Children and Television; Fifty Years of Research.pdf
۱۶۶.۸۸ کیلوبایت
کودکان و تلویزیون: پنجاه سال پژوهش
︎ پیش‌گفتار مجموعه | جنینگز برایانت، دانشگاه آلاباما
بیشتر کتاب‌های علمی که به آثار «کلاسیک» (مرجع و ماندگار) تبدیل می‌شوند، این جایگاه را پس از سال‌ها استفاده توسط نسل‌های گوناگونِ معلمان و فراگیران به دست می‌آورند. اما گاهی کتابی پدید می‌آید که گویی از همان ابتدا برای کلاسیک شدن خلق شده است. کتاب «کودکان و تلویزیون: پنجاه سال پژوهش» اثر پکورا، موری و وارتلا، نمونه‌ای از همین دست آثار است. مبنای این ادعا چیست؟ ...
︎ مقدمه | نورما پکورا، جان پی. موری و اِلن وارتلا
پروژه‌ای که به نگارش این کتاب انجامید، در سال ۱۹۹۶ و در جایی غیرمنتظره، یعنی تگزاس، آغاز شد! جان موری در آن زمان در سن‌آنتونیوی تگزاس حضور داشت و به عنوان پژوهشگر مقیم در «بنیاد علوم ذهن» (Mind Science Foundation) در سن‌آنتونیو و همچنین پژوهشگر مهمان در دانشگاه تگزاس (UT) در آستین فعالیت می‌کرد. در پی گفتگو با همکاران دانشگاه تگزاس - به‌ویژه الن وارتلا (رئیس دانشکده ارتباطات) و جان رایت و آلتا هاستون (از اعضای برنامه اکولوژی انسانی در همان دانشگاه)- به این نتیجه رسیدیم که زمان مناسبی برای مرور و بررسی پژوهش‌های پنجاه سال گذشته در حوزه «کودکان و تلویزیون» فرا رسیده است. ...
︎ پیش‌گفتار | لوید ان. موریسِت، کارگاه تلویزیونی کودکان
اگر هنوز کسی بر این باور است که تماشای تلویزیون توسط کودکان، نوعی سرگرمی بی‌خطر و بدون پیامد برای گذراندن وقت است، مطالعه‌ی این کتاب تقریباً به‌طور قطع آن باور را تغییر خواهد داد. حجم عظیم پژوهش‌هایی که طی ۵۰ سال گذشته پیرامون تلویزیون و کودکان انجام شده است، به نتایجی غیرقابل‌انکار می‌انجامد. از جمله این نتایج می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
• بیشتر کودکان ساعات زیادی را صرف تماشای تلویزیون می‌کنند. آن‌ها بیش از هر فعالیت اختیاری دیگری، وقت خود را به تماشای تلویزیون اختصاص می‌دهند. • بسیاری از کودکان تماشای تلویزیون را در سنین بسیار پایین، اغلب پیش از ۱۲ ماهگی، آغاز می‌کنند. • کودکان در هر سنی که تماشای تلویزیون را شروع کنند، از آن می‌آموزند. • هم مدت‌زمانی که کودکان صرف تماشای تلویزیون می‌کنند و هم محتوای برنامه‌هایی که می‌بینند، تأثیرات مهمی بر یادگیری و رفتار آن‌ها دارد. • اگر کودکان برنامه‌هایی را تماشا کنند که با هدف آموزشی ساخته شده‌اند، مطالب ارائه‌شده در آن‌ها را می‌آموزند. • اگر کودکان برنامه‌هایی با محتوای خشونت‌آمیزِ قابل‌توجه تماشا کنند، احتمالاً هم بلافاصله و هم حتی تا ۱۰ سال بعد، افزایش رفتارهای پرخاشگرانه از خود نشان خواهند داد. • تلویزیون اغلب کلیشه‌های اجتماعی مربوط به جنسیت، نژاد، قومیت، سن و معلولیت را تقویت می‌کند....
#پایگاه_دانش_انجمن_ایرانی_مطالعات_فرهنگی_و_ارتباطات#کتاب#کودکان_و_تلویزیون
@irancscahub
︎ پیش‌گفتار مجموعه | جنینگز برایانت، دانشگاه آلاباما بیشتر کتاب‌های علمی که به آثار «کلاسیک» (مرجع و ماندگار) تبدیل می‌شوند، این جایگاه را پس از سال‌ها استفاده توسط نسل‌های گوناگونِ معلمان و فراگیران به دست می‌آورند. اما گاهی کتابی پدید می‌آید که گویی از همان ابتدا برای کلاسیک شدن خلق شده است. کتاب «کودکان و تلویزیون: پنجاه سال پژوهش» اثر پکورا، موری و وارتلا، نمونه‌ای از همین دست آثار است. مبنای این ادعا چیست؟ ...
︎ مقدمه | نورما پکورا، جان پی. موری و اِلن وارتلاپروژهای که به نگارش این کتاب انجامید، در سال ۱۹۹۶ و در جایی غیرمنتظره، یعنی تگزاس، آغاز شد! جان موری در آن زمان در سن‌آنتونیوی تگزاس حضور داشت و به عنوان پژوهشگر مقیم در «بنیاد علوم ذهن» (Mind Science Foundation) در سن‌آنتونیو و همچنین پژوهشگر مهمان در دانشگاه تگزاس (UT) در آستین فعالیت می‌کرد. در پی گفتگو با همکاران دانشگاه تگزاس - به‌ویژه الن وارتلا (رئیس دانشکده ارتباطات) و جان رایت و آلتا هاستون (از اعضای برنامه اکولوژی انسانی در همان دانشگاه)- به این نتیجه رسیدیم که زمان مناسبی برای مرور و بررسی پژوهش‌های پنجاه سال گذشته در حوزه «کودکان و تلویزیون» فرا رسیده است. ...
︎ پیش‌گفتار | لوید ان. موریسِت، کارگاه تلویزیونی کودکاناگر هنوز کسی بر این باور است که تماشای تلویزیون توسط کودکان، نوعی سرگرمی بی‌خطر و بدون پیامد برای گذراندن وقت است، مطالعه‌ی این کتاب تقریباً به‌طور قطع آن باور را تغییر خواهد داد. حجم عظیم پژوهش‌هایی که طی ۵۰ سال گذشته پیرامون تلویزیون و کودکان انجام شده است، به نتایجی غیرقابل‌انکار می‌انجامد. از جمله این نتایج می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
• بیشتر کودکان ساعات زیادی را صرف تماشای تلویزیون می‌کنند. آن‌ها بیش از هر فعالیت اختیاری دیگری، وقت خود را به تماشای تلویزیون اختصاص می‌دهند. • بسیاری از کودکان تماشای تلویزیون را در سنین بسیار پایین، اغلب پیش از ۱۲ ماهگی، آغاز می‌کنند. • کودکان در هر سنی که تماشای تلویزیون را شروع کنند، از آن می‌آموزند. • هم مدت‌زمانی که کودکان صرف تماشای تلویزیون می‌کنند و هم محتوای برنامه‌هایی که می‌بینند، تأثیرات مهمی بر یادگیری و رفتار آن‌ها دارد. • اگر کودکان برنامه‌هایی را تماشا کنند که با هدف آموزشی ساخته شده‌اند، مطالب ارائه‌شده در آن‌ها را می‌آموزند. • اگر کودکان برنامه‌هایی با محتوای خشونت‌آمیزِ قابل‌توجه تماشا کنند، احتمالاً هم بلافاصله و هم حتی تا ۱۰ سال بعد، افزایش رفتارهای پرخاشگرانه از خود نشان خواهند داد. • تلویزیون اغلب کلیشه‌های اجتماعی مربوط به جنسیت، نژاد، قومیت، سن و معلولیت را تقویت می‌کند....
