نظرهای نامحبوب در خصوص تحمیل شروط آتشبس ایران به آمریکا:
- اولاً تا بیانیه شعام را کامل و با دقت مطالعه نکردید از هرگونه اظهارنظر پرهیز نمایید.
-متاسفانه ما تاکنون در گفتمانسازی عمومی از معنای «مذاکره» یکطرفه عمل کردیم و چوبش را این روزها داریم میخوریم؛ به جای فهم بیانات رهبری بهصورت اجتهادی و جامع، طوری صحبت کردیم که انگار هرگونه مذاکرهای تحت هر شرایطی با آمریکا مذموم است. درحالیکه باید بین مذاکرهای که در مقابل جنگ قرار میگیرد و مذاکرهای که امتداد دیپلماسی دستاوردهای میدان جنگ است تفکیک قائل شد. اولی، از موضع وادادگی و اعتماد به دشمن است و دومی، از موضع تثبیت اقتدار و تحمیل ارادۀ ایران به دشمن.
- ما از همان ابتدا گفتیم که ترامپ فکر میکند چون جنگ را خودش شروع کرده خودش هم میتواند تمامکنندۀ جنگ باشد؛ اما ما آنقدر جنگ را ادامه دادیم و پیشنهادات مذاکره او را نادیده گرفتیم تا خودش بفهمد نمیتواند هر زمان خواست جنگ را تمام کند و ما را در چرخۀ فرسایشی جنگ و آتشبس بیندازد؛ این ما هستیم که پایان جنگ را ترسیم میکنیم نه او. و در زمانی که ترامپ خودش را در بنبستی دید که نه راه فرار داشت نه مذاکره، مجبور به پذیرش کلیات شروط ایران شد.
– اینکه گفته میشود شروط ایران بسیار رادیکال و تند است و باعث میشود اصلا آمریکا دیگر آمریکا نباشد، درست است. اما نفس اینکه آمریکا، شروطی را بعنوان مبنای مذاکره پذیرفته که اساسا موجودیت خودش را در جهان زیر سوال میبرد، پیروزی بزرگی برای ما به عنوان یک قدرت جهانی است، هرچند همچنان دست ما روی ماشه است و در صورت تخلف آنها آماده جنگیم و اتفاقا اینبار تخطی از مذاکره به معنای مشروعیت بیشتر ما در حملات سنگینتر به دشمن است.
-بعضیها طوری اظهارنظر میکنند انگار توقع داشتند ما تا قیام قیامت در لایه شدید درگیری بمانیم! واژۀ «جنگ» فقط یک اشتراک لفظی است. جنگ وجودی هرگز تمام نمیشود مگر با نابودی یکی از طرفین. اما جنگ به معنای تبادل آتش همیشگی نیست و معلوم است که برای پایان این جنگ باید طرحی ایجابی میداشتیم و آن را به دشمن تحمیل میکردیم.
-برخی دوستان درمورد نحوۀ اطلاعرسانی و مدیریت افکار عمومی اشکالاتی به دولت داشتند که کاملاً درست است. البته همانطور که در بند اول این نوشتار گفتم، گفتارپردازان ما در جامعه هم بیتقصیر نیستند.
-در این میان، عدهای که همیشه به شکاف میان دولت و مردم دامن میزدند و تجربۀ وحدت ساختاری در این جنگ و شهید دادن از مسئولین هم برایشان درس عبرت نشد، الان هم شروع کردهاند بدبینیهایشان را به ملت تحمیل کردن! گفتارهایی که میگوید «شعام برای ما حجت نیست و تا رهبری نگوید باور نمیکنیم» یک پیشفرض بسیار خطرناک دارد آن هم اینکه مسئولین ما همه به جز رهبری سازشکار و خائناند. این طرز تفکر که عمدتاً از سوی نگاههای چپ پرمیآید، نمیتواند جمهوری اسلامی را به مثابه «یک نظام» با همه ارکانش در خدمت یک جهت بپذیرد. در چهلم رهبر شهید، این ثمرۀ عمر ایشان را اینطور زیر سوال بردن، واقعا عجیب است.
- عدهای هم تصورات فانتزی عجیبی از این جنگ داشتند. نابودی اسرائیل و آمریکا را این طور فهم میکردند که قرار است ایران حتی یک نفر آمریکایی و اسرائیلی را زنده نگذارد. درحالیکه دو شرط از شروط دهگانۀ ایران یعنی جمع شدن پایگاههای نظامی آمریکا در منطقه و حمله نکردن به جبهه مقاومت خود به خود یعنی نابودی اسرائیل! بر فرض اینکه این شروط محقق نشود، زمانی که آمریکا دست از حمایت اسرائیل بردارد و ببیند فایدۀ دفاع از آن به هزینهاش نمیچربد آغاز محو شدن اسرائیل خواهد بود. مشکل اینجاست که ما فقط شعارهای سلبی مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل دادیم و طرحهای ایجابی ایران برای تحقق این اهداف را عمومی نکردیم. در این راستا پیشنهاد میکنم کتاب «طرح محو اسرائیل» را بخوانید.
زهرا ستاری فقیهی | @ZhrFaghihi
- اولاً تا بیانیه شعام را کامل و با دقت مطالعه نکردید از هرگونه اظهارنظر پرهیز نمایید.
-متاسفانه ما تاکنون در گفتمانسازی عمومی از معنای «مذاکره» یکطرفه عمل کردیم و چوبش را این روزها داریم میخوریم؛ به جای فهم بیانات رهبری بهصورت اجتهادی و جامع، طوری صحبت کردیم که انگار هرگونه مذاکرهای تحت هر شرایطی با آمریکا مذموم است. درحالیکه باید بین مذاکرهای که در مقابل جنگ قرار میگیرد و مذاکرهای که امتداد دیپلماسی دستاوردهای میدان جنگ است تفکیک قائل شد. اولی، از موضع وادادگی و اعتماد به دشمن است و دومی، از موضع تثبیت اقتدار و تحمیل ارادۀ ایران به دشمن.
