ما و توافق اسلام آباد
با پایان دوره ۶۰ روزه تفاهم اسلام‌آباد و پیمان سکنی طرف آمریکایی و در ادامه عدم تعهد طرفین به آن، پرسش این روزها این است که با این تفاهم نامه چگونه باید برخورد کرد ؟ در این خصوص چند نکته قابل ذکر است :
۱) در خصوص مواجهه با توافق نامه اسلام آباد چند دیدگاه مطرح است :✓ این دیدگاه که اصل توافق را نفی کنیم که به نظر می رسد رویکرد دقیقی نیست. چون اگر توافقی قبلاً برای توقف جنگ، بازگشایی تنگه و آغاز مذاکرات ایجاد شده باشد، انکار اصل آن اهرم مذاکره ایران را افزایش نمی‌دهد؛ بلکه امکان می‌دهد طرف مقابل روایت خود را بسازد.✓ دیدگاه دیگر که معتقد است اجرای توافق نامه در شرایطی که طرف مقابل تعهدی ندارد منطقی نیست. این نگاه درست است اما کارکرد ایجابی ندارد و مشخص نیست جز گزینه جنگ چه سازوکار عملیاتی روشنی دارد. ✓ دیدگاه سوم هم که معتقد است با آمریکا اصلاً نمی‌شود توافق کرد چون از نظر تجربه تاریخی، بی‌اعتمادی به آمریکا ثابت شده است. این نگاه کاملاً قابل فهم و منطبق با تجارب متعدد است؛ اما در شرایطی که اصولا در روابط بین الملل مساله اعتماد چندان محل بحث نیست، مسئله اصلی این نیست که آیا آمریکا قابل اعتماد است یا نه بلکه مسئله این است که چگونه توافقی طراحی کنیم که حتی اگر طرف مقابل قابل اعتماد نباشد، هزینه نقض آن برای او بالا باشد؟ هر دو دیدگاه بالا به نوعی بازگشت به جنگ را نتیجه می دهند که با شرایط میدانی داخلی و منطقه ای و انواع تاب آوری ملی و بین المللی چندان سازگار نیست. ✓ دیدگاه آخر اینکه با شروط جدیدی به توافق برگردیم ؛ اما نه بازگشت به توافق اسلام‌آباد، بلکه به اسلام‌آباد ۲ (با هر نام دیگری)؛ توافقی مرحله‌ای، قابل راستی‌آزمایی، متقابل و دارای مکانیسم تنبیه نقض.
۲) نباید هیچ تعهد یک‌طرفه و برگشت‌ناپذیری را پیش از دریافت تعهد و امتیاز متناظر آمریکا پذیرفت.
۳) مذاکره با آمریکا را می توان ادامه داد اما باید همزمان آمادگی برای سناریوی شکست مذاکرات را هم حفظ کرد.
۴) قطر، پاکستان و عمان و حتی چین را باید به‌عنوان واسطه‌های ارتباطی و تسهیل‌کننده مذاکرات حفظ کرد، اما نباید نقش آنان را به عنوان تضمین‌کننده تعهدات آمریکا اشتباه گرفت.
۵) مسئله اصلی در واقع توافق اسلام‌آباد نیست؛ بلکه سه پرونده به هم گره خورده‌اند. باید مذاکرات آینده را حول سه سبد طراحی کرد:سبد اول: هسته‌ایسبد دوم: تحریم و اقتصادسبد سوم: امنیت منطقه‌ای و تنگه هرمزبدون حل همزمان این سه پرونده امیدی به حل هیچ چالشی نیست.
۶) تنگه هرمز مهم‌ترین کارت ایران است؛ اما نباید آن را بیش از حد مصرف کرد. باید تنگه هرمز را از ابزار فشار صرف به اهرم مذاکره برای تأمین امنیت کشتیرانی، رفع تحریم‌ها و ایجاد ترتیبات امنیتی منطقه‌ای تبدیل کرد. هرمز باید اهرم مذاکره باشد، نه هدف نهایی سیاست خارجی.
