بازارسال شده از روایتهای خانه پدری
روایت وداع؛ساعت که به هفت و نیمِ صبح رسید، گویی زمان در میانهٔ مصلی ایستاد. دیگر صدای همهمه نبود؛وقتی سرود ملی طنینانداز شد، لرزشِ پرههای بالگردها بر فراز سرِ جمعیت، نه صدای پرواز که گویی صدایِ تپشِ قلبی بود که دیگر نمیتپید.
وقتی آیتالله سبحانی، قامت به نماز بست، سکوتی مرگبار بر مصلی سایه افکند؛ سکوتی که از فشارِ بغضی بود که میخواست سدِ گلو را بشکند. و وقتی تکبیرِ اول گفته شد، سدِ بغضها فرو ریخت. آنجا دیگر مصلای تهران نبود؛ دشتی بود که کوهها در آن به زانو درآمده بودند. هقهقِ جماعت، ضجههای بیامانِ مادری بود که گویی جگرگوشهاش را برای همیشه به خاک سپرده است.
نماز بر پیکرِ رهبر، نمازِ وداع با «جان» بود. اما سنگینتر از آن، نماز بر پیکرِ آن کودکِ شیرخوار بود . چگونه میشود به نماز ایستاد و ندید که دستهای کوچکِ فرشتهای، در انتظارِ مادر در آسمانها گشوده شده است؟
بازگشت از آن فضا، راه رفتن رویِ گدازههای آتش بود. اگرچه موکبها شربت میدادند و آبفشانهای آتشنشانی راه را خنک میکردند، اما هیچ آبی، تشنگیِ جانهای سوخته را فرو نمینشاند.
ما به خانه رسیدیم، به همان حریمِ امن؛ اما من هنوز در آن نمازِ جانکاه ماندهام. در آن صفهای طولانیِ بازگشت که هر قدمش، طعمی از فراق داشت. آری، این زیارت ساده بود، اما سنگینیاش تا ابد بر شانههای تاریخِ این سرزمین باقی خواهد ماند؛ روزی که ایران، نه فقط رهبر، که بخشی از معنای زندگیاش را به خاک سپرد.
" />گمنام بسیج دانشجویی دانشگاه فرهنگیان پردیس بنتالهدی صدر رشت
⌝ #روایت⌞⌝ #گیلان ⌞؞؞؞؞؞؞؞؞؞؞؞؞؞؞؞❀✿❀؞؞؞؞؞؞؞؞؞؞؞؞؞؞؞؞؞‹فضایمجازی کنگرهملی شهدای دانشجو›@shahed_daneshjo
@khanehpedary @revayatgaran_irani
وقتی آیتالله سبحانی، قامت به نماز بست، سکوتی مرگبار بر مصلی سایه افکند؛ سکوتی که از فشارِ بغضی بود که میخواست سدِ گلو را بشکند. و وقتی تکبیرِ اول گفته شد، سدِ بغضها فرو ریخت. آنجا دیگر مصلای تهران نبود؛ دشتی بود که کوهها در آن به زانو درآمده بودند. هقهقِ جماعت، ضجههای بیامانِ مادری بود که گویی جگرگوشهاش را برای همیشه به خاک سپرده است.
نماز بر پیکرِ رهبر، نمازِ وداع با «جان» بود. اما سنگینتر از آن، نماز بر پیکرِ آن کودکِ شیرخوار بود . چگونه میشود به نماز ایستاد و ندید که دستهای کوچکِ فرشتهای، در انتظارِ مادر در آسمانها گشوده شده است؟
بازگشت از آن فضا، راه رفتن رویِ گدازههای آتش بود. اگرچه موکبها شربت میدادند و آبفشانهای آتشنشانی راه را خنک میکردند، اما هیچ آبی، تشنگیِ جانهای سوخته را فرو نمینشاند.
ما به خانه رسیدیم، به همان حریمِ امن؛ اما من هنوز در آن نمازِ جانکاه ماندهام. در آن صفهای طولانیِ بازگشت که هر قدمش، طعمی از فراق داشت. آری، این زیارت ساده بود، اما سنگینیاش تا ابد بر شانههای تاریخِ این سرزمین باقی خواهد ماند؛ روزی که ایران، نه فقط رهبر، که بخشی از معنای زندگیاش را به خاک سپرد.
