تعلیم و تربیت حول همین «من» باشد؛ «من» خودمان و همکاران و دانشآموزان.در یک منظر، تمام کار ما در تربیت همین است: «بسط دادنِ دایرهی منِ انسانها»؛ اینکه ما توانایی پیدا کنیم «دیگری» را هم جزئی از «منِ خویش» بدانیم (منِ توسعهیافته). مثال خوب آن، تشکیل خانواده است که فرد با ازدواج، همسر و فرزندانش را هم جزو خودش بداند و برای همین از خودش و دوستداشتنیهایش برای آنها (برای خودش!) میگذرد.با همین منطق معلم و مربی واقعی کسی است که به این مرحله از رشد برسد که دانشآموزانش را مثل فرزند خودش و همکارانش را مثل برادر و خواهر خودش ببیند. وقتی دایرهی «من» بزرگ شد، دیگر برای دیگری چیزی جز خیرخواهی نمیخواهیم. آیینهایی مثل راهپیمایی اربعین، حضور در هیئت و نماز جماعت هم دقیقاً نسخههای جامع برای همین «موسع کردن من» هستند. از وجهی شاید بتوان گفت که هدف خیلی از فعالیتهای تربیتی مدرسه برای دانشآموزان هم همین «توسعه من» است؛ از من محدود فردنگر به منی که خانواده و کلاس و مدرسه تا شهر و کشور و همه امت را دوست دارم.۱۰ـ کار تشکیلاتی برای توسعه منمدرسه یک تشکیلات است و حضور در تشکیلات، از بهترین ابزارها برای «ساییدنِ زوائد منیت» یا دقیقترش «توسعه من» است. در این صورت، تیم مدرسه هم افرادی جدا از هم نیستند. بلکه کسانی هستند که در موقعیت مدرسه فرصتی پیدا کردهاند تا منِ خودشان را توسعه بدهند. رشد خودشان در همین مسیر است. اما از کجا بفهمیم چقدر از منیت خود فاصله گرفتهایم؟ دو شاخص و سنگمحک عملی در جلسه مطرح شد: شاخص اول؛ حافظهی خوبیهاست! آدمِ گرفتارِ منیت، فقط فداکاریها، زحمات و خوبیهای خودش را به یاد میآورد. اما نشانهی عبور از منیت این است که خوبیها و زحمات دیگران را بیشتر و پررنگتر از کارهای خودمان به یاد داریم. شاخص دوم؛ فروتنی در برابر حقیقت است. در بحثها و تصمیمگیریهای مدرسه، وقتی یک همکار جوانتر، کمسابقهتر یا تازهوارد نظری منطقی و درست میدهد، آیا با آغوش باز میپذیریم؟ اگر بدون توجه به اینکه «گوينده کیست» و فقط به خاطر «حق بودنِ سخن» آن را پذیرفتیم، معلوم است که حقیقت بر «منِ ما» غلبه کرده است. مدرسه با آن همه تعامل و ارتباط بین بزرگترها و خردسالترها، فرصت ویژهای برای توسعه من و محک زدن واقعی تحقق آن است.@sheffa_jo@revayat_elahi
۶۶۸
۱۴:۳۴
@revayat_elahi
۲K
۱۴:۵۶
گفتگوی امشب انتقام با آیتالله عابدینی را ببینید.
بر اساس تعالیم قرآن در قصاص قاتلان انبیاء و رهبران دینی بخششی وجود ندارد...
شنبه ۱۴ شهریور ۱۴۰۵
️ساعت ۲۱:۳۰
️شبکه افق
#روایت_الهی@revayat_elahi
#روایت_الهی@revayat_elahi
۹۰۳
۱۷:۳۷
1_29638105229.mp3
۳۳:۵۸-۱۵.۵۶ مگابایت
۲۵۸
۱۷:۵۲