۷) تجربه نشان داده انتظار رفع کامل تحریم‌ها در یک توافق واقع‌بینانه نیست. مدل واقع‌بینانه‌تر، رفع یک بسته تحریم در برابر یک بسته اقدام است؛ باید به‌صورت مرحله‌ای و قابل سنجش در برابر اقدامات مشخص ایران، رفع تحریم‌ها را مطالبه کرد و از وعده‌های کلی و فاقد ضمانت پرهیز کرد. ضمنا باید یک اصل بسیار مهم ماشه (اسنپ بک) دوطرفه را هم تثبیت کرد تا اگر آمریکا توافق را نقض کرد، ایران حق بازگشت فوری و خودکار به وضعیت قبل را داشته باشد.
۸) صبر استراتژیک تا انتخابات امریکا یکی از خطرناک‌ترین گزینه‌هاست. سیاست ایران را به هیچ وجه نباید به نتیجه انتخابات آمریکا گره زد. حتی اگر حزب دموکرات در انتخابات میان‌دوره‌ای دست بالا را پیدا کند، این به معنای تغییر سیاست خارجی آمریکا نیست.
۹) پیروزی دموکرات ها عامل تعیین‌کننده نیست بلکه مهم‌تر و تعیین کننده تر، ترکیب چند متغیر است:هزینه جنگ ، قیمت نفت ، وضعیت هرمز ، اقتصاد آمریکا ، افکار عمومی ، لابی اسرائیل ، کنگره ، موفقیت تحریم‌ها و وضعیت داخلی ایران. گزاره تک عاملی انتخابات اساسا دقیق نیست لذا بهتر است از هم‌اکنون چارچوب توافق مطلوب را برای هر شرایط سیاسی آمریکا آماده کرد.
۱۰) سیاست مطلوب ایران،نه بازگشت به اسلام‌آباد؛ نه خروج از دیپلماسی؛ نه تسلیم؛ نه جنگ دائمی است بلکه دیپلماسی مشروط همراه با بازدارندگی فعال است. هدف سیاست ایران را باید از دوگانه جنگ یا توافق به راهبرد ترکیبی "بازدارندگی، مذاکره، توافق مشروط و بهره‌گیری هوشمندانه از اهرم‌های منطقه‌ای و اقتصادی" تغییر داد.
#حکمرانی_شایسته#سرمایه_اجتماعی#توافق_اسلام_آباد#جنگ#مذاکره#راهبرد
#خط_سبز @sabzkhat
با پایان دوره ۶۰ روزه تفاهم اسلام‌آباد و پیمان سکنی طرف آمریکایی و در ادامه عدم تعهد طرفین به آن، پرسش این روزها این است که با این تفاهم نامه چگونه باید برخورد کرد ؟ در این خصوص چند نکته قابل ذکر است :
۱) در خصوص مواجهه با توافق نامه اسلام آباد چند دیدگاه مطرح است :✓ این دیدگاه که اصل توافق را نفی کنیم که به نظر می رسد رویکرد دقیقی نیست. چون اگر توافقی قبلاً برای توقف جنگ، بازگشایی تنگه و آغاز مذاکرات ایجاد شده باشد، انکار اصل آن اهرم مذاکره ایران را افزایش نمی‌دهد؛ بلکه امکان می‌دهد طرف مقابل روایت خود را بسازد.✓ دیدگاه دیگر که معتقد است اجرای توافق نامه در شرایطی که طرف مقابل تعهدی ندارد منطقی نیست. این نگاه درست است اما کارکرد ایجابی ندارد و مشخص نیست جز گزینه جنگ چه سازوکار عملیاتی روشنی دارد. ✓ دیدگاه سوم هم که معتقد است با آمریکا اصلاً نمی‌شود توافق کرد چون از نظر تجربه تاریخی، بی‌اعتمادی به آمریکا ثابت شده است. این نگاه کاملاً قابل فهم و منطبق با تجارب متعدد است؛ اما در شرایطی که اصولا در روابط بین الملل مساله اعتماد چندان محل بحث نیست، مسئله اصلی این نیست که آیا آمریکا قابل اعتماد است یا نه بلکه مسئله این است که چگونه توافقی طراحی کنیم که حتی اگر طرف مقابل قابل اعتماد نباشد، هزینه نقض آن برای او بالا باشد؟ هر دو دیدگاه بالا به نوعی بازگشت به جنگ را نتیجه می دهند که با شرایط میدانی داخلی و منطقه ای و انواع تاب آوری ملی و بین المللی چندان سازگار نیست. ✓ دیدگاه آخر اینکه با شروط جدیدی به توافق برگردیم ؛ اما نه بازگشت به توافق اسلام‌آباد، بلکه به اسلام‌آباد ۲ (با هر نام دیگری)؛ توافقی مرحله‌ای، قابل راستی‌آزمایی، متقابل و دارای مکانیسم تنبیه نقض.