- ما از همان ابتدا گفتیم که ترامپ فکر میکند چون جنگ را خودش شروع کرده خودش هم میتواند تمامکنندۀ جنگ باشد؛ اما ما آنقدر جنگ را ادامه دادیم و پیشنهادات مذاکره او را نادیده گرفتیم تا خودش بفهمد نمیتواند هر زمان خواست جنگ را تمام کند و ما را در چرخۀ فرسایشی جنگ و آتشبس بیندازد؛ این ما هستیم که پایان جنگ را ترسیم میکنیم نه او. و در زمانی که ترامپ خودش را در بنبستی دید که نه راه فرار داشت نه مذاکره، مجبور به پذیرش کلیات شروط ایران شد.
– اینکه گفته میشود شروط ایران بسیار رادیکال و تند است و باعث میشود اصلا آمریکا دیگر آمریکا نباشد، درست است. اما نفس اینکه آمریکا، شروطی را بعنوان مبنای مذاکره پذیرفته که اساسا موجودیت خودش را در جهان زیر سوال میبرد، پیروزی بزرگی برای ما به عنوان یک قدرت جهانی است، هرچند همچنان دست ما روی ماشه است و در صورت تخلف آنها آماده جنگیم و اتفاقا اینبار تخطی از مذاکره به معنای مشروعیت بیشتر ما در حملات سنگینتر به دشمن است.
-بعضیها طوری اظهارنظر میکنند انگار توقع داشتند ما تا قیام قیامت در لایه شدید درگیری بمانیم! واژۀ «جنگ» فقط یک اشتراک لفظی است. جنگ وجودی هرگز تمام نمیشود مگر با نابودی یکی از طرفین. اما جنگ به معنای تبادل آتش همیشگی نیست و معلوم است که برای پایان این جنگ باید طرحی ایجابی میداشتیم و آن را به دشمن تحمیل میکردیم.
-برخی دوستان درمورد نحوۀ اطلاعرسانی و مدیریت افکار عمومی اشکالاتی به دولت داشتند که کاملاً درست است. البته همانطور که در بند اول این نوشتار گفتم، گفتارپردازان ما در جامعه هم بیتقصیر نیستند.
-در این میان، عدهای که همیشه به شکاف میان دولت و مردم دامن میزدند و تجربۀ وحدت ساختاری در این جنگ و شهید دادن از مسئولین هم برایشان درس عبرت نشد، الان هم شروع کردهاند بدبینیهایشان را به ملت تحمیل کردن! گفتارهایی که میگوید «شعام برای ما حجت نیست و تا رهبری نگوید باور نمیکنیم» یک پیشفرض بسیار خطرناک دارد آن هم اینکه مسئولین ما همه به جز رهبری سازشکار و خائناند. این طرز تفکر که عمدتاً از سوی نگاههای چپ پرمیآید، نمیتواند جمهوری اسلامی را به مثابه «یک نظام» با همه ارکانش در خدمت یک جهت بپذیرد. در چهلم رهبر شهید، این ثمرۀ عمر ایشان را اینطور زیر سوال بردن، واقعا عجیب است.
- عدهای هم تصورات فانتزی عجیبی از این جنگ داشتند. نابودی اسرائیل و آمریکا را این طور فهم میکردند که قرار است ایران حتی یک نفر آمریکایی و اسرائیلی را زنده نگذارد. درحالیکه دو شرط از شروط دهگانۀ ایران یعنی جمع شدن پایگاههای نظامی آمریکا در منطقه و حمله نکردن به جبهه مقاومت خود به خود یعنی نابودی اسرائیل! بر فرض اینکه این شروط محقق نشود، زمانی که آمریکا دست از حمایت اسرائیل بردارد و ببیند فایدۀ دفاع از آن به هزینهاش نمیچربد آغاز محو شدن اسرائیل خواهد بود. مشکل اینجاست که ما فقط شعارهای سلبی مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل دادیم و طرحهای ایجابی ایران برای تحقق این اهداف را عمومی نکردیم. در این راستا پیشنهاد میکنم کتاب «طرح محو اسرائیل» را بخوانید.
زهرا ستاری فقیهی | @ZhrFaghihi۱۰:۲۱
بازارسال شده از
_آنچه در مورد آتش بس باید دقت کنیم.mp3
۱۵:۰۶-۸.۷ مگابایت
مردم غیرتمند و عزیز ایران امروز در آستانهی خبر پذیرش آتشبس دو هفتهای با آمریکای مستبد قرار گرفتیم؛چند نکته را خدمت شما ملت شریف عرض میکنم
بسماللهالرحمنالرحیم
توافق، اگر بر مدار عزت باشد، نه عقبنشینی است و نه پایان مسیر…بلکه تثبیت اقتداریست که در میدان با خون و مقاومت به دست آمده است.
در جمهوری اسلامی، زمان جنگ و صلح را رهبری تعیین میکندو مردم، در این میدان، یکپارچه و همصدا هستند.هر صدایی غیر از این، صدای اختلاف است، نه تحلیل.
توافقِ عزتمند، پاسداشت خون شهداستاما خطر آنجاست که جریانهای سازشکاردستاوردها را کوچک و امتیازدهی را بزرگ جلوه دهند.
امروز، در گام دوم انقلابمصلحتاندیشیِ از سر ضعف، جایی ندارد…
مراقب باشیم روایت دشمن را تکرار نکنیمآنها میخواهند توافق را «عقبنشینی ایران» نشان دهند،در حالی که واقعیت، تثبیت قدرت ایران است.
توافق، پایان میدان نیست…آمادگی باید باقی بماند؛اگر دشمن خطا کند، پاسخ فوری و قاطع است.
نقطه قوت امروز ما،همافزایی میدان و دیپلماسی است؛همان چیزی که دشمن را عقب راند.
این دستاوردها واقعیست…حتی دشمنان به آن اعتراف کردهاند؛مهم این است که خودمان کوچکشان نکنیم.
در کنار اینها،شکر و عزاداری را فراموش نکنیماین مسیر با همین روحیه ادامه دارد.