#پایگاه_دانش_انجمن_ایرانی_مطالعات_فرهنگی_و_ارتباطات#کتاب#کودکان_و_تلویزیون
@irancscahub۲
نشرثانیه منتشرکرد:فلسفه رسانهکتاب فلسفهی رسانه تلاشی برای تبیین نسبت دیرینه میان اندیشهی فلسفی، فرآیندهای میانجیگری و فناوریهای ارتباطی از عهد باستان تا عصر شبکههای دیجیتال است. در دنیای معاصر، اصطلاح رسانه عموماً به اینترنت و پلتفرمهای مجازی اطلاق میشود، در حالی که برای نسل‌های پیشین نظیر بیبیبومرها، ابزارهایی همچون #روزنامه، #رادیو و #تلویزیون ارکان اصلی زیستجهان را میساختند. زیستن در مرکز محیطهای رسانهای جدید سبب شده تا انسانها از درک تحولات بنیادین اجتماعی و فنی ناتوان بمانند؛ زیرا سازوکارهای ارتباطی چنان با امور روزمره پیوند خوردهاند که جنبههای تاریخی و رسانهای خود را پنهان می‌کنند.
@irancsca
فلسفه رسانهکتاب فلسفهی رسانه تلاشی برای تبیین نسبت دیرینه میان اندیشهی فلسفی، فرآیندهای میانجیگری و فناوریهای ارتباطی از عهد باستان تا عصر شبکههای دیجیتال است. در دنیای معاصر، اصطلاح رسانه عموماً به اینترنت و پلتفرمهای مجازی اطلاق میشود، در حالی که برای نسل‌های پیشین نظیر بیبیبومرها، ابزارهایی همچون #روزنامه، #رادیو و #تلویزیون ارکان اصلی زیستجهان را میساختند. زیستن در مرکز محیطهای رسانهای جدید سبب شده تا انسانها از درک تحولات بنیادین اجتماعی و فنی ناتوان بمانند؛ زیرا سازوکارهای ارتباطی چنان با امور روزمره پیوند خوردهاند که جنبههای تاریخی و رسانهای خود را پنهان می‌کنند. @irancsca۱پایگاه دانش انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات نشرثانیه منتشرکرد: فلسفه رسانه کتاب فلسفهی رسانه تلاشی برای تبیین نسبت دیرینه میان اندیشهی فلسفی، فرآیندهای میانجیگری و فناوریهای ارتباطی از عهد باستان تا عصر شبکههای دیجیتال است. در دنیای معاصر، اصطلاح رسانه عموماً به اینترنت و پلتفرمهای مجازی اطلاق میشود، در حالی که برای نسل‌های پیشین نظیر بیبیبومرها، ابزارهایی همچون #روزنامه، #رادیو و #تلویزیون ارکان اصلی زیستجهان را میساختند. زیستن در مرکز محیطهای رسانهای جدید سبب شده تا انسانها از درک تحولات بنیادین اجتماعی و فنی ناتوان بمانند؛ زیرا سازوکارهای ارتباطی چنان با امور روزمره پیوند خوردهاند که جنبههای تاریخی و رسانهای خود را پنهان می‌کنند. @irancsca
نشرثانیه منتشرکرد: فلسفه رسانه کتاب فلسفهی رسانه تلاشی برای تبیین نسبت دیرینه میان اندیشهی فلسفی، فرآیندهای میانجیگری و فناوریهای ارتباطی از عهد باستان تا عصر شبکههای دیجیتال است. در دنیای معاصر، اصطلاح رسانه عموماً به اینترنت و پلتفرمهای مجازی اطلاق میشود، در حالی که برای نسل‌های پیشین نظیر بیبیبومرها، ابزارهایی همچون #روزنامه، #رادیو و #تلویزیون ارکان اصلی زیستجهان را میساختند. زیستن در مرکز محیطهای رسانهای جدید سبب شده تا انسانها از درک تحولات بنیادین اجتماعی و فنی ناتوان بمانند؛ زیرا سازوکارهای ارتباطی چنان با امور روزمره پیوند خوردهاند که جنبههای تاریخی و رسانهای خود را پنهان می‌کنند. @irancscaرسانهای که نمیبینیم؛ واکاوی نسبت رسانه، فناوری و تحول تجربه انسانی
مسعود تقیآبادیایبنا، سرویس دینواندیشه | یکشنبه ۱۹ مهر ۱۴۰۵
از نوشتار و چاپ تا ساعت، رایانه و شبکههای اجتماعی؛ تاریخ رسانه را می‌توان تاریخ دگرگونی تجربه انسان از زمان، جهان، قدرت و خویشتن دانست؛ تاریخی که در هر دوره، فناوری تازهای را وارد زندگی می‌کند و به تدریج شیوه دیدن و فهمیدن ما را تغییر میدهد.
رابرت حسن و توماس ساترلند در کتاب «فلسفه رسانه: تاریخچهای موجز از اندیشهها و نوآوریها از سقراط تا رسانههای اجتماعی» سراغ مسئلهای رفتهاند که شاید در نگاه نخست متعلق به مطالعات رسانه باشد، اما دامنه آن بسیار فراتر از این حوزه امتداد پیدا می‌کند: اینکه فناوریهای رسانهای چگونه در طول تاریخ، شیوه اندیشیدن، تجربه زمان، سازمانیابی سیاست و حتی تصور انسان از جهان را تغییر دادهاند.
این کتاب نخستین بار در سال ۲۰۱۶ منتشر شد و انتشارات راتلج آن را منتشر کرد. اکنون ترجمه فارسی آن با ترجمه دکتر مسعود تقیآبادی و مریم عسگرانی منتشر میشود. من در مقام یکی از مترجمان کتاب، هنگام مواجهه با متن بارها با این پرسش روبهرو شدم که چرا رسانه را معمولاً به عنوان وسیلهای برای انتقال پیام میشناسیم، حال آنکه خود رسانه پیش از آنکه پیامی را منتقل کند، محیطی برای شکلگیری تجربه انسانی میسازد.
حسن و ساترلند برای پاسخ به این پرسش، در تاریخ رسانه به یونان باستان بازمیگردند، به نوشتار، عدد، فلسفه، چاپ، ماشین و سپس رایانه میرسند. اهمیت کتاب برای خواننده امروز در همین مسیر تاریخی است: جهان دیجیتال ناگهان از هیچ پدید نیامده است و بسیاری از منطقهایی که اکنون بر زندگی ما حاکماند، ریشههایی بسیار قدیمیتر دارند.
رسانه زمانی بیش از همیشه بر زندگی ما اثر میگذارد که دیگر آن را نبینیم. انسان امروز هنگام نوشتن روی صفحه تلفن همراه، کمتر به نوشتن به عنوان یک فناوری فکر می‌کند؛ همانطور که هنگام استفاده از ساعت، کتاب، صفحهکلید یا موتور جستوجو، معمولاً به تاریخ و منطق شکلگیری آن‌ها توجهی ندارد. فناوری پس از مدتی استفاده، از سطح آگاهی روزمره عقب میرود و به بخشی از محیط زندگی تبدیل میشود. حسن و ساترلند بحث خود را از همین نقطه آغاز می‌کنند و نشان می‌دهند که این نامرئی شدن، یکی از مهمترین دلایل دشواری فهم تحولات رسانهای است.
نویسندگان در مقدمه کتاب تصویری از جامعهای ارائه می‌کنند که رسانه در آن دیگر یک حوزه مستقل نیست. رسانه در سیاست، اقتصاد، فرهنگ، آموزش، سرگرمی و روابط روزمره حضور دارد و مرز میان زندگی رسانهای و زندگی غیررسانهای روزبهروز کمرنگتر میشود. وقتی چنین وضعیتی شکل میگیرد، انسان برای دیدن تغییرات بنیادی با مشکل مواجه میشود؛ زیرا خود بخشی از همان تغییری است که باید آن را مشاهده کند.
بازگشت کتاب به نوشتار از همین جهت اهمیت دارد. نوشتن چنان با تفکر انسانی پیوند خورده که گاه فراموش میکنیم خود نوشتن یک فناوری است. والتر اونگ نشان داده بود که فناوری نوشتار پس از آنکه در زندگی فرهنگی انسان تثبیت شد، به تدریج از آگاهی ما درباره فناوری حذف شد. ویلم فلوسر نیز بر نقش نوشتن در شکلگیری درک تاریخی انسان تأکید داشت. جهان هنگامی به صورت تاریخ قابل فهم درمیآید که بتوان رخدادها را در قالب نشانههایی ثبت و در امتداد زمان مرتب کرد.
