قسمت ششم قسمت پنجم قسمت چهارم قسمت سوم قسمت دوم قسمت اولقسمت هفتم داستان بلندمات زندگی
نگاه سنگینشون انگار رژیم گرفته بود و سبک شده بود؛ شاید هم وجود تیرداد اجازه نمیداد نگاههای سنگین، بارِ اضافهتری روی دوشم بگذارن.
بخشهای مختلف کارگاه (اتاق تزریق پلاستیک، انبار گرانولهای رنگی و میز مونتاژ و بستهبندی) رو دیدیم و رد شدیم. نمیدونم چی باعث شده بود بگویم دلم میخواهد کارگاهش را ببینم؛ شاید برای کارِ عجیبی که کرده بودم، دلیل قانعکنندهتری از این نداشتم و باید چیزی میگفتم که لااقل با عقل جور دربیاید.
در میان راه رفتنها، چند بار دستِ تیرداد با دستم برخورد کرد؛ طوری که حس کردم میخواهد دستم را بگیرد. اعتنا نکردم، اما انگار دلِ خودم هم میخواست گرمای دستش را حس کند.
از چند تا ظرف خوشم آمد و همانجا موقع دور زدن، نشانش دادم تا برایم کنار بگذارد.
دوباره وارد دفتر شدیم و بهم پیشنهاد چایی داد که رد کردم؛ وانمود کردم دیرم شده و باید بروم دنبال نیلا از کلاسش. بهانهای بهتر از این برای بیرون آمدن نداشتم.
بیرون که آمدم، حس کردم دیگر دلم نمیخواهد این تجربه را تکرار کنم؛ اما هنوز پشت فرمانِ ۲۰۶ آلبالوییام جا نگرفته بودم که یادِ دستهاش افتادم... یادِ دستهایی که دلش میخواست دستهای مرا بگیرد.
اگه دوست دارید داستانهای بیشتری از من بخونید:
«مرگهای کوچک من» در طاقچه
«مرگهای کوچک من» چاپ
طاهره خادمی | کوچ مهارتهای زندگی و رشد خلاقانه#مات_زندگی
@tahereh_khademi
https://taherehkhademi.ir
نگاه سنگینشون انگار رژیم گرفته بود و سبک شده بود؛ شاید هم وجود تیرداد اجازه نمیداد نگاههای سنگین، بارِ اضافهتری روی دوشم بگذارن.
بخشهای مختلف کارگاه (اتاق تزریق پلاستیک، انبار گرانولهای رنگی و میز مونتاژ و بستهبندی) رو دیدیم و رد شدیم. نمیدونم چی باعث شده بود بگویم دلم میخواهد کارگاهش را ببینم؛ شاید برای کارِ عجیبی که کرده بودم، دلیل قانعکنندهتری از این نداشتم و باید چیزی میگفتم که لااقل با عقل جور دربیاید.
در میان راه رفتنها، چند بار دستِ تیرداد با دستم برخورد کرد؛ طوری که حس کردم میخواهد دستم را بگیرد. اعتنا نکردم، اما انگار دلِ خودم هم میخواست گرمای دستش را حس کند.
از چند تا ظرف خوشم آمد و همانجا موقع دور زدن، نشانش دادم تا برایم کنار بگذارد.
دوباره وارد دفتر شدیم و بهم پیشنهاد چایی داد که رد کردم؛ وانمود کردم دیرم شده و باید بروم دنبال نیلا از کلاسش. بهانهای بهتر از این برای بیرون آمدن نداشتم.
بیرون که آمدم، حس کردم دیگر دلم نمیخواهد این تجربه را تکرار کنم؛ اما هنوز پشت فرمانِ ۲۰۶ آلبالوییام جا نگرفته بودم که یادِ دستهاش افتادم... یادِ دستهایی که دلش میخواست دستهای مرا بگیرد.
اگه دوست دارید داستانهای بیشتری از من بخونید:
۱۲۲
۴:۵۳