ما در مسیر ایران مقتدرتر هستیم؛بیاعتماد به دشمن،و مطمئن به راهی که آمدهایم…
#ایران #ایران_قوی #مقاومت #اقتدار#توافق_عزتمند #جنگ_و_صلح #گام_دوم_انقلاب#دیپلماسی #میدان #وحدت #بصیرت #شهداء
@Panahian_ir
۱۲:۲۰
بازارسال شده از
آتشبس را باید چگونه تحلیل کنیم؟" />دکترمحمد فدایی#️⃣ #یادداشتبا به میان آمدن بحث آتشبس و توقف موقت درگیری نظامی، سؤال مهمی پیش میآید: برنده و بازندهی جنگ کیست؟ اساساً پیروزی و شکست در جنگ را بر اساس چه شاخصهایی باید تحلیل کرد؟
۱. شاخص اول: سرانجام اهداف اعلامیبرای فهم پیروزی، باید دید «اهداف راهبردی» هر طرف از شروع درگیری چه بوده است. در جنگ اخیر با محور آمریکایی-اسرائیلی نیز، اهداف اعلامی دشمن بسیار بزرگ بود: «تسلیم بدون قید و شرط جمهوری اسلامی»، «رژیم چنج سخت یا نرم»، «فروپاشی، بیثباتی داخلی و آشوب خیابانی» و «نابودی تمدن!». اما با رسیدن به نقطه آتشبس، حتی به هیچیک از این اهداف نزدیک هم نشدهایم! همین ناکامی مطلق دشمن در تحقق اهدافش، نخستین شاخص شکست راهبردی آنهاست.خصوصاً که طبق شواهد فراوان برآورد میشود که رشد انسجام اجتماعی و ارتقا و تثبیت قدرت ملی ایران با قبل از شروع جنگ قابل مقایسه نیست. ۲. شاخص دوم: قاعدهی تحمیل شروطهر جنگی در نهایت با استقرار یک نظم جدید سیاسی و حقوقی به پایان میرسد. طرف پیروز، کسی است که شروط خود را بر بازنده تحمیل میکند.در وضعیت فعلی نیز شاخص پیروزی ما این است که ببینیم آیا مذاکرات بر پایۀ «شروط دهگانۀ ایران» پیش میرود و این شروط در توافق نهایی لحاظ میشود یا خیر؟ برای ارزیابی قطعی این شاخص، باید تا اتمام مذاکرات صبر کرد.ضمن اینکه باید یک نگاه واقعبینانه به مذاکرات و توافق نهایی آن داشت. طبیعتاْ نمیتوانیم تمام آرزوهایمان را در این مذاکرات روی میز بگذاریم و بدیهی است که دشمن هم به این راحتی آرزوهای ما را نمیپذیرد؛ او هم باید خرده امتیازاتی بگیرد. در نهایت یک تعادل شکل میگیرد، اما در این تعادل کاملا روشن خواهد بود که دست برتر با کیست و چه کسی به صورت «راهبردی» شروط خود را بر طرف مقابل تحمیل میکند. مصداق بارز: تثبیت حاکمیت بر تنگه هرمزباید به این نکته نیز توجه داشته باشیم که یکی از مهمترین دستاوردهای ما در این جنگ مسئله تنگه هرمز است. اگر ایران بتواند در نتیجه این تقابل و در توافق نهایی، «رگولاتوری» و مدیریت خود را بر تنگه هرمز تحمیل کند، به این معناست که ایران در پایان جنگ چیزی به دست آورده که قبلاً نداشت، در حالی که دشمن هیچ دستاورد راهبردی نداشته است! به طور خلاصه:آتشبس را نباید صرفاً توقف شلیک گلولهها دانست. اگر دشمن به هیچیک از اهداف ویرانگر خود (از رژیمچنج تا آشوب) نرسیده باشد و در مقابل، ایران بتواند شروط اساسی خود را تحمیل و جایگاه اعمال قدرت در تنگه هرمز را حفظ نماید، این همان معنای دست برتر در جنگ است. مرکز گام | @gamcenter_ir۱۴:۰۸
بازارسال شده از
قسمت جدید از برنامه «کنشگر»؛«جنبش دانشجویی دختران و جنگ»
با حضور اساتید:مهدی تکلو | پژوهشگر و کارشناس حوزه زنانزهرا سادات رضوی علوی | پژوهشگر حوزه زنان و ادوار جنبش دانشجویی مهمانان:زهرا کریمی | فعال دانشجویی حوزه زنان و ادوار هیئت دانشجویینازنین مهدوی | دبیر سابق انجمن اسلامی مستقل دانشکده علوم اجتماعی تهرانمایده امینفر | از ادوار بسیج دانشجوییپریسا فتحاللهپور | عضو سابق شورای مرکزی اتحادیه جامعه اسلامی دانشجویان اجرای برنامه: زینب شوندی این قسمت در مهرماه ۱۴۰۴ ضبط شده است پخش در آپارات «کنشگر» کنشگر؛ محفل اندیشهورزی جنبش دانشجویی#کنشگر #جنبش_دانشجویی #زنان #ایران
@koneshgar_ir۰:۰۲
تو مهم بود بمانی، نماندی، رفتیجان که باید برود سفت به من چسبیده..
۱۹:۱۶
بازارسال شده از
چهارراه نکویی.mp3
۰۴:۲۵-۳.۰۳ مگابایت
سخنرانی در جمع مردم انقلابی ، چهار راه نکویی قم
به عصر شهید سیدعلی خامنه ای سلام کنید
شیخ علی مهدیانپنجشنبه بیستم فروردین ۱۴۰۵
@ali_mahdiyan
به عصر شهید سیدعلی خامنه ای سلام کنیدشیخ علی مهدیانپنجشنبه بیستم فروردین ۱۴۰۵
@ali_mahdiyan
۲۱:۳۸
بازارسال شده از
استاد غلامی.mp3
۳۸:۵۸-۸.۹۲ مگابایت
دکتر علی غلامی / استاد دانشگاه مواظب باشیم تا معامله بدی نکنیم و بر حق غالب نشویم تا خرابی به بار نیاید. صحبتهایی که این شبها خیلی بهشون نیاز داریم. نشانی ما در شبکههای اجتماعی: https://zil.ink/zamaneh_tv#زمانه
#شبکه_دو ۸:۴۵
قیام عاطفی | زهرا فقیهی دکتر علی غلامی / استاد دانشگاه مواظب باشیم تا معامله بدی نکنیم و بر حق غالب نشویم تا خرابی به بار نیاید. صحبتهایی که این شبها خیلی بهشون نیاز داریم. نشانی ما در شبکههای اجتماعی: https://zil.ink/zamaneh_tv #زمانه #شبکه_دو
دکتر علی غلامی / استاد دانشگاه مواظب باشیم تا معامله بدی نکنیم و بر حق غالب نشویم تا خرابی به بار نیاید. صحبتهایی که این شبها خیلی بهشون نیاز داریم. نشانی ما در شبکههای اجتماعی: https://zil.ink/zamaneh_tv #زمانه #شبکه_دو لطفاً حتماً وقت بذارید گوش کنید
۸:۵۰
بازارسال شده از
وحدتبخشی در سایۀ حکومت توحیدیچرا صحبت از زن و وحدت یک دغدغۀ فمنیستی نیست؟
زهرا ستاری فقیهی، پژوهشگر مطالعات جنسیت
️#گزیده_ویژهنامهزن ایرانی در برههای از تاریخ ایستاده است که خودش پیشتر، رهبری یک نهضت انقلابی را برعهده داشته و آن را به نقطۀ پیروزی و تشکیل حکومت رسانده است. اکنون در ذیل سایۀ حکومتی که خود پرچمدار برپایی آن بوده به حل مسائل انسانی و پیچیدگیهای حوزۀ نرم آن میپردازد؛ مسائلی که جز با ظرافتهای عصبی، عقلانیت و زبان زنانه راهِ گشایش نمییابند. جایگاه زن ایرانی در جامعه ایران آنقدر بهجا و استراتژیک هست که او را به شاهراه وحدتآفرینی در جهان اسلام تبدیل کند.