این بحث، کتاب را به یکی از پرسشهای بنیادی فلسفه رسانه میرساند: اگر رسانه در ساختن شیوه ادراک ما از جهان نقش دارد، چگونه میتوانیم خود رسانه را از درون همان جهان مشاهده کنیم؟ پاسخ حسن و ساترلند در بازسازی تاریخی آن‌ها قرار دارد. آن‌ها معتقدند برای فهم وضعیت دیجیتال باید به لایههای زیرین تاریخ رسانه برگشت؛ به جایی که نوشتار، عدد، محاسبه و عقلانیت شکل گرفتهاند. رایانه در این روایت یک اختراع منفرد و جداافتاده نیست. رایانه حاصل تاریخی طولانی از تلاش انسان برای تبدیل جهان به چیزی قابل ثبت، اندازهگیری، طبقهبندی و محاسبه است.
ادامه مطلب را اینجا بخوانید
@irancsca
مسعود تقیآبادیایبنا، سرویس دینواندیشه | یکشنبه ۱۹ مهر ۱۴۰۵از نوشتار و چاپ تا ساعت، رایانه و شبکههای اجتماعی؛ تاریخ رسانه را می‌توان تاریخ دگرگونی تجربه انسان از زمان، جهان، قدرت و خویشتن دانست؛ تاریخی که در هر دوره، فناوری تازهای را وارد زندگی می‌کند و به تدریج شیوه دیدن و فهمیدن ما را تغییر میدهد.
رابرت حسن و توماس ساترلند در کتاب «فلسفه رسانه: تاریخچهای موجز از اندیشهها و نوآوریها از سقراط تا رسانههای اجتماعی» سراغ مسئلهای رفتهاند که شاید در نگاه نخست متعلق به مطالعات رسانه باشد، اما دامنه آن بسیار فراتر از این حوزه امتداد پیدا می‌کند: اینکه فناوریهای رسانهای چگونه در طول تاریخ، شیوه اندیشیدن، تجربه زمان، سازمانیابی سیاست و حتی تصور انسان از جهان را تغییر دادهاند.
این کتاب نخستین بار در سال ۲۰۱۶ منتشر شد و انتشارات راتلج آن را منتشر کرد. اکنون ترجمه فارسی آن با ترجمه دکتر مسعود تقیآبادی و مریم عسگرانی منتشر میشود. من در مقام یکی از مترجمان کتاب، هنگام مواجهه با متن بارها با این پرسش روبهرو شدم که چرا رسانه را معمولاً به عنوان وسیلهای برای انتقال پیام میشناسیم، حال آنکه خود رسانه پیش از آنکه پیامی را منتقل کند، محیطی برای شکلگیری تجربه انسانی میسازد.
حسن و ساترلند برای پاسخ به این پرسش، در تاریخ رسانه به یونان باستان بازمیگردند، به نوشتار، عدد، فلسفه، چاپ، ماشین و سپس رایانه میرسند. اهمیت کتاب برای خواننده امروز در همین مسیر تاریخی است: جهان دیجیتال ناگهان از هیچ پدید نیامده است و بسیاری از منطقهایی که اکنون بر زندگی ما حاکماند، ریشههایی بسیار قدیمیتر دارند.
رسانه زمانی بیش از همیشه بر زندگی ما اثر میگذارد که دیگر آن را نبینیم. انسان امروز هنگام نوشتن روی صفحه تلفن همراه، کمتر به نوشتن به عنوان یک فناوری فکر می‌کند؛ همانطور که هنگام استفاده از ساعت، کتاب، صفحهکلید یا موتور جستوجو، معمولاً به تاریخ و منطق شکلگیری آن‌ها توجهی ندارد. فناوری پس از مدتی استفاده، از سطح آگاهی روزمره عقب میرود و به بخشی از محیط زندگی تبدیل میشود. حسن و ساترلند بحث خود را از همین نقطه آغاز می‌کنند و نشان می‌دهند که این نامرئی شدن، یکی از مهمترین دلایل دشواری فهم تحولات رسانهای است.
نویسندگان در مقدمه کتاب تصویری از جامعهای ارائه می‌کنند که رسانه در آن دیگر یک حوزه مستقل نیست. رسانه در سیاست، اقتصاد، فرهنگ، آموزش، سرگرمی و روابط روزمره حضور دارد و مرز میان زندگی رسانهای و زندگی غیررسانهای روزبهروز کمرنگتر میشود. وقتی چنین وضعیتی شکل میگیرد، انسان برای دیدن تغییرات بنیادی با مشکل مواجه میشود؛ زیرا خود بخشی از همان تغییری است که باید آن را مشاهده کند.
بازگشت کتاب به نوشتار از همین جهت اهمیت دارد. نوشتن چنان با تفکر انسانی پیوند خورده که گاه فراموش میکنیم خود نوشتن یک فناوری است. والتر اونگ نشان داده بود که فناوری نوشتار پس از آنکه در زندگی فرهنگی انسان تثبیت شد، به تدریج از آگاهی ما درباره فناوری حذف شد. ویلم فلوسر نیز بر نقش نوشتن در شکلگیری درک تاریخی انسان تأکید داشت. جهان هنگامی به صورت تاریخ قابل فهم درمیآید که بتوان رخدادها را در قالب نشانههایی ثبت و در امتداد زمان مرتب کرد.
این بحث، کتاب را به یکی از پرسشهای بنیادی فلسفه رسانه میرساند: اگر رسانه در ساختن شیوه ادراک ما از جهان نقش دارد، چگونه میتوانیم خود رسانه را از درون همان جهان مشاهده کنیم؟ پاسخ حسن و ساترلند در بازسازی تاریخی آن‌ها قرار دارد. آن‌ها معتقدند برای فهم وضعیت دیجیتال باید به لایههای زیرین تاریخ رسانه برگشت؛ به جایی که نوشتار، عدد، محاسبه و عقلانیت شکل گرفتهاند. رایانه در این روایت یک اختراع منفرد و جداافتاده نیست. رایانه حاصل تاریخی طولانی از تلاش انسان برای تبدیل جهان به چیزی قابل ثبت، اندازهگیری، طبقهبندی و محاسبه است.
ادامه مطلب را اینجا بخوانید
@irancsca۱آشنایی با جامعه ناشنوایان؛ هیچ چیز درباره‌ی ما، بدون ما .pdf
۹۵.۶۲ کیلوبایت
آشنایی با جامعه ناشنوایان؛ هیچ چیز درباره‌ی ما، بدون ما
(بخش اول)
اعظم صوفیانی، عضو هیأت مدیره #انجمن_ایرانی_مطالعات_فرهنگی_و_ارتباطات
روزنامه اعتماد | سهشنبه، ۱۴ مهر ۱۴۰۵ ص. ۴
آیا ناشنوایی صرفاً یک محدودیت پزشکی است یا یک هویت فرهنگی؟
در این مطلب، نگاهی داریم به مفهوم «جامعه ناشنوایان»؛ جامعهای که برخلاف تصور عمومی، نه از سر ترحم، بلکه به دلیل زبان، فرهنگ و نهادهای مستقل، نیازمند مشارکت برابر است.
■ زبان اشاره، زبان مادری است: زبان اشاره تنها یک ابزار کمکی نیست، بلکه بخشی از هویت و حق شهروندی ناشنوایان است.
□ دسترسی به معنای حق است: زیرنویس، مترجم و تماس تصویری «امتیاز» نیستند، بلکه پیششرط اصلی برای مشارکت در جامعه و امنیت اجتماعیاند.
■ «هیچ چیز درباره‌ی ما، بدون ما»: یعنی در هر تصمیمگیری که بر زندگی ناشنوایان اثر میگذارد، باید خودِ آن‌ها حضور داشته باشند.
#پایگاه_دانش_انجمن_ایرانی_مطالعات_فرهنگی_و_ارتباطات #یادداشت
@irancscahub
(بخش اول)
اعظم صوفیانی، عضو هیأت مدیره #انجمن_ایرانی_مطالعات_فرهنگی_و_ارتباطات روزنامه اعتماد | سهشنبه، ۱۴ مهر ۱۴۰۵ ص. ۴
آیا ناشنوایی صرفاً یک محدودیت پزشکی است یا یک هویت فرهنگی؟
در این مطلب، نگاهی داریم به مفهوم «جامعه ناشنوایان»؛ جامعهای که برخلاف تصور عمومی، نه از سر ترحم، بلکه به دلیل زبان، فرهنگ و نهادهای مستقل، نیازمند مشارکت برابر است.