" />گمنام بسیج دانشجویی دانشگاه فرهنگیان پردیس بنتالهدی صدر رشت⌝ #روایت⌞⌝ #گیلان ⌞؞؞؞؞؞؞؞؞؞؞؞؞؞؞؞❀✿❀؞؞؞؞؞؞؞؞؞؞؞؞؞؞؞؞؞‹فضایمجازی کنگرهملی شهدای دانشجو›
@shahed_daneshjo @khanehpedary @revayatgaran_iraniروایت وداع. باسلام.
قابل توجه راویان گرامی
پیرو رسالت ملی و تخصصی ماه در معاونت حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس روایتهای وداع با امام شهید را برای آیدی های کانال روایتگران ایرانی ارسال کنید.
حتما هشتک وداع را در انتهای روایت ثبت کنید.#روایت_وداع
@revayatgaran_irani
بازارسال شده از ریحانه
#بدرقه_آقای_شهید | حلوای خرما، قیمه نجفی خردهروایتهای رسانه ریحانه KHAMENEI.IR از تشییع پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب در نجف اشرف؛ ١٤٠٤/٠٤/١٦من در شیرینی فروشی عمویم کار میکنم. عمو صبح یک عکس بزرگ از آقا گذاشتند جلوی شیرینی فروشی. با اینکه مغازه ما در لوکسترین خیابان نجف است، اما عمو همیشه در فریادزدن باورهایش با کسی رودربایستی ندارد. مادرم ظهر زنگ زد و گفت: «هرچی حلوا خرمایی توی مغازه هست بیار خانه مهمان داریم.» پدرم گوسفندها را سربریده و برای مهمانهای تشییع قیمه نذری آماده کرده بود تا قیمه نجفی بپزد. شب مردهای فامیل خانه ما جمع میشوند. تا صبح نمیخوابند و با گوشتکوبهای بزرگ چوبی نخود و گوشت را میکوبند. قیمه نجفی را ما هرسال عاشورا و اربعین میپزیم. امسال پدرم گفت: «اکو زایر عزیز من الرضا جای!» مهمان عزیزی از طرف امام رضا داریم. برای همین بساط قیمه را توی حیاط پهن کرد، سه تا دیگ خورشت و ده تا دیگ برنج بار گذاشتیم. راوی: حنین از نجف فاطمهسادات موسویشماره ٩٠رسانه «ریحانه» را دنبال کنید
@khamenei_reyhanehبازارسال شده از مجله هفده دی
🩸تحمل تهران عاریتی بود
ریحانه دماوندی
اوایل نامزدیام بود. با همسرم اشتراکات زیادی داشتیم. یکی از این اشتراکات، تنفر هر دویمان از زندگی در تهران بود. هر دویمان به واسطهی کارمان در این شهر گیر افتاده بودیم.یک روز که طبق معمول برای آیندهای نامعلوم و بیوابستگی به تهران نقشه میکشیدیم، گفت:«میدونید چی باعث شده برای من تهران قابل تحملتر بشه؟»به سمتش برگشتم و همزمان با او، جواب خودم را تند و سریع و با ذوق گفتم:«آقای خامنهای.»کلمهی «شما» از دهانش که خارج شد، در هوا سرگردان و بیصاحب ماند. هر دویمان خندیدیم.سه ماه بعد، به عنوان یک تازهعروس، خانهام را در شهری چیدم که دیگر او نبود.خانهام را زیر موشکباران تهران چیدم. میخواستم خودم را مشغول کنم. دیوارها را تمیز میکردم تا فراموش کنم تنها دلخوشیام در این خرابشده دیگر نیست. شیشهها را پاک میکردم تا یادم برود در یک چشم به هم زدن، این شهر لعنتی قتلگاهش شده. جارو میکردم، جابهجا میکردم و... تا رسیدم به کتابهایم.خدایا... این کتابها... تمام آن کتابهایی که اسم سیدعلی خامنهای رویشان نوشته شده بود... انسان ۲۵۰ ساله، مطلع عشق، زن و بازیابی هویت حقیقی، طرح کلی و... سالها بود که من خودم را لابهلای این جملات و کلمات پیدا کرده بودم و با آنها رشد کرده بودم.او منِ بههمریخته را منسجم کرده بود و منِ سرگردانِ تشنه را به رودخانه رسانده بود. هر چه از کلماتش مینوشیدم، بیشتر حسرت میخوردم که چرا در این سالیان به در و دیوار کوبیدم و سر چاههای اشتباهی اتراق کردم.من زن بودنم را، مسلمان بودنم را و ایرانی بودنم را از این مرد دارم. هر چه بیشتر میخواندم و میشنیدم، بیشتر شیفتهاش میشدم. هر چه بیشتر شیفتهاش میشدم، بیشتر ترس از دست دادنش بند بند وجودم را میلرزاند.