️دانلود فایل شمارۀ سوم ویژهنامه جنگ رمضان در مجله اقلیما فصلنامهٔ اقلیمامجلهٔ تخصصی زن، جنسیت و جامعهeqlimamag.ir
@Eqlima_Mag۱۶:۵۵
بازارسال شده از
حاضر غایب از نظرحجتالاسلام مجید دهقان در کانال شخصی
#بازتاب_اندیشههاواکنشهای گوناگونی به حضور پرشور زنان در اجتماعات یک ماه اخیر برآمد. برخی آن را شگفتانه دیدند و به مدح آن برخاستند و گروهی هم در گفتگوهای غیر رسمی از همدیگر سوال میکردند که آیا واقعا لازم است زنان ترک خانه و خانواده کرده و بساط تجمعات را رونق دهند؟
شخصا خودم را در گروه سومی مییابم که گرچه همواره این حضور پرشور زنان در چشمم بزرگ میآید ولی از آن جا نخوردم. به نظرم میرسد زنان همیشه این طور بودهاند، حداقل در تاریخ معاصر که شواهد بیشتری بر آن داریم. آخرین مورد برجستهاش انقلاب اسلامی و دفاع مقدس هشت ساله است. پس چطور خیلی از ما شگفت زده شدیم؟
زنان پیش ازین هم در صحنههای اجتماعی حساس غایب نبودهاند، ذهنها التفات به این حضور نداشت. چارچوبهای مفهومی اندیشه دینی معاصر به گونهای شکل گرفته است که این حضور در آن جا نمی شود مگر عند الاضطرار. حداکثر بهایی که به ویژگی عاطفی زنان داده شده است یکی در ایفای نقش مادری و تربیت ابعاد روانی فرزند است و دیگری در تقرب بیشتر در وادی سلوک.
حالا ازین بگذریم که تفصیلی پرحوصله میطلبد. نکته مهمتر برایم این است که آیا این مدحهای گروه نخست به بازاندیشی در نگرش به زنان میرسد یا غوغای حضور که نشست، این موج نیز فرو مینشیند و همان چارچوبهای قبلی دوباره بر میخیزند؟
چارچوبهایی که از آن لایحه اخیر حجاب، طرح مهریه و نگرشها و اظهارات خاص درباره زنان بیرون میآمد. اگر بازاندیشی لازم است چه تقریری بدون مردانهسازی زنان میتواند ویژگیهای جنسیتی آنان را بر صدر نشاند نه شاهدی بر نقص آنان که گاهی منتهیالیه مفهوم "تفاوت" چیزی جز همین نقص نیست.فرصتی باشد بیشتر تحلیل میکنم.
فصلنامهٔ اقلیمامجلهٔ تخصصی زن، جنسیت و جامعهeqlimamag.ir
@Eqlima_Mag۱۷:۴۱
بازارسال شده از
نذر قربانی جمعی
بسم الله الرحمن الرحیم«وَ فَدَیْناهُ بِذِبْحٍ عَظیمٍ»
برای سلامتی رهبر عزیزتر از جانمون، برای سرنوشت مذاکرات، برای سلامتی مجاهدین و فرماندهان وطنبرای قدرت و شکوه ایران عزیزبرای به ثمر نشستن خونِ شهدا
از تمامی ارادتمندان و دلسوزان نظام دعوت میشود با مشارکت در این امر خیر و توزیع گوشت نذری میان نیازمندان، سهمی در این میثاق معنوی داشته باشند. اجرکم عندالله
جهت مشارکت در این نذر، میتوانید از طریق شماره کارت زیر اقدام فرمایید:
۶۰۳۷۹۹۸۲۲۹۷۲۹۱۳۱
به نام مبینا پیشیار
#انتشار_دهید
رسانۀ زنان در جنگ | عقیله@Aghilleh
بسم الله الرحمن الرحیم«وَ فَدَیْناهُ بِذِبْحٍ عَظیمٍ»
برای سلامتی رهبر عزیزتر از جانمون، برای سرنوشت مذاکرات، برای سلامتی مجاهدین و فرماندهان وطنبرای قدرت و شکوه ایران عزیزبرای به ثمر نشستن خونِ شهدااز تمامی ارادتمندان و دلسوزان نظام دعوت میشود با مشارکت در این امر خیر و توزیع گوشت نذری میان نیازمندان، سهمی در این میثاق معنوی داشته باشند. اجرکم عندالله
جهت مشارکت در این نذر، میتوانید از طریق شماره کارت زیر اقدام فرمایید:۶۰۳۷۹۹۸۲۲۹۷۲۹۱۳۱
به نام مبینا پیشیار
#انتشار_دهید
رسانۀ زنان در جنگ | عقیله@Aghilleh۲۲:۱۳
بازارسال شده از
ضرورت بازنگری در «شیوۀ فهمِ اندیشۀ رهبر» احتمالاً امروز مذاکرات ایران و آمریکا در پاکستان، در شرایطی بیسابقه شروع میشود. هیچچیزِ این مذاکرات حتی شباهت ندارد به هرآنچه که قبلاً «مذاکره» نامیده میشد. یکی از مهمترین ویژگیهای #مذاکره در گذشته این بود که طرف مقابل (آمریکای سلطهگر) از موضع قلدری و قیّممآبانه مطالبۀ مذاکره داشت و همراه با تهدیدِ #جنگ میخواست کارش را در مذاکره پیش ببرد.امّا اینبار ایران یک جنگِ تمامعیار نظامی را با همان آمریکای ابرقدرت، با عزّت و عظمت پشتسر گذاشته و بی هیچ شائبهای در میدان دست برتر را دارد و پس از یکماهِ التماس آتشبس از سوی دشمن وارد این مذاکرات میشود. مهمتر اینکه اکنون دیگر «اهرم پرقدرت تنگۀ هرمز» را در اختیار دارد و تازه خیلی گزینههای نظامی دیگر دارد که هنوز رو نکرده است و هیچ ابایی از به بنبست رسیدنِ مذاکرات و ادامۀ جنگ ندارد.