■ زبان اشاره، زبان مادری است: زبان اشاره تنها یک ابزار کمکی نیست، بلکه بخشی از هویت و حق شهروندی ناشنوایان است.
□ دسترسی به معنای حق است: زیرنویس، مترجم و تماس تصویری «امتیاز» نیستند، بلکه پیششرط اصلی برای مشارکت در جامعه و امنیت اجتماعیاند.
■ «هیچ چیز درباره‌ی ما، بدون ما»: یعنی در هر تصمیمگیری که بر زندگی ناشنوایان اثر میگذارد، باید خودِ آن‌ها حضور داشته باشند.
#پایگاه_دانش_انجمن_ایرانی_مطالعات_فرهنگی_و_ارتباطات #یادداشت
@irancscahub۶ناتوانی دولت ها در یادگیری.pdf
۱۰۷.۰۹ کیلوبایت
ناتوانی دولتها در یادگیری؛ بررسی ۴۰ سال تجربه مسعود نیلی
نویسنده: بهمن احمدی امویی | نشر نی، ۱۴۰۵
«ناتوانی دولتها در یادگیری» را می‌توان یکی از مهمترین کتاب‌های سالهای اخیر درباره اقتصاد سیاسی ایران دانست. اهمیت آن نه فقط در تحلیل سیاستهای اقتصادی، بلکه در طرح پرسشی بنیادیتر است: چرا جامعه و دولت ایرانی بارها به نقطه آغاز بازمیگردند؟
پیش‌گفتار تأملبرانگیز بهمن امویی، مقدمه نظری مسعود نیلی و فصلهایی که از تجربه جهانی تا تاریخ اقتصاد ایران را در بر میگیرند، این کتاب را به اثری فراتر از یک گفتوگوی اقتصادی تبدیل کردهاند.
در نهایت، کتاب از خواننده میخواهد به این پرسش بیندیشد که توسعه پیش از آنکه مسئله منابع، سرمایه یا برنامه باشد، مسئله توانایی یادگیری است؛ تواناییای که اگر وجود نداشته باشد، تاریخ مدام خود را تکرار خواهد کرد.
تمام فصلهای کتاب حول یک ایده مرکزی میچرخند: توسعه محصول یادگیری است. کشورهایی که توانستهاند تجربههای خود را تحلیل کنند، از خطاها درس بگیرند و مسیرهای نادرست را اصلاح کنند، پیشرفت کردهاند. اما کشورهایی که در چرخه تکرار گرفتار ماندهاند، حتی با تغییر دولتها و برنامهها نیز به نتیجه نرسیدهاند. از این منظر، کتاب صرفاً درباره اقتصاد نیست؛ بلکه درباره فرهنگ حکمرانی است.
منبع: سرویس دینواندیشه خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) | الهام عبادتی
#پایگاه_دانش_انجمن_ایرانی_مطالعات_فرهنگی_و_ارتباطات#کتاب
@irancscahub
نویسنده: بهمن احمدی امویی | نشر نی، ۱۴۰۵
«ناتوانی دولتها در یادگیری» را می‌توان یکی از مهمترین کتاب‌های سالهای اخیر درباره اقتصاد سیاسی ایران دانست. اهمیت آن نه فقط در تحلیل سیاستهای اقتصادی، بلکه در طرح پرسشی بنیادیتر است: چرا جامعه و دولت ایرانی بارها به نقطه آغاز بازمیگردند؟
پیش‌گفتار تأملبرانگیز بهمن امویی، مقدمه نظری مسعود نیلی و فصلهایی که از تجربه جهانی تا تاریخ اقتصاد ایران را در بر میگیرند، این کتاب را به اثری فراتر از یک گفتوگوی اقتصادی تبدیل کردهاند.
در نهایت، کتاب از خواننده میخواهد به این پرسش بیندیشد که توسعه پیش از آنکه مسئله منابع، سرمایه یا برنامه باشد، مسئله توانایی یادگیری است؛ تواناییای که اگر وجود نداشته باشد، تاریخ مدام خود را تکرار خواهد کرد.
تمام فصلهای کتاب حول یک ایده مرکزی میچرخند: توسعه محصول یادگیری است. کشورهایی که توانستهاند تجربههای خود را تحلیل کنند، از خطاها درس بگیرند و مسیرهای نادرست را اصلاح کنند، پیشرفت کردهاند. اما کشورهایی که در چرخه تکرار گرفتار ماندهاند، حتی با تغییر دولتها و برنامهها نیز به نتیجه نرسیدهاند. از این منظر، کتاب صرفاً درباره اقتصاد نیست؛ بلکه درباره فرهنگ حکمرانی است.
منبع: سرویس دینواندیشه خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) | الهام عبادتی
#پایگاه_دانش_انجمن_ایرانی_مطالعات_فرهنگی_و_ارتباطات#کتاب
@irancscahub۳۱download-handler.pdf
۲.۰۶ مگابایت
متن قانون هوش مصنوعی اتحادیه اروپاقانون هوشمصنوعی اتحادیه اروپا یک چارچوب قانونی مبتنی بر ریسک برای هوشمصنوعی ایجاد می‌کند که هدف آن ایجاد تعادل بین نوآوری با ایمنی، شفافیت و حفاظت از حقوق اساسی است. هرچه آسیب بالقوهای که یک سیستم هوش مصنوعی میتواند ایجاد کند بیشتر باشد، تعهدات آن نیز سختگیرانهتر خواهد بود. برخی از شیوههای هوش مصنوعی ممنوع هستند، در حالی که سیستمهای پرخطر باید از ضمانتهای خاصی برخوردار باشند.
حاکمیت هوش مصنوعی به معنای متوقف کردن نوآوری نیست؛ بلکه به معنای اطمینان از این است که نوآوری در خدمت بشریت است، به حقوق بشر احترام میگذارد و پاسخگو باقی میماند.
برای روزنامهنگاری و رسانهها، این به معنای توجه بیشتر به محتوای تولید شده توسط هوش مصنوعی، شفافیت، پاسخگویی الگوریتمی و اعتماد عمومی است.
در متن کامل قانون هوش مصنوعی اتحادیه اروپا مصوب سال ٢٠٢۴، بر اساس نوع تخلف جریمههای سنگینی وضع شده است:
اقدامات ممنوعه در حوزه هوش مصنوعی: ۳۵ میلیون یورو یا ۷٪ از گردش مالی سالانه جهانینقض تعهدات مشخصشده در قانون هوش مصنوعی | ۱۵ میلیون یورو یا ۳٪ از گردش مالی سالانه جهانیارائه اطلاعات نادرست یا گمراهکننده به مقامات: ۷.۵ میلیون یورو یا ۱٪ از گردش مالی سالانه جهانیمنبع: کانال تلگرام عرصههای ارتباطی
#پایگاه_دانش_انجمن_ایرانی_مطالعات_فرهنگی_و_ارتباطات#هوش_مصنوعی
@irancscahub۱روابط عمومی و مسئله اعتماد عمومی؛ چهار مفهوم برای روزهای سخت
مسعود راستین آریا ، دبیر گروه #روابط_عمومی انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات
(بخش اول)
زمانی که مقاله «مدیریت روابط در روابط عمومی» را برای ارائه در کلاس روابط عمومی عملی مطالعه میکردم، جنبهای تازه از روابط عمومی برایم آشکار شد؛ جنبهای که فراتر از اطلاعرسانی، تبلیغات و انتقال پیامهای سازمان است: اعتماد.
مفهوم اعتماد، به‌ویژه در روزگار ما، اهمیتی دوچندان پیدا کرده است. جامعهای که با نگرانیهای ناشی از جنگ، گرانی، فشارهای اقتصادی، نااطمینانی و نگرانی نسبت به آینده روبهروست، بیش از هر زمان دیگری به اعتماد نیاز دارد؛ اعتمادی که بتواند دوگانگیها را کاهش دهد، شکافها را ترمیم کند و امکان گفتوگو و همکاری را افزایش دهد.در مقالهی جیمز ای. لدینگهام و استیفن دی. برونینگ، روابطعمومی از زاویهای متفاوت دیده میشود. نویسندگان به جای محدود کردن روابط عمومی به انتقال پیام و مدیریت تصویر سازمان، بر کیفیت رابطه میان سازمان و مخاطبان تأکید می‌کنند و مفاهیمی همچون اعتماد، گشودگی، مشارکت و تعهد را در رابطهی سازمان و مخاطبان مورد بررسی قرار می‌دهند. به نظر میرسد این چهار مفهوم، در شرایط امروز، تنها مفاهیمی دانشگاهی نیستند؛ بلکه میتوانند راهنمایی برای عملکرد واحدهای روابط عمومی باشند.