سحرگاهی که خبر شهادتش را دادند، تکههای منسجمم پارهپاره شد. دنیا برایم تنگ شد. بهتزده، نماز را با بغض، خواندهنخوانده، بیرون زدم. همه چیز برایم بوی تعفن میداد. هوار هوار آوار سرم ریخته بود. آماده بودم خشم و نفرتم را از دنیا تا ابدیت با خودم حمل کنم. آماده بودم همه چیز را دور بریزم.من میخواستم نباشم روزی که او نباشد. اما به شخص وابسته نبودن را هم از او یاد گرفته بودم؛ از همان جملهای که سالها پیش در یکی از دیدار ها شنیده بودم:«شما که میخواهید جان را فدا کنید، چرا فدای اسلام نمیکنید؟»با تمام اینها، جان میکندم نبودنش را. کمکم شهر همرنگ عزاخانه دلم شد. محرم حسین آمد. محرم، تکههای وجودم را دوباره وصلهپینه کرد. آخر من حتی پناه بردن به حسینِ فاطمه را هم از او دارم.از او برایم معناهایی مانده که دوست دارم با خودم از این شهر ببرم. شهری که با رفتنش، تحملش را هم با خودش میبرد.
این شهر دیگر آقای خامنهای ندارد.
#واژههای_وداعفراخوان جستارنویسی زنانه؛ در روزگار تشییع رهبر شهید فصلنامه هفده دی |جستار مجازی@mag_17dey
ریحانه دماوندیاوایل نامزدیام بود. با همسرم اشتراکات زیادی داشتیم. یکی از این اشتراکات، تنفر هر دویمان از زندگی در تهران بود. هر دویمان به واسطهی کارمان در این شهر گیر افتاده بودیم.یک روز که طبق معمول برای آیندهای نامعلوم و بیوابستگی به تهران نقشه میکشیدیم، گفت:«میدونید چی باعث شده برای من تهران قابل تحملتر بشه؟»به سمتش برگشتم و همزمان با او، جواب خودم را تند و سریع و با ذوق گفتم:«آقای خامنهای.»کلمهی «شما» از دهانش که خارج شد، در هوا سرگردان و بیصاحب ماند. هر دویمان خندیدیم.سه ماه بعد، به عنوان یک تازهعروس، خانهام را در شهری چیدم که دیگر او نبود.خانهام را زیر موشکباران تهران چیدم. میخواستم خودم را مشغول کنم. دیوارها را تمیز میکردم تا فراموش کنم تنها دلخوشیام در این خرابشده دیگر نیست. شیشهها را پاک میکردم تا یادم برود در یک چشم به هم زدن، این شهر لعنتی قتلگاهش شده. جارو میکردم، جابهجا میکردم و... تا رسیدم به کتابهایم.خدایا... این کتابها... تمام آن کتابهایی که اسم سیدعلی خامنهای رویشان نوشته شده بود... انسان ۲۵۰ ساله، مطلع عشق، زن و بازیابی هویت حقیقی، طرح کلی و... سالها بود که من خودم را لابهلای این جملات و کلمات پیدا کرده بودم و با آنها رشد کرده بودم.او منِ بههمریخته را منسجم کرده بود و منِ سرگردانِ تشنه را به رودخانه رسانده بود. هر چه از کلماتش مینوشیدم، بیشتر حسرت میخوردم که چرا در این سالیان به در و دیوار کوبیدم و سر چاههای اشتباهی اتراق کردم.من زن بودنم را، مسلمان بودنم را و ایرانی بودنم را از این مرد دارم. هر چه بیشتر میخواندم و میشنیدم، بیشتر شیفتهاش میشدم. هر چه بیشتر شیفتهاش میشدم، بیشتر ترس از دست دادنش بند بند وجودم را میلرزاند.سحرگاهی که خبر شهادتش را دادند، تکههای منسجمم پارهپاره شد. دنیا برایم تنگ شد. بهتزده، نماز را با بغض، خواندهنخوانده، بیرون زدم. همه چیز برایم بوی تعفن میداد. هوار هوار آوار سرم ریخته بود. آماده بودم خشم و نفرتم را از دنیا تا ابدیت با خودم حمل کنم. آماده بودم همه چیز را دور بریزم.من میخواستم نباشم روزی که او نباشد. اما به شخص وابسته نبودن را هم از او یاد گرفته بودم؛ از همان جملهای که سالها پیش در یکی از دیدار ها شنیده بودم:«شما که میخواهید جان را فدا کنید، چرا فدای اسلام نمیکنید؟»با تمام اینها، جان میکندم نبودنش را. کمکم شهر همرنگ عزاخانه دلم شد. محرم حسین آمد. محرم، تکههای وجودم را دوباره وصلهپینه کرد. آخر من حتی پناه بردن به حسینِ فاطمه را هم از او دارم.از او برایم معناهایی مانده که دوست دارم با خودم از این شهر ببرم. شهری که با رفتنش، تحملش را هم با خودش میبرد.