از ابتدای انتشار خبر #آتشبس و شروع مذاکرات، طیف کثیری از مردمِ انقلابی و تحلیلگران و ادمینهای کانالهای انقلابی، با استناد به بیانات مکرّر و صریح #رهبر_شهید با ضرس قاطع اعلام میکردند که مذاکره با آمریکا فاقد هرگونه پشتوانۀ عقلانی است و ورود به این مذاکرات هیچ توجیهی ندارد. و در ادامه با اتّکا به همین تحلیل باز با اطمینان ادّعا میکردند که رهبر عزیزمان آیتالله سیدمجتبی خامنهای (سایهاش مستدام) هم مخالف این مذاکرات هستند و سپس یک نتیجۀ بهغایت خطرناک و عجیب میگرفتند که «تصمیمگیریِ شعام بر آتشبس بدون رضایت واقعیِ رهبر انقلاب اتّخاذ شده است»! _(در مورد این رویکرد تحلیلیِ خطرناک که همواره علاقه دارد «رهبر انقلاب» را در موضع ضعف و انفعال نسبت به مسئولانِ پاییندستی ببیند، بعداً سخن خواهم گفت. انشاءالله) امّا رهبر معظّم انقلاب در پیامی که به مناسبت اربعین #رهبر_شهید منتشر کردند، نهتنها هیچ بیانی که دالّ بر عدمرضایت داشته باشد اظهار نفرمودند، بلکه صحّت آن تصمیم را مفروض گرفته و متّکی بر آن، به مردم توصیه کردند که سنگرِ خیابان را رها نکنند. این نوع مواجهۀ معظّمٌله به وضوح غلطبودنِ تمام آن تحلیلهای پیشین را نمایان میسازد.امّا سؤال اینست که پس آنهمه تصریحات مکرّر #رهبر_شهید مبنی بر غیرعاقلانه و غیرشرافتمندانه بودنِ مذاکره با آمریکا چه میشود؟ آیا آنها تاریخ انقضا داشتند و با شهادت ایشان و ورود رهبر جدید، منقضی شدند؟! قطعاً نه. پاسخ این سؤال در همان نکتهای نهفته است که قبلاً در مورد آفتِ «#اخباریگری نسبت به بیانات رهبر معظّم انقلاب» سخن گفتم. ما باید زحمت تلاش برای «تعمّق و تأمّلِ مجتهدانه» در بیانات رهبر انقلاب را متحمّل بشویم و از مواجهۀ سطحی و ظاهرگرایانه با بیانات ایشان بهشدّت پرهیز کنیم. اینکه چرا مذاکرات امروز با آمریکا مصداقِ امتدادبخشیِ آن اصول متقن و محکمی که در ابتدای بیانات صریح #رهبر_شهید نیست، در ابتدای همین نوشته بیان شد؛ امّا مهمتر این است که بتوانیم دیدگاههای رهبر شهید را در مورد مسائل مختلف، بر اساس «منظومۀ فکریِ» ایشان فهم کنیم؛ نه بر اساس یک عبارتِ خاصّ و مشخّص که مقرون به قرائن پیرامونیِ فراوانی است ولی ما آن را از «شأن نزول» جدا میکنیم و توقّع داریم لازمان و لامکان قابل صدقباشد بر همۀ مصادیقی که صرفاً «شباهت ظاهری» دارند! علیرضا ملااحمدی انتشار در مجله خردورزی@Maktabkhaaneh۱۸:۰۱
این روزها در تجمعات بسیار میشنوم که :«جنگ، جنگ ارادههاست»؛ وقتی با جنگ ارادهها طرفیم، طبیعتاً باید نشانههای پیروزی را در «غلبۀ اراده» جستوجو کنیم و مواضعمان نسبت به هر اتفاقی با این ملاک ارزیابی شود. همزمان با خودم فکر میکنم اگر این مضمون در همان اوایل جنگ بینمان فراگیر میشد، آیا جامعه نسبت به تحمیل شروط ایران بهعنوان مبنای مذاکرات به دشمن احساس غلبۀ اراده پیدا نمیکرد؟ از قاطعانه نه گفتن ایران به زیادهخواهیهای دشمن چطور؟ آیا بهجای آن تیتر کذایی «ترامپ پذیرفت» با تیتر دیگری مواجه نبودیم؟ آیا عواطف عمومی از پذیرش مذاکره تا این اندازه تلخکام میشد که مجبور باشیم به هزار روش استدلالی و عقلانی، دلالتهای خواری دشمن را در اصل این واقعه به چشم بیاوریم؟ آنوقت تصور رها کردن حزبالله لبنان چقدر برایمان باورپذیر بود؟ و اصلاً امکان از هم گسیختگی و دوئیت میدان و دیپلماسی فراهم میشد که کار به تأکید رهبری برسد؟وقتی «ظاهر ایستای» یک کار بر «معنای پویای» آن غلبه پیدا میکند یعنی یکجای کار میلنگد..