اعتماد؛ سرمایهای که با اطلاعیه ساخته نمیشوددر شرایط بحرانی، اهمیت اعتماد بیشتر از همیشه نمایان میشود. مردم در مواجهه با اخبار متناقض، افزایش هزینهها، نگرانیهای اقتصادی و تغییرات سریع، بیش از هر چیز به اطلاعات دقیق و قابل اتکا نیاز دارند. روابط عمومی در چنین شرایطی نباید تنها به انتشار اخبار مثبت سازمان محدود شود. ارائه اطلاعات دقیق، بهموقع و قابل فهم، پاسخگویی به پرسشها و پرهیز از ایجاد فاصله میان آنچه سازمان میگوید و آنچه مردم در زندگی واقعی خود تجربه می‌کنند، بخشی از مسئولیت روابط عمومی است.اعتماد با یک پیام تبلیغاتی ایجاد نمیشود؛ بلکه حاصل رفتار مستمر و هماهنگ سازمان است. اگر میان گفتار و عملکرد فاصله زیادی وجود داشته باشد، حتی حرفهایترین پیامها نیز نمیتوانند اعتماد پایدار ایجاد کنند.
گشودگی؛ شفافیت در زمان ابهامیکی از مهمترین عواملی که اعتماد را تحت تأثیر قرار میدهد، نحوه برخورد سازمان با ابهام و بحران است. سکوت یا تأخیر در اطلاعرسانی میتواند فضای بیشتری برای شایعه و اطلاعات نادرست ایجاد کند. گشودگی به این معنا نیست که سازمان بدون توجه به ملاحظات قانونی، امنیتی یا حرفهای، همه اطلاعات را منتشر کند؛ بلکه به این معناست که در محدوده مسئولیت خود، آنچه را که مردم حق دارند بدانند، روشن و صادقانه بیان کند.گاهی گفتن اینکه «هنوز اطلاعات کامل در دسترس نیست» بسیار مسئولانهتر از ارائه اطلاعات نادرست یا وعدههای غیرواقعی است. روابط عمومی حرفهای باید بتواند میان حفظ منافع سازمان و حق مخاطب برای دریافت اطلاعات روشن و درست، تعادل ایجاد کند.
مشارکت؛ مردم فقط دریافتکننده پیام نیستنددر نگاه سنتی، گاهی مخاطب تنها دریافتکننده پیام سازمان در نظر گرفته میشود؛ اما رابطهی واقعی زمانی شکل میگیرد که مردم بتوانند صدای خود را نیز به سازمان برسانند. مردم سؤال، انتقاد، تجربه و پیشنهاد دارند و روابطعمومی باید بتواند این صداها را بشنود و به داخل سازمان منتقل کند. نظرسنجی، ارتباط مستقیم با مخاطبان، بررسی بازخوردها و توجه به دیدگاههای مطرحشده در رسانهها و شبکههای اجتماعی، تنها ابزارهای ارتباطی نیستند؛ بلکه راههایی برای شناخت بهتر جامعهاند.بنابراین روابطعمومی نباید فقط بپرسد: «چه پیامی را به مردم منتقل کنیم؟» بلکه باید سؤال مهم دیگری را نیز مطرح کند: «مردم چه میگویند و سازمان از این صدا چه چیزی باید یاد بگیرد؟» این تغییر نگاه، مردم را از مخاطب صرف به بخشی از فرایند ارتباط تبدیل می‌کند.
...#پایگاه_دانش_انجمن_ایرانی_مطالعات_فرهنگی_و_ارتباطات #یادداشت
@irancscahub
مسعود راستین آریا ، دبیر گروه #روابط_عمومی انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات (بخش اول)
زمانی که مقاله «مدیریت روابط در روابط عمومی» را برای ارائه در کلاس روابط عمومی عملی مطالعه میکردم، جنبهای تازه از روابط عمومی برایم آشکار شد؛ جنبهای که فراتر از اطلاعرسانی، تبلیغات و انتقال پیامهای سازمان است: اعتماد.
مفهوم اعتماد، به‌ویژه در روزگار ما، اهمیتی دوچندان پیدا کرده است. جامعهای که با نگرانیهای ناشی از جنگ، گرانی، فشارهای اقتصادی، نااطمینانی و نگرانی نسبت به آینده روبهروست، بیش از هر زمان دیگری به اعتماد نیاز دارد؛ اعتمادی که بتواند دوگانگیها را کاهش دهد، شکافها را ترمیم کند و امکان گفتوگو و همکاری را افزایش دهد.در مقالهی جیمز ای. لدینگهام و استیفن دی. برونینگ، روابطعمومی از زاویهای متفاوت دیده میشود. نویسندگان به جای محدود کردن روابط عمومی به انتقال پیام و مدیریت تصویر سازمان، بر کیفیت رابطه میان سازمان و مخاطبان تأکید می‌کنند و مفاهیمی همچون اعتماد، گشودگی، مشارکت و تعهد را در رابطهی سازمان و مخاطبان مورد بررسی قرار می‌دهند. به نظر میرسد این چهار مفهوم، در شرایط امروز، تنها مفاهیمی دانشگاهی نیستند؛ بلکه میتوانند راهنمایی برای عملکرد واحدهای روابط عمومی باشند.
اعتماد؛ سرمایهای که با اطلاعیه ساخته نمیشوددر شرایط بحرانی، اهمیت اعتماد بیشتر از همیشه نمایان میشود. مردم در مواجهه با اخبار متناقض، افزایش هزینهها، نگرانیهای اقتصادی و تغییرات سریع، بیش از هر چیز به اطلاعات دقیق و قابل اتکا نیاز دارند. روابط عمومی در چنین شرایطی نباید تنها به انتشار اخبار مثبت سازمان محدود شود. ارائه اطلاعات دقیق، بهموقع و قابل فهم، پاسخگویی به پرسشها و پرهیز از ایجاد فاصله میان آنچه سازمان میگوید و آنچه مردم در زندگی واقعی خود تجربه می‌کنند، بخشی از مسئولیت روابط عمومی است.اعتماد با یک پیام تبلیغاتی ایجاد نمیشود؛ بلکه حاصل رفتار مستمر و هماهنگ سازمان است. اگر میان گفتار و عملکرد فاصله زیادی وجود داشته باشد، حتی حرفهایترین پیامها نیز نمیتوانند اعتماد پایدار ایجاد کنند.
گشودگی؛ شفافیت در زمان ابهامیکی از مهمترین عواملی که اعتماد را تحت تأثیر قرار میدهد، نحوه برخورد سازمان با ابهام و بحران است. سکوت یا تأخیر در اطلاعرسانی میتواند فضای بیشتری برای شایعه و اطلاعات نادرست ایجاد کند. گشودگی به این معنا نیست که سازمان بدون توجه به ملاحظات قانونی، امنیتی یا حرفهای، همه اطلاعات را منتشر کند؛ بلکه به این معناست که در محدوده مسئولیت خود، آنچه را که مردم حق دارند بدانند، روشن و صادقانه بیان کند.گاهی گفتن اینکه «هنوز اطلاعات کامل در دسترس نیست» بسیار مسئولانهتر از ارائه اطلاعات نادرست یا وعدههای غیرواقعی است. روابط عمومی حرفهای باید بتواند میان حفظ منافع سازمان و حق مخاطب برای دریافت اطلاعات روشن و درست، تعادل ایجاد کند.
