۵ روش مؤثر مطالعه در ایام امتحاناتاستفاده از تکنیکهای مطالعهٔ مؤثر میتواند نقش زیادی در بهبود یادگیری و کارایی شما داشته باشد. این روشها بر اساس تحقیقات علمی در حوزه روانشناسی یادگیری و حافظه طراحی شدهاند تا به شما کمک کنند تا مطالب را بهتر درک کرده و آنها را بهخوبی در حافظهٔ بلندمدت خود ذخیره کنید. ۱. خواندن با نوشتن مطالعه بهعنوان یک فرآیند پویا، نیازمند مشارکت فعال ذهن است. خواندن همراه با نوشتن میتواند فرآیند یادگیری را به طرز چشمگیری بهبود بخشد. در این روش:پس از خواندن مطالب، با صدای بلند مطالب را بیان کرده و نکات کلیدی را یادداشت کنید. این کار باعث میشود که ذهن شما درگیر مطالب شود و بهتر بتواند اطلاعات را پردازش کند.وقتی فرد مطالب را مینویسد یا تکرار میکند، این عمل باعث ایجاد ارتباطهای جدید در مغز میشود که به تقویت یادگیری کمک میکند.یادداشتبرداری به شما کمک میکند تا پیش از امتحان، بتوانید یک مرور سریع و کارآمد از مطالب داشته باشید و نقاط مهم را دوباره به یاد بیاورید. این روش برای اطلاعات پیچیده و جزئی مؤثر است، زیرا با نوشتن و توضیح دادن مطالب، شما آنها را به زبان خودتان بیان میکنید که باعث درک بهتر و ماندگاری بیشتر در حافظه میشود.۲. خط کشیدن زیر نکات مهم روش خط کشیدن زیر نکات مهم یکی از تکنیکهای رایج مطالعه است که برای برجستهسازی مطالب اصلی بهکار میرود. در این روش:پیش از خط کشیدن، باید مطالب را بهطور کامل مطالعه کنید و از درک مفهومی آنها مطمئن شوید. وقتی که مطلب را بهخوبی درک کردید، زیر نکات مهم خط بکشید.هدف از این روش این است که تنها بر نکات اساسی تمرکز کنید. خط کشیدن زیر نکات مهم باعث میشود تا هنگام مرور سریع مطالب، فقط بر موارد کلیدی متمرکز شوید.حافظهٔ بصری، یکی از قویترین انواع حافظه است. خط کشیدن زیر نکات مهم به مغز کمک میکند تا این نکات را بهطور بصری برجسته کرده و به خاطر سپارد. این روش بهویژه برای مباحثی که نیاز به یادآوری جزئیات دارند، مفید است و به شما کمک میکند تا مطالب اصلی را بهسرعت شناسایی و مرور کنید.۳. حاشیهنویسی حاشیهنویسی یکی از تکنیکهای مطالعه است که میتواند برای تأسیس ارتباط میان مطالب مختلف یا یادآوری نکات فرعی استفاده شود. در این روش:هنگام مطالعهٔ کتابهای درسی یا منابع دیگر، مطالبی که بهنظر شما مرتبط یا جالب هستند را در حاشیه یادداشت کنید.این روش بیشتر برای اطلاعاتی که از اهمیت زیادی برخوردار نیستند یا اطلاعات تکمیلی است که ممکن است در امتحان نیازی به آنها نباشد، مفید است.حاشیهنویسی میتواند به شما کمک کند تا توضیحات بیشتری در مورد مفاهیم دشوار داشته باشید و دیدگاه خود را نسبت به آنها روشنتر کنید. البته این روش برای درک عمیق و حفظ مفاهیم پیچیده ممکن است بهاندازهٔ دو روش قبلی مؤثر نباشد، زیرا بهطور مستقیم با درک کامل مفاهیم اصلی ارتباط ندارد.۴. خلاصهنویسی خلاصهنویسی یکی از روشهای مؤثر برای درک و حفظ مطالب است. پس از مطالعهٔ هر بخش از مطالب درسی:شما باید آنچه را که فهمیدهاید بهطور خلاصه یادداشت کنید. این کار باعث میشود که مطالب را از حالت جزئیات پیچیده به شکل سادهتر و کلیتر تبدیل کنید.وقتی شما مطالب را بهطور خلاصه مینویسید، این عمل باعث میشود تا بهطور فعال ذهن خود را درگیر پردازش اطلاعات کنید. در نتیجه، اطلاعات بهطور عمیقتری در حافظه بلندمدت شما ذخیره میشوند.این روش به شما کمک میکند تا مطمئن شوید که همهٔ مطالب را بهدرستی درک کردهاید و میتوانید آنها را با زبان خود توضیح دهید. خلاصهنویسی بهعنوان یک روش پردازش عمیق عمل میکند و موجب تقویت حافظه و تسهیل یادآوری مطالب در آینده میشود.