زهرا ستاری فقیهی | @ZhrFaghihi
زهرا ستاری فقیهی | @ZhrFaghihi۲۳:۴۸
قیام عاطفی | زهرا فقیهی
این روزها در تجمعات بسیار میشنوم که :«جنگ، جنگ ارادههاست»؛ وقتی با جنگ ارادهها طرفیم، طبیعتاً باید نشانههای پیروزی را در «غلبۀ اراده» جستوجو کنیم و مواضعمان نسبت به هر اتفاقی با این ملاک ارزیابی شود. همزمان با خودم فکر میکنم اگر این مضمون در همان اوایل جنگ بینمان فراگیر میشد، آیا جامعه نسبت به تحمیل شروط ایران بهعنوان مبنای مذاکرات به دشمن احساس غلبۀ اراده پیدا نمیکرد؟ از قاطعانه نه گفتن ایران به زیادهخواهیهای دشمن چطور؟ آیا بهجای آن تیتر کذایی «ترامپ پذیرفت» با تیتر دیگری مواجه نبودیم؟ آیا عواطف عمومی از پذیرش مذاکره تا این اندازه تلخکام میشد که مجبور باشیم به هزار روش استدلالی و عقلانی، دلالتهای خواری دشمن را در اصل این واقعه به چشم بیاوریم؟ آنوقت تصور رها کردن حزبالله لبنان چقدر برایمان باورپذیر بود؟ و اصلاً امکان از هم گسیختگی و دوئیت میدان و دیپلماسی فراهم میشد که کار به تأکید رهبری برسد؟ وقتی «ظاهر ایستای» یک کار بر «معنای پویای» آن غلبه پیدا میکند یعنی یکجای کار میلنگد.. زهرا ستاری فقیهی | @ZhrFaghihi
زهرا ستاری فقیهی | @ZhrFaghihiبازگشایی تنگۀ هرمز با تعیین شروط و قیودش از سوی ایران باز هم از مصادیق دیگر غلبۀ ارادۀ ملت به دشمن است؛ ولی وقتی مقامات آمریکا دست به توئیت دارند برای خودشان از این شکست، پیروزی پوشالی بیرون میکشند، مسئولین ما باید دوچندان حواسشان به این نقطه باشد. وقتی صحنۀ نبرد نظامی ساکت است، یعنی جنگ از لایههای سخت به لایههای نرم منتقل شده و مستقیم وحدت میان مردم مبعوث و مسئولین مبعوث را هدف گرفته است. من گمان میکنم که متأسفانه مسئولان ماهم دارند کم کم این دوگانگی را باور میکنند که کسی حاضر نشده خودش را در معرض افکار عمومی برای روایت فتح از مدیریت تنگه قرار دهد. این تصور را باید بشکنند حتی اگر برایشان هزینهزا باشد. اینجا شهامتی از جنس سردار شهید حاجیزاده لازم است..
زهرا ستاری فقیهی | @ZhrFaghihi
زهرا ستاری فقیهی | @ZhrFaghihi۱۷:۰۶
در این میان هم باید یک تشر جدی به افرادی زد که توئیتهای ترامپ یا امثال او را وسط میگذارند و با آن به نظام طعنه میزنند و ادای مطالبهگرها و عقلکلها را درمیآورند. آدم اگر هیچچیز هم از جنگ و جزئیات آن نداند در این حد باید حالیاش شده باشد که از زبان کسی مثل ترامپ جز دروغ درنمیآید؛ کسانی که در این حد هم نمیفهمند که هرجا را دشمن میزند همانجا جبهه خودی است، لیاقت دنبال شدن ندارند.
زهرا ستاری فقیهی | @ZhrFaghihi
زهرا ستاری فقیهی | @ZhrFaghihi۱۷:۴۳
بحث صرفاً این نیست که یکی دونفر از مسئولین بیایند توضیح بدهند که ماجرای بازگشایی مشروط تنگه چه بود. اگرچه همین توضیحات بعد از ابراز تشنگی افکار عمومی، تاحدی غبارهای صحنه را کنار میزند اما مسئله اینجاست که ما از خلأ یک «روایت رسمی» رنج میبریم؛ خصوصاً «روایت فاتحانه از روند جنگ». نمیشود که در لحن دشمن، حس پیروزی خوابیده باشد اما ما فقط خنثیگونه شرح وضعیت بدهیم. حال چه بخواهد این روایت رسمی متعین در یکنفر مثل «سخنگوی جنگ» باشد چه چند نفر از مسئولین و رسانههای رسمی، پیشدستانه یا همزمان با وقوع یک اتفاق، یک خط محتوایی و روایی که حس پیروزی بدهد را دست بگیرند.
زهرا ستاری فقیهی | @ZhrFaghihi
زهرا ستاری فقیهی | @ZhrFaghihi۱۸:۴۴
بازارسال شده از
کلانروایت «تصویر» است نه سخنرانی!سیدیاسر تقویمذاکرات به کجا رسید؟ پاسخ به این سوال برای افکار عمومی، توضیحات سخنگوی وزارت امور خارجه یا تحلیلهای مفصل کارشناسان سیاست خارجه یا سخنرانیهای بصیرتی در ایتا نیست. پاسخ به این سوال یک تصویر است؛ پیروزی، شکست، تحیر، پیچیدگی، ناتوانی و... با شکلگیری این تصویر، همه جزییات ارائه شده به آن ضمیمه میشوند.ما از جنگ ۴۰ روزه یه تصویر مطلوب داریم؛ رجزخوانی ابراهیم ذوالفقاری، سخنگوی قرارگاه خاتمالانبیاء و سپس موشکهایی که سمت دشمن شلیک میشوند. ما خیلی فرق موشکها را نمیدانیم، نمیدانیم چند درصدشان به هدف اصابت میکنند، کجا را هدف میگیرند، سوختشان جامد است یا مایع، لانچرهایشان تکموشکی است یا دوموشکی است و... ما میدانیم که نیروهای مسلح مشغول زدن مواضع دشمن هستند. این تصویرسازی موفق حاصل تلاش همه نیروهای رسانهای ما بوده است. اتفاقی که در جنگ ۱۲ روزه نیفتاد اما در جنگ ۴۰ روزه جبران شد.تصویر یا کلانروایت درباره یک موضوع اجتماعی به افکار عمومی توان تحلیل میدهد. اجازه میدهد جامعه تکلیف خودش را بداند. برای مسیر پیش رو کنشهای هدفمند طراحی کند. حضورش را در میدان سیاستورزی مفید بداند. اما فقدان تصویر یا کلانروایت نتیجه عکس دارد. جامعه بلاتکلیف میماند. نمیداند غایت حضور میدانیاش چیست. دچار تردید میشود. همه از یکدیگر از وضعیت کنونی میپرسند اما کسی پاسخ اطمینانبخش و درخورد ندارد.