مشارکت؛ مردم فقط دریافتکننده پیام نیستنددر نگاه سنتی، گاهی مخاطب تنها دریافتکننده پیام سازمان در نظر گرفته میشود؛ اما رابطهی واقعی زمانی شکل میگیرد که مردم بتوانند صدای خود را نیز به سازمان برسانند. مردم سؤال، انتقاد، تجربه و پیشنهاد دارند و روابطعمومی باید بتواند این صداها را بشنود و به داخل سازمان منتقل کند. نظرسنجی، ارتباط مستقیم با مخاطبان، بررسی بازخوردها و توجه به دیدگاههای مطرحشده در رسانهها و شبکههای اجتماعی، تنها ابزارهای ارتباطی نیستند؛ بلکه راههایی برای شناخت بهتر جامعهاند.بنابراین روابطعمومی نباید فقط بپرسد: «چه پیامی را به مردم منتقل کنیم؟» بلکه باید سؤال مهم دیگری را نیز مطرح کند: «مردم چه میگویند و سازمان از این صدا چه چیزی باید یاد بگیرد؟» این تغییر نگاه، مردم را از مخاطب صرف به بخشی از فرایند ارتباط تبدیل می‌کند.
...#پایگاه_دانش_انجمن_ایرانی_مطالعات_فرهنگی_و_ارتباطات #یادداشت
@irancscahub۲پایگاه دانش انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات
روابط عمومی و مسئله اعتماد عمومی؛ چهار مفهوم برای روزهای سخت مسعود راستین آریا ، دبیر گروه #روابط_عمومی انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات (بخش اول) زمانی که مقاله «مدیریت روابط در روابط عمومی» را برای ارائه در کلاس روابط عمومی عملی مطالعه میکردم، جنبهای تازه از روابط عمومی برایم آشکار شد؛ جنبهای که فراتر از اطلاعرسانی، تبلیغات و انتقال پیامهای سازمان است: اعتماد. مفهوم اعتماد، به‌ویژه در روزگار ما، اهمیتی دوچندان پیدا کرده است. جامعهای که با نگرانیهای ناشی از جنگ، گرانی، فشارهای اقتصادی، نااطمینانی و نگرانی نسبت به آینده روبهروست، بیش از هر زمان دیگری به اعتماد نیاز دارد؛ اعتمادی که بتواند دوگانگیها را کاهش دهد، شکافها را ترمیم کند و امکان گفتوگو و همکاری را افزایش دهد. در مقالهی جیمز ای. لدینگهام و استیفن دی. برونینگ، روابطعمومی از زاویهای متفاوت دیده میشود. نویسندگان به جای محدود کردن روابط عمومی به انتقال پیام و مدیریت تصویر سازمان، بر کیفیت رابطه میان سازمان و مخاطبان تأکید می‌کنند و مفاهیمی همچون اعتماد، گشودگی، مشارکت و تعهد را در رابطهی سازمان و مخاطبان مورد بررسی قرار می‌دهند. به نظر میرسد این چهار مفهوم، در شرایط امروز، تنها مفاهیمی دانشگاهی نیستند؛ بلکه میتوانند راهنمایی برای عملکرد واحدهای روابط عمومی باشند. اعتماد؛ سرمایهای که با اطلاعیه ساخته نمیشود در شرایط بحرانی، اهمیت اعتماد بیشتر از همیشه نمایان میشود. مردم در مواجهه با اخبار متناقض، افزایش هزینهها، نگرانیهای اقتصادی و تغییرات سریع، بیش از هر چیز به اطلاعات دقیق و قابل اتکا نیاز دارند. روابط عمومی در چنین شرایطی نباید تنها به انتشار اخبار مثبت سازمان محدود شود. ارائه اطلاعات دقیق، بهموقع و قابل فهم، پاسخگویی به پرسشها و پرهیز از ایجاد فاصله میان آنچه سازمان میگوید و آنچه مردم در زندگی واقعی خود تجربه می‌کنند، بخشی از مسئولیت روابط عمومی است. اعتماد با یک پیام تبلیغاتی ایجاد نمیشود؛ بلکه حاصل رفتار مستمر و هماهنگ سازمان است. اگر میان گفتار و عملکرد فاصله زیادی وجود داشته باشد، حتی حرفهایترین پیامها نیز نمیتوانند اعتماد پایدار ایجاد کنند. گشودگی؛ شفافیت در زمان ابهام یکی از مهمترین عواملی که اعتماد را تحت تأثیر قرار میدهد، نحوه برخورد سازمان با ابهام و بحران است. سکوت یا تأخیر در اطلاعرسانی میتواند فضای بیشتری برای شایعه و اطلاعات نادرست ایجاد کند. گشودگی به این معنا نیست که سازمان بدون توجه به ملاحظات قانونی، امنیتی یا حرفهای، همه اطلاعات را منتشر کند؛ بلکه به این معناست که در محدوده مسئولیت خود، آنچه را که مردم حق دارند بدانند، روشن و صادقانه بیان کند. گاهی گفتن اینکه «هنوز اطلاعات کامل در دسترس نیست» بسیار مسئولانهتر از ارائه اطلاعات نادرست یا وعدههای غیرواقعی است. روابط عمومی حرفهای باید بتواند میان حفظ منافع سازمان و حق مخاطب برای دریافت اطلاعات روشن و درست، تعادل ایجاد کند. مشارکت؛ مردم فقط دریافتکننده پیام نیستند در نگاه سنتی، گاهی مخاطب تنها دریافتکننده پیام سازمان در نظر گرفته میشود؛ اما رابطهی واقعی زمانی شکل میگیرد که مردم بتوانند صدای خود را نیز به سازمان برسانند. مردم سؤال، انتقاد، تجربه و پیشنهاد دارند و روابطعمومی باید بتواند این صداها را بشنود و به داخل سازمان منتقل کند. نظرسنجی، ارتباط مستقیم با مخاطبان، بررسی بازخوردها و توجه به دیدگاههای مطرحشده در رسانهها و شبکههای اجتماعی، تنها ابزارهای ارتباطی نیستند؛ بلکه راههایی برای شناخت بهتر جامعهاند. بنابراین روابطعمومی نباید فقط بپرسد: «چه پیامی را به مردم منتقل کنیم؟» بلکه باید سؤال مهم دیگری را نیز مطرح کند: «مردم چه میگویند و سازمان از این صدا چه چیزی باید یاد بگیرد؟» این تغییر نگاه، مردم را از مخاطب صرف به بخشی از فرایند ارتباط تبدیل می‌کند. ... #پایگاه_دانش_انجمن_ایرانی_مطالعات_فرهنگی_و_ارتباطات #یادداشت @irancscahub
مسعود راستین آریا ، دبیر گروه #روابط_عمومی انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات (بخش اول) زمانی که مقاله «مدیریت روابط در روابط عمومی» را برای ارائه در کلاس روابط عمومی عملی مطالعه میکردم، جنبهای تازه از روابط عمومی برایم آشکار شد؛ جنبهای که فراتر از اطلاعرسانی، تبلیغات و انتقال پیامهای سازمان است: اعتماد. مفهوم اعتماد، به‌ویژه در روزگار ما، اهمیتی دوچندان پیدا کرده است. جامعهای که با نگرانیهای ناشی از جنگ، گرانی، فشارهای اقتصادی، نااطمینانی و نگرانی نسبت به آینده روبهروست، بیش از هر زمان دیگری به اعتماد نیاز دارد؛ اعتمادی که بتواند دوگانگیها را کاهش دهد، شکافها را ترمیم کند و امکان گفتوگو و همکاری را افزایش دهد. در مقالهی جیمز ای. لدینگهام و استیفن دی. برونینگ، روابطعمومی از زاویهای متفاوت دیده میشود. نویسندگان به جای محدود کردن روابط عمومی به انتقال پیام و مدیریت تصویر سازمان، بر کیفیت رابطه میان سازمان و مخاطبان تأکید می‌کنند و مفاهیمی همچون اعتماد، گشودگی، مشارکت و تعهد را در رابطهی سازمان و مخاطبان مورد بررسی قرار می‌دهند. به نظر میرسد این چهار مفهوم، در شرایط