این شهر دیگر آقای خامنهای ندارد.
#واژههای_وداعفراخوان جستارنویسی زنانه؛ در روزگار تشییع رهبر شهید فصلنامه هفده دی |جستار مجازی@mag_17dey
#خبراکبر عابدی مسئول بسیج دانشجویی استان یزد در رابطه با مراسم وداع و تشییع رهبر شهید انقلاب:این تشییع صرفاً یک آیین وداع نیست؛ بلکه ثبتنام در کلاس عاشقی و تجدید عهدی حماسی با مکتب امام شهید است. جریان دانشجویی خود را «صاحب عزا» میداند، نه صرفاً یک میهمان؛ چراکه همه ما در مکتب ایشان تربیت شدهایم و اکنون شهادت قائد امت، آغاز فصل تازهای از مسئولیت ماست.آخرین دیدار دانشجویان با رهبر شهید قرار بود دهم اسفند برگزار شود که با شهادت ایشان، این حسرت بر دلها ماند.موج خروشان اعزام دانشجویان یزد به تهران، قم و مشهد با سرعت در حال انجام است و با تمهیدات ویژه اسکان و موکبهای خدمترسانی، هیچ دانشجوی دلتنگی از این قافله نور باز نخواهد ماند.در کنار حضور فیزیکی، جهاد تبیین و مستندسازی این حماسه جهانی در میدان روایتها، رسالت خطیر جریان دانشجویی است تا این وداع کمنظیر در حافظه تاریخی ملت ثبت شود.مشروح کامل سخنان مسئول بسیج دانشجویی استان یزد را میتوانید از طریق لینکهای زیر بخوانید: یزد رسا رشد یزد یزد اخبار ایسکانیوز خبرگزاری برنا خبرگزاری ایکنا خبرگزاری حوزه خبرگزاری بسیج#باید_برخاست #آقای_شهید_ایران
مرکز رسانه و فضای مجازی بسیج دانشجویی استان یزد @bso_yazd#روایتگران_ایرانی@revayatgaran_irani
برای رسیدن به بدرقه آقا، طلا فروختند و خرما پیشفروش کردند در صحن کوثر، یک خانواده ۱۰ نفره کنار هم نشستهاند. مسیر ایرانشهر تا مشهد را با خودرو طی کردهاند؛ مسیری که به گفته اعضای خانواده حدود یک روز و نیم طول کشیده است. آنها از همراه داشتن پنج کودک، گرمای هوا و طولانی بودن راه میگویند و توضیح میدهند که هزینه سوخت و مخارج سفر بخش مهمی از برنامهریزی آنها را به خود اختصاص داده است. اعضای خانواده روایت میکنند که از چند ماه قبل برای این سفر پسانداز کرده بودند. هر کدام بخشی از هزینهها را بر عهده گرفتهاند تا امکان حضور همه اعضای خانواده فراهم شود. به گفته آنها، فصل برداشت خرما هنوز آغاز نشده بود، اما محصول خود را پیشفروش کردند تا بتوانند زودتر به پول دسترسی داشته باشند و هزینه سفر را تأمین کنند. آنها میگویند این تصمیم تنها به خانوادهشان محدود نبوده و بسیاری از خرماکاران منطقه نیز برای فراهم کردن هزینه حضور در مشهد، محصول خود را پیشفروش کردهاند. یکی از زنان خانواده نیز از شرایط اقتصادی خود سخن میگوید. او توضیح میدهد که همسرش کارگر است و از حدود سه ماه قبل برای این سفر پول کنار گذاشتهاند. به گفته او، در نهایت یکی از گردنبندهای طلای خود را نیز فروخته تا هزینههای سفر کامل شود و اعضای خانواده بتوانند همگی در این مراسم حضور داشته باشند. در میان گفتوگوهای خانواده، صحبت به ایرانشهر و دوران تبعید آیتالله خامنهای میرسد. مادربزرگ خانواده از سختیهایی یاد میکند که به گفته او رهبر انقلاب در آن سالها پشت سر گذاشت. در ادامه، دختر خانواده به خاطراتی اشاره میکند که از پدربزرگها و بزرگترهای فامیل شنیده است؛ خاطراتی درباره روزهایی که مردم ایرانشهر با فردی که به تبعید آمده بود، نه به عنوان یک