بهنظر میرسد با پذیرش آتشبس و شروع مذاکرات دچار افول رسانهای شدهایم. دشمن به این نکته توجه داشته که ورود به عرصه دیپلماسی قدرت رسانهای ما را کاهش میدهد و یکپارچگی اجتماعی و شفافیت مسیر را برای ما با اختلال مواجه میکند. دستگاه سیاست خارجه نیز برای ورود به مسیر مذاکرات آمادگی رسانهای نداشت. آمادگی به این معنا که بداند در این ایام چگونه تصویر نبرد دیپلماتیک خودش را در قالب یک کلانروایت به تصویر بکشد.فقدان کلانروایت به دشمن این اجازه را میدهد که خود تصویر کلی از مسیر دیپلماسی را طراحی کند تا هم گسلهای سیاسی داخلی ما فعال شوند و هم ما در موضع انفعال قرار گیریم. هر چند مسئولان و کارشناسان و فعالان سیاسی و فرهنگی توضیحاتی درباره جزییات مذاکرات و چند و چون مسیر دیپلماسی ارائه میکنند، اما تا زمانی که کلانروایت ما از مذاکرات در جامعه شکل نگیرد، این جزییات به شفاف شدن وضعیت کمکی نمیکند. دیپلماسی نیز مانند جنگ نیازمند یک تصویر مطلوب و برنده است، نه صرفا سخنرانیهای کارشناسی!@sedyaser
۱۲:۲۲
غربت دختران جوان مجرد در گفتمان مرسوم روز دختر
ما بعد از پیروزی انقلاب اسلامی ایران، با زن جدیدی روبهرو شدیم که دیگر مجاز نبودیم با ذهنیتها و چارچوبهای فکری قبلی درمورد او صحبت بکنیم. زنی که پیش از مبارزه با طاغوت حکومت پهلوی، دست طاغوتورزیهای مردانۀ شرقی و غربی را از پشت بسته بود و هم خودش در میدان مبارزه حاضر بود و هم به دنبال خود مردان را به تظاهرات کشانده بود. همین تقدم حرکت زنانه هم موجب شد تا رهبر شهید، پیش از بیانیه گام دوم عمومی، بیانیه گام دوم زنان را بدهد؛ یعنی آن چیزی که تحتعنوان «پیام به کنگرۀ هفتهزار زن شهید» میشناسیم؛دقیقا همانجا که از «ارائه تعریف جدیدی از زن» صحبت میکنند.
با اینحال، شاید چون تجربۀ انقلاب اسلامی و خصوصاً دقتهای جنسیتیاش برای متفکران و اندیشمندان ما دور از ذهن مینمود، آنچنان که باید و شاید، گفتمان انقلاب اسلامی در مسئلۀ زن متناسب با کنشهای این زن جدید در واقعیت میدان جلو نیامد و در سطحی فراتر، حتی با فهمهای پیشاانقلابی خود، مانع ارادهورزی و تشخیصهای جهادی زنانه شد. اما دیگر بعد از آنچه از زنان مسلمان ایرانی در این چهل روز جنگ تحمیلی سوم مشاهده کردیم و به چشم دیدیم که چطور ارادۀ زنانه میتواند جامعه را از رکود به قیامی بکشاند که تعبیر «نوانقلاب» حقاً برازندۀ آن است، با جرئتی بیش از گذشته باید بگوییم حق نداریم از این لحظه به بعد با گفتارهای عقبگرد گذشته از این زنان صحبت کنیم.
یکی از مصادیق این گفتارهای عقبگرد، در نحوۀ تخاطب ما با دختران جوان مجرد خودش را نشان میدهد. ما هر ساله در روایتهای رسمی با روز دختری مواجه میشویم که به روز «دختربچهها» فروکاسته میشود و با فانتزیهای صورتیرنگ خودش را نشان میدهد. از سوی دیگر وقتی به دختران جوان مجرد میرسیم، نقشآفرینی تاریخی آنها را منوط به ازدواجشان میکنیم. انگار که تا پیش از موقعیت تأهل، تصمیمها و فعالیتهای این دختران در معادلات تاریخسازی جهان به حساب نمیآید بلکه تنها مقدمهای برای هویتیابی اصلی(ازدواج) است. هویت آنها تازه از جایی شروع میشود که وارد یک پیوند زناشویی بشوند و نقشهای مادری و همسری را برعهده بگیرند.
مقدمۀ این حرفها هم پیش از این چیده شده است: زمانی هم که داشتیم از حضور زنان در خیابان میگفتیم، این حضور را به «مقاومت خانوادگی» محدود میکردیم و در آنجا هم این دختران را مستقلاً نمیدیدیم. ندیدن به این معنا که نمیتوانستیم توضیح بدهیم اینها خارج از بستر خانواده، چطور دارند زنانگی میورزند؟ چطور ارادههایشان را در تاریخسازی دخیل میکنند؟ درحالیکه بخش اعظمی از حضور پرجمعیت اینروزها به این دختران پرانرژی اختصاص داشت.
البته بخش مهمی از این نپرداختن و ندیدن هم بخاطر بحرانهای موجود در جامعه از قبیل «بالا رفتن سن ازدواج» و «کاهش جمعیت» است که به ما اجازه نمیداد بتوانیم این مشکل را از ریشهاش حل بکنیم و درمورد علل اصلی آنها تأمل کنیم. بلکه ما را از دل این هراسها به این سمت سوق داد که هرچه میتوانیم از ارتباط زن و خانواده بگوییم تا شاید در حل این مسائل فرجی شود. غافل از اینکه این بیصبری و بیفکری نتیجۀ عکس میدهد.
من به جد معتقدم که متأسفانه انقلاب اسلامی، ارتباط گفتمانی خود را با این قشر از دست داده است. چرا که نمیتواند هویت آنها را بدون بند کردن به ازدواج توضیح بدهد و آنها را تا پیش از رسیدن به این مرحله و برقراری این پیوند در یک خلأ هویتی و نقشی رها میکند. حتی نمیتواند در حالت بسیار جسارتمندانه نشان بدهد که گاهی ممکن است جهاد یک زن از مسیر تشکیل خانواده گذر نکند. کاراکتر حضرت معصومه(س) اصلا یک موهبت تاریخی و کلیشهشکن برای همین موقعیت است.