۲) نباید هیچ تعهد یک‌طرفه و برگشت‌ناپذیری را پیش از دریافت تعهد و امتیاز متناظر آمریکا پذیرفت.
۳) مذاکره با آمریکا را می توان ادامه داد اما باید همزمان آمادگی برای سناریوی شکست مذاکرات را هم حفظ کرد.
۴) قطر، پاکستان و عمان و حتی چین را باید به‌عنوان واسطه‌های ارتباطی و تسهیل‌کننده مذاکرات حفظ کرد، اما نباید نقش آنان را به عنوان تضمین‌کننده تعهدات آمریکا اشتباه گرفت.
۵) مسئله اصلی در واقع توافق اسلام‌آباد نیست؛ بلکه سه پرونده به هم گره خورده‌اند. باید مذاکرات آینده را حول سه سبد طراحی کرد:سبد اول: هسته‌ایسبد دوم: تحریم و اقتصادسبد سوم: امنیت منطقه‌ای و تنگه هرمزبدون حل همزمان این سه پرونده امیدی به حل هیچ چالشی نیست.
۶) تنگه هرمز مهم‌ترین کارت ایران است؛ اما نباید آن را بیش از حد مصرف کرد. باید تنگه هرمز را از ابزار فشار صرف به اهرم مذاکره برای تأمین امنیت کشتیرانی، رفع تحریم‌ها و ایجاد ترتیبات امنیتی منطقه‌ای تبدیل کرد. هرمز باید اهرم مذاکره باشد، نه هدف نهایی سیاست خارجی.
۷) تجربه نشان داده انتظار رفع کامل تحریم‌ها در یک توافق واقع‌بینانه نیست. مدل واقع‌بینانه‌تر، رفع یک بسته تحریم در برابر یک بسته اقدام است؛ باید به‌صورت مرحله‌ای و قابل سنجش در برابر اقدامات مشخص ایران، رفع تحریم‌ها را مطالبه کرد و از وعده‌های کلی و فاقد ضمانت پرهیز کرد. ضمنا باید یک اصل بسیار مهم ماشه (اسنپ بک) دوطرفه را هم تثبیت کرد تا اگر آمریکا توافق را نقض کرد، ایران حق بازگشت فوری و خودکار به وضعیت قبل را داشته باشد.
۸) صبر استراتژیک تا انتخابات امریکا یکی از خطرناک‌ترین گزینه‌هاست. سیاست ایران را به هیچ وجه نباید به نتیجه انتخابات آمریکا گره زد. حتی اگر حزب دموکرات در انتخابات میان‌دوره‌ای دست بالا را پیدا کند، این به معنای تغییر سیاست خارجی آمریکا نیست.
۹) پیروزی دموکرات ها عامل تعیین‌کننده نیست بلکه مهم‌تر و تعیین کننده تر، ترکیب چند متغیر است:هزینه جنگ ، قیمت نفت ، وضعیت هرمز ، اقتصاد آمریکا ، افکار عمومی ، لابی اسرائیل ، کنگره ، موفقیت تحریم‌ها و وضعیت داخلی ایران. گزاره تک عاملی انتخابات اساسا دقیق نیست لذا بهتر است از هم‌اکنون چارچوب توافق مطلوب را برای هر شرایط سیاسی آمریکا آماده کرد.