تبعیدی، بلکه مانند یکی از اعضای خانواده رفتار میکردند. کمی آنطرفتر، دختر ۱۰ ساله خانواده که تا آن لحظه با اشتیاق به صحبت بزرگترها گوش داده، تلاش میکند حرفش را بزند. وقتی سکوت کوتاهی میان جمع ایجاد میشود، از همه میخواهد چند لحظه به او فرصت بدهند. سپس با اشاره به همان روایتهای خانوادگی میگوید که شهرشان مقصد تبعید آیتالله خامنهای بود و بزرگترهای خانواده بارها برای آنها تعریف کردهاند که مردم ایرانشهر در آن دوران چگونه از او استقبال کردند و اجازه ندادند احساس تنهایی کند.او بعد از آن از شبهای پس از شهادت سخن میگوید؛ شبهایی که به گفته او کوچههای محل زندگیشان پر از جمعیت عزادار بود و این جمله میان بسیاری از مردم تکرار میشد که «ما یتیم شدیم». کودک روایتش را با همان واژههایی بیان میکند که از فضای روزهای اخیر در ذهنش مانده است. راوی: ستایش امیدی #یالثارات_الخامنهای #باید_برخاست پایگاه نشر روایتهای مردمی از جنگ رمضان.روایتگران جوان ایرانی
@revayatgaran_iraniبازارسال شده از يوميّـات | اسماء غفّاري
من هیچ وقت خودم را برای چنین لحظه ای آماده نکرده بودم.نه زمانی که بعد از هر اتفاقی تند تند کانال ها و خبرها را بالا پایین میکردم ببینم کی قرار است بیایید و یک لبخند بزنید و تمام غم عالم را از توی دلمان بشورید و خستگیمان را در کنید. نه وقتی که گوشه ی ابرویتان را میدادید بالا و غضب میکردید به هرکسی که چپ نگاه این مملکت کرده بود و با تیغ نگاهتان حسابشان را میگذاشتید کف دستشان و ما، باد می انداختیم به غبغبمان از ابهت شما.نه حتی آن شب لعنتی که صدای هلهله شان پیچید توی گوش شهر و هی بغضم را قورت دادم و هی گفتم نه! امکان ندارد !نه حتی فرداش! وقتی پای سفره ی سحری صدای مجری لرزید و صدای تکبیرهاش، برای همیشه از دنیا و مافیها سیرم کرد...نه حتی بعدترش نه حتی تمام این صد و سی و یک شبی که ایستاده جان دادیم توی خیابان و با عکستان روی دیوارهای شهر حرف زدیم و از هرکدامشان صدایتان بلند شد که : ولا تهنوا ولا تحزنوانه حتی بعدترشآن شب که توی مصلا دیوارها افتاده بود روی سینهم و نفسم بند آمده بود و زانوهام را بغل کرده بودم کز کرده بودم کنج دیوار زیر پله ها و هی سعی میگردم تمام شما را جا کنم توی آن تابوت دو متری و هی جا نمیشدید ... هی دنیای من توی یک تابوت جا نمیشد ....یا فرداش موقع نماز یا وقت تشییع توی خیابان انقلاب حتی توی عراق حتی مشهد آقا! حتی همین دو ساعت پیش که داشتند برای شما تلقین می خواندند ...آقاجان من آقا جان ما من ... هیچ وقت خودم را برای چنین لحظه ای آماده نکرده بودم .هنوز هم ...حتی همین حالا که میگویند، تن به خاک و خون کشیده ی شما را به خاک جوار امام رضا سپرده اند و دیگر قرار نیست هیچ وقت برای دیدار با شما منتظر کارت دعوت ها و خبرها و تلفن ها باشیم.... من حتی همین حالا خودم را برای از حالا به بعد آماده نکرده ام.فقط دارم تلو تلو میخورم بین کلمات... بین کلماتی که یک هفته ی تمام ، گمشان کرده بودم و حالا که دلتنگیم به مرز هشدار رسیدهخودشان دویده اند سراغمخودشان آمدند و به دادم رسیدند... آقا تا اینجاش، دست خودتان بوده ایم ... از اینجا به بعدش هم دست شماست. مثل همان وقت ها، مثل همیشه برایمان دعا کنید .