در پایان لازم میدانم اشاره کنم که نگارندۀ این سطور، در پی دفاع از چیزی تحت عنوان «تجرد انتخابی دختران» نیست. چه اینکه بنده درخصوص خانواده که مستعدترین بستر نقشآفرینی زنانه است چندین مطلب در همین کانال و بسترهای دیگر نوشتهام. اما متأسفانه چارچوبهای ذهنیت شرقی و کلیشه زده به ما اجازه نمیدهد که بتوانیم گفتمان انقلاب اسلامی را با همان «اصولمحوریاش در عین کلیشهبردار نبودن» درک کنیم و در قالب یک طرح جذاب و خواستنی به دختران جوان امروز ارائه بدهیم؛ این یادداشت درواقع توجهی به این مطلب است.
زهرا ستاری فقیهی | @ZhrFaghihi
ما بعد از پیروزی انقلاب اسلامی ایران، با زن جدیدی روبهرو شدیم که دیگر مجاز نبودیم با ذهنیتها و چارچوبهای فکری قبلی درمورد او صحبت بکنیم. زنی که پیش از مبارزه با طاغوت حکومت پهلوی، دست طاغوتورزیهای مردانۀ شرقی و غربی را از پشت بسته بود و هم خودش در میدان مبارزه حاضر بود و هم به دنبال خود مردان را به تظاهرات کشانده بود. همین تقدم حرکت زنانه هم موجب شد تا رهبر شهید، پیش از بیانیه گام دوم عمومی، بیانیه گام دوم زنان را بدهد؛ یعنی آن چیزی که تحتعنوان «پیام به کنگرۀ هفتهزار زن شهید» میشناسیم؛دقیقا همانجا که از «ارائه تعریف جدیدی از زن» صحبت میکنند.
با اینحال، شاید چون تجربۀ انقلاب اسلامی و خصوصاً دقتهای جنسیتیاش برای متفکران و اندیشمندان ما دور از ذهن مینمود، آنچنان که باید و شاید، گفتمان انقلاب اسلامی در مسئلۀ زن متناسب با کنشهای این زن جدید در واقعیت میدان جلو نیامد و در سطحی فراتر، حتی با فهمهای پیشاانقلابی خود، مانع ارادهورزی و تشخیصهای جهادی زنانه شد. اما دیگر بعد از آنچه از زنان مسلمان ایرانی در این چهل روز جنگ تحمیلی سوم مشاهده کردیم و به چشم دیدیم که چطور ارادۀ زنانه میتواند جامعه را از رکود به قیامی بکشاند که تعبیر «نوانقلاب» حقاً برازندۀ آن است، با جرئتی بیش از گذشته باید بگوییم حق نداریم از این لحظه به بعد با گفتارهای عقبگرد گذشته از این زنان صحبت کنیم.
یکی از مصادیق این گفتارهای عقبگرد، در نحوۀ تخاطب ما با دختران جوان مجرد خودش را نشان میدهد. ما هر ساله در روایتهای رسمی با روز دختری مواجه میشویم که به روز «دختربچهها» فروکاسته میشود و با فانتزیهای صورتیرنگ خودش را نشان میدهد. از سوی دیگر وقتی به دختران جوان مجرد میرسیم، نقشآفرینی تاریخی آنها را منوط به ازدواجشان میکنیم. انگار که تا پیش از موقعیت تأهل، تصمیمها و فعالیتهای این دختران در معادلات تاریخسازی جهان به حساب نمیآید بلکه تنها مقدمهای برای هویتیابی اصلی(ازدواج) است. هویت آنها تازه از جایی شروع میشود که وارد یک پیوند زناشویی بشوند و نقشهای مادری و همسری را برعهده بگیرند.
مقدمۀ این حرفها هم پیش از این چیده شده است: زمانی هم که داشتیم از حضور زنان در خیابان میگفتیم، این حضور را به «مقاومت خانوادگی» محدود میکردیم و در آنجا هم این دختران را مستقلاً نمیدیدیم. ندیدن به این معنا که نمیتوانستیم توضیح بدهیم اینها خارج از بستر خانواده، چطور دارند زنانگی میورزند؟ چطور ارادههایشان را در تاریخسازی دخیل میکنند؟ درحالیکه بخش اعظمی از حضور پرجمعیت اینروزها به این دختران پرانرژی اختصاص داشت.
البته بخش مهمی از این نپرداختن و ندیدن هم بخاطر بحرانهای موجود در جامعه از قبیل «بالا رفتن سن ازدواج» و «کاهش جمعیت» است که به ما اجازه نمیداد بتوانیم این مشکل را از ریشهاش حل بکنیم و درمورد علل اصلی آنها تأمل کنیم. بلکه ما را از دل این هراسها به این سمت سوق داد که هرچه میتوانیم از ارتباط زن و خانواده بگوییم تا شاید در حل این مسائل فرجی شود. غافل از اینکه این بیصبری و بیفکری نتیجۀ عکس میدهد.
من به جد معتقدم که متأسفانه انقلاب اسلامی، ارتباط گفتمانی خود را با این قشر از دست داده است. چرا که نمیتواند هویت آنها را بدون بند کردن به ازدواج توضیح بدهد و آنها را تا پیش از رسیدن به این مرحله و برقراری این پیوند در یک خلأ هویتی و نقشی رها میکند. حتی نمیتواند در حالت بسیار جسارتمندانه نشان بدهد که گاهی ممکن است جهاد یک زن از مسیر تشکیل خانواده گذر نکند. کاراکتر حضرت معصومه(س) اصلا یک موهبت تاریخی و کلیشهشکن برای همین موقعیت است.
در پایان لازم میدانم اشاره کنم که نگارندۀ این سطور، در پی دفاع از چیزی تحت عنوان «تجرد انتخابی دختران» نیست. چه اینکه بنده درخصوص خانواده که مستعدترین بستر نقشآفرینی زنانه است چندین مطلب در همین کانال و بسترهای دیگر نوشتهام. اما متأسفانه چارچوبهای ذهنیت شرقی و کلیشه زده به ما اجازه نمیدهد که بتوانیم گفتمان انقلاب اسلامی را با همان «اصولمحوریاش در عین کلیشهبردار نبودن» درک کنیم و در قالب یک طرح جذاب و خواستنی به دختران جوان امروز ارائه بدهیم؛ این یادداشت درواقع توجهی به این مطلب است.
زهرا ستاری فقیهی | @ZhrFaghihi۲۳:۱۴