۱۰) سیاست مطلوب ایران،نه بازگشت به اسلام‌آباد؛ نه خروج از دیپلماسی؛ نه تسلیم؛ نه جنگ دائمی است بلکه دیپلماسی مشروط همراه با بازدارندگی فعال است. هدف سیاست ایران را باید از دوگانه جنگ یا توافق به راهبرد ترکیبی "بازدارندگی، مذاکره، توافق مشروط و بهره‌گیری هوشمندانه از اهرم‌های منطقه‌ای و اقتصادی" تغییر داد.
#حکمرانی_شایسته#سرمایه_اجتماعی#توافق_اسلام_آباد#جنگ#مذاکره#راهبرد
#خط_سبز @sabzkhat
بازارسال شده از خانه اندیشه‌ورزان
صبر استراتژیک تا انتخابات آمریکا یکی از خطرناک‌ترین گزینه‌هاست گزیده یادداشت | محمدرضا اخضریان کاشانی: با پایان دوره ۶۰روزه تفاهم اسلام‌آباد، پیمان‌شکنی طرف آمریکایی و در ادامه، عدم پایبندی طرفین به آن، پرسش این روزها این است که با این تفاهم‌نامه چگونه باید برخورد کرد؟ در این خصوص، چند نکته قابل ذکر است. درباره نحوه مواجهه با توافق‌نامه اسلام‌آباد چند دیدگاه مطرح است:● دیدگاه نخست، نفی اصل توافق است؛ رویکردی که به نظر می‌رسد چندان دقیق نباشد. اگر پیش‌تر توافقی برای توقف جنگ، بازگشایی تنگه و آغاز مذاکرات شکل گرفته باشد، انکار اصل آن نه‌تنها اهرم مذاکره ایران را افزایش نمی‌دهد، بلکه به طرف مقابل امکان می‌دهد روایت خود را از توافق بسازد.
● دیدگاه دوم معتقد است اجرای توافق‌نامه در شرایطی که طرف مقابل به تعهدات خود پایبند نیست، منطقی نیست. این نگاه درست است، اما کارکرد ایجابی مشخصی ندارد و معلوم نیست، جز گزینه جنگ، چه سازوکار عملیاتی روشنی را پیشنهاد می‌کند.
● دیدگاه سوم این است که اساساً نمی‌توان با آمریکا توافق کرد، زیرا تجربه تاریخی، بی‌اعتمادی به آمریکا را اثبات کرده است. این نگاه کاملاً قابل فهم و منطبق با تجارب متعدد است؛ اما در شرایطی که اصولاً در روابط بین‌الملل، مسئله اعتماد چندان محل بحث نیست، پرسش اصلی این نیست که آیا آمریکا قابل اعتماد است یا خیر؛ بلکه مسئله این است که چگونه توافقی طراحی کنیم که حتی اگر طرف مقابل قابل اعتماد نباشد، هزینه نقض آن برای او بالا باشد؟ دیدگاه‌های فوق به‌نوعی به بازگشت به جنگ منتهی می‌شوند؛ نتیجه‌ای که با شرایط میدانی داخلی و منطقه‌ای و انواع تاب‌آوری ملی و بین‌المللی چندان سازگار نیست.
● دیدگاه آخر، بازگشت به توافق با شروطی جدید است؛ اما نه بازگشت به توافق اسلام‌آباد، بلکه حرکت به سمت «اسلام‌آباد ۲» ــ با هر نام دیگری ــ؛ توافقی مرحله‌ای، قابل راستی‌آزمایی، متقابل و دارای سازوکار تنبیهی برای نقض تعهدات.
مسئله اصلی، در واقع، توافق اسلام‌آباد نیست؛ بلکه سه پرونده به یکدیگر گره خورده‌اند. مذاکرات آینده باید حول سه سبد طراحی شود:سبد اول: هسته‌ایسبد دوم: تحریم و اقتصادسبد سوم: امنیت منطقه‌ای و تنگه هرمزبدون حل همزمان این سه پرونده، امید چندانی به حل هیچ‌یک از چالش‌ها وجود ندارد. مطالعه متن کامل یادداشت#رصد#یادداشت#مذاکرات
خانه اندیشه‌ورزان را در بله | ایتا | تلگرام | ایکس | لینکدین دنبال کنید!
