ا
۳۷۹ «دانشگاه؛ سنگرِ بازسازی ایرانِ پس از جنگ»سیدمحمدمهدی باقرزاده — دانشآموخته مدیریت دولتی و کارآفرینی دانشگاه تهران و مدیرعامل مجموعه رسانهای «نمایه»جنگ فقط ساختمانها را ویران نمیکند؛ گاهی «افق آینده» را هم هدف میگیرد. جامعهای که هر روز زیر فشار خبر، التهاب، نااطمینانی و جنگ روایتها قرار دارد، بیش از هرچیز ممکن است امید و تصویر روشن آینده را از دست بدهد. در چنین شرایطی، مسئله فقط حفظ زیرساختها نیست؛ مسئله، حفظ «روح جامعه» و جلوگیری از فرسایش ذهن مردم است.در چنین وضعیتی، دانشگاه دیگر نمیتواند صرفاً یک نهاد آموزشیِ بیطرف باشد؛ دانشگاه در روزهای بحران، بخشی از میدان است. اگر دانشگاه نتواند برای مسائل واقعی جامعه تحلیل، امید، راهحل و نیروی انسانیِ مؤثر تولید کند، آرامآرام از جایگاه تاریخی خود فاصله خواهد گرفت. روزهای سخت، دقیقاً همان لحظههایی هستند که عیار حقیقی دانشگاه و دانشجو مشخص میشود.امروز مسئله کشور فقط عبور از یک جنگ نظامی یا اقتصادی نیست؛ مسئله اصلی، حفظ انسجام اجتماعی و توان حرکت یک ملت است. دشمن، فقط زیرساختها را هدف قرار نمیدهد؛ بلکه تلاش میکند جامعه را دچار خستگی، تردید، بیاعتمادی و ناامیدی کند. اگر موشکها شهرها را هدف میگیرند، جنگ روایتها ذهن مردم را هدف گرفته است.در این میان، نقش دانشگاه از همیشه مهمتر میشود. دانشگاه باید بتواند برای جامعه «فهم» تولید کند؛ باید بتواند فضای غبارآلود و پر از اخبار ضد و نقیض را شفاف کند و نگذارد ذهن جوان ایرانی، میدان عملیات روانی دشمن شود. دانشگاهی که نسبت به افکار عمومی، امید اجتماعی و وضعیت مردم بیتفاوت باشد، آرامآرام به نهادی منزوی و بیاثر تبدیل خواهد شد.از طرف دیگر، ایرانِ پس از جنگ فقط به پروژههای عمرانی و بازسازی فیزیکی نیاز ندارد. کشورها بعد از جنگ، قبل از آنکه در خیابانها و کارخانهها دوباره ساخته شوند، در ذهن مردم و خصوصاً جوانانشان بازسازی میشوند. اگر امید، اعتماد و انگیزه حرکت در جامعه احیا نشود، حتی بزرگترین پروژههای اقتصادی نیز نمیتوانند یک کشور را به حرکت درآورند.اینجاست که دانشجو معنایی فراتر از یک آموزشگیرنده پیدا میکند. دانشجو باید خود را بخشی از ظرفیت حل مسئله کشور بداند؛ چه در میدان علم، چه در میدان رسانه، چه در عرصه کارآفرینی و چه در بستر فعالیتهای اجتماعی. امروز دانشگاه بیش از هر زمان دیگری نیازمند پیوند میان «علم، مسئولیت و میدان» است. دانشگاهی که فقط مدرک تولید کند، در بزنگاههای تاریخی عملاً کارکرد خود را از دست خواهد داد.در این میان، رسانه نیز بخشی از همین میدان است. جامعهای که روایت خود را نسازد، روایت خواهد شد.اگر دانشگاه نتواند تصویر آینده را برای مردم ترسیم کند و امید عقلانی ایجاد نکند، دیگران با روایتهای جعلی و ناامیدکننده ذهن جامعه را شکل خواهند داد. امروز، تولید امید و حفظ انسجام اجتماعی، کمتر از تولید فناوری و پیشرفت علمی نیست.**
شاید مهمترین وظیفه دانشگاه در این روزها، ساختن «امیدِ مسئولانه» باشد؛ امیدی که نه بر پایه هیجانهای زودگذر، بلکه بر پایه فهم، مشارکت و احساس مسئولیت جمعی شکل میگیرد. دانشگاه زمانی میتواند «مبدأ تحول» باشد که خودش را درگیر واقعیترین مسائل مردم و آینده کشور بداند؛ نه صرفاً در کلاسها و مقالهها، بلکه در متن میدان و در کنار جامعه*.*