۵. کلیدبرداری روش کلیدبرداری یکی از سادهترین و مؤثرترین راهها برای یادآوری نکات کلیدی در هنگام مرور است. در این روش:پس از مطالعهٔ هر بخش، مهمترین نکات را بهصورت کلمات کلیدی یادداشت کنید. این کلمات باید کوتاه و پرمعناترین عبارتهایی باشند که مفهوم اصلی مطلب را انتقال دهند.کلمات کلیدی بهعنوان یک محرک حافظه عمل میکنند و به شما کمک میکنند که مطالب را بهطور سریع و مؤثر یادآوری کنید.این روش به شما کمک میکند تا مطالب گسترده و پیچیده را بهطور سازماندهیشده و فشرده یادداشت کنید و در هنگام مرور، به سرعت نکات مهم را یادآوری کنید. این تکنیک برای مطالب تئوری یا فرمولها بسیار مؤثر است، چرا که میتوانید بهراحتی از این کلمات کلیدی بهعنوان مبنای مرور استفاده کنید. این ۵ روش میتواند بهطور قابلملاحظهای در یادگیری و یادآوری مطالب به شما کمک کند و ترکیب آنها با یکدیگر میتواند بهطور مؤثری بر فرآیند یادگیری شما تأثیر بگذارد.۲۲:۱۰
#درس_دهم#آرشی_دیگر
#واژه_نامه:افق: کنارههای آسمان، انتهای دیدبدعهد: بدپیمانپرسان: پرسشگردستان: لقب زال، پدر رستم، جهان پهلوان ایرانیدف: یکی از آلات موسیقیسو: جهتشط: رود بزرگ که به دریا میریزدفوق باور: باور نکردنی، غیر قابل باورکمند: طناب، بندمهد: گهواره، زمین هموارنام آور: مشهورهجوم: حمله کردن، یورش، حملەی ناگهانیتَلّ: تپه، بلندیغالب: غلبه کننده، چیره، بسیار، افزونتجسم: تصویر ذهنی، دارای جسم شدنروایی: روایت کنندگی، رونق، رواجنام آور: نامدار، مشهور گنبد: برآمدگی بالای معابد و مساجدزار: رنجور، ضعیفحَمیَّت: مروت، جوانمردی، غیرت، رشککاردان: خردمند، کار آزمودهسیرت: طریقه، روش، مذهب، خلق و خومُلازم: همراه، نوکر، ثابت قدمگران: سنگین، وقارعَزل کردن: از شغل برکنار کردنغوغا: جار و جنجال زیادسرکش: عاصی، نافرمانی، یاغیبی انصاف: ظالم، ستمکار، بیدادگر
#واژه_نامه:
افق: کنارههای آسمان، انتهای دیدبدعهد: بدپیمانپرسان: پرسشگردستان: لقب زال، پدر رستم، جهان پهلوان ایرانیدف: یکی از آلات موسیقیسو: جهتشط: رود بزرگ که به دریا میریزدفوق باور: باور نکردنی، غیر قابل باورکمند: طناب، بندمهد: گهواره، زمین هموارنام آور: مشهورهجوم: حمله کردن، یورش، حملەی ناگهانیتَلّ: تپه، بلندیغالب: غلبه کننده، چیره، بسیار، افزونتجسم: تصویر ذهنی، دارای جسم شدنروایی: روایت کنندگی، رونق، رواجنام آور: نامدار، مشهور گنبد: برآمدگی بالای معابد و مساجدزار: رنجور، ضعیفحَمیَّت: مروت، جوانمردی، غیرت، رشککاردان: خردمند، کار آزمودهسیرت: طریقه، روش، مذهب، خلق و خومُلازم: همراه، نوکر، ثابت قدمگران: سنگین، وقارعَزل کردن: از شغل برکنار کردنغوغا: جار و جنجال زیادسرکش: عاصی، نافرمانی، یاغیبی انصاف: ظالم، ستمکار، بیدادگر۱۴:۳۸
#درس_یازدهم صفحهی ۸۲#زن_پارسانقل است آن شب که رابعه،(رابعهی عدویّه از زنان عارف، پرهیزگار و بزرگ قرن دوم هجری)، در وجود آمد، در خانهی پدرش، چندان جامه نبود که او را در آن بپیچند و چراغ نبود.#معنی:گفتهاند شبی که رابعه به دنیا آمد، در خانهی پدر او، آن مقدار پارچه(لباس) نبود که رابعه را در آن بپیچند و چراغی هم در خانه وجود نداشت.#واژه_نامه:نقل است: گفتهاندرابعه: در لغت به معنی چهارم(در اینجا اسم زن عارف مشهور قرن دوم هجری است.) عارف: خداشناسپرهیزگار: پارسا، خداپرستدر وجود آمد: به دنیا آمدچندان: آن اندازهجامه: لباس، پارچه#دانش_زبانی:واژههای «خانه» و «جامه» ساده هستند.نبود(وجود نداشت): فعل غیر اسنادی (در گذشته به فعل غیر اسنادی، فعل «خاص» میگفتند)فعلهای اسنادی (بود، شد، گشت، گردید) در صورتی که معنای اصلی خود را نداشته باشند غیراسنادی هستند.