امروز، تنها مفاهیمی دانشگاهی نیستند؛ بلکه میتوانند راهنمایی برای عملکرد واحدهای روابط عمومی باشند. اعتماد؛ سرمایهای که با اطلاعیه ساخته نمیشود در شرایط بحرانی، اهمیت اعتماد بیشتر از همیشه نمایان میشود. مردم در مواجهه با اخبار متناقض، افزایش هزینهها، نگرانیهای اقتصادی و تغییرات سریع، بیش از هر چیز به اطلاعات دقیق و قابل اتکا نیاز دارند. روابط عمومی در چنین شرایطی نباید تنها به انتشار اخبار مثبت سازمان محدود شود. ارائه اطلاعات دقیق، بهموقع و قابل فهم، پاسخگویی به پرسشها و پرهیز از ایجاد فاصله میان آنچه سازمان میگوید و آنچه مردم در زندگی واقعی خود تجربه می‌کنند، بخشی از مسئولیت روابط عمومی است. اعتماد با یک پیام تبلیغاتی ایجاد نمیشود؛ بلکه حاصل رفتار مستمر و هماهنگ سازمان است. اگر میان گفتار و عملکرد فاصله زیادی وجود داشته باشد، حتی حرفهایترین پیامها نیز نمیتوانند اعتماد پایدار ایجاد کنند. گشودگی؛ شفافیت در زمان ابهام یکی از مهمترین عواملی که اعتماد را تحت تأثیر قرار میدهد، نحوه برخورد سازمان با ابهام و بحران است. سکوت یا تأخیر در اطلاعرسانی میتواند فضای بیشتری برای شایعه و اطلاعات نادرست ایجاد کند. گشودگی به این معنا نیست که سازمان بدون توجه به ملاحظات قانونی، امنیتی یا حرفهای، همه اطلاعات را منتشر کند؛ بلکه به این معناست که در محدوده مسئولیت خود، آنچه را که مردم حق دارند بدانند، روشن و صادقانه بیان کند. گاهی گفتن اینکه «هنوز اطلاعات کامل در دسترس نیست» بسیار مسئولانهتر از ارائه اطلاعات نادرست یا وعدههای غیرواقعی است. روابط عمومی حرفهای باید بتواند میان حفظ منافع سازمان و حق مخاطب برای دریافت اطلاعات روشن و درست، تعادل ایجاد کند. مشارکت؛ مردم فقط دریافتکننده پیام نیستند در نگاه سنتی، گاهی مخاطب تنها دریافتکننده پیام سازمان در نظر گرفته میشود؛ اما رابطهی واقعی زمانی شکل میگیرد که مردم بتوانند صدای خود را نیز به سازمان برسانند. مردم سؤال، انتقاد، تجربه و پیشنهاد دارند و روابطعمومی باید بتواند این صداها را بشنود و به داخل سازمان منتقل کند. نظرسنجی، ارتباط مستقیم با مخاطبان، بررسی بازخوردها و توجه به دیدگاههای مطرحشده در رسانهها و شبکههای اجتماعی، تنها ابزارهای ارتباطی نیستند؛ بلکه راههایی برای شناخت بهتر جامعهاند. بنابراین روابطعمومی نباید فقط بپرسد: «چه پیامی را به مردم منتقل کنیم؟» بلکه باید سؤال مهم دیگری را نیز مطرح کند: «مردم چه میگویند و سازمان از این صدا چه چیزی باید یاد بگیرد؟» این تغییر نگاه، مردم را از مخاطب صرف به بخشی از فرایند ارتباط تبدیل می‌کند. ... #پایگاه_دانش_انجمن_ایرانی_مطالعات_فرهنگی_و_ارتباطات #یادداشت @irancscahub(بخش دوم)
تعهد؛ جایی که حرف باید به عمل برسداعتماد زمانی پایدار میماند که میان وعده و عمل فاصله زیادی وجود نداشته باشد. اگر سازمانی از پاسخگویی، شفافیت یا توجه به مردم سخن بگوید، اما در عمل رفتار متفاوتی داشته باشد، پیامهای روابط عمومی بهتدریج اثر خود را از دست خواهند داد.از این منظر، تعهد فقط یک مفهوم اخلاقی نیست؛ بلکه بخشی از ارتباط حرفهای سازمان با جامعه است. روابطعمومی میتواند در این زمینه نقش مهمی داشته باشد: بازخورد مردم را به مدیران منتقل کند، پیگیر وعدههای اعلامشده باشد و حتی در مواقعی صدای انتقاد را به داخل سازمان برساند. در واقع، روابطعمومی زمانی میتواند به ایجاد اعتماد کمک کند که میان روایت سازمان و تجربه مردم فاصله کمتری وجود داشته باشد.
مسئولیت حرفهای؛ روابطعمومی در کنار جامعهاینجاست که یک پرسش مهم مطرح میشود: روابطعمومی در شرایط دشوار جامعه چه مسئولیتی دارد؟در روزهایی که فشار اقتصادی، نگرانی، نااطمینانی و شرایط سخت زندگی بر بخشهایی از جامعه سایه انداخته است، ویژگیهای انسانی و اخلاق حرفهای اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند. روابطعمومی فقط مجموعهای از تکنیکها برای تولید محتوا، مدیریت رسانه و انتقال پیام نیست. پشت این فعالیتها، انسانهایی قرار دارند که با نگرانیها، پرسشها و امیدهای جامعه روبهرو هستند.واحدهای روابطعمومی میتوانند با استفاده از ظرفیت حرفهای خود، در چنین شرایطی نقش مسئولانهتری ایفا کنند؛ با ارائه اطلاعات دقیق و بهموقع، کاهش ابهام، مقابله با انتشار شایعات، شنیدن دغدغههای مردم و انتقال این دغدغهها به مدیران.یک پیام دقیق و بهموقع میتواند از سردرگمی جلوگیری کند و یک پاسخ صادقانه میتواند مانع شکلگیری بیاعتمادی شود. این همان نقطهای است که حرفه و اخلاق به یکدیگر میرسند.روابط عمومی نمیتواند بهتنهایی مشکلات اقتصادی، اجتماعی یا روانی جامعه را حل کند و نباید چنین انتظاری از آن داشت. اما میتواند در ساختن رابطهای صادقانهتر میان سازمان و جامعه نقش داشته باشد؛ رابطهای که در آن سازمان فقط سخن نمیگوید، بلکه گوش میدهد؛ فقط پیام منتشر نمیکند، بلکه پاسخ میدهد؛ و فقط از اعتماد مردم سخن نمیگوید، بلکه برای حفظ آن تلاش می‌کند.از این منظر، چهار مفهوم اعتماد، گشودگی، مشارکت و تعهد میتوانند بیش از آنکه صرفاً مفاهیمی در یک مقاله دانشگاهی باشند، به اصولی برای عملکرد روابطعمومی در روزهای سخت تبدیل شوند.شاید امروز بیش از همیشه لازم باشد روابطعمومیها در کنار جامعه بایستند؛ نه فقط برای جامعه سخن بگویند، بلکه با جامعه گفتوگو کنند، صدای آن را بشنوند و مسئولانه پاسخ دهند.
#پایگاه_دانش_انجمن_ایرانی_مطالعات_فرهنگی_و_ارتباطات #یادداشت #روابط_عمومی
@irancscahub
تعهد؛ جایی که حرف باید به عمل برسداعتماد زمانی پایدار میماند که میان وعده و عمل فاصله زیادی وجود نداشته باشد. اگر سازمانی از پاسخگویی، شفافیت یا توجه به مردم سخن بگوید، اما در عمل رفتار متفاوتی داشته باشد، پیامهای روابط عمومی بهتدریج اثر خود را از دست خواهند داد.از این منظر، تعهد فقط یک مفهوم اخلاقی نیست؛ بلکه بخشی از ارتباط حرفهای سازمان با جامعه است. روابطعمومی میتواند در این زمینه نقش مهمی داشته باشد: بازخورد مردم را به مدیران منتقل کند، پیگیر وعدههای اعلامشده باشد و حتی در مواقعی صدای انتقاد را به داخل سازمان برساند. در واقع، روابطعمومی زمانی میتواند به ایجاد اعتماد کمک کند که میان روایت سازمان و تجربه مردم فاصله کمتری وجود داشته باشد.