ایرانِ پس از جنگ، بیش از هرچیز به نسلی نیاز دارد که بلد باشد دوباره بسازد؛* نسلی که هم قدرت تحلیل داشته باشد، هم توان ایستادن، هم جرئت ساختن آینده. و اگر قرار باشد این نسل شکل بگیرد، بدون تردید یکی از مهمترین سنگرهای آن، دانشگاه خواهد بود.با افق دانشگاه همراه باشید:@ofogh_daneshgah۱۴۶۱۱"دانشگاه؛ برترین ارائه دهنده الگوی مدیریت اسلامی"مدت هاست که جهانی منتظر الگوهای دانشگاهی ایران است. چون که پیراهنی که ما بنا داریم بدوزیم فقط به وسعت تن مادرمان ایران نیست، بلکه پیراهن هایی است با پارچههای گوناگون و رنگارنگ و اندازههایی متفاوت. اما همه یک الگو میخواهند که خلق شوند؛ الگوی مدیریت اسلامی. الگویی که دانشگاه ارائه میدهد، میتوان گفت همهجانبه است. استاد دانشگاه الگوی جامعه است. دانشجوی دانشگاه الگوی جامعه است. خود دانشگاه و مدیریت آن، الگویی برای اداره جامعه است. علمی هم که دانشگاه به آن میپردازد، اداره اسلامی جامعه را مدلسازی میکند.زینب نیاسری، دانشجوی کارشناسی علوم و مهندسی باغبانی مطالعه کامل متنبا افق دانشگاه همراه باشید:@ofogh_daneshgah۶۱«دانشجو، پساجنگ و معمای دانشگاه سکولار»عبداله میرزایی، دانشجوی کارشناسی مهندسی صنایع مبلمان دانشگاه تهرانیکی از ویژگیهای روزگار جنگ، غرق شدن انسان در دغدغههای لحظهای و روزمره است؛ چندان که آینده و فردای دور، در هیاهوی «اکنون» گم میشود. اما دانشجو که خود را حقیقتجو، مسئول و معمار فردا میداند، در چنین شرایط پرآشوبی بیش از هر کس دیگری ناگزیر از نگاه به «پساجنگ» است. و این نگاه بدون عبرت از خود جنگ، معنا پیدا نمیکند.برای نمونه، جنگ تحمیلی به ما آموخت که «ارادهٔ ایمانی» ملت، همان نیرویی که در سال ۱۳۵۷ نظام وابسته و استبدادی را چون معجزهای فروپاشید، میتواند در حساسترین لحظهی گذار قدرت نیز از کیان نظام دفاع کرده و توطئههای قدرتهای جهانی را خنثی کند. این نیروی الهی، نه بر پایهی نظریهپردازیهای عقل مادی غرب، که در چارچوب سنتهای قرآنی قابل درک و تحلیل است. آنچه در میدان جنگ – که بیپردهترین نمایش نظم پنهان هستی است – سرنوشتساز بود، سنتهای الهی بود، نه اندیشههای ساختگی و بشریِ غربی.این همان نقطهای است که میتواند جرقهی یک تحول فکری در دانشجو باشد. پرسش اینجاست: دانشجو تا چه اندازه با این معادلات حقیقی و الهی درگیر است؟ دانشگاه که قرار است منبع دانش باشد، در فهم این سنتهای قرآنی چه جایگاهی دارد؟ مگر میشود در نهادی که اساس آن بر خرد خودبنیاد بشری و ادراک آزاد از عالم استوار است – و دادههای وحیانی را یا خرافه میداند یا دستکم حجیت علمی قائل نیست – از سنتهای قرآنی سخن گفت؟ سنتهایی که در عمل ثابت کردند از بسیاری تحلیلگران غیرمسلمان دقیقتر، کارآمدتر و پیشبینانهتر عمل میکنند.ممکن است کسی بگوید: مگر با دو واحد معارف اسلامی نمیشود خدا را در این معبد سکولار هم حاضر کرد؟ اما این خیالی باطل است. نهادی که فلسفهی وجودی و روح حاکم بر آن با قرآن بیگانه است، چگونه با افزودن چند واحد درسی رنگ الهی میگیرد؟ با این تزئینات سطحی، نه دانشگاه اسلامی میشود، بلکه «اسلام دانشگاهی» میشود – تصویری ساختگی و بیمحتوا از دین در قالب یک نهاد غیردینی.مسئله این است: دانشگاه به عنوان یک نهاد اجتماعی، دارای نظم، ساختار و اسلوب خاصی است که جهتگیری نهایی آن را تعیین میکند. فلسفهای که در بنیان این نهاد نهفته، نظم آن را میسازد، و نظم حاکم، مسیر آن را رقم میزند. همانطور که در یک نظام سیاسی غیراسلامی نمیتوان انتظار اجرای کامل شریعت را داشت، در نهادی سکولار چون دانشگاه نیز روشن کردن یک شمع به نام اسلام، کاری بس دشوار – اگر نه ناممکن – است.