پدر او را سه دختر بود. رابعه چهارم بود. از آن، رابعه گویند، پس عیال با او گفت: «به فلان همسایه رو و چراغی روغن بخواه».#معنی:پدر او سه دختر داشت و رابعه، چهارمین دختر بود. به این خاطر، به او رابعه میگویند؛ همسرش به او گفت: «به خانهی فلان همسایه برو» و به اندازهی یک چراغ روغن بگیر.#واژه_نامه:از آن: به این علّتعیال: همسر، خانوادهفلان: اشاره به یک شخص یا یک چیز نامعلوم و مبهم.#دانش_زبانی:«را» در پدر او را، مفهوم مالکیّت میدهد و در فعل تغییر معنی ایجاد میکند. در این جمله، فعل «بود» به «داشت» تبدیل میشود: پدر او سه دختر داشت.
پدر رابعه عهد کرده بود که از مخلوق هیچ نخواهد. برخاست و به در خانهی آن همسایه، رفت و باز آمد و گفت: «خفتهاند». پس دل تنگ، بخفت و پیغمبر[را] علیهالسلام، به خواب دید. گفت: «غمگین مباش، که این دختر، سیّدهای است که هفتاد هزار [از] امّت من در شفاعت او خواهند بود».#معنی:پدر رابعه، با خود عهد کرده بود که از انسانها، چیزی نخواهد بلند شد و به خانەهی آن همسایه رفت و برگشت و گفت: خوابیدهاند. پس با ناراحتی خوابید و پیغمبر را که درود و رحمت خدا بر او باد در خواب دید. پیامبر به او گفت: «ناراحت نباش، زیرا این دختر (رابعه)، بزرگی است که هفتاد هزار نفر از امّت من با میانجیگری و خواهش او، مورد عفو الهی قرار خواهند گرفت.(گناهان هفتاد هزار نفر از امّت من به خاطر در خواست و خواهش رابعه از بین میرود.)#واژه_نامه:عهد: پیمانمخلوق: بندگان خدا، آفریدهدلتنگ: ناراحتبخفت: خوابیدعلیهالسلام: درود خدا بر او بادسیّده: سرور، زن بزرگامّت: پیروان یک دین و پیغمبرشفاعت: خواهشگری
چون رابعه، بزرگ شد، پدر و مادرش بمردند و در بصره قحطی عظیم پیدا شد و خواهران متفرّق شدند و رابعه به دست ظالمی افتاد. او را به چند درم بفروخت. آن خواجه او را به رنج و مشقّت، کار میفرمود. روزی بیفتاد و دستش بشکست. روی بر خاک نهاد و گفت: «الهی! غریبم و بی مادر و پدر و اسیرم و دست شکسته».#معنی:وقتی رابعه بزرگ شد، پدر و مادرش فوت کردند و در شهر بصره خشکسالی شدیدی آشکار شد و خواهران او پراکنده شدند و رابعه به دست انسان ستمگری گرفتار شد.رابعه را با گرفتن چند سکەی نقره، فروخت. صاحب رابعه، او را وادار میکرد که کارهای سخت و دشواری را انجام دهد. روزی رابعه به زمین خورد و دستش شکست. صورتش را بر خاک قرار داد و با خدا راز و نیاز میکرد و میگفت: پروردگارا، من تنها و بدون مادر و پدر هستم و دست صاحبم گرفتار و ناراحت و آزرده هستم.#واژه_نامه:قحطی: خشکسالیمتفرّق: پراکندهدرم: سکّەی نقره، درهمخواجه: سرور، صاحبمشقّت: سختی، دشواریغریب: بیگانه، نا آشنا
مرا از این همه، هیچ غم نیست، الّا رضای تو میباید تا بدانم که راضی هستی یا نه؟ آوازی شنید که «غم مخور، فردا جاهیت خواهد بود چنان که مقرّبان آسمان به تو نازند.»#معنی:من به خاطر این همه رنج و سختی، ناراحت و غمگین نیستم، مگر خشنودی و رضایت تو لازم است تا این که بدانم از من راضی و خشنود هستی یا نه؟شنید که ناراحت نباش، در آینده آنچنان مقام و عظمتی به دست میآوری که نزدیکان خدا و فرشتگان به تو افتخار بکنند.#واژه_نامه:الاّ: مگر، به جزرضای تو: خشنودی تو(خدا)جاه: مقام، شکوهمقرّبان: نزدیک شدگان، کسی که منزلت پیدا کرده باشد.#دانش_زبانی:«ت» در جاهیت، نقش متمم دارد: جاهی برای تو خواهد بود.