جبلی رییس سازمان صداوسیما: اگر کسی انتظار دارد صداوسیما بعد از این‌همه ایستادگی بر مدار هویت ایرانی-اسلامی عقب‌نشینی کند، کور خوانده است.
پی نوشت :یکی از خطاهای اساسی در تحلیل عملکرد سازمان صدا و سیما، تقلیل یک سازمان چندکارکردی به کارکرد سیاسی آن است؛ گویی ارزیابی صداوسیما صرفاً به مواضع سیاسی و نسبت آن با جمهوری اسلامی محدود می‌شود.
در نتیجه، نقد هر بخش از سازمان—از سرگرمی، ورزش، هنر و فرهنگ تا آموزش، سبک زندگی، مسائل اجتماعی و کیفیت حرفه‌ای برنامه‌ها—به‌سرعت در قالب یک دوگانه هویتی موافق/مخالف یا حتی انقلابی/ضدانقلاب تفسیر می‌شود که در نتیجه آن نقد تخصصی جای خود را به دفاع هویتی می‌دهد و حتی نیروهای همسو نیز به‌جای نقد ضعف‌های غیرسیاسی سازمان، در موقعیت دفاع از کل آن قرار می‌گیرند.
چالش امروز در نقد صداوسیما، در واقع سیاسی‌شدن ادراک، ارزیابی و گفت‌وگو درباره سازمان است؛ یعنی یک سازمان چندکارکردی به یک کنشگر سیاسی تقلیل می‌یابد و در یک رقابت هویتی و سیاسی امکان گفتگوی انتقادی کاهش می یابد.در این باره چند نکته و خطا قابل تامل است :
۱. تقلیل سازمان چندکارکردی به سازمان سیاسیصداوسیما همزمان کارکردهای سیاسی، خبری، فرهنگی، اجتماعی، آموزشی، ورزشی، کودک و سرگرمی دارد و هر یک باید با معیارهای متناسب خود ارزیابی شود.
۲. یکسان‌سازی سطوح عملکردموفقیت یا ضعف در حوزه سیاسی الزاماً درباره عملکرد فرهنگی یا سرگرمی صادق نیست؛ بنابراین ارزیابی کل سازمان با یک معیار، مانع شناخت دقیق نقاط قوت و ضعف می‌شود.
۳. تبدیل نقد عملکردی به نقد هویتیدر فضای سیاسی‌شده، نقد یک برنامه یا شبکه به‌سرعت به نقد کل صداوسیما و سپس به موضع‌گیری درباره نظام سیاسی تعبیر می‌شود؛ در نتیجه موضوع واقعی نقد گم می‌شود.
۴. جایگزینی دفاع هویتی با نقد اصلاح‌گرانهحتی نیروهای همسو ممکن است به‌جای نقد ضعف‌های حرفه‌ای، فرهنگی و اجتماعی سازمان، خود را در موقعیت دفاع از کلیت آن ببینند؛ بنابراین نقد درون‌گفتمانی تضعیف می‌شود.
۵. حذف مخاطب غیرسیاسیبخش مهمی از مخاطبان اساساً در منازعه سیاسی مشارکت ندارند و صداوسیما را برای سرگرمی، ورزش، سریال، آموزش و خدمات عمومی می‌خواهند؛ اما دوقطبی هویتی مطالبات آنان را به حاشیه می‌راند.
۶. تضعیف اصلاح عملکردیسیاسی‌شدن نقد، سازمان را در چرخه‌ای قرار می‌دهد که در آن نقد، هویت‌یابی، دفاع یا تقابل، کاهش نقد حرفه‌ای و نهایتا تداوم ضعف‌ها شکل می‌گیرد.