پس باید با این نهاد چه کرد؟ این پرسش، پاسخهای گوناگونی میطلبد، اما خودِ پرسیدن آن و تأمل در ماهیت، حقیقت و نسبت دانشگاه با باورهای جامعهی اسلامی، میتواند سرآغازی برای تحولات بزرگ در آینده باشد. دانشجویی که میخواهد برای عصر پساجنگ برنامهای داشته باشد، چارهای جز بازخوانی این نهاد کهنه، عاریتی و پرابهام ندارد؛ تا معلوم شود آیا میتوان دانشگاه را قرآنی کرد، یا باید از نو طرحی دیگر ریخت؟با افق دانشگاه همراه باشید:@ofogh_daneshgah۷۲۱
"دانشگاه؛ سنگر بازسازی ایرانِ پس از جنگ"شاید مهمترین وظیفه دانشگاه در این روزها، ساختن «امید مسئولانه» باشد؛ امیدی که نه بر پایه هیجانهای زودگذر، بلکه بر پایه فهم، مشارکت و احساس مسئولیت جمعی شکل میگیرد. دانشگاه زمانی میتواند «مبدأ تحول» باشد که خودش را درگیر واقعیترین مسائل مردم و آینده کشور بداند؛ نه صرفاً در کلاسها و مقالهها، بلکه در متن میدان و در کنار جامعه.سیدمحمدمهدی باقرزاده؛ دانش آموخته مدیریت دولتی و کارآفرینی مدیرعامل مجموعه رسانهای "نمایه"️مطالعه کامل متنبا افق دانشگاه همراه باشید:@ofogh_daneshgah۵۱"*دانشگاهی برای ملت"حسین امانی، دانشجوی کارشناسی مدیریت دولتی دانشگاه تهران یکی از مسائلی که امروزه بین عام و خاص مردم، بخصوص جوانان دهه هفتاد و هشتاد مطرح می شود؛ مسئله ناکارآمدی دانشگاه در بستر جامعه و ارتباط آن با نیاز های کنونی جامعهی دائما در بحرانِ این زمانه است*. این مسئله تاجایی فراگیر شده که همگان بر نامطلوب بودن ساخت کنونی دانشگاه اتفاق نظر دارند. در نگاه کلان تاریخی_اجتماعی اندیشهی ساخت دانشگاه در نتیجه مدرنیته است که خود این مدرنیته حاصل سیر تطور و بحران های کلامی و فلسفی جهان مسیحی_اروپایی بوده و نه اسلامی_ایرانی. در نتیجه ما اساسا نهادی بحران زده را با ترجمانی بیمارگونه وارد کشوری بحران زده کرده ایم که می توان قرائن این مطلب را از تاریخ ۲۰۰ ساله اخیر به خصوص بعد از جنبش مشروطه (۱۲۸۵ ه.ش) مشاهده کرد و به خوبی ما را متوجه غیر بومی بودن اساس این ساختار می کند. این موضوع گفته شد تا هم مدخلی باشد و هم اینکه بتواند تا حدی پیچیدگی مسئله ناکارآمدی دانشگاه را نشان دهد. دانشگاه امروز دانشگاهی ست که نخبگانش از مسائل جامعه به نسبت آنچه باید باشد دور هستند. این را می توان در موضع گیری و نحوه نقش آفرینی آنان مشاهده کرد. به عنوان مثال مقالات تولید شده در دانشگاه بعضاً ارتباط کمی با لوازم مسائل کلان این کشور دارند. اغلب افرادی که وارد این نهاد می شوند، تنها به دنبال مدرکی و ترقی های فردی هستند. نخبگان و کنشگران برخواسته از این نهاد بعضاً با بیان هایی مغلطه آمیز، غیر متمدنانه و دارای جهت گیری های غیر محققانه، به تخدیر افکار دانشجویان جوان تر و مردم عادی نزدیک به رسانه های پیرو ی خود می پردازند. فضای تضارب آرا که نیازمند نوعی اخلاق گفتگوست دچار بی اخلاقیها، سفسطهها، تضعیف آرا و آرمان گرایی و انتظارات نابجا می باشد. همچنین بخش عمده افراد با ورود به مارپیچ سکوت و سو استفاده عالِم نمایانِ پرمدعای دچار رخوت، به مرور دچار بی حسی و توهم نسبت به مسائل اجتماعی می شوند.