نقل است: گفتهاندرابعه: در لغت به معنی چهارم(در اینجا اسم زن عارف مشهور قرن دوم هجری است.) عارف: خداشناسپرهیزگار: پارسا، خداپرستدر وجود آمد: به دنیا آمدچندان: آن اندازهجامه: لباس، پارچه#دانش_زبانی:واژههای «خانه» و «جامه» ساده هستند.نبود(وجود نداشت): فعل غیر اسنادی (در گذشته به فعل غیر اسنادی، فعل «خاص» میگفتند)فعلهای اسنادی (بود، شد، گشت، گردید) در صورتی که معنای اصلی خود را نداشته باشند غیراسنادی هستند.پدر او را سه دختر بود. رابعه چهارم بود. از آن، رابعه گویند، پس عیال با او گفت: «به فلان همسایه رو و چراغی روغن بخواه».#معنی:پدر او سه دختر داشت و رابعه، چهارمین دختر بود. به این خاطر، به او رابعه میگویند؛ همسرش به او گفت: «به خانهی فلان همسایه برو» و به اندازهی یک چراغ روغن بگیر.#واژه_نامه:
از آن: به این علّتعیال: همسر، خانوادهفلان: اشاره به یک شخص یا یک چیز نامعلوم و مبهم.#دانش_زبانی:«را» در پدر او را، مفهوم مالکیّت میدهد و در فعل تغییر معنی ایجاد میکند. در این جمله، فعل «بود» به «داشت» تبدیل میشود: پدر او سه دختر داشت.پدر رابعه عهد کرده بود که از مخلوق هیچ نخواهد. برخاست و به در خانهی آن همسایه، رفت و باز آمد و گفت: «خفتهاند». پس دل تنگ، بخفت و پیغمبر[را] علیهالسلام، به خواب دید. گفت: «غمگین مباش، که این دختر، سیّدهای است که هفتاد هزار [از] امّت من در شفاعت او خواهند بود».#معنی:پدر رابعه، با خود عهد کرده بود که از انسانها، چیزی نخواهد بلند شد و به خانەهی آن همسایه رفت و برگشت و گفت: خوابیدهاند. پس با ناراحتی خوابید و پیغمبر را که درود و رحمت خدا بر او باد در خواب دید. پیامبر به او گفت: «ناراحت نباش، زیرا این دختر (رابعه)، بزرگی است که هفتاد هزار نفر از امّت من با میانجیگری و خواهش او، مورد عفو الهی قرار خواهند گرفت.(گناهان هفتاد هزار نفر از امّت من به خاطر در خواست و خواهش رابعه از بین میرود.)#واژه_نامه:
عهد: پیمانمخلوق: بندگان خدا، آفریدهدلتنگ: ناراحتبخفت: خوابیدعلیهالسلام: درود خدا بر او بادسیّده: سرور، زن بزرگامّت: پیروان یک دین و پیغمبرشفاعت: خواهشگریچون رابعه، بزرگ شد، پدر و مادرش بمردند و در بصره قحطی عظیم پیدا شد و خواهران متفرّق شدند و رابعه به دست ظالمی افتاد. او را به چند درم بفروخت. آن خواجه او را به رنج و مشقّت، کار میفرمود. روزی بیفتاد و دستش بشکست. روی بر خاک نهاد و گفت: «الهی! غریبم و بی مادر و پدر و اسیرم و دست شکسته».#معنی:وقتی رابعه بزرگ شد، پدر و مادرش فوت کردند و در شهر بصره خشکسالی شدیدی آشکار شد و خواهران او پراکنده شدند و رابعه به دست انسان ستمگری گرفتار شد.رابعه را با گرفتن چند سکەی نقره، فروخت. صاحب رابعه، او را وادار میکرد که کارهای سخت و دشواری را انجام دهد. روزی رابعه به زمین خورد و دستش شکست. صورتش را بر خاک قرار داد و با خدا راز و نیاز میکرد و میگفت: پروردگارا، من تنها و بدون مادر و پدر هستم و دست صاحبم گرفتار و ناراحت و آزرده هستم.#واژه_نامه:
قحطی: خشکسالیمتفرّق: پراکندهدرم: سکّەی نقره، درهمخواجه: سرور، صاحبمشقّت: سختی، دشواریغریب: بیگانه، نا آشنامرا از این همه، هیچ غم نیست، الّا رضای تو میباید تا بدانم که راضی هستی یا نه؟ آوازی شنید که «غم مخور، فردا جاهیت خواهد بود چنان که مقرّبان آسمان به تو نازند.»#معنی:من به خاطر این همه رنج و سختی، ناراحت و غمگین نیستم، مگر خشنودی و رضایت تو لازم است تا این که بدانم از من راضی و خشنود هستی یا نه؟شنید که ناراحت نباش، در آینده آنچنان مقام و عظمتی به دست میآوری که نزدیکان خدا و فرشتگان به تو افتخار بکنند.#واژه_نامه:
الاّ: مگر، به جزرضای تو: خشنودی تو(خدا)جاه: مقام، شکوهمقرّبان: نزدیک شدگان، کسی که منزلت پیدا کرده باشد.#دانش_زبانی:«ت» در جاهیت، نقش متمم دارد: جاهی برای تو خواهد بود.۱۴:۴۱
پس رابعه به خانه رفت و دایم روزه داشتی و همه شب نماز کردی و تا روز بر پا بودی. شبی خواجه از خواب در آمد. آوازی شنید. نگاه کرد، رابعه را دید در سجده،#معنی:پس رابعه به خانه رفت و همیشه روزهدار بود و هرشب تا صبح مشغول عبادت بود. یک شب خواجه از خواب بیدار شد. صدایی شنید. نگاه کرد، رابعه را دید که در سجده است.#واژه_نامهدایم: همیشههمهشب: تمام شبتا روز بر پای بود: تا صبح مشغول عبادت بود از خواب در آمد: بیدار شد.#دانش_زبانی:داشتی، کردی و بودی: ماضی استمراری ساخت قدیم
میگفت: «الهی تو میدانی که هوای دل من در موافقت فرمان توست و روشنایی چشم من در خدمت درگاه تو. اگر کار به دست من استی، یک ساعت از خدمتت نیاسودمی. امّا تو مرا زیر دست مخلوق کردهای. به خدمت تو، از آن، دیر میآیم».#معنی:میگفت: « پروردگارا: تو آگاهی که من علاقەی قلبیام این است که از فرمان و دستور تو پیروی کنم و روشنایی چشمم را در راه عبادت تو صرف کنم.اگر اختیار کارها در دست من بود، لحظهای از فرمانبرداری و اطاعت از تو، غفلت و خودداری نمیکردم. امّا تو مرا زیر دست آفریدهی خود قرار دادی. به این علّت، دیر به عبادت تو میآیم.#واژه_نامه:هوای: میلموافقت: همراهی، سازگاراستی: میبود، باشداز آن: به این علّت#دانش_زبانی:نیاسودمی: ماضی استمراری (نمیآسودم) شیووه ساخت قدیمی فعل.
شبی دزدی درآمد و چادرش برداشت. خواست تا ببرد، راه ندید. چادر بر جای نهاد. بعد از آن، راه باز یافت. همچنین تا هفت نوبت.#معنی:یک شب دزدی وارد شد و چادر او را برداشت و خواست آنرا ببرد، راه خروج را پیدا نکرد. چادر را سر جایش گذاشت. بعد از آن، راه خروج را پیدا کرد.به همین شکل این کار را هفت بار تکرار کرد.#واژه_نامه:همچنین: به همین شکل و ترتیب
از گوشەی صومعه آواز درآمد که ای مرد، خود را رنجه مدار که او چند سال است تا به ما دل سپرده است. ابلیس، زهره ندارد که گرد او گردد. دزد را کی زهرهی آن بود که گرد چادر او گردد؟ تو خود را مرنجان ای طرّار! که اگر یک دوست خفته است دوست دیگر بیدار است.#معنی:از گوشهی عبادتگاه صدای بلندی به گوش رسید که ای مرد، خود را خسته و ناراحت نکن، زیرا، او چند سال است که عاشق و شیفته ما است. شیطان، جرأت ندارد که نزدیک او (مزاحم او) شود. دزد هرگز نمیتواند که به او نزدیک شود و آسیب برساند. ای دزد، تو خودت را آزار نده، زیرا اگر دوست ما (رابعه) خواب است، خداوند بیدار است و از او محافظت میکند.#واژه_نامه:صومعه: عبادتگاه، دیر، محلّ عبادترنجه: ناراحت، آزردهابلیس: شیطانزَهره: جرأت، شهامتطرّار: دزد، راهزن#دانش_ادبی:دل سپردن: کنایه ازعلاقهمند شدن، عاشق شدنزهره: مجاز از جرأت (در اصل کیسەی صفراست که به کبد متصل است و مایعی زرد و تلخ در آن است.)دوست در «دوست دیگر بیدار است»: استعاره از خداخفته و بیدار: تضاد#دانش_زبانی:دزد را کی زهرهی آن بود که گرد او گردد؟ جملەی پرسش انکاری