پ.ن: ای خاک تیره دلبر ما را عزیز داراین نور چشم ماست که در بر گرفته ای
#اسماءغفاري#روزنگار۱۱۰۱۹ تیر ۰۵
پ.ن: ای خاک تیره دلبر ما را عزیز داراین نور چشم ماست که در بر گرفته ای
#اسماءغفاري#روزنگار۱۱۰۱۹ تیر ۰۵
روایتی زنانه از روضه بانوان در مراسم وداع#عراقمجلس عزای زنانهروی قالیهای سفید و آبی دست میکشم. چقدر قالیهای مرقد شهیدحکیم شبیه قالیهای حسینیه آقای شهیدمان است. گوشیم را درمیآورم و ازشان عکس میگیرم. خانمها باهم احوالپرسی میکنند و لبخند میزنند اما صدای خندهای بلند نمیشود. همه مشکی پوش و عبا به سر هستند. توی دستشان گل و شمع است. فضا معطر شده. بعضیها به دخترکان، عروسک و گوشواره هدیه میدهند.دور تا دور جمعیت را نگاه میکنم. چند هزار نفر توی حسینیه نشستند اما حس شلوغی بهم نمیدهد. شاید بخاطر دیوارها و سقف بلند آن است. نگاهی به سقف می اندازم و ازش عکس میگیرم.برنامه شروع میشود همهمه میخوابد. ملایهها صدر مجلس نشستند. ملایهای که سنش از بقیه بالاتر است بلند میشود و با یکی دو لطمیه حماسی شروع میکند. جمعیت همعهدیشان را تکرار میکنند.خیلی از مجلس نگذشته که درِ گوشه سالن باز میشود. پیکرهای خانواده آقای شهیدمان وارد میشود. یکی یکی میگذارندشان توی جایگاه. همراه جمعیت لااله الا الله میگویم. پیکر زهرا کوچولو که وارد میشود صدای یوما یوما(مادر مادر) بلند میشود. جمعیت متحیر است. همه با صدای بلند شیون میکنند. بعضیها با مشت به سینه میکوبند. میخواهند خودشان را جلو برسانند اما با خواهش و تهدیدِ برگرداندنِ تابوتها مینشینند. برگ گلها به سمت تابوتها روانه میشود.ملایهها کنار هم ایستادند. لطمیهها را ادامه میدهند. دستهاشان روی بازوها مینشیند و برمیخیزد. از گوشه کنار خودم جلو میرسانم تا جمعیت را بهتر ببینم. پشت سر ردیفی که با پرچم سرخ یالثارات الخامنهای ایستادند میایستم. قانونِ روایت میگوید غرق فضا نشوم تا راوی بهتری باشم. اما لطمیهها جگرسوز است.با خانمها تکرار میکنم: اطلعو شَیعو نعش و العمامه(بیایید پیکر و عمامه ش را تشییع کنید)برای زهرا کوچولو لالایی مبخوانند: دللو یوما دللواشکم به هقهق بلندی بدل میشود. دلم میخواهد تکتک اشعار و هوسهها را بنویسم. حماسهش خونم را به جوش میآورد و غمش قلبم را تکهتکه میکند. آرزو میکنم دوستانم اینجا بودند. اصلاً کاش همه آنها که داغ آقا توی قلبشان است اینجا بودند. آقا با خانواده آمده کربلا. پیکرها را دور ضریح طواف دادند. خودش را تنها تشییع کردند. حالا خانوادهش مهمان مجلس عزای زنانه باشکوهی است.همه جمعیت به پهنای صورت اشک میریزد. بیشتر از همه دختران جوان و نوجوانشان توجهم را جلب میکنند. چشمهاشان سرخ و صورتهاشان ملتهب شده. توی دلم میگویم شما مگر چقدر آقای ما را میشناختید؟تابوتها را میبرند. شیون و فریاد خانمها بلندتر میشود انگار عزیزشان را دارند برای همیشه دور میکنند.