جمع بندی :مسئله صداوسیما صرفاً سیاسی‌بودن آن نیست؛ بلکه سیاسی‌شدن فرآیند ارزیابی آن است. این وضعیت، یک سازمان چندکارکردی را به یک موضوع هویتی تقلیل می‌دهد، نقد تخصصی را به دفاع یا تقابل سیاسی تبدیل می‌کند، نقد نیروهای همسو را محدود می‌سازد و صدای مخاطبان غیرسیاسی را به حاشیه می‌راند؛ در نتیجه، امکان نقد حرفه‌ای و اصلاح عملکردی سازمان تضعیف می‌شود.تعبیر ریاست محترم صداوسیما تلاشی نظام مند برای نشنیدن نقدها و اصرار بر خطاها در پوشش یک دوقطبی هویتی پوچ است.
#حکمرانی_شایسته#سرمایه_اجتماعی#صدا_و_سیما#رسانه#نقد#دو_قطبی
#خط_سبز @sabzkhat
پی نوشت :یکی از خطاهای اساسی در تحلیل عملکرد سازمان صدا و سیما، تقلیل یک سازمان چندکارکردی به کارکرد سیاسی آن است؛ گویی ارزیابی صداوسیما صرفاً به مواضع سیاسی و نسبت آن با جمهوری اسلامی محدود می‌شود.
در نتیجه، نقد هر بخش از سازمان—از سرگرمی، ورزش، هنر و فرهنگ تا آموزش، سبک زندگی، مسائل اجتماعی و کیفیت حرفه‌ای برنامه‌ها—به‌سرعت در قالب یک دوگانه هویتی موافق/مخالف یا حتی انقلابی/ضدانقلاب تفسیر می‌شود که در نتیجه آن نقد تخصصی جای خود را به دفاع هویتی می‌دهد و حتی نیروهای همسو نیز به‌جای نقد ضعف‌های غیرسیاسی سازمان، در موقعیت دفاع از کل آن قرار می‌گیرند.
چالش امروز در نقد صداوسیما، در واقع سیاسی‌شدن ادراک، ارزیابی و گفت‌وگو درباره سازمان است؛ یعنی یک سازمان چندکارکردی به یک کنشگر سیاسی تقلیل می‌یابد و در یک رقابت هویتی و سیاسی امکان گفتگوی انتقادی کاهش می یابد.در این باره چند نکته و خطا قابل تامل است :
۱. تقلیل سازمان چندکارکردی به سازمان سیاسیصداوسیما همزمان کارکردهای سیاسی، خبری، فرهنگی، اجتماعی، آموزشی، ورزشی، کودک و سرگرمی دارد و هر یک باید با معیارهای متناسب خود ارزیابی شود.
۲. یکسان‌سازی سطوح عملکردموفقیت یا ضعف در حوزه سیاسی الزاماً درباره عملکرد فرهنگی یا سرگرمی صادق نیست؛ بنابراین ارزیابی کل سازمان با یک معیار، مانع شناخت دقیق نقاط قوت و ضعف می‌شود.
۳. تبدیل نقد عملکردی به نقد هویتیدر فضای سیاسی‌شده، نقد یک برنامه یا شبکه به‌سرعت به نقد کل صداوسیما و سپس به موضع‌گیری درباره نظام سیاسی تعبیر می‌شود؛ در نتیجه موضوع واقعی نقد گم می‌شود.
۴. جایگزینی دفاع هویتی با نقد اصلاح‌گرانهحتی نیروهای همسو ممکن است به‌جای نقد ضعف‌های حرفه‌ای، فرهنگی و اجتماعی سازمان، خود را در موقعیت دفاع از کلیت آن ببینند؛ بنابراین نقد درون‌گفتمانی تضعیف می‌شود.
۵. حذف مخاطب غیرسیاسیبخش مهمی از مخاطبان اساساً در منازعه سیاسی مشارکت ندارند و صداوسیما را برای سرگرمی، ورزش، سریال، آموزش و خدمات عمومی می‌خواهند؛ اما دوقطبی هویتی مطالبات آنان را به حاشیه می‌راند.
