بله | کانال روادار | دفتر روایت حوزه هنری فارس

۱۳ تیر

﷽

سایه‌ی غم

به خیال خودم داشتم از غصه‌ها فرار می‌کردم. از غم‌هایی که قریب نود روز روی کشورمان چادر سیاه کشیده بود.علیرغم مخالفت‌های اطرافیان بابت شرایط جنگ، باروبندیل بسته بودم، بروم پیش مشکل‌گشای عالَم، مدد بخواهم. اما تهِ دلم آرزو می‌کردم در نبودم، مراسم تشییع رهبر انجام شود؛ که من نباشم. هجران و فراقش یک‌‌جور، غصه‌ی تشییعش یک مدل دیگر آتش به جانم می‌زد. دلم می‌خواست توی همین مرحله‌ی باور‌‌کردن و نکردن بمانم. می‌دانستم بعداز تشییع وخاکسپاری‌اش وارد سوگ اصلی نبودنش می‌شوم. وارد مرحله‌ی پذیرش اجباری.

هتلمان وسط بازار بود. بازاری مسقف، مشرف به حرم حضرت عباس. قبل از نماز ظهر برای پیداکردن جایی مناسبِ چند ساعت دعا خواندن، از هتل بیرون زدیم. یقین داشتیم عراقی‌ها بین الحرمین را از دیشب قرق کرده‌اند. از جلو در هتل ، مداح کاروان شروع به تکبیر گفتن کرد. معتقد بود در روز عرفه باید شعائر الهی را زنده کنیم.

بازار شلوغ بود و پر رفت وآمد. دست‌فروش‌ها روی زمین بساط کرده بودند. اجناسشان را روی دست گرفته بودند و لاینقطع فریاد می‌زدند. چشمم به دست یکی از فروشنده‌ها افتاد. کتیبه‌های بین الحرمین را روی بازوهایش انداخته بود. نگاهم به دیوار پشت سرش، عکس شهید سیدحسن و رهبر کنارهم خیره ماند. دیدن چهره رهبرمان کنار تصویر شهیدی دیگر، غم عالَم را می‌ریخت توی دل و جان. قبل‌ترها دیدن عکسش آن‌هم توی یک کشور دیگر قند توی دل آدم آب می‌کرد. حالا دیدن کتیبه‌اش انگار اسپری فلفل می‌پاشید توی چشم‌. طاقت دیدنش را نداشتم. از پسرک رو برگرداندم و حواسم را دادم به مداح.

بعد از تکبیر مشت‌ها را گره کردیم به مرگ بر آمریکا گفتن. مردهای عراقی دشداشه‌پوش یکی‌یکی از سمت پیاده‌رو به کاروان ما ملحق شدند. بعضی‌هایشان جلوتر از ما در جهت مخالف راه می‌آمدند. با گوشی‌هایشان فیلم می‌گرفتند. هرلحظه به جمعیت افزوده می‌شد. مداح هر چند دقیقه یکبار برمی‌گشت و به پشت سرش نگاه می‌کرد که یک‌‌وقت کسی عقب نمانده باشد. وقتی خیل جمعیت مرد و زن‌های عراقی را در اطراف و پشت سرمان دید، موج کانالش را روی زبان عربی چرخاند‌؛ «کلا'کلا' امریکا، کلا'کلا' اسراییل.»

صدای هم‌خوانی جمعیت که بازار را پر کرد، نگاه‌ها وحواس‌های بیشتری معطوف ما شد. فروشنده‌ها تنزیلات تنزیلات گفتن‌هایشان را قطع کردند و گوش تیز کردند به صدای جمعیت. چه آنها که در بازار با ما هم‌مسیر بودند، چه آنها که در مسیر مخالف ما در حرکت، با گروه هم‌خوانی می‌کردند. انگار الموت الموت امریکا، الموت الموت اسرائیل رواج‌ترین ذکر زبانشان بود.

راهپیمایی پرشوری راه افتاده بود.کاسبها با لبخند رضایتشان را از فعل ما نشان می‌دادند. خیال کردم حواسشان نیست شلوغی ما بازارشان را کساد کرده. در انتهای بازار پیچیدیم به خیابان روبروی حرم. چشممان که به حرم حضرت عباس افتاد همه بی‌اختیار فریاد زدیم : « ابوالفضل علمدار خامنه‌ای نگهدار» صداهایمان می‌لرزید و چشمهایمان می‌بارید. شراره‌های نور گنبدِ پسر امیرالمومنین، چشم ِخورشید را می‌زد اما به نگاههای تار و خیس ما روشنایی می‌داد. همدردی عراقی‌ها را به وضوح می‌شد دید. با چشمهای نمدارشان، زبان بازنکرده گفتند ما می‌فهمیم داغدارید. خامنه‌ای نگهدارشان را محکم‌تر از ما و از ته قلبشان گفتند.

به اولین تفتیش که رسیدیم، مردهای دشداشه‌پوش یکی‌یکی پیشانی مداح را بوسیدند. خداحافظی کردند وذهرکدام به سمتی سرازیر شدند. کمی جلوتر روبروی حرم، کنار خیابان، جایی برای نشستن پیدا کردیم. میان سرسلامتی دادن‌های عراقی‌ها چشمم به مرد میانسالی افتاد که پرچم ایران را دورشانه‌اش انداخته بود. جلو آمد و در حالیکه با یک دست عرق چین سفیدش را از سر برمی‌داشت با دست دیگرش موهای جوگندمی سرو ریشش را می‌کشید. به عربی چیزهایی می‌گفت.

یک لحظه دیدم پوستری که تصویر رهبر شهید و آقا سیدمجتبی روی آن است را در دست گرفته و به عکس اشاره می‌کند. قسم جلاله می‌خورَد و با صدای بلند حرف‌هایی می‌زَند. بی‌معطلی از دوست اهوازی‌ام پرسیدم فاطمه این آقا چی می‌گه؟ «میگه وقتی خبر شهادت رهبر رو شنیدیم، سه روز و سه شب نه سحری خوردیم، نه افطار کردیم. الانم سه ماهه که موها و صورتم رو اصلاح نکردم؛ چون عزادار سیدعلی خامنه‌ای هستم.»

مدام قسم جلاله می‌خورد که رهبرتان به حق بود. فرزند خلفش هم همینطور. به والله همه‌ی شیعیان باید گوش به فرمانش باشیم.

روزنگار #جنگ_رمضان به روایت #هاجر_تابع_بردبار

https://farsnews.ir/ravadar/1783142465981925571
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~«این، روایت ماست»روادار | دفتر روایت حوزه هنری فارس