میکروفون خاموش میشود، اما مجلس تمام نمیشود. خیلیها سر جایشان نشستند. بغضها ادامه دارد و اشکها جاریست.دور هم میایستند و به قول خودشان میدان درست میکنند. سینه میزنند و یزله میروند. از "خامنائی و عیاله" میگویند. از تنگه هرمز، قدرت ایران، سید مجتبی و ولایتی که ادامه دارد هوسه میروند. از سیاست میگویند و آمریکا را تحقیر میکنند:حط اشروط ابنک لمریکه اگعد شوف اگعد(بلند شو ببین پسرت برای آمریکا شرط گذاشته)بیشتر از دو ساعت است که دارند به سر و سینه میزنند و گریه میکنند اما سیر نمیشوند. نزدیک اذان مغرب است. دم در زنان ناصریه و بصره را صدا میزنند. ام رضا و ام کرار که لابد حملهدارشان هستند دم مرقد شیخ شهید منتظرشان هستند.آخرین هوسه را میگویند و میروند:یا سید علی هذا الوداعیهزینب حزباوی/ اعزامی از حوزه هنری خوزستان به کشور عراق#روایت #روایت_وداع #روایت_زائر_عتبات#روایت_پدری
@revayatgaran_irani
۱۸ برای نویسنده شدن باید اهل خواندن باشید. هم کتابهای درست و غنی را بخوانید، هم کتابهای مشهور و پرتیراژ را و هم کتابهای خوشقلم.به ترتیب مثل: چهل حدیثِ امام تکههایی از یک کل منسجم از پونه مقیمیمردی در تبعید ابدی از نادر ابراهیمی
با کتابهای نوع اول چارچوب و ساختار ذهنتان را بسازید. با کتابهای نوع دوم با حرفهای رایج و محبوب و پرفروش آشنا شوید. و با کتابهای نوع سوم سلیقهی هنری و زیبانویسیتان را شکل دهید.
#آموزش#آموزش_یادداشت_نویسیسید مقدام حیدری.
@revayatgaran_irani
#گزارش_ویدئویی || #قومواللهاجرای برنامههای فرهنگی-خدماتی موکب بسیج دانشجویی ایلام در مرز مهران, اربعین ۱۴۰۵موکب فرهنگی-خدماتی ناحیه بسیج دانشجویی استان ایلام، همزمان با ایام اربعین حسینی، با استقرار در پایانه شهید حاج قاسم سلیمانی مرز مهران، برنامههای خود را در حوزههای روایتگری دفاع مقدس، خدمات رفاهی و معرفی شهدای دانشجوی استان ایلام به اجرا درآورد.این موکب با همکاری معاونت حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس مقاومت استان ایلام و قرارگاه خاتمالاوصیا راهاندازی شد و دانشجویان بسیجی به تبیین پیوند میان جهاد تبیین و نهضت عاشورا پرداختند. معرفی شهدای دانشجوی استان ایلام در دفاع مقدس سوم، یکی از محورهای اصلی این برنامه بود که با ارائه روایتهای مستند، یاد و نام این شهدا را در مسیر پیادهروی اربعین زنده نگه داشتند.گفتنی است این برنامهها با استقبال گسترده زائران همراه شد و جلوه ای از تبیین دفاع مقدس سوم و نهضت عاشورا با تولید محتوای روایتگری ناحیه بسیج دانشجویی استان ایلام به عنوان الگویی موفق از تلفیق فعالیتهای فرهنگی و خدماتی در ایام اربعین مورد توجه قرار گرفت. #روایت#روایتگران_ایرانی#اربعین#بسیج_دانشجویی
@revayatgaran_irani