۶. تضعیف اصلاح عملکردیسیاسی‌شدن نقد، سازمان را در چرخه‌ای قرار می‌دهد که در آن نقد، هویت‌یابی، دفاع یا تقابل، کاهش نقد حرفه‌ای و نهایتا تداوم ضعف‌ها شکل می‌گیرد.
جمع بندی :مسئله صداوسیما صرفاً سیاسی‌بودن آن نیست؛ بلکه سیاسی‌شدن فرآیند ارزیابی آن است. این وضعیت، یک سازمان چندکارکردی را به یک موضوع هویتی تقلیل می‌دهد، نقد تخصصی را به دفاع یا تقابل سیاسی تبدیل می‌کند، نقد نیروهای همسو را محدود می‌سازد و صدای مخاطبان غیرسیاسی را به حاشیه می‌راند؛ در نتیجه، امکان نقد حرفه‌ای و اصلاح عملکردی سازمان تضعیف می‌شود.تعبیر ریاست محترم صداوسیما تلاشی نظام مند برای نشنیدن نقدها و اصرار بر خطاها در پوشش یک دوقطبی هویتی پوچ است.
#حکمرانی_شایسته#سرمایه_اجتماعی#صدا_و_سیما#رسانه#نقد#دو_قطبی
#خط_سبز @sabzkhat
۶۲۲
میلاد پربرکت یازدهمین ستاره درخشان آسمان امامت حضرت امام حسن عسکری (علیه‌السلام) بر حضرت صاحب الزمان (عج) و همه دوستداران ایشان مبارک و خجسته باد.
۲۰
انسداد افق آینده در ایرانچالش آینده‌سازی و گسست میان جامعه و حکمرانی
یکی از مسائل بنیادین ایران معاصر را باید در وضعیتی جست‌وجو کرد که می‌توان از آن با عنوان انسداد افق آینده یاد کرد؛ وضعیتی که در آن، نه‌تنها تصویر روشن، مشترک و باورپذیری از آینده کشور در دسترس جامعه و نظام حکمرانی قرار ندارد، بلکه ظرفیت‌های ذهنی، اجتماعی و نهادی لازم برای تصور، توافق و حرکت به سوی آینده‌ای متفاوت نیز به‌شدت تضعیف شده استیکی از ابعاد مهم این بحران، گرفتار شدن نهادهای متولی آینده همچون مجمع تشخیص مصلحت نظام، سازمان برنامه و بودجه، و مراکز مطالعات راهبردی و آینده‌پژوهی مجلس و ریاست جمهوری در همان وضعیتی است که مأموریت دارند برای خروج از آن راه‌حل ارائه کنند.متن کامل این یادداشت تفصیلی را در نشانی های زیر بخوانید :
تلگرام : https://t.me/sabzkhat/2299
بله :https://ble.ir/sabzkhat/-5562593113853262532/1791615170259
یکی از مسائل بنیادین ایران معاصر را باید در وضعیتی جست‌وجو کرد که می‌توان از آن با عنوان انسداد افق آینده یاد کرد؛ وضعیتی که در آن، نه‌تنها تصویر روشن، مشترک و باورپذیری از آینده کشور در دسترس جامعه و نظام حکمرانی قرار ندارد، بلکه ظرفیت‌های ذهنی، اجتماعی و نهادی لازم برای تصور، توافق و حرکت به سوی آینده‌ای متفاوت نیز به‌شدت تضعیف شده استیکی از ابعاد مهم این بحران، گرفتار شدن نهادهای متولی آینده همچون مجمع تشخیص مصلحت نظام، سازمان برنامه و بودجه، و مراکز مطالعات راهبردی و آینده‌پژوهی مجلس و ریاست جمهوری در همان وضعیتی است که مأموریت دارند برای خروج از آن راه‌حل ارائه کنند.متن کامل این یادداشت تفصیلی را در نشانی های زیر بخوانید :
تلگرام : https://t.me/sabzkhat/2299
بله :https://ble.ir/sabzkhat/-5562593113853262532/1791615170259