نوورودیان دهه هشتاد و به زودی دهه نودی ها به علت تربیت در فضای رهای سایبر و نفوذ و سو استفاده دشمنان ایران و اسلام و اساساً انسان و طرفدار انسانیت بی پایه و سست بنیان و نفسانیت اماره با ترویج سبک زندگی مدرن آن هم نه مدرنیته حقیقی بلکه نوعی تمثال مصنوعی از مدرنتیه، اساسا دچار نوعی گسست با امر دینی شده اند و با ورود به این فضای ذاتا سکولار بخصوص در علوم انسانی که هنوز در خصوص امکان علم دینی دچار معرکه هاست به حالتی افراط گونه به سمت سبک زندگی نهیلیستی ( پوچ انگارانه ) می روند.در چنین زمانی وقتی این افراد به عنوان نخبه از دانشگاه های سراسر کشور بخصوص دانشگاه های مادر خارج می شوند در خیلی اوقات نه تنها هزینه ای از این جنگ تمدنی از روی کشور برنخواهند داشت بلکه خود هزینه دیگری خواهند شد؛ به علاوه اینکه نسبت درستی بین هویت خود و عصر حاضر نمی بینند.البته که ظهور خورشید انقلاب اسلامی که با مطالعه تاریخ عصر حاضر می توان اذعان داشت معجزه و امری خارق العاده بوده و در جهان دو قطبی توانسته امکان مبارزه با این امور را فراهم کند و با وجود تمامی مسائل فوق نوید جهانی متفاوت با دیستوپیا غرب (مدینه مبتنی بر هوای نفس و مدینه گسست ها) باشد*. این انقلاب در نوع خودش به عقیده نگارنده انبعاثی (برانگیختگیای) موفق و پیشبینی ناپذیر بود که به موجب آن توانستیم در عصر حاکمیت سکولار در برخی بخش ها بصورت موفق نسبت مجددی با امر دینی بگیریم* و اکنون به واسطه شروع جنگ تحمیلی سوم و شهادت دومین رهبر انقلاب اسلامی، فرصت دیگری برای تسریع و زنده کردن این بیداری و انبعاث استفاده شود تا شاید نخبگان این مرز وبوم بتوانند این دفعه در نهاد علم و آموزش، انقلاب دیگر به معنای واقعی کلمه ایجاد کنند .باید یادآور شد این بیداری همگانی هست و همه اقشار فکری باید حضور فعال داشته باشند. برخی برای بقا و به کرسی نشاندن عقیده به گوشه رفتهی خود و برخی برای از رخوت درآوردن اندیشه های حاضر خود در میدان علم تا بتوان با استفاده از این فرصت برای ایران و در نگاه کلی تر جهانی عادلانه تلاشی سازنده کنند. پ.ن:این نوشته تنها مدخلی و نگاهی گذرا و کلی از سوی یک دانشجو ساده بود طبیعتا ایراداتی دارد و نویسنده متن خاضعانه از خوانندگان می خواهد که اگر ایراد فکری و علمی بر آن مترتب است از طریق راه های ارتباطی با او در ارتباط بگذارند و نظرات خود را بدهند چراکه این گفتگو هاست که می تواند مارا به سمت حقیقت امور رهنمون سازد و ما را از اشتباهات خود آگاه کنند .
با افق دانشگاه همراه باشید:@ofogh_daneshgah۱۱۶۳۲
"دانشگاه، پساجنگ و معمای دانشگاه سکولار"مگر با دو واحد معارف اسلامی نمیشود خدا را در این معبد سکولار هم حاضر کرد؟ اما این خیالی باطل است. نهادی که فلسفهی وجودی و روح حاکم بر آن با قرآن بیگانه است، چگونه با افزودن چند واحد درسی رنگ الهی میگیرد؟ با این تزئینات سطحی، نه تنها دانشگاه، اسلامی نمیشود، بلکه «اسلام، دانشگاهی» میشود، تصویری ساختگی و بیمحتوا از دین در قالب یک نهاد غیردینی.عبدالله میرزایی؛ دانشجوی کارشناسی مهندسی صنایع مبلمانمطالعه کامل متنبا افق دانشگاه همراه باشید:@ofogh_daneshgah۴۳۱مروری بر "افق دانشگاه" در هفته ای که گذشت...متن اول: "*دانشگاه؛ سنگر بازسازی ایرانِ پس از جنگ*"️مطالعه کامل متنسیدمحمدمهدی باقرزاده؛ دانش آموخته مدیریت دولتی و کارآفرینی مدیرعامل مجموعه رسانهای "نمایه"متن دوم: "*دانشگاه؛ پساجنگ و معمای دانشگاه سکولار*"️مطالعه کامل متنعبدالله میرزایی، دانشجوی کارشناسی مهندسی صنایع مبلمان متن سوم: "*دانشگاهی برای ملت*"️مطالعه کامل متن حسین امانی، دانشجوی کارشناسی مدیریت دولتیبا افق دانشگاه همراه باشید:@ofogh_daneshgah@basijut_ir۱۱۴۱
۱۱۴۱
۱۱۵۱