قسمت پنجم قسمت چهارم قسمت سوم قسمت دوم قسمت اولقسمت ششم داستان بلندمات زندگی
به طرفم میاد و با روی باز ازم استقبال میکنه. انتظار این همه محبت رو از اون جای دربوداغون نداشتم. راهنماییام میکنه برم دفترش؛ دفتری که گوشهٔ کارگاه بود.
بوی عجیب سشواری که داغ شده باشه به مشامم میرسه و البته صدای مداوم فِسفِس. انگار دستگاه پرس بود که مدام بالا و پایین میشد. جلوتر که میرم، روی میز کارگرها قطعههای رنگی هم میبینم که واسه بستهبندی آماده بود. تیرداد راهنماییام میکنه تو دفتر بشینم تا خودش با چایی برگرده. انگار بیشتر از اونی که فکر میکردم براش آشنا بودم؛ با خودم فکر میکنم شاید تابان خبری بهش داده باشه.
دفترش با کل کارگاه فرق داشت؛ مرتب، تمیز و پر از جملههای انگیزشی. انگار که میخواستی تمام دنیا رو با این جملهها فتح کنی؛ با اون جملهها به جنگ همهٔ ناامیدیها میشد رفت.
باید برای همه چیز آماده میبودم. تلاشم رو میکردم که بااعتمادبهنفس باشم، اما انگار دنبال سوزن تو انبار کاه وجودم میگشتم. اصلاً چیزی به اسم اعتمادبهنفس درونم وجود نداشت.
با چایی برمیگرده و پشت میزش مینشینه. روی میز کناری، قوری و چای بود که اتفاقا روشن هم بود، اما اون از بیرون برام چایی آورد.
یه کم دلم خالی میشه. وقتی مینشینه، میپرسم:- همینجا که چایی بود، چرا از بیرون زحمت کشیدید؟- این چای صبحه، بچهها تازه چایی گذاشته بودن، گفتم تازهدم براتون بیارم.
ساعت ۱۱ بود و خیلی هم از صبح نگذشته بود.- مگه شما صبحتون از ساعت چند شروع میشه که این چایی خوب نباشه؟- ما از ۶. این چایی هم مال همون موقعهاست.
تقریباً قانع میشم.- تابان بهم گفت یه خانم زیبا قراره بیاد کارگاه. ببخشید که کارگاه ما اینقدر شلوغ و بههمریختهست. کارگاه همینه دیگه، بهتر از این نمیشه. هر آخر هفته مرتبش میکنیم، اما زیاد تغییری نمیکنه و دوباره از شنبه بههم میریزه. چه نوع ظرفی میخواستید؟ براتون بیارم انتخاب کنید.- راستش کنجکاو بودم کارگاهتون رو ببینم، بیشتر.- خوب، پس چاییتون رو بخورید یه دوری تو کارگاه بزنیم.
آب دهانم رو قورت میدم؛ چون هنوز از سیلیِ نگاه اون همه کارگر به خودم درد داشتم، دوباره رفتن بینشون برام شبیه کتک خوردن از نگاهشون بود.
اگه دوست دارید داستانهای بیشتری از من بخونید:
[«مرگهای کوچک من» در طاقچه](https://taaghche.com/book/296800)
«مرگهای کوچک من» چاپ
طاهره خادمی | کوچ مهارتهای زندگی و رشد خلاقانه#مات_زندگی
@tahereh_khademi
https://taherehkhademi.ir
به طرفم میاد و با روی باز ازم استقبال میکنه. انتظار این همه محبت رو از اون جای دربوداغون نداشتم. راهنماییام میکنه برم دفترش؛ دفتری که گوشهٔ کارگاه بود.
بوی عجیب سشواری که داغ شده باشه به مشامم میرسه و البته صدای مداوم فِسفِس. انگار دستگاه پرس بود که مدام بالا و پایین میشد. جلوتر که میرم، روی میز کارگرها قطعههای رنگی هم میبینم که واسه بستهبندی آماده بود. تیرداد راهنماییام میکنه تو دفتر بشینم تا خودش با چایی برگرده. انگار بیشتر از اونی که فکر میکردم براش آشنا بودم؛ با خودم فکر میکنم شاید تابان خبری بهش داده باشه.
دفترش با کل کارگاه فرق داشت؛ مرتب، تمیز و پر از جملههای انگیزشی. انگار که میخواستی تمام دنیا رو با این جملهها فتح کنی؛ با اون جملهها به جنگ همهٔ ناامیدیها میشد رفت.
باید برای همه چیز آماده میبودم. تلاشم رو میکردم که بااعتمادبهنفس باشم، اما انگار دنبال سوزن تو انبار کاه وجودم میگشتم. اصلاً چیزی به اسم اعتمادبهنفس درونم وجود نداشت.
با چایی برمیگرده و پشت میزش مینشینه. روی میز کناری، قوری و چای بود که اتفاقا روشن هم بود، اما اون از بیرون برام چایی آورد.
یه کم دلم خالی میشه. وقتی مینشینه، میپرسم:- همینجا که چایی بود، چرا از بیرون زحمت کشیدید؟- این چای صبحه، بچهها تازه چایی گذاشته بودن، گفتم تازهدم براتون بیارم.
ساعت ۱۱ بود و خیلی هم از صبح نگذشته بود.- مگه شما صبحتون از ساعت چند شروع میشه که این چایی خوب نباشه؟- ما از ۶. این چایی هم مال همون موقعهاست.
تقریباً قانع میشم.- تابان بهم گفت یه خانم زیبا قراره بیاد کارگاه. ببخشید که کارگاه ما اینقدر شلوغ و بههمریختهست. کارگاه همینه دیگه، بهتر از این نمیشه. هر آخر هفته مرتبش میکنیم، اما زیاد تغییری نمیکنه و دوباره از شنبه بههم میریزه. چه نوع ظرفی میخواستید؟ براتون بیارم انتخاب کنید.- راستش کنجکاو بودم کارگاهتون رو ببینم، بیشتر.- خوب، پس چاییتون رو بخورید یه دوری تو کارگاه بزنیم.
آب دهانم رو قورت میدم؛ چون هنوز از سیلیِ نگاه اون همه کارگر به خودم درد داشتم، دوباره رفتن بینشون برام شبیه کتک خوردن از نگاهشون بود.
اگه دوست دارید داستانهای بیشتری از من بخونید:
۱۴۱
۴:۴۴