مسئولیت حرفهای؛ روابطعمومی در کنار جامعهاینجاست که یک پرسش مهم مطرح میشود: روابطعمومی در شرایط دشوار جامعه چه مسئولیتی دارد؟در روزهایی که فشار اقتصادی، نگرانی، نااطمینانی و شرایط سخت زندگی بر بخشهایی از جامعه سایه انداخته است، ویژگیهای انسانی و اخلاق حرفهای اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند. روابطعمومی فقط مجموعهای از تکنیکها برای تولید محتوا، مدیریت رسانه و انتقال پیام نیست. پشت این فعالیتها، انسانهایی قرار دارند که با نگرانیها، پرسشها و امیدهای جامعه روبهرو هستند.واحدهای روابطعمومی میتوانند با استفاده از ظرفیت حرفهای خود، در چنین شرایطی نقش مسئولانهتری ایفا کنند؛ با ارائه اطلاعات دقیق و بهموقع، کاهش ابهام، مقابله با انتشار شایعات، شنیدن دغدغههای مردم و انتقال این دغدغهها به مدیران.یک پیام دقیق و بهموقع میتواند از سردرگمی جلوگیری کند و یک پاسخ صادقانه میتواند مانع شکلگیری بیاعتمادی شود. این همان نقطهای است که حرفه و اخلاق به یکدیگر میرسند.روابط عمومی نمیتواند بهتنهایی مشکلات اقتصادی، اجتماعی یا روانی جامعه را حل کند و نباید چنین انتظاری از آن داشت. اما میتواند در ساختن رابطهای صادقانهتر میان سازمان و جامعه نقش داشته باشد؛ رابطهای که در آن سازمان فقط سخن نمیگوید، بلکه گوش میدهد؛ فقط پیام منتشر نمیکند، بلکه پاسخ میدهد؛ و فقط از اعتماد مردم سخن نمیگوید، بلکه برای حفظ آن تلاش می‌کند.از این منظر، چهار مفهوم اعتماد، گشودگی، مشارکت و تعهد میتوانند بیش از آنکه صرفاً مفاهیمی در یک مقاله دانشگاهی باشند، به اصولی برای عملکرد روابطعمومی در روزهای سخت تبدیل شوند.شاید امروز بیش از همیشه لازم باشد روابطعمومیها در کنار جامعه بایستند؛ نه فقط برای جامعه سخن بگویند، بلکه با جامعه گفتوگو کنند، صدای آن را بشنوند و مسئولانه پاسخ دهند.
#پایگاه_دانش_انجمن_ایرانی_مطالعات_فرهنگی_و_ارتباطات #یادداشت #روابط_عمومی
@irancscahub۱️ روایت ماندنگزارش نشست تخصصی رونمایی از فصلنامه «روابطعمومیهای ایران» با محوریت روایتگری و تابآوریدانشگاه علامه طباطبائی، دانشکده علوم ارتباطات | چهارشنبه، ۶ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۰ تا ۱۲
■ هادی خانیکی، استاد تمام علوم ارتباطات دانشگاه علامه طباطبائی: بزرگترین ویرانی جنگ در ساختمانها نیست، در اعتماد و روابط اجتماعی است / جامعه ایران با «میانه بیصدا» روبهروستatna.atu.ac.ir/fa/news/22724https://dolat.ir/detail/492093
□ محمد گلزاری، دبیر شورای اطلاعرسانی دولت: روایتگری یکسویه دیگر پاسخگوی جامعه نیست / روابط عمومیها باید رنج مردم را در کنار موفقیتها روایت کنند / ایجاد نظام شبکهای در حوزه روابط عمومیatna.atu.ac.ir/fa/news/22721https://dolat.ir/detail/492091
■ اعظم دهصوفیانی، پژوهشگر ارتباطات: مسئله اصلی، شیوه روایتگری و انتخاب فرم مناسب است/ ضرورت عبور از سازمانمحوری به میانجیگری اجتماعی/ انیمیشنهای لگویی چگونه به ابزار دیپلماسی تصویری تبدیل شدند؟atna.atu.ac.ir/fa/news/22722https://dolat.ir/detail/492111
□ نفیسه زارعکهن، سردبیر فصلنامه «روابط عمومیهای ایران»: ضرورت پیوند دانش دانشگاهی با تجربههای اجرایی روابطعمومیها/ معرفی تجربههای موفق در «باشگاه روابطعمومیها»atna.atu.ac.ir/fa/news/22723
■ گزارشهای تصویری نشست:atna.atu.ac.ir/fa/news/22720atna.atu.ac.ir/fa/news/22720https://ble.ir/atnair/2355976126905565437/1793290000454https://ble.ir/atnair/-7290049187073695544/1793289793882https://dolat.ir/photo/492147https://www.instagram.com/p/DfDbpJYjAZ9/?mdxt=MXMzM3lvNTJkMjF0dA==https://www.instagram.com/p/De__vvysAm6/?dlrf=YzZ2bTQyMHNkZGg2
□ گزارشهای ویدئویی نشست: https://dolat.ir/detail/492093https://dolat.ir/detail/492091https://dolat.ir/detail/492111https://t.me/PadDolat/191120https://t.me/PadDolat/191122https://t.me/PadDolat/191122https://t.me/PadDolat/191131https://www.instagram.com/reel/DfFozA3N2WL/?srtk=MWdxN3UwYmJ2ZThhZg==https://www.instagram.com/p/DfFa6LtDtJH/?srtk=OW5vdmoxMmVxYXd6https://www.instagram.com/reel/DfDMJbPOZHa/?obrf=OWIyN210N3NrMzI=
این برنامه حاصل همکاری شورای اطلاعرسانی دولت؛ فصلنامه روابطعمومیهای ایران؛ دانشکده علوم ارتباطات دانشگاه علامه طباطبائی؛ انجمن علمی دانشجویی روابطعمومی دانشگاه علامه طباطبائی؛ اتحادیه انجمنهای علمی دانشجویی ارتباطات و رسانه؛ و پایگاه خبری تحلیلی عطنا است.
#پایگاه_دانش_انجمن_ایرانی_مطالعات_فرهنگی_و_ارتباطات #نشست_تخصصی #روابط_عمومی
@irancscahub۲
همایش ملی «شصت سالگی علوم ارتباطات در ایران؛ بازاندیشی در گذشته و هماندیشی برای افقهای آینده» با همراهی مراکز آموزشی، پژوهشی و اجرایی حوزه علوم ارتباطات و همزمان با شصتسالگی دانشکده علوم ارتباطات دانشگاه علامه طباطبائی برگزار میشود.
همایش ملی «شصت سالگی علوم ارتباطات در ایران»
محورهای اصلی همایش:۱- تاریخ، هویت و پیشگامان۲- واکاوی نظام آموزشی ارتباطات در ایران۳- نظریه، بومیسازی و نقد۴- تحولات فناورانه و رسانههای نوین۵- کاربستهای حرفهای و توسعهای با هدف حل مسائل کشور۶- آیندهپژوهی و تدوین چشمانداز آینده
از استادان، پژوهشگران، دانشجویان و علاقهمندان دعوت میشود با ارسال چکیده مقالات و مشارکت در این رویداد علمی، در بازاندیشی درباره مسیر طیشده و شکلدهی به آینده علوم ارتباطات در ایران مشارکت کنند.
مهلت ارسال چکیده مقالات: ۱۷ آذرماه ۱۴۰۵
زمان برگزاری: شنبه، ۵ دیماه ۱۴۰۵
پست الکترونیکی: cs60@atu.ac.ir
وبسایت همایش: https://cs60.atu.ac.ir
مکان برگزاری: دانشگاه علامه طباطبائی، دانشکده علوم ارتباطات
@irancsca
همایش ملی «شصت سالگی علوم ارتباطات در ایران» محورهای اصلی همایش:۱- تاریخ، هویت و پیشگامان۲- واکاوی نظام آموزشی ارتباطات در ایران۳- نظریه، بومیسازی و نقد۴- تحولات فناورانه و رسانههای نوین۵- کاربستهای حرفهای و توسعهای با هدف حل مسائل کشور۶- آیندهپژوهی و تدوین چشمانداز آیندهاز استادان، پژوهشگران، دانشجویان و علاقهمندان دعوت میشود با ارسال چکیده مقالات و مشارکت در این رویداد علمی، در بازاندیشی درباره مسیر طیشده و شکلدهی به آینده علوم ارتباطات در ایران مشارکت کنند.
مهلت ارسال چکیده مقالات: ۱۷ آذرماه ۱۴۰۵
زمان برگزاری: شنبه، ۵ دیماه ۱۴۰۵
پست الکترونیکی: cs60@atu.ac.ir
وبسایت همایش: https://cs60.atu.ac.ir
مکان برگزاری: دانشگاه علامه طباطبائی، دانشکده علوم ارتباطات
@irancsca۳