دایم: همیشههمهشب: تمام شبتا روز بر پای بود: تا صبح مشغول عبادت بود از خواب در آمد: بیدار شد.#دانش_زبانی:داشتی، کردی و بودی: ماضی استمراری ساخت قدیممیگفت: «الهی تو میدانی که هوای دل من در موافقت فرمان توست و روشنایی چشم من در خدمت درگاه تو. اگر کار به دست من استی، یک ساعت از خدمتت نیاسودمی. امّا تو مرا زیر دست مخلوق کردهای. به خدمت تو، از آن، دیر میآیم».#معنی:میگفت: « پروردگارا: تو آگاهی که من علاقەی قلبیام این است که از فرمان و دستور تو پیروی کنم و روشنایی چشمم را در راه عبادت تو صرف کنم.اگر اختیار کارها در دست من بود، لحظهای از فرمانبرداری و اطاعت از تو، غفلت و خودداری نمیکردم. امّا تو مرا زیر دست آفریدهی خود قرار دادی. به این علّت، دیر به عبادت تو میآیم.#واژه_نامه:
هوای: میلموافقت: همراهی، سازگاراستی: میبود، باشداز آن: به این علّت#دانش_زبانی:نیاسودمی: ماضی استمراری (نمیآسودم) شیووه ساخت قدیمی فعل.شبی دزدی درآمد و چادرش برداشت. خواست تا ببرد، راه ندید. چادر بر جای نهاد. بعد از آن، راه باز یافت. همچنین تا هفت نوبت.#معنی:یک شب دزدی وارد شد و چادر او را برداشت و خواست آنرا ببرد، راه خروج را پیدا نکرد. چادر را سر جایش گذاشت. بعد از آن، راه خروج را پیدا کرد.به همین شکل این کار را هفت بار تکرار کرد.#واژه_نامه:همچنین: به همین شکل و ترتیب
از گوشەی صومعه آواز درآمد که ای مرد، خود را رنجه مدار که او چند سال است تا به ما دل سپرده است. ابلیس، زهره ندارد که گرد او گردد. دزد را کی زهرهی آن بود که گرد چادر او گردد؟ تو خود را مرنجان ای طرّار! که اگر یک دوست خفته است دوست دیگر بیدار است.#معنی:از گوشهی عبادتگاه صدای بلندی به گوش رسید که ای مرد، خود را خسته و ناراحت نکن، زیرا، او چند سال است که عاشق و شیفته ما است. شیطان، جرأت ندارد که نزدیک او (مزاحم او) شود. دزد هرگز نمیتواند که به او نزدیک شود و آسیب برساند. ای دزد، تو خودت را آزار نده، زیرا اگر دوست ما (رابعه) خواب است، خداوند بیدار است و از او محافظت میکند.#واژه_نامه:
صومعه: عبادتگاه، دیر، محلّ عبادترنجه: ناراحت، آزردهابلیس: شیطانزَهره: جرأت، شهامتطرّار: دزد، راهزن#دانش_ادبی:دل سپردن: کنایه ازعلاقهمند شدن، عاشق شدنزهره: مجاز از جرأت (در اصل کیسەی صفراست که به کبد متصل است و مایعی زرد و تلخ در آن است.)دوست در «دوست دیگر بیدار است»: استعاره از خداخفته و بیدار: تضاد#دانش_زبانی:دزد را کی زهرهی آن بود که گرد او گردد؟ جملەی پرسش انکاری۱۴:۴۲
#روان_خوانی #دروازه_ای_به_آسمان صفحهی ۸۸#واژه_نامه:پای نهادن: قدم گذاشتنکرب: سرزمینبلا: آزمایش، امتحانقافله: کاروانمُلحَق شود: بپیونددپندار: حدس و گمانمحفوظ داشتن: حفظ کردن، نگهداریعظیم: بزرگمیانگارند: تصوّر میکنند، گمان میکنندناگاه: ناگهان، به ناگاه.جاودانگی: ماندگاریبی وقفه: بی درنگ، بدون توقّفباز ایستادن: متوقّف شدنحیات معمول: زندگی طبیعی، زندگی عادینظاره کرد: نگاه کرد، تماشا کرد.عقلِ باژگونه: عقل وارونه، عقل معلّقدرنیابند: متوجّه نشوند، نفهمند.ققنوس، مرغی است اسطورهای و افسانهای، بسیار خوش رنگ و خوش آواز دارای منقار درازی با سوراخهای فراوان و به قولی ۳۶۰ سوراخ که از هر یک آوازی خوش بر میآید و موسیقی را از آواز آن گرفتهاند گویند بر کوه بلندی مقابل باد مینشیند و صداهای شگفتانگیز از سوراخهای منقارش بر میآید و مرغان بسیاری جمع میشوند و او شماری از آنها را طعمەی خود میسازد، جفت ندارد و عمرش هزار سال است و چون به آخر رسد هیزم بسیار گرد میآورد و بر بالای آن نشسته سرودن آغاز میکند، با زدن بالهایش برهم آتشی از آنها میجهد و در هیزم میافتد و او در آن آتش میسوزد و از خاکسترش تخمی پدید میآید و از آن ققنوسی دیگر،بعضی گفتهاند پس از سوختن ققنوس، باران بر خاکستر آن میبارد و کِرمی در آن پیدا میشود و از خاکستر میخورد تا بزرگ شود و ققنوس دیگر گردد.شقایق: از خانوادۂ لالههامظهر: محلّ تجلّیاستقامت: استواری، مقاومتمتجاوزان: تجاوزگران، اشغاگرانمدافعان: محافظان، دفاع کنندگانشط: روداستوار: محکم و پابرجا ایران شهر: کشورِ ایرانعشّاق: جمع مکسّرِ عاشقحسرت: اندوه، آرزوفراز: بالا، بلندی، ارتفاعمحفوظ: حفظ شده، با حفاظتداعی: به یاد آوردن، از یک معنی به معنی دیگر پی بردنمقرّ: قرارگاهمعارج: جمع معراج، نردبانها
