قسمت چهارم قسمت سوم قسمت دوم قسمت اولقسمت پنجم داستان بلندمات زندگی
حالا دیگه منطقم رقصیدن یادش رفته و میخواد یه کم استراحت کنه. من موندم و احساسی که همیشه طعنه شنیده بلد نیست برقصه و یه گوشه کز کرده. اما حس میکنم از اینهمه کشیدنِ بار منطق روی دوشم خسته شدم؛ باید یه جایی زمینش بذارم و احساس رو که خیلی سبکتره بندازم روی کولم. شاید اینطوری دیگه خجالت نکشه، جرئت کنه و رقصیدن رو یاد بگیره... شاید اصلاً یه روزی دست هم رو گرفتن و دوتایی با هم رقصیدن؛ کی چه میدونه؟
حالا که احساس شده قطبنمام، انگار فقط میخوام بشینم کنارش و پابهپاش نفس بکشم؛ شاید ریههام دیگه وسط راه کم نیارن و هر شب داغِ تنگینفس رو نذارن روی دلم.
زنگ میزنم، ولی صدایی نمیشنوم. چقدر کارم به نظرم عجیب و غریب میاد، اما چه کنم؟ وقتی افسار رو دادی دست احساس، باید پیه این کارهای عجیبش رو هم به تنت بمالی.
دوباره زنگ میزنم و باز هم هیشکی محل نمیذاره. چقدر بیادبانهست اگه خودم در رو هل بدم... اما جایی که کسی به صدای زنگ اهمیتی نمیده، اصلاً باز کردن در براش مهمه ؟
دست میاندازم و در رو هل میدم؛ باز میشه. با ترس و لرزی که حالا بیشتر و عمیقتر از قبل شده، پا میذارم توی یه حیاط بزرگ. انگار یه گل لیلیوم وسط خاروخاشاک و علفهای هرز باشم؛ همینقدر نامربوط، همینقدر بیپناه. چقدر دلم میخواد آب بشم برم توی زمین! نگاهها روی تنم سنگینی میکنه؛ طوری زل زدن بهم که انگار تا حالا آدمی با این شکل و شمایل ندیدن. یه شال طوسی، مانتوی صورتی چرک کوتاه، شلوار جین و کیف و کفش چرم مشهد زرشکی که اینهمه ماتمات نگاه کردن نداره!
از گوشهٔ حیاط، پسری داخل یه انباری متوجهم میشه و مستقیم راه میکشه سمتم... یعنی تیردادِ؟
طاهره خادمی | کوچ مهارتهای زندگی و رشد خلاقانه#مات_زندگی
@tahereh_khademi
https://taherehkhademi.ir
حالا دیگه منطقم رقصیدن یادش رفته و میخواد یه کم استراحت کنه. من موندم و احساسی که همیشه طعنه شنیده بلد نیست برقصه و یه گوشه کز کرده. اما حس میکنم از اینهمه کشیدنِ بار منطق روی دوشم خسته شدم؛ باید یه جایی زمینش بذارم و احساس رو که خیلی سبکتره بندازم روی کولم. شاید اینطوری دیگه خجالت نکشه، جرئت کنه و رقصیدن رو یاد بگیره... شاید اصلاً یه روزی دست هم رو گرفتن و دوتایی با هم رقصیدن؛ کی چه میدونه؟
حالا که احساس شده قطبنمام، انگار فقط میخوام بشینم کنارش و پابهپاش نفس بکشم؛ شاید ریههام دیگه وسط راه کم نیارن و هر شب داغِ تنگینفس رو نذارن روی دلم.
زنگ میزنم، ولی صدایی نمیشنوم. چقدر کارم به نظرم عجیب و غریب میاد، اما چه کنم؟ وقتی افسار رو دادی دست احساس، باید پیه این کارهای عجیبش رو هم به تنت بمالی.
دوباره زنگ میزنم و باز هم هیشکی محل نمیذاره. چقدر بیادبانهست اگه خودم در رو هل بدم... اما جایی که کسی به صدای زنگ اهمیتی نمیده، اصلاً باز کردن در براش مهمه ؟
دست میاندازم و در رو هل میدم؛ باز میشه. با ترس و لرزی که حالا بیشتر و عمیقتر از قبل شده، پا میذارم توی یه حیاط بزرگ. انگار یه گل لیلیوم وسط خاروخاشاک و علفهای هرز باشم؛ همینقدر نامربوط، همینقدر بیپناه. چقدر دلم میخواد آب بشم برم توی زمین! نگاهها روی تنم سنگینی میکنه؛ طوری زل زدن بهم که انگار تا حالا آدمی با این شکل و شمایل ندیدن. یه شال طوسی، مانتوی صورتی چرک کوتاه، شلوار جین و کیف و کفش چرم مشهد زرشکی که اینهمه ماتمات نگاه کردن نداره!
از گوشهٔ حیاط، پسری داخل یه انباری متوجهم میشه و مستقیم راه میکشه سمتم... یعنی تیردادِ؟
۱۷۴
۳:۰۴