پای نهادن: قدم گذاشتنکرب: سرزمینبلا: آزمایش، امتحانقافله: کاروانمُلحَق شود: بپیونددپندار: حدس و گمانمحفوظ داشتن: حفظ کردن، نگهداریعظیم: بزرگمیانگارند: تصوّر میکنند، گمان میکنندناگاه: ناگهان، به ناگاه.جاودانگی: ماندگاریبی وقفه: بی درنگ، بدون توقّفباز ایستادن: متوقّف شدنحیات معمول: زندگی طبیعی، زندگی عادینظاره کرد: نگاه کرد، تماشا کرد.عقلِ باژگونه: عقل وارونه، عقل معلّقدرنیابند: متوجّه نشوند، نفهمند.ققنوس، مرغی است اسطورهای و افسانهای، بسیار خوش رنگ و خوش آواز دارای منقار درازی با سوراخهای فراوان و به قولی ۳۶۰ سوراخ که از هر یک آوازی خوش بر میآید و موسیقی را از آواز آن گرفتهاند گویند بر کوه بلندی مقابل باد مینشیند و صداهای شگفتانگیز از سوراخهای منقارش بر میآید و مرغان بسیاری جمع میشوند و او شماری از آنها را طعمەی خود میسازد، جفت ندارد و عمرش هزار سال است و چون به آخر رسد هیزم بسیار گرد میآورد و بر بالای آن نشسته سرودن آغاز میکند، با زدن بالهایش برهم آتشی از آنها میجهد و در هیزم میافتد و او در آن آتش میسوزد و از خاکسترش تخمی پدید میآید و از آن ققنوسی دیگر،بعضی گفتهاند پس از سوختن ققنوس، باران بر خاکستر آن میبارد و کِرمی در آن پیدا میشود و از خاکستر میخورد تا بزرگ شود و ققنوس دیگر گردد.شقایق: از خانوادۂ لالههامظهر: محلّ تجلّیاستقامت: استواری، مقاومتمتجاوزان: تجاوزگران، اشغاگرانمدافعان: محافظان، دفاع کنندگانشط: روداستوار: محکم و پابرجا ایران شهر: کشورِ ایرانعشّاق: جمع مکسّرِ عاشقحسرت: اندوه، آرزوفراز: بالا، بلندی، ارتفاعمحفوظ: حفظ شده، با حفاظتداعی: به یاد آوردن، از یک معنی به معنی دیگر پی بردنمقرّ: قرارگاهمعارج: جمع معراج، نردبانها۱۴:۴۲
#دانش_ادبی:(صلح و جنگ) و (پیر و جوان): آرایهی تضاد دارند.در عبارات: «کشتیها به گل نشستند» و «اتومبیلها گریختند» و «رودخانه ماند و نظاره کرد» آرایهی تشخیص جاندار پنداری(جانبخشی به اشیا) وجود دارد.آسمان نماد معنویّت و روحانی است. قافلهای که به سوی عاشورا میرفت: کنایه از این که به استقبال شهادت میرفت.پندار ما این است که ما ماندهایم و شهدا رفتهاند امّا حقیقت آن است که زمان، ما را با خود برده است و شهدا ماندهاند: تلمیح یا اشاره به آیهی قرآنی دارد که شهدا زندهاند و در نزد خدایشان روزی میخورند.از آسمان آتش بارید: آتش به باران تشبیه شده و کنایه از بمباران دشمن است.کشتیها به گِل نشستند: کنایه از این دارد که اقتصاد شهر از رونق افتاد.قفنوسوار: تشبیه، مثل ققنوس، (وار) پسوند شباهت. در ادبیّات فارسی معادل پرندهی سیمرغ است.سیمرغ نماد فرهنگ و هویّت ملّی است.عجب از این عقل باژگونه که ما را در جست و جوی شهدا به قبرستان میکشانَد: اشاره به این دارد که شهدا را باید در دل جست و جو کرد نه در گوشەی قبرستان.خرّمشهر شقایقی خونرنگ است که داغ جنگ در سینه دارد: تشبیه و استعاره. ابتدا نویسنده خرّمشهر را به شقایق تشبیه کرده است. سپس خرّمشهر را به مادر مصیبت زده تشبیه کرده که داغ فرزند در دل دارد.جملەی هرکس میتواند، بایستد و هرکس نمیتواند، برود، سخنِ شهید محمّد جهانآرا است که تلمیح به سخن امام حسین (ع) دارد که در شب عاشورا خطاب به یاران خود فرمودند.
(صلح و جنگ) و (پیر و جوان): آرایهی تضاد دارند.در عبارات: «کشتیها به گل نشستند» و «اتومبیلها گریختند» و «رودخانه ماند و نظاره کرد» آرایهی تشخیص جاندار پنداری(جانبخشی به اشیا) وجود دارد.آسمان نماد معنویّت و روحانی است. قافلهای که به سوی عاشورا میرفت: کنایه از این که به استقبال شهادت میرفت.پندار ما این است که ما ماندهایم و شهدا رفتهاند امّا حقیقت آن است که زمان، ما را با خود برده است و شهدا ماندهاند: تلمیح یا اشاره به آیهی قرآنی دارد که شهدا زندهاند و در نزد خدایشان روزی میخورند.از آسمان آتش بارید: آتش به باران تشبیه شده و کنایه از بمباران دشمن است.کشتیها به گِل نشستند: کنایه از این دارد که اقتصاد شهر از رونق افتاد.قفنوسوار: تشبیه، مثل ققنوس، (وار) پسوند شباهت. در ادبیّات فارسی معادل پرندهی سیمرغ است.سیمرغ نماد فرهنگ و هویّت ملّی است.عجب از این عقل باژگونه که ما را در جست و جوی شهدا به قبرستان میکشانَد: اشاره به این دارد که شهدا را باید در دل جست و جو کرد نه در گوشەی قبرستان.خرّمشهر شقایقی خونرنگ است که داغ جنگ در سینه دارد: تشبیه و استعاره. ابتدا نویسنده خرّمشهر را به شقایق تشبیه کرده است. سپس خرّمشهر را به مادر مصیبت زده تشبیه کرده که داغ فرزند در دل دارد.جملەی هرکس میتواند، بایستد و هرکس نمیتواند، برود، سخنِ شهید محمّد جهانآرا است که تلمیح به سخن امام حسین (ع) دارد که در شب عاشورا خطاب به یاران خود فرمودند.۱۴:۴۳
آزمون جامع مدارس متوسطه اول بخش هیدوچ تاریخ برگزاری: دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴سرفصل های #آزمون_جامعدرس #ادبیات_فارسی🟨هفتم: درس اول تا پایان درس نهم🟩هشتم: درس اول تا پایان درس نهم🟦نهم: درس اول تا پایان درس نهم۱۸:۲۸
حاتمِ طایی را گفتند: از تو بزرگهمّتتر در جهان دیدهای یا شنیدهای؟گفت: بلی! روزی چهل شتر قربان کرده بودم اُمرا را، پس به گوشهٔ صحرایی به حاجتی برون رفته بودم، خارکنی را دیدم پشته فراهم آورده. گفتمش: به مهمانیِ حاتم چرا نَرَوی که خَلقی بر سِماطِ او گرد آمدهاند؟ گفت:
هرکه نان از عملِ خویش خورَد
منّتِ حاتمِ طایی نبَرَد
من او را به همّت و جوانمردی از خود برتر دیدم.
باب سوم، در فضیلت قناعت، حکایت شماره ۱۳ گلستان سعدی
هرکه نان از عملِ خویش خورَد
منّتِ حاتمِ طایی نبَرَد
من او را به همّت و جوانمردی از خود برتر دیدم.
باب سوم، در فضیلت قناعت، حکایت شماره ۱۳ گلستان سعدی۱۵:۴۴
| اطلاعیـه| آزمون کتبی ادبیات فارسی| پایه: نهـم| سرفصل: درس۱۰,۱۱,۱۲,۱۳,۱۴| مدرسه: نجمه / اقبال| زمان برگزاری : یکشنبه ۳ اسفند ۱۴۰۴۱۶:۴۱
تستی نهم 9 تا 14.pdf
۱۶۷.۵۸ کیلوبایت
پاسخنامه و سوالات آزمون تستی فارسی🟦پایه: نهمسرفصل: درس ۹ تا پایان ۱۴مدارس نجمه / اقبال۳ اسفند ۱۴۰۴۱۷:۴۳